Opinions

Grappig, twee titels op dezelfde avond; Dante 01 en Eden Log, beide uit Frankrijk, beide Sci-fi en beide met Bijbelse invloeden! Oh en niet te vergeten; Beide geweldig goed!

Ja, Eden Log - een titel dat mij enkel bij het lezen ervan al bracht in grote interesse. Blijkt ook dat dit niet enkel bij nieuwsgierigheid bleef en groeide naar een ongekend spektakel. Interessant ook om eens een film te zien rond het thema van het Hof van Eden uit het Bijbelboek Genesis. Hoewel de invloeden minimaal zijn, zijn er wel degelijk directe vergelijkingen; "De Tuin, het paradijs", "De boom van kennis", "De vrucht die eeuwig leven schenkt", "De zonde van het eten van deze vrucht".

Nee, hier geen paradijs te vinden. Geen kleurrijk Hof van Eden en zeker geen vruchten die eeuwig leven verschaffen. Eden Log neemt deze inhoud en presenteert dat in een donkere wereld waar de gure wind eeuwig waait en het geluid meer prijsgeeft dan het weinige licht dat er schijnt. Gek genoeg is het hier niet het groene gras dat één groot spektakel vormt, maar juist de afwezigheid van kleur en het spel met licht en geluid.

Vestiel lijkt deze film lang en breed uitgedacht te hebben en is vastbesloten niets over te laten aan geluk of toeval. Hij neemt zijn taak serieus en levert daarom dan ook een kwaliteit af dat te weinig gezien word tegenwoordig. Hij creëert een wereld van duisternis en laat zowel hoofdpersonage als zijn publiek tasten in het donker. Ontwakend uit modder met enkel het knipperen van een lichtje in de verte weet Vestiel een indrukwekkende sfeer neer te zetten. Eentje waar geluid overheerst, wind rondspookt en voetstappen in de rondte echoën.

Dit is zijn eerste eigen film maar dat is nergens te merken; zoals hierboven al te lezen is is dat ook niet vreemd met zijn ervaring als assistent en tweede regisseur bij films als Ils en Dante 01. Zijn gebruik van handheld camerawerk is een goede keuze en past goed in het concept; vaak is het alsof we letterlijk om het personage heenlopen, aftastend in het donker, zoeken naar een uitweg. Vestiel weet ook prachtige locaties te vinden (Vooral de wenteltrap en de overbelichte tunnels), maar ze zelf ook in elkaar te zetten; Veel gebruik van snoeren, buizen, draden, computers en wat niet.

Leunt dan op momenten ook aan tegen het cyberpunk genre; vooral in scènes waar deze 'boom' geheel verwoven is met zijn bijna post-apocalyptische setting. Interessant vond ik ook de twee scènes met de videobeelden projecties, waar de laatste geprojecteerd werd op een uitgezogen lichaam. Interessant! Vestiel weet lang en breed te overtuigen met zijn visuele stijl. Veel experiment met licht en schaduw. Noemenswaardig is ook de scène in de lift waar als een van de weinig keren intens gebruik gemaakt word van montagetechnieken, waar de rest van de film vooral bezig is met lange handheld shots en het opbouwen van sfeer. Interessant aan die scène is vooral de korte aanwezigheid van rood - waar de rest van de film de ingehouden groenachtige kleuren bijna geheel aanleunen tegen zwart en wit! Gecombineerd met een soundtrack die constant in volledigheid aanwezig is, denk ik dat dit nog vaak aan herziening kan geloven.

Eden Log bouwt een verhaal op dat met gegeven fragmenten in elkaar gepuzzeld dient te worden. Doch nergens complex of veel te vreemd. Heeft ook verder nergens een hele diepe achterliggende betekenis volgens mij. Persoonlijk ervaar ik het gehele verhaal, en vooral het einde als een focus op gulzigheid van mens en stad, waar enkel zelfopoffering een einde kan maken aan een verwrongen wereld. Bekenden met het Bijbelboek Genesis zullen daar wel vergelijking in zien; "God charges Adam to tend the garden in which they live, and specifically commands Adam not to eat from the Tree of the Knowledge of Good and Evil. It is at this point that 'God expels them from Eden', to keep Adam and Eve from partaking of the Tree of Life. The story says that God placed cherubim with an omnidirectional "flaming sword" to guard against any future entrance into the garden." (Bron: wikipedia).

Zeker zien dit.

