Opinions

Twee mensen. Een vrouw. En een man. Eén appartement. Meer is het niet, meer zal het niet worden. Mijn interesse is dan al gemakkelijk verkregen - want als ik ergens dol op ben is het wel film die zich vooral graag klein voor wilt doen. Een wraakfilm in een appartement tussen man en vrouw klinkt sowieso al leuk, toch? En met Wakamatsu achter de knoppen kan dat al gauw interessant uitpakken.

Eerst vol passie, maar al gauw vol frustratie en haat. Obsessieve haat jegens vrouwen. En baby's. We ontmoeten deze man, vaak gehuld in zonnebril, maar meestal verscholen in een donker appartement tijdens een regenachtige nacht. Verlaten door zijn vrouw, omdat zij een kind wilde en hij niet. Zijn zieke, verwrongen geest vormt zich al snel. En uit dat naar zijn nieuwe vriendin. Een hond, zoals hij haar noemt. Zij is een collega, verkoopt in zijn winkel sokken en onderbroeken. Kan tot 3 tellen, en meer niet.

Hij behandeld haar dan ook als een hond. Beloond haar als ze handelt naar zijn wensen, maar straft haar als ze dat niet doet. Zweepslagen en snijden met een scheermes steekt hij niet onder stoelen of banken. Deze man lijkt in zijn gehele rol niets anders in het hoofd te hebben dan de haat naar vrouwen en kinderen. De manier waarop deze gehele situatie zich afspeelt in een klein appartement maakt dit iets heel akeligs.

Maar echt heel interessant word het nooit. Gelukkig verstaat Wakamatsu zijn vaak heel goed. Cinematografisch weet hij gemakkelijk te overtuigen. En experimenteert met plezier. Gekozen kadrering, en prachtige close-ups zijn mooi om te zien.

Verder lijkt dit me vooral een mooie stap naar veel meer beters in zijn latere werk.

3.0/5.0

Deze week mogen genieten van twee films. Begin van de week Innocence nog eens herkeken, en daarna Tekoninkreet mogen zien. Visueel twee aparte verhalen, maar beide even sterk!

Als student Audio Visuele vormgeving, en [amateur] illustrator/animator greep deze film mij van begin tot eind. Ongelooflijk hoe ze het keer op keer voor elkaar krijgen. Ik zou deze film kunnen kijken zonder tekst, zonder muziek. Tekoninkreet is een visuele wereld opzichzelf. Een wereld gecreeërd door creativiteit en dynamiek.

Unieke character designs zoals we gewend zijn van Studio 4C. Een gewaagde sprong in deze film, vind ik wel. Ik ben er zeker van dat niet iedereen deze ontwerpen kan accepteren, het steekt op zijn manier af tegenover de briljante backgrounds en dynamische camera shots. Een groot talent is dan ook nodig om zoiets te verhelpen met geniale regie die op zijn beurt talentvolle tekenaars en animators de goede weg op helpt.

Ik ben niet zo gauw meer ondersteboven van een visueel sterk filmpje. 2007, al jaren zie ik leuke dingetjes, een beetje computeren kan iedereen over een jaartje of wat wel. Tekoninkreet bruist echter van creativeit en echt talent, iets wat we vaak moeten missen. Niet alleen compleet overdonderd door het prachtige werk wat we zien, maar vooral de wereld die gecreeerd word, met zijn personages en het bizarre leven dat zij meemaken. Met een sneltreinvaart over daken vliegen, of een slakkengang door wat steegjes kruipen. Deze film laat zien dat hij begrijpt hoe het echt hoort.

Nog tien keer kijken, nog vijf keer zien!!!!!!!!!!!!

Ja, Tetsuo. Een film die mij echt nooit zal vervelen. En omdat mede cyber- en punkfetishist Sogo Ishii toentertijd in een dipje van maar liefst tien jaar verkeerde zag Tsukamoto zijn kans schoon zichzelf eens echt te bewijzen. Bewijzen dat Japan op dat moment nog wel degelijk in creatieve activiteit verkeerde. Voor velen werd Tetsuo een ware ogenopener, voor sommigen een verschrikking. Wat het ook moge zijn, het was in ieder geval het bewijs van Tsukamoto als meesterlijk creatief brein.

