Opinions

Godverdomme.

Grote verrassing dit. Met de grote verscheidenheid aan reacties hier wist ik niet wat ik moest verwachten. Maar ik werd verwend op alle mogelijke manieren.

Wat een geniaal stuk film. Nergens moeite gehad met het begin dat naar menig mening wat traag is. Juist het begin vind ik zeer sterk - met af en toe een hint naar de rariteiten en perversiteiten van de dorpsbewoners. Visueel ook echt prachtig - met beeldschone locaties perfecte natuurlijke belichting en zeer verzorgde shots.

Nergens echt uniek nog, maar ik kon erg genieten. Vrij abrupt neemt de film de verwachte wending waar het naar al naar hint - en met de scène wordt het beter en beter. Lang niet hard op gelachen in een film. Maar die scène in die bar moet een van mijn favorieten zijn sinds vandaag. Eerst dacht ik dit is vrij apart. Toen werd het vreemd. Al gauw heel maf, en eindigde in een melig, hilarisch en obsessief dorpsritueel. Echt geweldig.

Nuchter verhaal ook dat Du Welz in zijn interview op de DVD verteld. Daar houdt ik wel van. Laat duidelijk weten wat mogelijk is in zijn film en wat niet. Doet vooral datgeen waarvan veel mensen denken dat het niet mogelijk is, of waarvan mensen denken dat het niet volgens de regels gaat.

Ja, wat een verrassing, wat een plezier. Krijgt van mij de volle sterren - kan makkelijk een plekje in mijn top 10 krijgen - dit is film waarvan ik houdt.

5/5

Wist mij vooral qua inhoud en thema wel te interesseren. Blijkt ook dat vooral die twee dingen mij naar bekoren zijn bevallen. Nu niet direct grote liefhebber van de romantische film die op zoek gaat naar betekenis van liefde en het zien van echte schoonheid. Het hele concept van het stilzetten van de tijd en tijdgebonden of juist tijdloze liefde is ook niet nieuw; toch waardeerde ik vooral de nuchtere manier waarop Sean Ellis deze onderwerpen weet te behandelen.

Moeilijkste van de film was voor mij toch wel de hele complexiteit rond liefde. Is veel te vaak te erg en direct gefocust op hoe moeilijk een split-up wel niet is en wat voor (symbolische) effecten dat wel allemaal niet kan hebben. Ontstond naar mijn smaak af en toe een te groot contrast met de nuchterheid die Ellis vaak in zijn sfeer wist te stoppen. Daarbij komt ook dat de afwisseling van scènes best verrassend is; Ene moment werkt de humor best goed, andere moment eerder belachelijk of gewoon niet grappig en (te) puberaal.

Nu kan ik daar nog gemakkelijk overheen kijken. De kracht zat 'm voor mij toch in de passie die Sean Biggerstaff wist te tonen in zijn personage. Best simpele acteur, maar daarom wel heel genietbaar. Zijn passie voor kwast en potlood word sterker nadat zijn vriendin hem verlaat. Wat volgt zijn slapeloze nachten en heel veel tijd. Die tijd word enkel groter als hij in staat is de tijd stil te zetten. Vooral deze scènes kennen een hoop mooie momenten.

Kunststudenten (of anderen) die wel eens naakt- of figuurstudies gedaan hebben kunnen dit volgens mij wel waarderen in zijn symbolisme. Wanneer je je in zo'n groep begeeft geheel gefocust op het naakte lichaam van een (onbekend) persoon lijkt ook de tijd stil te zaan; je richt je op kleine dingen, maar altijd met het geheel voor ogen. Ellis weet in deze scènes best een mooi gevoel van fantasie en magie weer te geven. Technisch ook heel leuk gedaan, gelukkig niet te indrukwekkend - zou denk ik afdoen aan de pracht. Mooie scènes ook in de supermarkt.

Cashback weet mij op momenten echt te verwennen. Maar met zijn onevenwichtigheid te weinig om echt onder de indruk te zijn. Einde ervaarde ik helaas niet zo goed als bedoelt. Veel te makkelijk om een vorm van schoonheid en geluk in te vinden. Ellis wist datzelfde wel te tonen in andere scènes doorheen de film; geluk vind je als je weet wat je wilt, wat je droom is: net als het werk van Ben, tijdens het schetsen van een mooi gezicht; beginnend bij een oog, lijn voor lijn een neus, een mond en streep voor streep het haar.

3.5/5.0

Begrijp ik goed dat je tijdens het kijken van de film de zaal hebt verlaten? Onmogelijk, dat is iets waar ik niet in kan komen. Mensen die halverwege of eerder besluiten te stoppen met kijken. Ik heb al zoveel films gezien, zovaak de bioscoop bezocht, en het is maar een enkele keer voorgekomen dat ik mensen heb weg zien lopen. Zelf heb ik mij hier echter nooit toe gezet...