5.0/5.0

Ja je vergeet het wel eens, maar we worden allemaal ouder; ook Ishii is inmiddels de 50 al gepasseerd. Gelukkig hoeft dat in de filmwereld niet perse een daling in creatieve energie te betekenen - maar Ishii blijft verdacht veel bij zijn roots. Ik weet niet hoe hij het doet maar hij blijft echt een punker in hart en nieren - hoeft er waarschijnlijk geen eens moeite voor te doen ook - het zit in hem, en z'n handen jeuken om dat maar al te graag naar buiten te laten komen. In 2001 doet hij dat met Electric Dragon, en wat mogen we weer genieten!

Vergelijking met Tetsuo is makkelijk gemaakt, lijkt me ook sterk dat Ishii daar niet vaker dan een keer met een schuin oog naar gekeken heeft. Zwar-wit beelden, geluidsgeweld en energieke montage; Hoewel beide een onvergetelijke beleving, toch een heel ander filmpje - een andere stijl, andere uitvoering. Maar met hetzelfde uitgangspunt: Een genadeloze aanval op je zintuigen. Voor sommigen pijnlijke herrie, voor anderen audiovisueel indrukwekkend. Voor mij audiovisueel indrukwekkend .

Twee maffe personages, gitaren, reptielen, elektriciteit en een climax die de gehele film voelbaar is. Introductie is meer dan subliem met grandioze montage - beelden van een jongen die geëlektrocuteerd word, valt van een spanningsmast, shocktherapieën, zijn transformatie tot een vechtmachine met prachtige slowmotion zwart-wit beelden van Asano en zijn bokshandschoenen. Deze 8 minuten durende introductie is een geweldige beeldencompilatie, maar vanaf daar verliest het wat van het opgebouwde ritme. Gelukkig laat Ishii ons hier kennismaken met "Dragon Eye" Morrison, gekleed in slangenleren broek, bewapend met elektrische gitaar - en "Thunderbolt Buddha", een gespleten personaliteit met obsessie voor elektriciteit.

De twee zorgen voor een geniaal contrast, waar Asano het schurende gitaargeluid verzorgd, brengt de Buddha een enge kalmte. Mooi voorbeeld daarin is de scène waar Asano wild speelt op zijn gitaar en waar tegelijkertijd de Buddha over de straten van Tokyo zweeft. Geweldig in beeld gebracht. In tegenstelling tot het verhaal zou vermoeden is de film echter nooit constant vol actie. Ishii trakteert ons echter op heel veel moois - de bevreemdende kalmte van Buddha tijdens zijn obsessieve zoektocht naar het perfecte wapen zijn prachtig - met veel beelden van skylines, hoog op de daken, met veel antennes, schotels en draden. Dragon Eye is bezig met zijn zoektocht naar een verloren hagedis - wat resulteert in veel donkere steegjes en camerawerk laag over de grond.

Maar de gehele film is Ishii bezig te werken naar de verwachte climax. Vooral de overdreven, hilarische, voice-over met bijgepaste tekst-animaties zijn geweldig. Wanneer beide personages dan voor het eerst langs elkaar lopen krijg je een grijns op je gezicht. En in het uiteindelijke gevecht krijg je wederom een aantal briljante oneliners voorgeschoteld. Opnieuw vraag je je af waarom ze in godsnaam met elkaar vechten. Maar serieus, dat boeide me echt geen moment! Electric Dragon is een film met coole acteurs, coole personages, toffe stijl, harde muziek, coole outfits. Er gebeurd helemaal niet zoveel - maar wat Ishii ons laten horen en zien is om van te genieten - Zo zie ik het graag - en hoewel van korte duur, constant stijlvol.

Niet de explosie van energie zoals een Tetsuo - en zeker niet even sterk, maar mogen van mij wel degelijk in één positieve zin genoemd worden. Zeer toffe credits ook waar veel werk van gemaakt is, zeker de moeite.

4.5/5.0

Dit is te mooi om waar te zijn.

Gebaseerd op een manga van Hideo Yamamoto (Ichi the Killer). Nooit gedacht dat ik na Visitor Q weer eens zo hard kon lachen om totale onzin. Eigenlijk is de titel al prachtig genoeg, en een film vol perverse, hilarische, "lecherous old farts", vreselijke schoolmeisjes die er alles voor over hebben om geld te verdienen voor hun horloges en "Gucci bags" en vooral een paar geweldige personages. Maar boven dit alles staat Kenichi Endou die opnieuw een prachtig zieke rol weet neer te zetten. Zijn acteren in Visitor Q en andere Miike films, zijn rol in Jam Films - hij lijkt vaak toch best een ondergewaardeerde acteur te zijn - ik kan echter altijd om hem lachen.

