Opinions

Ja vooral erg leuk, lief en mooi filmpje. Dankje voor de tip, Onderhond!

Filmpjes van rond de 50 min. zijn echt vaak mijn favorieten. Kan vaak niet zoveel mis gaan lijkt het wel. Ook hier; Qua verhaal wordt in principe alles gegeven wat je nodig hebt. Er wordt op een heel eenvoudige manier een fantasie wereldje gecreëerd. Uiteraard in een bos, maar wel met een vreemd sfeertje, uiteraard.

Visueel is dit echt leuk te bekijken. Minpuntje dat ik boven opnoemde kwam wel af en toe naar voren; Door het omhoog gooien van de highlights ontstaan er soms 'vlekken' van licht, vind ik wel zonde - al vind ik het veel jammerlijker om daar over te klagen en heb ik eerlijk gezegd veel te veel genoten om daar over te vallen.

Op het moment dat de speelgoedmaker in Tokyo achter zijn bureau zit en zijn lamp fel op zijn handen met gereedschap schijnt lijkt speelgoed niet enkel stukjes plastic te zijn maar een bron van dromen en fantasie; de goud-gloeiende kleuren zijn prachtig om te zien.

De ene belangrijke scène met de shapeshifting speelgoedmaker in het bos is al een van mijn favorieten van laatste tijd. Prachtige groene, gele en bruine kleuren - en net als Onderhond herhaal ik dat dit een van de mooiste personages is die ik laatste tijd gezien heb. De slow-motion bewegingen in combinatie met de prachtige kleuren en de lieflijke soundtrack bracht echt een heerlijk fantasierijk en dromerig sfeertje.

Niets complex, vooral erg simpel maar erg leuk. Verhaaltje wil nog met wat verrassinkjes komen (Broer/zus, kattenoog/mixed up parts) maar is allemaal erg voorspelbaar. Kon mijn pret gelukkig niet drukken.

4.0/5.0

Tweede film (na Shamo), en zeker fan geworden van Cheang. Deze man weet wat hij doet en wil en dat is gelukkig goed te zien. Kan mij niets beters wensen dan de fun te voelen die een regisseur heeft tijdens het maken een film - toch geeft Cheang mij meer, en ik zeg dankjewel!

Nutteloos om nogmaals te zeggen dat deze film ongekend rauw, vuil en bikkelhard is - maar als er iemand is die deze begrippen letterlijk kan verfilmen is het Cheang. Hij doet het goed en gebruikt de perfecte ingrediënten; haatvolle personages, locaties die je liever niet bezoekt en veel bruut geweld.

Visueel ziet dit er echt goed uit, waar bijvoorbeeld de nachtelijke vechtscène op een vuilnisbelt echt indrukwekkend is; Sterke, scherpe, belichting met een voelbaar contrast. Toch is hier het de geluidsmontage wat echt onder je nagels kruipt. Gebruik van hondengeblaf en gegrom bij elke slag en stoot maakt van deze personages twee vechtende honden - Erg cool. Cheang houdt van zijn geluidjes en gebruikt die ook lekker. Interessant was verder ook dat er veel vocaal werk in de soundtrack zat - houdt ik wel van.

Dog Bite Dog had mijn aandacht van begin tot eind zonder ergens in te zakken. De zeer intense scène in de snackbar hoort echt tot een van de scènes waar ik nog wel even zuur van kan kijken. Zeer goed gebruik van stilte die beloond word met een bruut en gewelddadig schrikmoment. Cheang weet ook hoe hij dit geweld moet gebruiken. Blijft constant op het niveau 'door blijven slaan tot schedel breekt' en kent nergens genade. Ik ben een liefhebber.

Vraagtekens krijg ik dan weer bij het einde wanneer een reeks van lieflijke familiebeelden bijgestaan word door een Engelstalig 'there is hope' liedje. Minuten later blijkt dit echter een zoetmakertje bij een heel bittere maaltijd als Cheang afsluit met een akelig einde waar vijand noch held te bekennen is.

Duimen omhoog.

4.5/5.0

Ja, Paul Pena wat een geweldige man was dat. Op z'n 20e raakte hij volledig blind, maar afgezien van zo iets verschrikkelijks was Pena niet zo'n heel unieke blues artiest.

Tot hij in aanraking kwam met de tuvaanse keelzangtechnieken. Hij kocht een CD, luisterde het wekenlang, experimenteerde, en leerde zichzelf enkele technieken. Hij kocht woordenboeken, leerde de Tuvaanse taal, en ging op reis. [Nogmaals, hij was blind, hij heeft een onmogelijk doorzettingsvermogen moeten hebben gehad].