Ik heb Taste of Tea afgelopen week gezien, en wat een heerlijk gevoel ervaarde ik hier. Bij mij zat de gezellige sfeer van de familie er werkelijk constant in, al straalde dit zich niet uit door de mooie shots, dan wel van de vrolijke koppen van de cast.

Voor mij [in tegenstelling tot veel anderen?] was het niet de 'bizarre' of 'geniale' humor. Want bizar, of absurd vond ik het allerminst. En geniale humor heb ik ook gemist, waarschijnlijk. Er waren echter een aantal zeer hilarische dingen, waar ik heerlijk om heb moeten lachen. De opa, de eerste keer dat hij meezong met zijn stemvork, god, totaal uit het niets.
En wat ongelooflijk Dom, die scene waarin Ayano zijn avontuur verteld over zijn kippen en eieren, hahaha.

Maar dat was niet hetgeen waarom ik er zo van genoten heb. Een lange film, elk personage een eigen verhaaltje, gevormd in een opmerkelijk gezin, - maar ik heb constant met een glimlach gekeken. Zelfs de scenes welke wel degelijk een serieuze snaar hebben moeten raken, brachten mij een glimlach; en ik denk dat dat op geen manier verkeerd opgevat moet worden.

4,5.

Goede film van Thaise bodem, inderdaad. Zoveel zie ik die eigenlijk niet. Zeker geen horror. Maar dit heeft goed gesmaakt, deze horrorfilm in een restaurant. De titel in combinatie met het plot zal volgens mij niet veel verassingen brengen. Zeker niet wanneer je de genre-aanduiding erbij betrekt. Gelukkig ben ik nooit zo gauw opzoek naar een verrassingsverhaal van niveau.

Maar al vanaf het begin lijkt dit toch zowaar een grote verrassing, deze film. Hoofdpersoon word sterk vertolkt en verdrinkt zichzelf af en toe letterlijk in haar verleden. Een akelig verleden met een bizarre relatie rond haar ouders. Ook dat klinkt waarschijnlijk niet als originaliteit van bovenste niveau - maar regisseur Tiwa Maytaisong weet dit prachtig uit te voeren. Zijn wisseling in flashback momenten en huidige situaties is briljant en nergens geforceerd.

Het grootste feest komt ook niet van de gehaktmolen, maar van de indrukwekkende beelden die Maytaisong uit zijn mouwen schudt. Zonder problemen, zo lijkt het wel. Veel kleuren ook, vooral het restaurant is een mooie setting. Deze worden gecombineerd met hoge-contrast zwart-wit flashbacks. En het werkt. Deze blikken in het verleden van de hoofdrolspeelster lijken een eigen verhaal te hebben, zouden gemakkelijk een eigen filmpje kunnen vormen. Cool.

Maar het houdt niet op - want zelfs het verhaal zit uiteindelijk vol verassingen. Niet alles is wat het lijkt, problemen stapelen zich op, hoofdrolspeelster raakt verstrikt in het volgen van haar ouders voetstappen en brengt onwillens meer personen mee in haar bizarre waanzin. Tegelijkertijd blijft de gehakt groeien. En ik krijg trek in noodle soep.

4.0/5.0

Zonder veel zoeken of bedoelingen kom ik op een of andere manier terecht bij films als deze. Een film welke zich richt op een groep jongeren in middelbare schooltijd omvat door een thema dat niet geheel zonder rebellie en geweld blijft. Gelukkig maar, want dat maakt het thema in ieder geval voor mij des te interessanter.

Met recente films als Miike's Crow's Zero en Toyoda's Blue Spring in het achterhoofd, is vooral de eerste helft van Friend sterk verbonden met een dergelijk thema. Het is in de jaren '70 in Zuid-Korea waar we een groep van 4 jonge jongens ontmoeten. Allen geïntroduceerd met hun eigen korte verhaaltje. De een heeft een moeder die in Japan werkt en elke maand de nieuwste technische snufjes meeneemt (een videorecorder!), de ander de zoon van een maffiabaas.

Na 1974 bevinden we ons in 1984, waar de jongens nu aan de top van hun school staan. Schijt aan hun leraren, maar wel met de nodige lijfstraffen tot gevolg! Een bioscoopbezoekje dat resulteert in een gevecht van 4 tegen 100 is een vrij indrukwekkend voorbeeld van de gewelddadigheid die er heerst. Het is hier vooral het groepje van 4 acteurs die dit als een sterk stuk film brengt. Allen totaal verschillend, elk met hun unieke gezicht en uitstraling - allen verbonden met hun herinneringen als jonge vrienden.