Het eerste moment dat wij zijn gezicht zien kon ik ook niet anders dan hardop juichen. Zijn lelijke kop, en nog doorheen de film compleet opgemaakt met paarse make-up ook . Met de energieke opening credits waar namen van crew en cast geschreven zijn op lichaamsdelen terwijl zij lol in bed hebben doet je al vermoeden wat waarschijnlijk komen gaat...

Kuni (Endou) en zijn collega Ogisu hebben een aardig lopend zaakje waar zij een telefoonservice aanbieden; Nietsvermoedende zakenlui kunnen hier wachten op telefoontjes van tienermeisjes die op hun beurt diensten aanbieden tegen geld. Wat het meisje en de vriendelijke, op seksbeluste mannetjes echter niet weten is dat Kuni en aanhang meeluisteren en een plan smeedden. Kuni vind het namelijk walgelijk dat meisjes dit doen en is van plan hen te vernederen in zijn "Stop the Bitch Campaign"; ze ontmoetten hen in naam van hun afspraakje om daarna seks te hebben en weg te rennen voordat ze betalen. Alles in de hoop dat deze meisjes stoppen met wat zij doen. Die laatste gedachte is opzich niet eens zo heel raar, toch!

Aan Ogisu de taak om dit concept te testen, en aan Kuni de taak om hem tips te geven. De meest hilarische quotes vliegen je om de oren - "Remember kids, never go to a whore without money, becuase she needs to eat to", "You always need to make sure you get paid in advance because when you're fucked...you're FUCKED!". En zoals Ogisu zelf lachend schreeuwt "I fuck for the bright future of Japan!".

Deze Stop The Bitch Campaign van Kuni is waarschijnlijk niet voor iedereen. Wanneer het zijn beurt is krijgen wij enkel Visitor Q's "tuinhuisje flashbacks". Met een koffer vol martelwerktuigen arriveert hij bij nietsvermoedende meisjes die het enkel kunnen uitschreeuwen terwijl hij met zijn geschminkte kop de grootste lol lijkt te hebben. Japanse exploitatiecinema lijkt nooit te zijn weggeweest, en Kosuke Suzuki bewijst met geen enkele vorm van budget en alleen een digitale camera de grootste lol te beleven. Dit is puurzwarte komedie op Visitor Q niveau en lijkt dat op momenten zelfs te ontstijgen.

Voor fans van Miike's ietwat vreemde familiedrama ongetwijfeld pure pret. Mensen die daar echter op geen enkele manier om wisten te lachen moeten dit waarschijnlijk ook maar laten voor wat het is. Dit is amateuristisch en vreselijk lelijk gefilmd, maar wees voorbereid om geshockeerd te worden, te walgen van alles wat je ziet, maar vooral keihard te lachen.

3.5/5.0

Wederom gebaseerd op de gelijknamige manga van Hideo Yamamoto (Ichi the Killer). En dat zegt voor de mensen die Takashi Miike's verfilming van Ichi the Killer zagen waarschijnlijk wel genoeg; Pervers, ziekmakend, walgelijks, ranzig, maar compleet lachwekkend en hilarisch.

Na het eerste deel in 2001 vervolgt het verhaal zich waar het daarvoor eindigde. Eigenlijk zijn het op zichzelf staande films daar het verhaal echt werkelijk bijna niets om het lijf heeft. Het enige nieuwe wat dit deel biedt is een beetje achtergrondinformatie over Kenichi Endo's personage, Kuni. We komen erachter wat voor akelige fruit-relatie hij met zijn opa had, en noemt hem dan ook de bron van zijn campagne tegen alle "bitches".

Deze bitches bevinden zich ditmaal allen in een appartementencomplex waar zij in hun eigen kamertje wachten op verse klanten. Uiteraard valt dat niet binnen de regels van Kuni en komt ditmaal niet met één, maar twee koffers om hen de vernedering te geven die hun leven op een ander spoor moet zetten.

Het eerste shot deed mij voor een paar seconden zowaar afvragen of dit in tegenstelling tot de vorige film van Suzuki eentje was met een budget; Maar het tweede shot deed die gedachte al gauw verdwijnen, en ik kon alleen nog maar lachen om de amateuristische lelijkheid.

Kuni's "crusade against teenage prostitutes" gaat verder. Al zingend over zijn opa en met een foto van diezelfde man om zijn nek staat hij compleet achter zijn campagne en is niemand veilig voor zijn koffer vol fruit en groenten. Dit is bizar, vies, akelig - maar geen reden om hier niet om te klappen. Want dit is lachen!

3.5/5.0