Als zijn eerste film met bioscooprelease en met een productietijd van ruim anderhalf jaar was dit het moment waar hij of voor altijd zijn droom zou vervolgen, of compleet zou falen. Als het aan zijn crew lag was dit project gedoemt te mislukken, met uiteindelijk enkel nog zijn acteurs en hijzelf waren zij vastbesloten dit af te ronden. Ik kan me goed voorstellen dat dit een tijd van frustratie en ruzies is geweest; Met een gammel budget en weinig steun is zélfs creatief plezier niet altijd iets dat je redden kan.

Uiteindelijk is dit wel wat Tetsuo als unieke fim neerzet. De film die Tsukamoto als regisseur vormt. Zijn liefde voor bepaalde dingen mocht eindelijk gezien worden en aarzelde dan ook nergens hier alles in te gebruiken wat hij had. Een verhaal rondom de obsessie en fetishisme van metaal klinkt niet direct meest succesvol, maar in het voorbeeld van Cronenberg - die hijzelf graag noemt - weet Tsukamoto dit als één unieke, energieke ervaring te brengen.

Geen greintje subtiliteit of terughoudendheid, Tsukamoto doet wat hij wilt. Hij probeert en experimenteert. Filmt en animeert. Focussend op de transformatie van mensen in bizarre samenkomingen van vlees en metaal. Camerawerk is overduidelijk geïnspireerd door verre collega Sogo Ishii. Zijn snelle fastforwards door straatjes en steden lijken direct te komen uit Ishii's Crazy Thunder Road of zijn latere Burst City. Zijn vindingrijke antwoord op het weinige geld dat hij heeft, resulteert in briljante stopmotion animaties bijgestaan door de krachtige ijzergeluiden en overdreven geluidseffecten van Chu Ishikawa's soundtrack.

Met een kaal plot en weinig inhoud is Tsukamoto vooral bezig zichzelf te ontdekken. Tetsuo is één grote verzameling van stijlkenmerken die later in zijn films vollop terugkomen. Mutilatie van het lichaam, transformatie van lichaam en geest, het effect van de omgeving op een persoon, geweldsuitbarstingen, hyperactieve montagetechnieken, stopmotion, - fuck alles wat al bestaat, welkom alles wat Tetsuo presenteert! Tsukamoto is een inspiratie voor (beginnende) filmmakers; Al houden zij niet van zijn films, dan is het gewoonweg onmogelijk geen respect te hebben voor zijn doorzettingsvermogen, zijn creativiteit, zijn talent en zijn liefde voor film zonder dat iemand hem daarbij in de weg kan staan.

5.0/5.0

Tokyo Fist was echt eens aan de beurt om nog een keer gezien te worden. Bleef toch altijd één van mijn favoriete Tsukamoto films. Qua stijlkenmerken niet zozeer vernieuwend op wat hij al gedaan heeft, maar het onderwerp (boksen) blijft toch iets dat niet zo snel achter Tsukamoto gezocht word. Toch is het geen vreemde keuze gezien de relatie met zijn broer, die naast Tsukamoto ook één van de hoofdrollen vertolkt.

Tsukamoto laat wederom weer eens zien hoe belangrijk een opening is; hij brengt ons temidden in een zweterige bokszaal waar de feiten direct op onze neus gedrukt worden; Keiharde percussie muziek met razendsnel gemonteerde boksende mannetjes. Dit is een film over boksen, en Tsukamoto lijkt er keihard zin in te hebben. Ik ben geen liefhebber van de sport, maar een fascinatie voor twee mannen die elkaar het gezicht in willen slaan blijft er stiekem wel. Niet alleen een film over boksen, ook een film over terugvinden van verborgen haat, vernieling van het lichaam, jaloezie, obsessie en stedelijke architectuur.