Opzich geen fan, maar ben wel steeds meer een liefhebber van het thema. De film vormt zich uiteindelijk als een gangsterfilm waar de vrienden uit elkaar groeien. In tegenstelling tot eerder genoemde titels is Friend een serieuze werkje en werkt wat meer de realiteit in. Is op momenten ook een vrij typisch voorbeeld over vriendschap en wat dat precies betekend. Kent ook de nodige cliché's, maar weet genoeg te boeien.

Het contrast dat gedurende de film ontstaat is voor mij het belangrijke punt dat deze film voor mij een sterke beleving maakte; met het prachtige openingsshot van vier jonge jongens rennend achter een rokende auto in een plattelandsdorpje lijkt het einde een totaal onbekende, donkere nachtmerrie. Eentje vol geweld, drugs en problemen. Met het sterke groepje acteurs dat naar een vrij (melo)dramatisch einde toewerkt is dit in elk geval voor mij een te genieten film.

4.0/5.0

Gisteren nog eens opgezet, en blijft voor mij nog altijd op nr. 1. Ook duidelijk mijn grootste favoriet van Miike, hoewel het toch echt zijn minst kenmerkende film uit zijn hele lijst is. Opvallend. Misschien toch niet...

Een voice-over die ons verteld na 10.000 nachten zichzelf nooit in zijn dromen heeft zien vliegen; Een droom die iedereen wel eens heeft gehad - in ieder geval een droom waar iedereen over fantaseert. Ook Miike zo blijkt. Want na in fast-forward het drukke leven van een zakenman te zien die uiteindelijk vriendelijk doch dringend gedwongen wordt af te reizen naar het desolate Yunnan (China), begeeft ook hij zich langzaam maar zeker in de ultieme fantasie en droom van ieder mens.

Langzaam maar zeker; want Miike neemt de tijd. Af en toe een hint van zijn heerlijke humor (gammele busje, "Love and Peace, Love and Peace!", mushroomscène), maar vooral subtiel en gepast. Het duo dat de man met een yakuza vormt lijkt in alle opzichten verschillend, - maar als personages vullen ze elkaar letterlijk en figuurlijk aan.

Wanneer het reizen ten einde lijkt, stappen ze op een vlot getrokken door schildpadden. Rivieropwaarts, nietsvermoedend naar 'de plek waar dingen geboren worden'. Met het aanzicht van een dame met gespreide, gevleugelde armen, hoog op een rots creeërt Miike een prachtig surrealistische wereld hier ver vandaan. Ben het ook niet eens dat dit enkel een mooie film is om de locatie. De duidelijke, simpele, metaforen en het makkelijke verhaaltje weet Miike op zo'n prachtige manier te brengen dat ik hier enkel en keer op keer van kan genieten. Zo simpel in alles, maar echt genietbaar.

In feite één groot cliché - een duo dat afreist naar ver van hier om

gedwongen na te denken over alles wat zij hebben en alles wat zij niet hebben. Maar vooral midden in een fantasie te geraken dat hen doet realiseren waar de mens toe in staat is, en niet toe in staat is. Miike aarzelt nergens en doet ook hier wat hij het liefst doet; films maken zoals zovelen dat kunnen, maar juist op de kleine puntjes zo uniek. Ik ben het er wel mee eens als ik zeg dat een andere regisseur hier waarschijnlijk veel meer mee gedaan had kunnen. Maar waarom? Film als deze heeft dat niet nodig.

Juist het simpele (moraalloze) verhaal over creativiteit en fantasie over twee verschillende personages die het drukke leven in Japan achter zich moeten laten. Beginnend in een vliegtuig, eindigen te voet. Beginnend in pak en stropdas, eindigen in traditionele kleding. Beginnend zonder droom, toch eindigen vol fantasie.

Niet meer dan lof naar Miike. Respect naar een regisseur die geen grenzen kent. Met zijn andere werk in mijn achterhoofd, bewijst hij juist met deze film dat hij werkelijk alles wil en kan.

4.5* > 5.0*

Weh, best wel saaie bedoening deze Chinese film. Is veel te lang bezig met vertellen waar het om draait, en gaat eigenlijk helemaal nergens over. Een paar (te veel) suffe verhaaltjes die door elkaar geweven worden. Had een veel vlotter en sterkere film kunnen zijn als de meeste dingen aan de kant bleven en gewoon enkel geconcentreerd werd op de achtervolger en zijn doelwit.