Toen hij in 2005 overleed waren er vele Mongoolse en Tuvavanse artiesten, waaronder legendarische artiesten als Kongar-ol-Oondar, diep bedroefd, vele artiesten als Chirgilchin lieten hun waardering en respect tonen in hun muziek.

Dit is een geweldige documentaire over een heel goed en mooi persoon, die zijn ontmoeting met een ongelooflijk unieke plek op aarde op heel mooie wijze door zijn en hun muziek zijn leven in laat glijden.

4,5*

Eindelijk, eindelijk. Eindelijk gezien.

Gerry stapelde de laatste tijd zoveel verwachtingen bij mij op dat dit of een ongekende tegenvaller of een ongekende ervaring zou worden. Ongekend was het zeker - al was het voor mij toch niet direct in de meest imponerende zin van het woord.

Vooral overdonderd door de oneindige simpele beelden die wij geheel kant en klaar voorgeschoteld krijgen. Geen shots waar de helft weggelaten word - nee, vooral veel pans, en laten zien waar de Gerry's zich bevinden. Veel landschapsfotografie - En vooral heel simpel (maar heel natuurlijk) in beeld gebracht.

Eén scène zette voor mij zo'n ontzettend goede toon dat die makkelijk tot een van mijn favoriete scènes ooit hoort. De 'dansende hoofden' zoals dat nu een begrip is hier op MM.

Wanneer ik voor het eerst in de steppen van Mongolië liep, liep ik elke ochtend een groot stuk heen en weer. Elke dag, dezelfde stappen, dezelfde bergen. Dezelfde stenen, heuvels en dezelfde struikjes. Onnadenkend, vooruitstarend. Met het gekraak van stenen onder je schoenen werkt dit zo hypnotiserend, dat deze scène echt indrukwekkend is in het geheel van deze film.

Jammer dat daar nu juist niet meer van is. Juist de constante repetitieve routine van; lopen, staren, bergen, zand, zon en geluiden brengt je langzaam in een soort hypnose. Die specifieke combinatie van beeld en geluid komt helaas enkel in die scène voor.

Lees meerdere keren op deze pagina's dat dit cameratechnisch indrukwekkend is. Zo heb ik dat volgens mij in geen enkele scène ervaren. Als ik dit bekijk zie ik cameratechnisch enkel basis en is het nergens complex. Maar daar word juist ontzettend mooi gebruik van gemaakt. Die 360 graden scene is briljant, maar enkel omdat het zo simpel maar zo mooi is. Net als de veel genoemde scènes: Op de rots, zonsopgang. Ook de vele languitgetrokken crab dolly's waar we beide Gerry's van de zijkant volgen zijn puur genietbaar.

Erg genoten van de stille 'Tarkovsky achtige' landschapsfotografie - maar naar mijn mening wel iets te simpel. De timelapses zijn leuk, maar niet uitdagend. De pans zijn mooi - maar vaak net niet interessant genoeg. Het hele 'imponerende' van hun situatie en omgeving kwam bij mij net niet sterk genoeg over; terwijl dat wel het geval was bij eerder genoemde scenes. Het wil allemaal heel sterk overkomen - maar had toch iets meer weirdness willen zien dat de kracht van hun omgeving zou versterken.

Ja echt een fijne film. Film zoals ik dat graag ervaar. Puur beeld en geluid, zoals dat bedoeld is. Genieten van sfeer en plaatjes, geluiden en situaties. Soms wat te kaal en simpel hier en daar - maar van die dansende hoofden en zonsopgang scènes kan ik nog lang nagenieten.

4.5/5.0*

Zoals vele reacties voor mij al hebben proberen duidelijk te maken; erg mooie documentaire.

Mongolië, en tevens buurland Tuva [Rusland], grotendeels voormalig Mongolië, neemt al geruime tijd grote plaats in mijn interesses. Een land van inspiratie, heb ik het altijd genoemd. Dat is wat deze documentaire laat zien.

Uiterst minimaal en simpel, maar in alles even mooi. Ja, veel mooie plaatjes, mooie scenes, prachtige omgeving; maar vooral zulke mooie mensen, in alles rust zoekend, altijd hard aan het werk, nooit iets te klagen, - de enige keer dat wij iemand horen klagen, is het kleine Ugna die na een tocht naar het centrum van hun omgeving mensen TV zag kijken; hij vond het geweldig, zag wat hij moest missen.