Meest interessante vind ik persoonlijk echter de manier waarop Tsukamoto en zijn broer Kôji zo close samenwerkten in deze film; Precies zoals de personages Tsuda (Tsukamoto) en Kojima (Kôji) elkaar als vroegere jeugdvrienden na jaren weer ontmoeten. Dat, met de gedachte dat Tsukamoto echt alle touwtjes in handen heeft (acteren, set design, licht, montage, script), geeft Tokyo Fist voor mij toch een extra laagje van waardering. Zoals broer Kôji vroeger waarschijnlijk als jochie veelvuldig acteerde in Shinya's hobby filmpjes, is het nu tijd voor het serieuze werk. En op dat vlak vind ik dat Tokyo Fist ook eigenlijk wel aanvoelt als zijn eerste "volwassen" film.

En ook daar lijkt direct iets van terug te vinden in Tokyo Fist; Personage Tsuda is in jaren van dagelijkse routine opgeslokt in het stadse leven. Tsukamoto visualiseert dit op prachtige manier met kantoorgebouwen en flats die torenhoog boven hem uit rijken. Zijn gevoel voor architectuur en symmetrie is meesterlijk en genot om te zien. Maar deze stad heeft er wél voor gezorgd de haat uit zijn jeugd (te zien in een flashback) diep te begraven. Wanneer hij uiteindelijk de bokser Kojima tegen het lijf loopt lijkt deze haat opnieuw op te bloeien.

Boksen is hier niet alleen een sport, maar vooral een nieuwe ontdekking van gevoelens. Tsuda zoekt zijn leven al naar iets dat hem bewijst echt te leven en lijkt dat te vinden in het boksleven van Kojima. Tegelijkertijd zoekt de bokser Kojima de emotionele steun van Tsuda's vriendin, Hizuru. Van buiten toon hij dan wel graag zijn spieren, van binnen blijkt hij een emotioneel wrak, zoals te zien is in enkele momenten.

Tsukamoto's hyperactieve stijl komt terug in enkele adrenaline schreeuwende knok- en oefensessies waar de stoten werkelijk te horen zijn in de geweldige percussie-achtige soundtrack van Chu Ishikawa. Enkele van deze energieke beeld- en geluidsuitbarstingen zijn niet enkel te zien, maar komen zelfs hard aan, knallen, doen pijn; Tsukamoto gebruikt dan ook met grote opzet veel point-of-view shots waar wij als kijker ook de nodige stoten te verduren krijgen.

Tijdens het kijken van Tokyo Fist zeg ik altijd; Dit is honderd keer beter dan Tetsuo. Maar een dag later vraag ik mij altijd weer af; welke is nu beter? Ik weet het niet, maar naast Tetsuo is Tokyo Fist mijn grootste Tsukamoto-favoriet. In Tokyo Fist is boksen een verlossing en herontdekking van het menselijk lichaam, het is pijn lijden om jezelf in een saaie dagelijkse routine te herinneren dat je leeft, het is bloeden om te voelen wat je echt wilt.

5.0/5.0

Mijn beoordeling baseer ik op de 72 min. (sepia) versie.

Uiterst unieke film. Door sommigen gehaat, door anderen geliefd. Wat het ook is, het blijft moeilijk hier een mening over uit te spreken. Feit blijft dat het werk van Shuji Terayama veel te vaak te gemakkelijk aan de kant word geschoven als te vreemd of controversieel. Die woorden mogen dan misschien wel een paar van de juisten zijn, maar we leven tegenwoordig volgens mij in een tijd waarin we verder kijken dan alleen de beelden die we zien.

Dat is ook graag wat Terayama deed. Al 38 jaar geleden. Zijn zoektocht naar taboes kennen geen eind en geen grens. Emperor Tomato Ketchup is een film die hij maakte naar een hoorspel dat hij op eenentwintig jarige leeftijd schreef; Een verhaal waarin kinderen op mysterieuze manier een maatschappij gecreëerd hebben waarin kinderlijke vrijheid geen regels kent. Waar sprookjes en seksuele opvoeding op gelijk niveau horen.

Een maatschappij waar volwassenen de doodstraf of levenslange opsluiting krijgen als zij kinderen hinderen in het eten van snoep, het drinken van alcohol, het roken van tabak of het hebben van seks. Een maatschappij waar onderdelen van overleden volwassenen naar hartenlust gebruikt mogen worden; Hetzij om doktertje te spelen, of gewoon als accessoire.

