Opinions

Na Ten Nights of Dream de tweede verzameling kortfilms die ik deze week kijk. En ook nu weer een zeer geslaagd project uit Japan. Rampo Noir streeft er naar een nieuw soort (Japans) horror genre te introduceren, en gebruikt daarvoor een serie korte verhalen van de legendarische horror- en mysterieschrijver Rampo Edogawa. Met maar een paar eerder verfilmde verhalen van deze man die ik zag (Gemini, D-Slope Murder Case) heb ik eigenlijk maar weinig om naar uit te kijken, maar ik had hier wél erg veel zin in. Volgens mij lenen Rampo's korte verhalen zich sowieso ook uitstekend voor (visueel creatieve) projecten als deze?!

I MARS'S CANAL, Suguru Takeuchi

Suguru Takeuchi mag dit project openen, en blijft daarna eigenlijk het buitenbeentje in Rampo Noir. Niet alleen is dit voorbij in een oogwenk (7 minuten?), ook is dit totaal abstract vergeleken de drie andere verhalen. Maar wat is dit een fucking prachtig stukje film! Vergelijking met Cunningham's Flex is makkelijk gemaakt en dat ook totaal waardig. De slow-motion bewegingen van Asano's naakte lichaam zijn prachtig in de geluidsloze omgeving, en de opkomende distortion tijdens een fragmentarische worstelpartij tussen twee naakte lichamen echt indrukwekkend. Een waardige opener, en stukje audiovisuele vormgeving van bovenste niveau.

II MIRROR'S HELL, Akio Jissoji

Terwijl Takeuchi het buitenbeentje blijft wordt Akio Jissoji met zijn tweede verhaal mijn grote favoriet in Rampo Noir. Naast het feit dat hij de enige is die al eerder een Rampo verhaal verfilmde (D-Slope Murder Case), is hij wat mij betreft filmtechnisch het meest talentvol en gedetailleerd. Interessant ook dat hij sinds zijn Mujo (1970) weinig heeft veranderd in zijn stijl. Enkel de techniek is wat aangescherpt. Zijn vele camera bewingen, dolly shots, gebruik van extreme groothoeklensen, overdreven perspectieven doen enkel denken aan zijn vroegere werk in zijn Buddhist Trilogy.

Veel respect ook naar zijn sets, gevuld met spiegels in kleine ruimtes. Wanneer hij na een conversatie tussen personen ineens de camera draait naar de echte personages blijkt dat wij enkel keken naar een spiegelbeeld. Heel knap.

III CATERPILLAR, Hisayasu Sato

Hisayasu Sato kiest het meest lugubere deurtje van de vier. Zeer sfeervol, op momenten bizar en vooral kunstig in elkaar gezet. De geobsedeerde relatie tussen een perverse vrouw en haar man die slachtoffer viel aan de oorlog en nu leeft zonder een paar benen of armen. Hij gaat het leven door als rups, in een smerig gebouw afgesloten van de buitenwereld - en zijn vrouw lijkt er enkel genot uit te putten. Het is pas wanneer een mysterieuze voyeur de ogen van de vrouw opent en deze lugubere relatie als de ultieme vorm van kunst begint te zien.

IV CRAWLING BUGS, Atsushi Kaneko

Uiteindelijk eindigen we met een stukje gitzwarte humor van Atsushi Kaneko. En opnieuw respect naar Asano want hij lijkt werkelijk overal in te passen. Ongetwijfeld omdat hij het echt zelf wilt en er daarom altijd gewoon veel zin in lijkt te hebben. Hier is hij een chauffeur met smetvrees en een vreemde angst voor onderhuidse bacteriën. Hij raakt geobsedeerd door een beeldschone actrice met een onmogelijk kapsel. Uiterst bevremende sfeer en hoewel alle filmpjes hun eigen aparte visuele stijl hebben is deze toch het meest opvallend; Felle kleuren, aparte sets en ongetwijfeld de meest bizarre ontknoping die dit project weet af te leveren. Ik kon enkel breed glimlachen bij het insmeren van het lichaam, het hysterisch lachen van Asano en de het allerlaatste shot in zijn appartement.

Ja, Japan blijft een land dat durft te proberen waar anderen bang voor zijn. Japan is volgens mij ook het enige land dat in staat is bestaande genres voor altijd een andere draai te geven. Mijn favoriet blijft Jissoji's deel, gevolgd door Kaneko's zwarte humor. Geweldig project dit, ontzettend van genoten.

4.5/5.0

Erg genoten, toch wel het gevoel dat de film maar niet wilde eindigen. Wellicht doordat wat ik eerder las; De beelden, en vooral in combinatie met de muziek lijken op 1 constante lijn te zitten zonder dalen of stijgen, wat het kijken vrij vermoeiend maakt. Wat op zich ook weer heel interessant is. Toch niet geheel mijn ding, wellicht. Ik houdt wel van stijgende en dalende lijnen in een film. Wellicht toch iets korter gekund, Rubber's Lover.

Toch, erg veel toffe dingen in deze film. Een aantal heel stoere scenes, de man die zijn spieren benoemd, het moment dat het rubberen pak op staat, de twee vrouwen in die verlichte lift. Verder weer erg netjes verzorgde locaties. Waar we uiteraard vooral in het lab zelf zitten, met de overvolle navigatiekamer en de vreemde onderzoekshoek van dat mens. Maar ook het steegje, en het huis op het einde; heel tof!!

3.5

zeker herzien dit.

Man, man. Wat blijft deze vent mij verbazen. Toch raar, je zou denken dat je na 3 of 4 films niet meer verbaasd zal zijn over zijn kunnen. Zeker niet na 5 of 6 films. Maar mij verbazen bij elke film die ik zie, ik weet niet of een andere regisseur dat ooit bereikt heeft. Ha ha!

Opnieuw een geweldig stukje film. En begin steeds meer te begrijpen wat Miike voor regisseur is. Of misschien ook niet... Waarschijnlijk niet. Ben het in ieder geval eens met Onderhond: "Miike blijft onmogelijk vast te pinnen op bepaalde stijlkenmerken". Opnieuw een film (na hiervoor Crow's Zero gezien te hebben) die niet direct typisch Miike is, maar wel overduidelijk van zijn handen komt.

Hij lijkt te groeien in alles dat hij doet - ongetwijfeld door zijn groeiende mogelijkheden wat betreft budget; Doet hij goed. En hij verdient dat als geen ander. Dat hij hard kan werken heeft hij al lang en breed laten zien.

Typische intro in ieder geval. Coole montage en toffe muziek. Rap gevolgd door een maffe, hilarische, bankoverval. Wat al gauw opvalt is dat hij steeds overtuigender word binnen zijn montagetechnieken. Vooral combinatie beeld/muziek word steeds leuker. Scène dat die bende met knuppels door dat smalle winkelsteegje loopt is daar een voorbeeld van (gevolgd door de spinnende honkbal-scène).

Natuurlijk zijn er de echt typische Miike-scènes. Eerder genoemd zijn de helikopter-scène en het eindgevecht met het energiedrankje. Vooral die laatste foute scène doet mij zo hard lachen en genieten.

Nergens uniek, maar juist zo cool omdat dit nergens serieus blijft. Weirde personages, hilarische moderne Japanse folk in combinatie met harde gitaarmuziek en ontzettend genietbare sfeer. Wat mij betreft de betere vergeleken met Sukiyaki en Crow's Zero uit hetzelfde jaar.

4.5/5.0