Mooie taal, mooie tradities - inspiratievolle manier van leven in hun yurts, omgeven door hun kamelen, schapen en geiten. Toppunt wanneer de violist [cellist eerder, omdat de morin-khuur verwant is aan de cello], zijn bezoek brengt en de vrouw begint te zingen. Er is weinig mooier dan de hoge zang van een Aziatische vrouw vergezeld door het unieke geluid van de tweesnarige morin-khuur.

Weinig, want kippenvel moment was de scene waarin het gezin 's avonds met de muzikant de avond doorbracht, zingend. Kleine Ugna dat een volksliedje zingt terwijl de muzikant hem vergezeld. Geweldig, geweldig mooi.

5.

Mijn eerste ervaring met Koji Wakamatsu's films. Zeker niet slecht bevallen, zelfs zeer geïnteresseerd geraakt in zijn andere werk. Verhaal lijkt niet echt veel om het lijf te hebben - en tegelijkertijd heeft ook bijna niemand dat in zijn film. Wakamatsu schuwt niet voor een beetje naakt - en dat mag ook iedereen weten.

Twee auto's rijden door een verlaten landschap; In één een ontvoerde geblinddoekte vrouw, in de ander een geblinddoekte man. Ontvoerd door een groep mannen en vrouwen, die laatste een stel prostituees. Het koppel dat al snel ontdaan word van hun kleding maar geblinddoekt blijft word aan elkaar vastgebonden, vernederd, geslagen en uitgedaagd tot het hebben van seks.

Lijkt allemaal ernstig serieus en een pijnlijk thema - maar Wakamatsu doet er wel grappig over. Vreemde muzikale melodietjes maken van een gewelddadige scène iets lolligs. Terwijl de vrouw gekruisigd op een open veld wordt, vlucht de man en geraakt in vreemde, dromerige, hallucinaties. Zijn ontmoeting met een groep yakuza is bevreemdend en bijna surrealistisch. Terwijl hij rondloopt in een wit jurkje door uitgestrekte duinen en overtuigd is van het hebben van een staart komen we erachter dat de ene groep de ander in de gaten houd. Dat alles terwijl Wakamatsu een hand vol (Christelijk) symbolisme in de rondte strooit.

Aparte uitvoering van dit thema, waar "elk onschuldig persoon kan ontpoppen tot een beest". Vreemde ervaring deze film - waar geweld, surrealisme, symbolisme, moord en verkrachting het beeld passeert.

3.5/5.0

Jaren geleden was ik best een liefhebber van de Canadese post-rock band met gelijknamige naam, Godspeed You! Black Emperor - maar verloor uiteindelijk toch de meeste interesse. Toch altijd wel benieuwd geweest waar deze band zijn naam vandaan gehaald had. Nu dus eindelijk toch maar eens gezien, want naast die benieuwdheid was ik toch ook wel erg geïnteresseerd naar het verhaal van deze motorbende.

Ik ken regisseur Yanagimachi verder niet, maar met zijn debuut "Godspeed You! Black Emperor" had hij volgens mij ook maar weinigen overtuigd en bleek hij niet zo succesvol als hij hoopte. De documentaire begint echter wel zo goed als ik mij voorgesteld had: Interessante nachtopnames van een grote groep jongeren op snelle motoren en lawaaiige auto's, die zo uit een film van Sogo Ishii lijken te komen. Wanneer de groep een nieuw lid ontvangt mag deze zich voor de bestaande leden introduceren. Hierop mogen ook de oude leden een korte samenvatting geven. Ze kunnen enkel lachen om elkaars stomheid en stoerdoenerij; ze gaan niet naar school, hebben geen werk, wonen op straat, bedelen en bedreigen.

Helaas lijkt Yanagimachi op dit moment al zo'n beetje zijn hoogtepunt behaald te hebben, want heel veel meer zal hij niet laten zien. Ik denk dat dit zeer interessant is als een blik in een tijd waar jongeren zich af wilde zetten van alles wat los en vast zat, maar als documentaire op weinig punten slaagt. Het enige wat ik kan doen is Black Emperor vergelijken met dergelijke groeperingen van deze dag. Ze willen shockeren met het gebruik van een swastika, lijken een strenge hiërarchie te handhaven, maar zeggen niets te maken hebben met gangster gerelateerde misdrijven. Maar wat zijn ze dan wel? We weten het niet.