Terayama is niet bang grenzen op te zoeken, maar blijft daar in deze film altijd binnen. Nergens shockerend of expliciet. Verontrustend, misschien - wanneer een kind een volwassen vrouw van top tot teen schoon likt, om het zo te zeggen. Terayama lijkt zich ervan bewust te worden bekritiseerd door zogenoemde critici die graag het woord "child pornography" gebruiken. Dat is in ieder geval een makkelijke uitweg om de rest te negeren en opnieuw de hele zaak aan de kant te schuiven.

Terayama doet echter veel meer. Zo is er een meisje dat als terugkerende voice-over spreekt tegen haar moeder welke zich verstopt voor deze jeugddictatuur; Het heeft geen nut slaapliedjes uit te zenden op piratenzenders, of in te spelen op haar moederliefde. Haar dochter werkt immers als verbrander van geëxecuteerde lichamen van volwassenen die regels negeerden.

Visueel weet Terayama soms indrukwekkend te zijn. Veel naakt, zonder dat het veel te serieuze, typische, avant-garde word. Soms lijkt het wel of Moodysson hier inspiratie haalde voor zijn Container. Al is die vergelijking ook niet helemaal te plaatsen. Even interessant is ook de soundtrack die even hypnotiserend als uniek klinkt. Heel even zou ik denken dat ik dacht dat de sounddesign van Eraserhead maar een saaie boel was vergeleken dit.

Emperor Tomato Ketchup is één groot experiment, maar wel uniek in kwaliteit. Niet altijd even mooi, maar ontzettend genietbaar. Zijn gebruikelijke taboes als incest, kinderen, seks en veel naakt zijn hier weer te zien. Als je er niet van houdt te moeten kijken hoe een lilliputter een kip het hoofd af hakt om vervolgens met een grijns te kijken hoe het rondrent of hoe een stel kinderen een potje aan het tafeltennissen is met een vastgebonden vrouw als vangnet, dan is dit waarschijnlijk mooi om niet te kijken.

Ik kan dit enkel waarderen.

4.5/5.0

Fuck me! Ik heb de laatste tijd al een hoop bizarre dingen mogen zien, maar Pig-Chicken Suicide staat zonder enige twijfel met rode pen en dik onderstreept bovenaan op het lijstje geschreven. Matsui kent eerdere samenwerkingen met Shuji Terayama (denk aan zijn controversiële Emperor Tomato Ketchup) en Sogo Ishii met wie hij samenwerkte aan Crazy Thunder Road en Panic in High School. De director of photography in Pig-Chicken Suicide is Kazuo Hara die op zijn beurt ook niet schuw is aan wat controversiële confrontaties (The Emperor's Naked Army Marches On). Zo word dit al een aardig interessant rijtje, niet?

Dat is echter nog niets. Matsui wordt gezien als een van de belangrijkste mensen in het "Jishu Eiga" genre (Lees meer hier). Een "onafhankelijke independent film", om het simpel te verwoorden. In het geval van Pig-Chicken Suicide mag ik graag geloven dat maar weinigen hier aan mee willen werken, want het is een nachtmerrie.

Tijdens de openingsscène begeven we ons minutenlang als een varken tussen soortgenoten in een vunzige stal. Niet veel later krijgen zij een stroomstoot op het hoofd en wordt hun ribbenkast terwijl zij stuiptrekkend op de grond liggen opengesneden. Denk je een relatie in tussen een jongen die denkt dat hij een kip is en een meisje dat hem een muziekdoosje geeft. Fantaseer over leipo's die uit hun dak gaan na bloederige slachtingen, een halfnaakte geschminkte retard die op een zelf gemaakt instrument shamisen muziek imiteert. Surrealistische bijeenkomsten van gemaskerde groepen mensen aan de rand van een dorp, rituelen waarbij dode geiten met benzine worden overgoten en worden verbrand. Zwervers schoppen, honden pesten, een wandeling door een steegje en dunne straatjes vol mensen verkleed als mummies. Een meisje dat zonder kleding wat tijd met zichzelf doorbrengt terwijl zij word bekeken door een raampje. Gezellig zitten op een bankje terwijl er een man met een verkeersbord op zijn rug onder het geluid van een vliegtuig langs "vliegt".