Koreanen doen echter nooit moeilijk over wat bruut geweld. Volgens mij maken die gasten het liefst films die slecht aflopen. Het liefst zo slecht mogelijk, ook. Dat mag ik wel. Begreep alleen niet helemaal waarom dat hele politiekorps zo onwetend en dom neergezet werd - paste niet echt in de rest van de sfeer. Kon best een indrukwekkend achtervolgings verhaaltje worden tussen twee personen. Maar faalt daarin een beetje. Jammer, want ook de gehele nachtelijke setting in zo'n modern bergdorpje in de hoofdstad kan goed werken.

Benieuwd naar de Amerikaanse versie.

Ga ik toch niet kijken. Hamer.

2.0/5.0

Het tweede deel uit de "Mongolië trilogie" van Peter Brosens. Maar persoonlijk ervaar ik deze als de laatste, de afsluiter van zijn drieluik. Hoewel zijn meest interessante, niet zijn meest indrukwekkende. Maar wel opnieuw prachtige beelden, zwevend door tijd en stad; weinig woorden, zoveel betekenis.

De fascinatie voor Mongolië van Brosens lijkt meerdere redenen te hebben. Cinematografisch is dit een eindeloos inspirerende omgeving; onmogelijke composities, beelden die niet van deze wereld lijken te komen. En de "Sovjetafval" die Mongolië door het gehele land kent. Deze persoonlijke obsessie deel ik graag, het simpele symbolisme dat hierin te vinden is, en tegelijkertijd harde waarheid dat hierachter schuilt is indrukwekkend en mooi tegelijk.

Mooier nog zijn de mensen die er leven. De mensen met wie Brosens samenwerkt. Zij lijken constant coöperatief en genereus. Ook in City of the Steppes veel foto-achtige geposeerde beelden als "kijk eens een paar seconden in de camera zonder wat te zeggen" - dit geeft iets surrealistisch, dromerigs. Interessant om te zien.

Terwijl wij als twee ogen dwalen door stad en steppen monteert Brosens veel oud, authentiek, archiefmateriaal doorheen de film; Stoomlocomotieven, monniken, gedumpte lichamen - maar vooral veel soldaten. Dansende soldaten, depressieve soldaten. Tussen deze verlaten militaire Sovjet-infrastructuur en gevallen economie aan de ene kant, en nu de druk van het Westerse model, het Westerse voorbeeld en de Westerse invloed aan de andere kant, proberen stadsmensen en nomaden nieuwe betekenis te geven aan hun geschiedenis en dagelijks leven.

Onder het beeld van een traditionele Morin Khuur (Horse-Head Fiddle) speler wordt het geluid van een viool gemonteerd. We zien een klarinet speler, een Beatles fan- en cover-artiest. Een scène waarin een opgeborgen gigantisch statue van Stalin voor een klein moment even de buitenlucht proeft, om afgestoft te worden - wellicht even terug te denken aan wat geweest is.

Ook hier veel dode honden langs de straat; zij worden herboren als mens. Herboren in een nieuwe tijd, nieuwe periode. Brosens portretteert kinderen als toekomstige muzikanten, toekomstige soldaten, leraren, kantoormensen, - geposeerd voor een beeld van Stalin, of een muurschildering van Jean-Claude van Damme. Tegelijkertijd zoekt hij constant naar imperfecties; Een kind dat voor de camera loopt, een mannetje dat op het ijs valt, een gitarist die vraagt zijn optreden nogmaals over te mogen doen.

Wederom geen lieflijke, schone kijk op een prachtige plek; Een kleine fabriek waar jonge geiten zonder subtiliteit gestroopt worden wordt afgewisseld met scènes van traditionele worstelwedstrijd. Wederom geen personages om je op te concentreren, geen omgeving van zekerheid. Geen rode draad, geen moedgevende muziek. Pure registratie van een plek voor velen onbekend.

Een intrigerend document. Veel beelden kennen weinig schoonheid, bijna geschoten uit amateuristische hoek - maar daar tegenover staan prachtige beelden van herten door een sovjet-wijk die meer doen denken aan Chernobyl dan hartje Mongolië. Zijn gevoel voor symbolisme, betekenis, compositie en montage spreekt talent. Opnieuw weinig woorden, maar zo ontzettend veel te zeggen.

4.0/5.0

Ja, niet veel meer dan je kan verwachten. Inspiratieloze, lachwekkende situaties. Foute acteurs, irritante personages en dito verhaal - dat op meest hilarische wijze nog een serieus moraal wilt verwerken ook.

Ontzettend saaie, voorspelbare, kale film die echt helemaal niets om het lijf heeft. Neemt zich veel te serieus voor wat het is. Enige scene die mij een overtuigende grijns wist te brengen was wanneer Vinnie Jones die uitzendkamer binnenloopt en iedereen overhoopt schiet. Verder vrij rampzalig dit.

1.0/5.0