De hakenkruisen op hun hoofden, jassen en muren die zij bekladden doen denken aan nationalistische groeperingen in Duitsland en Rusland. Maar nog dichterbij ligt Mongolië, waar tegenwoordig ook enkele (grote) nationalistische groeperingen hun stem willen laten horen. Hoewel de swastika, het hakenkruis, oorsprong kent in het boeddhisme en deze nog altijd gebruikt word in onder andere traditionele Mongoolse kledij, roept de manier waarop de nationalistische groep Dayar Mongol de swastika gebruikt enkel vraagtekens op; Gekleed in neo-Nazi outfits en leren jasjes versierd met SS-spelden. Is dit een akelige vorm van ironie, of een resultaat van te weinig kennis over deze symbolen uit het Derde Rijk?

Dayar Mongol zegt op te komen voor Mongolië en heeft de regering enkele keren zelfs zover weten te krijgen dat zij kromme regels herzien:

Net als dergelijke groeperingen identificeert Black Emperor zich met het hakenkruis. Maar waarom? Yanagimachi lijkt hier weinig over te willen delen. Nu is het misschien al uniek genoeg dat hij met een camera zo close lijkt te zijn met enkele leden van Black Emperor. Een interessant moment is bijvoorbeeld het vastleggen van een intiem moment met Decko, een bendelid. Hij moet voor de rechter verschijnen en smeekt zijn moeder mee te te komen.

We zien enkele aanvaringen met de politie, we horen hoe leugenaars gestraft worden, zien kort hoe diezelfde leugenaars hun wenkbrauwen moeten afscheren, - maar verder is het niets of heel weinig. Dat is jammer, had hier toch iets meer in willen zien.

3.0/5.0

Ja ook eens eindelijk herzien en een stem van mijn kant. Is toch al weer een hele tijd geleden dat ik Gozu zag.

Hangt naar mijn mening wel constant rond 4*, maar die eindscène maakt natuurlijk alles goed - als er al wat goed te maken viel. Moet toch wel behoren tot een van mijn favoriete endings, ooit. Maak dat af met wat flitsen van random happy-end scènes en Miike creëert ook in Gozu weer een ongekend briljant einde.

Herkenbaar als gezegd word dat het midden van de film wat saai is. Bekend punt in Miike zijn films. Maar hij weet ze altijd zo op te vullen dat je je aandacht niet verliest; Zo ervaar ik dat in ieder geval. De hints naar bizariteit blijven er - en daar is hij meester in.

Een film met onlogische opeenstapeling van vreemde figuren en absurde situaties. Puur ter vermaak, lachen om de creativiteit. Niet zijn beste film - wel een hele goede. 4.5/5.0 Zeker eentje om nog vaker te zien.

Het soort project dat ik graag zie. Niet te serieus, maar met het goede doel voor ogen. Vooral niet te uniek, wel interessant en een tikkie maf. Dergelijke projecten werken alleen als ze door de goede mensen onder handen genomen worden. En dat is hier volgens mij goed gelukt.

3 verschillende culturen met elk hun eigen problemen die tegelijkertijd hun plezier en kwaad vormen. 3 soorten mensen met elk hun eigen visie op geluk. Echter leven zij in deze film maar naar één ding toe; televisie. Want hoewel deze film zich focust op 3 culturen die gefascineerd zijn door de voetbalsport is het vooral de techniek die zo'n groot contrast vormt in de wereld waarin zij leven.

Hoewel niet zo hilarisch als zich doet presenteren, wel degelijk interessant om dit te zien. Elk hun eigen verhaal en reden dat zij in staat zijn in de wilde natuur een televisie van stroom te kunnen voorzien en de juiste zender te kunnen ontvangen. Al is het niet met een schotel hoog in een boom in de jungle van Brazilië, dan wel via een ijzeren 'boom' in de woestijn in Niger of gewoon direct aangesloten op een lichtnet van Mongolië in de steppen.

De meest prachtige beelden komen van de scènes gefilmd in West-Mongolië. Waar wij een nomadenfamilie volgen die hun vlees vang met adelaars. Zij trekken speciaal voor deze voetbaldag naar een plek waar zij hun t.v. kunnen aansluiten. Ook de beelden in de woestijn zijn soms prachtig mooi, dat terwijl de scènes in de jungle vaak wat minder aandacht gekregen leken te hebben. Zonde.