Eh? Huh? Wat? "Chicken" als metafoor voor de jeugd en "Pig" voor de volwassenheid, zo verklaard Matsui in een interview met Midnight Eye. Matsui zoekt meer dan een keer de confrontatie met taboes; Dat bewijst onder andere de schandalig lange masturbatie scène tijdens een speech van Keizer Hirohito op de radio. Hij mixt beelden van twee kinderen die of samen een kip van vier hoog naar beneden gooien (overgang van kind naar volwassenheid?) of elk hun eigen weg gaan. Uiteindelijk drijft een massale slachtpartij (oneerlijke behandeling, discriminatie tegen Koreanen in Japan?) hen uit elkaar. Wanneer de jongen in zijn volwassen jaren op zijn beurt werkt in slachterij zoekt hij haar radeloos op. Maar zij wilt niets meer van hem weten.

What the hell? Een zogenaamd liefdesverhaal tussen een Japans-Koreaans stel. Als dat zo is, dan heb ik er in ieder geval (vrij) weinig van begrepen - maar wat is sommige Japanse exploitatiecinema toch eigenlijk ontzettend tof. Het is niet zozeer het kicken op ranzigheid, maar te meer de nieuwsgierigheid ernaar. Als je houdt van experimentele, surrealistische bizariteit dan mag je dit niet missen.

4.0/5.0

Volgens mij kan deze film gewoon onder het subgenre Horror vallen, moet je niet moeilijk over doen. Gelijk heeft Kappeuter wel dat genre aanduidingen niet veel zeggen, eerder hoe een beleving is bij een dergelijk genre.

Horror is het zeker. Maar niet je typische. Heb erg lang tegen deze film aan zitten kijken en toch eindelijk deze ochtend op gezet. Veel over gelezen en uiteindelijk voldaan aan al mijn verwachtingen. Mijn tweede Denis film, en erg genoten van haar subtiele manier van werken. Heerlijk trage beelden die zowel weinig zeggen als uiteindelijk een belangrijk stukje van een puzzel vormen.

Heel interessante manier om een populair verhaal over lust en liefde op een manier als deze te interpreteren. Houden van iets dat je het door je hele lichaam voelt, wilt vastpakken en wilt proeven. Geen vreemde verwoording, toch wel als het gaat om een persoon en diens lichaam. . Verder weinig over te zeggen daar het meeste al mooi besproken is.

Zeker nog eens zien binnenkort.
4.5

Wauw. Dankje Moviemeter; Zonder deze plek had ik zoveel moeten missen. Vorige week ook maar de PFF DVD via CDJapan gekocht, helaas zonder subs - maar heeft mij nergens tegen gewerkt tijdens het kijken van Tsuburo.

Grandioos stukje film. Vergelijking met Tetsuo is uiteraard snel gemaakt - niet vreemd ook; Veel vergelijkbare onderwerpen en beelden. Veel close-ups van machines, rook en water. Typische cyberpunk ingrediënten.

Allereerst, wat een prachtige intro, zegt al gauw iets over de sfeer en zeer te genieten tempo. Veel herhalende soortgelijke beelden ondersteund door herhalende geluiden. Ongelooflijk hoe sterk simpele geluidjes als een tikkende klok, ijzer, en het schrapen langs beton kan klinken. Geweldig mysterieuze soundtrack met ontzettend veel oog (oor?) voor detail in geluidseffecten.

Einde wil ik niet echt over oordelen - in tegenstelling tot anderen had ik er geen slecht gevoel bij. Voelde niet nodig - maar niet misplaatst. Blijft een simpele keuze om te eindigen in twee sterke kleuren die eerst totaal afwezig waren (felgroen, felblauw). Voelen dan ook ineens aan als kleuren van vrijheid. Wat tweer past bij et uiteindelijke 'verhaal'. Interessant bij de laatste scène vond ik de opbouw naar de piano solo en de vogels die je op de achtergrond hoort. Staat in groot contrast met de geluiden die we verder gehoord hebben.

Zeer intense kijkbeleving met zeer kundig camerawerk. Met veel close-up werk van bezwete gezichten, harige benen, modderige handen en veel texturen. En die scène onder water is echt prachtig. Daar heb je bij mij een goede mee

Snap niet helemaal waarom veel mensen vallen voor een lager budget in film als deze. Film als deze vraagt niet echt om veel financiële middelen, - Zou ook niet echt kunnen zeggen waar dit vraagt om meer... Puur genot op audiovisueel niveau.

5/5

Wat een bizar meesterwerk is dit! Ongelooflijk hoe dit buiten Japan nooit enig, of vooral zeer weinig, succes gekend heeft. Maar ook in Japan groeide dit al vanaf de planning voor deze film als een legende. Zelfs de DVD is nog niet eens zo lang te verkrijgen in Japan! Hoe komt het dat internationale festivals Matsui's laatste film nooit hebben willen tonen? Hoe komt het eigenlijk dat Matsui na deze film nooit meer actief is geweest in de filmwereld? Met vroegere samenwerkingen met bekenden name als Shuji Terayama en Sogo Ishii lijkt deze vraag nog verder van een antwoord...

Na zijn Pig-Chicken Suicide opnieuw een film over liefde. En net als die vorige titel niet de meest gemakkelijke film over liefde. Matsui maakt een film vol tegenstrijdigheden - hij combineert liefde met haat, passie met geweld en mooi met lelijk. Een film waar amateurs ontzettend sterke rollen vertolken van een incestueus dwergenkoppel, een kreupel duo ex-soldaten, een kwijlende zwerver en een seriemoordenaar die het voorzien heeft op organen van jonge dames.

Een film waar Matsui de camera richt op een stel freaks en outcasts in een deel van Japan dat de de meeste Japanners het liefst vergeten op te noemen; Vol zwervers, rotte marktjes en vervallen huisjes. Matsui richt zijn camera op deze plek waar zelfs de knapsten in een monster veranderen als zij geconfronteerd worden met afwijzing wat resulteert in complete wanhoop; Mensen met een honger naar liefde of zelfs maar de kleinste vorm van acceptatie in het leven. Vanaf het moment dat wij een groep personages volgen is hun leven reeds zo diep gezakt dat wij enkel nog hun ondergang kunnen volgen.

Een seriemoordenaar wordt geïntroduceerd tijdens het doodslaan en onthoofden van duiven en het vermoorden en verwijderen van organen bij een jongedame: Hij leeft op het dak van een flat, samen met zijn mannequin in een bed. Zijn vers gesneden organenvlees is bedoeld voor zijn etalagevrouw, waarvan hij hoopt een kind te krijgen. Een dwerg word geïntroduceerd bij vernedering in een bus - een naar sex verlangende zwerver met korstenbaard wordt geïntroduceerd bij het voortslepen van een onderstel van een pop - een kreupel duo begint als straatmuzikanten en een jongeman begint met een huppelspelletje, maar eindigt in het eten van zijn overleden vriendinnetje.

Matsui betaald alles uit eigen zak, maar weet ondanks gruwelijke onderwerpen prachtige dingen te filmen. Het met water ondergelopen dak waar een jongen op een bed uitkijkt over een vergeten stad is ongekend mooi. Velen zagen deze film als te schandalig om werkelijk te verfilmen, maar Matsui lijkt nergens het onmogelijke in te kunnen vinden. Dat bewees hij eerder al gemakkelijk met Pig-Chicken Suicide. Zijn improviserende, guerilla manier van werken is constant te zien. Johannes Schönherr van Midnight Eye schreef zelfs: "I don't know about any other Japanese filmmaker who would have a character of his film setting the entire rooftop of an abandoned building right in the middle of the city on fire, obviously without any permission, film it from a neighbor rooftop, then sneak back and shoot the unsuspecting firefighters as they are dealing with the blast."