Leuk project. 4.0/5.0

Niet zo grotesk als deze zich denkt te presenteren. En dit zijn echt geen stoere woorden van iemand die denkt alles wel gezien te hebben - maar gewoon woorden van iemand die wel meer gewend is, blijkbaar. Of gewoon wilt wat beloofd word. Dat is jammer, maar neemt niet weg dat dit geen leuk potje martelplezier is.

Een man wacht een jong stelletje verliefde tieners op in een donkere tunnel. Slaat hen met hamer bewusteloos. Hangt ze op in een kelder. Als ze zijn martelfeestje overleven en hem hierbij seksueel weten op te winden zal hij ze vrijlaten. Daar moeten ze wel alles voor geven. Zegt hij. Nou dat komt goed uit, want ik ben overal op voorbereid.

Natuurlijk, dit is een Japanse martel productie. Dus begint dat met tieten. Tieten komen in beeld. Tieten likken. Tieten aaien. En tieten kneden. Iedereen kan nog wel lachen op zo'n moment. Dan word het tijd voor het echte mannenwerk. Hele armen, halve armen. Vingers. Tepels. Een schaar, een kettingzaag. Dit zou zowaar ziek klinken. Shockerend is het echter niet. Een hoop bloed hier en daar, een vinger in je neus ook geen probleem. Een set spijkers en een hamer. Oogballen en andere ballen.

Drie mensen, we kennen ze niet. Eén locatie. Wat gebeurd, dat gebeurd. Enige emotionele connectie blijft weg, al word er af en toe een hint gegeven. Enige reden tot zijn acties zijn onbekend. Een verhaal is ook nooit aanwezig. Prima, lekker aandacht besteden aan andere dingen; Post-productie is echt prachtig met zijn kleuren. Cameravoering is sterk, met veel close-ups van bange gezichten.

Maar het stelt verder niet zoveel voor. Een film die het moet hebben van fysieke martelingen en zich presenteert als het hoofdgerecht na een Saw of Hostel, mag toch wel wat meer bieden. Irritante montage-truukjes kennen we wel: Een oogbal verwijderen hebben we vele keren beter gezien. Hier zie je niets. Ik wil martelporno in zijn hardcore catagorie. Ik wil zien wat niemand wil denken. Meer bloed, meer dikke lichaamssappen. Ja, meer zweet. Meer geschreeuw! Ik wil close-ups van doorgezaagde botten en afgesneden wortels. Ik wil meer, maar het blijft op een laag pitje...

Dan komt het einde. Waar de gehele film een beetje lacherig doet over al zijn ranzigheid komt het einde dat heel even schreeuwt van plezier. Heel even. Dan komt het werkelijke (overbodige) eindshot. Kleine domper op een anders werkelijk grandioze climax.

Voor een echt stukje gruwelplezier blijf ik toch (nog steeds) bij Nacho Cerdà's Aftermath.

3.5/5.0

Hier kan ik wel wat mee. Gekocht op enkel de cover, want die is geweldig. Verder een en ander over gehoord en leek mij wel te interesseren.

Nergens in mijn verwachtingen teleurgesteld. Erg fijn filmpje op visueel gebied. Daarnaast ook een handvol originele ideeën en concepten. Duidelijk inspiratie uit Jeunet - wat zo'n beetje het eerste is wat Yamaguchi in zijn interview naar voren haalt.

Grappig hoe dit als afstudeeropdracht van Yamaguchi begonnen is en met veel werk is beloond in een professionele release. Vandaar ook de load aan ideeën die hij in deze film gestopt heeft. Enkele hele toffe scenes (die businessmen met die telefoons was heel cool - had ik meer van willen zien denk ik). Verder ook kunnen lachen om die kop van die kleine gevangene. Spastische over-acting die goed op zijn plaats viel.

Kunstige montage die opzich niet heel uniek in zijn soort is - wel aangenaam om te zien. Leuk om te horen waar een regisseur zijn inspiratie uit haalt - en hoe hij zijn crew aan het werk zet om daarop in te spelen. Heb bijvoorbeeld nooit wat van Blame gezien, maar wat ik mij van de Manga herinner is dat de wereld die Yamaguchi hier creeërt wel vergelijkbaar is.

Gemakkelijk 4/5 van mij. Hoewel er een hoop rare figuren de lift passeren had ik wel wat meer in de trant van die bellende businessmen willen zien. Toch meteen 4.5/5 van mij - ik houdt hier wel van. Ben benieuwd naar meer van zijn werk. Denk dat we binnenkort wel meer coole ideeën mogen verwachten.