Na constante afwijzing is iedereen in staat gruwelijke handelingen te verrichten - althans, zo doet Matsui ons geloven. Hij combineert diverse gevoelens op briljante wijze - En Noisy Requiem is op dat vlak wat mij betreft de beste film die zonder te aarzelen één van de meest rauwe en gewelddadige kijken op een samenleving geeft. En zich vooral richt op de zwakke punten die het kan creeëren. Hoewel een behoorlijk tijdsduur is dat vrijwel niet terug te vinden in de film; Matsui neemt zijn tijd in een langzaam tempo waar hij langzaam een akelige lijdensweg volgt van een stel outcasts in een vergeten plek van Japan.

5.0/5.0

Kazakhstan is één van de grootste landen van de wereld. En naast Mongolië zelfs de grootste binnenstaat van de wereld; een land dat geheel omgeven is door andere landen, en dus geen aangrenzende zee kent. 66 keer groter als ons landje en ongeveer evenveel inwoners - dat zijn pas getallen, man! Dat is pas een land waar je over kan praten! Maar echt een filmland is het nooit geweest - en zal het waarschijnlijk ook nooit worden - maar net als de Mongoolse cultuur zal het als "film-onderwerp" ongetwijfeld wel steeds meer gebruikt worden.

In die zin volgt het het voorbeeld van Davaa's "Story of the Weeping Camel", waar we een nomadenfamilie en hun kamelen volgden. Hier geen kamelen, maar schapen - in grote getallen wederom. We bevinden ons even bij een Kazakhstaanse nomadenfamilie temidden in de steppen, enkel samen met hun dieren. Het is voorjaar, en dat is ook de periode die het meeste werk brengt; Er worden jongen geboren, en de schapen krijgen extra aandacht. Tegelijkertijd ontmoeten wij Asa, op zoek naar een vrouw en daarmee de verantwoordelijkheid voor zijn eigen kudde schapen.

Het zoeken naar een vrouw in een plek waar ononderbroken zandvlaktes reiken zo ver het oog ziet - en verder! - lijkt een onmogelijke taak. Zijn droom lijkt te eindigen bij Tulpan, het enige meisje in de wijde omtrek. Het énige meisje in de wijde omtrek. Elke dag vroeg op staan, elke dag de water voorraad vullen, elke dag hetzelfde eten, elke dag de schapen laten grazen, de schapen bij elkaar houden, de schapen melken en helpen bij geboortes van jonge schaapjes. En nu, zal Asa elke dag proberen zich te bewijzen tegenover Tulpan. Het enige meisje in de wijde omtrek. Het enige meisje in de wijde omtrek.

Dvortsevoy registreert beelden van deze nomadenfamilie op natuurlijke en simpele wijze; Lange shots volgen personen in hun taken, en wij kijken rond in hun huis zonder echt het gevoel te hebben te kijken naar een film. Er gebeurd weinig - en er staat nog minder te gebeuren. Maar Dvortsevoy wil ons wel wat vertellen. Hij doet ons laten denken dat jongeren naar de stad willen vluchten - daar zullen ze geluk en toekomst vinden. Een kleine radio voorziet hen op deze steppe van nieuws en informatie - maar comfort ligt in de wereld waar elektriciteit en stromend water te vinden is: Almaty, de hoofdstad van Kazakhstan. Maar comfort is niets minder dan gemak. Dvortsevoy laat ons beseffen dat deze uitgestrekte steppenwereld niet de geïsoleerde planeet is die het lijkt - dit nomadenbestaan bestaat naast het moderne leven. En dat is zo. Maar de overheid van dergelijke landen doet echter hard hun best zulke levenswijzen achter mooie plaatjes te verschuilen - "wij zijn niet arm, hoor", willen die ons zeggen.

Maar wie is er nu werkelijk arm in deze wereld? Mensen die afhankelijk zijn van hun dieren, geen stromend water hebben, geen televisie, geen professionele raad van Patricia Paay als lid van een vakjury bij So You Wanna Be a Popstar? Zulke raad heeft het zusje van Asa helemaal niet nodig - muziek is altijd onderdeel geweest van dergelijke culturen die ook Dvortsevoy in deze film portretteert. Muziek verteld verhalen, maar is vooral gewoon... muziek. Muziek is nodig, en mooi. Doet wanneer zij samen met haar moeder zingt zelfs wat denken aan de vrouwenkoren uit Bulgarije. Prachtige muziek, omdat het ontstaat uit echte behoefte - en niet omdat het "moet". Haar luide vocale riedeltjes zijn prachtig en droevig tegelijk - een kind dat verloren lijkt in een levenswijze waar ze misschien wel nooit uit bevrijd zal worden.

Maar Dvorstevoy verteld ons met zijn verhaal dat dat ook niet hoeft - ze zijn niet arm, niet ongelukkig. Het feit dat haar vader gefrustreerd reageert als zij weer eens een liedje ratelt heeft niets te maken met haar kinderstem, maar het harde leven in een moeilijk seizoen. Dvortsevoy combineert hier pijnlijke realiteit met fijne humor en het dromen naar echte liefde. Een jongetje dat elke dag met een stok tussen zijn been als een jonge ruiter rond de tent galoppeert, een meisje dat graag haar liedjes zingt, een vader die de dieren verzorgt, moeder die kleren wast en kaas maakt, een jonge broer die nieuws via radio volgt en Asa die zich bewijst naar zijn zwager en droomvrouw. De enige vrouw in de wijde omtrek.

Het lijkt allemaal niets wat wij zien - is het ook niet, zelfs ontzettend saai wellicht - maar wel mooi. Heeft niets te maken met interesse voor hun cultuur, misschien nieuwsgierigheid naar hun manier van leven - maar het nomadenleven is nog lang niet uitgestorven. Mocht dat ooit gebeuren, dan verliest de wereld het enige volk dat nog echt leeft voor de natuur. Het moment dat iemand mij kan vertellen dat wij deze mensen ooit iets nuttigs kunnen bijleren, dan zal ik toegeven dat de stad inderdaad een betere plek is. Klinkt dat als onzin? Misschien,- maar op dit moment blijft het feit dat deze mensen ons meer kunnen leren dan wij hun. In die zin zijn zij op geen manier armer dan ons.

Maar misschien moet ik dat wel vergeten en gewoon over gaan op Jezus Christus. Of is dat een te makkelijke sneer naar de kerk? Het enige echte geloof waar mensen wat aan hebben zijn schapen, water en liefde voor elkaar. Gelukkig weten deze mensen dat wel.

Trouwens, er leven 246.042,92 Oeigoeren in Kazakhstan , Rowan Atkinson heeft dezelfde voornaam als mij (maar is momenteel 55 jaar oud). Roman Polanski houdt van meisjes ("ze is pas 5!" En heeft een schedel) en scholen mogen homoleraren nog steeds weigeren. Boeien! Wat? Oh, en elke dag als ik Moviemeter bezoek is SelmaDuim online. En dan zie ik een grote Duim met een gezicht voor me; WAAROM IS DAT?

4.0/5.0

Met name films als deze inspireren en motiveren mij ertoe de wereld in te gaan en te proberen wat zij mij al hebben laten zien. Filmen in zulke ongerepte natuur is op alle mogelijke manieren ontzettend moeilijk, en vraagt het uiterste van een regisseur.

Monglië (Nu vaak nog gedeeld met Chinese acteurs en locaties) lijkt in een constante opmars in de filmwereld. Februari 2009 start ik zelf een project in West-Mongolië - de planning staat. Hopen dat het klimaat wat zachter is als dit jaar. Wang liet mij in ieder geval zien wat mogelijk is en niet.

Wang slaagt in dit verhaal, want hij doet het perfect in zijn (eerste?) film. Een verhaal dat op zich vrij Westers klinkt. Al is dat (zoals persoon boven mij) wel vrij simpel gezegd. Ook in China en Mongolië ontstaan zulke situaties. Om nog duidelijker te zijn; Situaties als deze komen vaker daar voor dan dat wij die hier waarschijnlijk tegen zullen komen. Bittere waarheid. Al vind ik overigens dat het in dit stukje film vrij subtiel wordt behandeld, nergens overdreven dramatisch.

Zelfs met een vleugje frisheid en bescheidenheid. Wat ook hier weer typisch is voor dit volk.

Ik kan niet anders dan dit te respecteren, ik wacht op meer.

4/5