Opinions

Na Takeshis' was ik zeer benieuwd naar Kantoku Banzai. Vanavond gekeken. Met op de achtergrond mijn vader en moeder die een oogje meepikten. Vooral mijn moeder kon af en toe meelachen. Terwijl mijn vader vooral mompelde over het dit en dat, 'waar slaat dat op', 'wat bizar'.

Ja vreemde humor, zoals we mogen en moeten verwachten. Toch, ik weet niet wat ik uiteindelijk voel. Een tweede kijkbeurt zal deze zeker krijgen. Takeshis' vertelde mij opnieuw dat Kitano een geweldig creatief persoon is. Dat zegt Kantoku Banzai mij ook wel, maar het mist een en ander. Leuk gegeven, een film over films die hij nooit eerder maakte. Heel tof dat hij doorgaat met zijn eeuwig experiment, zijn oneindige bron van inspiratie, creativeit en dwaze humor. Toch, het een was leuk , en het ander gewoon helemaal niet.

Sommige dingen lagen er te dik op, sommige dingen verwachte ik totaal niet. Kitano staat voor mij bekend om zijn directe manier van regisseren. Hetgeen hij in zijn hoofd heeft komt uiteindelijk in zijn film, zonder dat hij zich door iets laat beïnvloeden. Hier echter, leek hij dingen anders aan te willen pakken. Ik kon mij er helaas niet altijd in vinden.

3.5 voor nu. Haalt het niveau van Takeshis' lang niet, had meer verwacht. Toch, terugdenkend aan wat ik zag voelen sommige dingen beter aan dan op het moment van kijken. Wellicht dit weekend nog eens zien.

Ja erg van genoten. Doet nergens de moeite een beetje diepgang in het spel te zetten. Wilt vooral gewoon laten zien wat ze kunnen; Springen, schoppen, vallen en slaan.

Paar hele toffe scenes die al bij het kijken pijn deden. Als de credits beginnen zie je een kleine making-of van het stuntwerk. Erg indrukwekkend. Alles wat je in de film ziet heeft pijn gedaan. Blijkt ook wel als sommige acteurs bijna niet meer kunnen opstaan na een bepaalde stunt. Elke stunt bleek een overwinning op zich, met zoveel risico's. Respect.

Die voetballer en die gast met een been waren toch wel van m'n favorieten. Echt lachen.

3.0/5.0

Heb deze opnieuw gekeken gisteravond. Samen met mijn broertje dit keer, 11 jaar.

Opnieuw soms hardop gelachen, ongelooflijk. Er zijn maar weinig films waar ik verwend kan worden door de humor, - en nog veel minder films waar ik daadwerkelijk kan lachen. Hardop!

Kitano blijft heer en meester in domme, droge humor. Ook nietszeggende random scenes ergens tussenplakken doet hij als geen ander [scene dat Masao met zijn maatje op en neer springen om door het gat te kijken van zo'n houten lichaam: Scene daarna, vent die er droog doorheen kijkt. Waarom???????? omdat het geweldig is, ].

Geniaal is ook het Annemaria-koekoek spelletje. Ik denk dat hij het 4 keer heeft herhaald? En het blijft geweldig. Verder uiteraard de bushalte scene met de pianobewaker, de spijker op het dijkje, het zwemmen [en oefenen daarvan], heerlijke film deze.

Mijn eerste ervaring met Sion Sono. Hoewel enkel een klein aantal berichten hierboven, was ik bij het lezen daarvan al overtuigd dat ik me geen zorgen hoefde te maken deze ervaring snel te vergeten na eindelijk gezien te hebben. Vraag me ook af of dat ooit gebeuren zal, want Strange Circus staat in mijn geheugen gegrift als een onschuldige circusact met dodelijke resultaten.

Als kijker vormen wij een rij van toeschouwers in de intro; we bevinden ons temidden in een circustent vol vreemde clowns, freaks en personages. Op het moment dat we uitgenodigd worden om "please stay until the end" te blijven word duidelijk dat dit geen retourtje bizarre wereld word, maar eentje waar je niet terug meer vluchten kan.

Vergelijking met Miike's Visitor Q is makkelijk gemaakt, daar veelvoud van zijn thema's ook hier terugkomen, - maar Sono laat ons niet comfortabel lachen om zijn zwartgallige humor en droge situaties. Sono geeft ons geen andere mogelijkheid dan gedwongen toe te kijken zoals het meisje opgesloten in een koffer, kijkend door een gaatje; kijkend naar een reeks van perverse beelden omvangen door geweld, claustrofobie, incest en bloed.

Vanaf het moment dat moeder en dochter van plaats lijken te ruilen worden wij als toeschouwer constant gedwongen ons af te vragen wat werkelijkheid is, wat fantasie en bovendien wie nu werkelijk wie is. Personages zijn niet wie ze lijken, en hoewel de geschreven woorden de woorden herhalen van een voice-over komen we erachter geen van beide direct te moeten geloven. Sono weet een unieke perverse (fantasie)wereld te scheppen waar hallucinatie lijdt tot mutilatie van het lichaam en het publiek glimlachend applaudisseert bij het neervallen van een guillotine.

Strange Circus is een luguber verhaaltje. Constant omvangen door een lieflijk deuntje van een viool of het heerlijke melodietje van de accordeon. Sono behandelt bizarre thema's zonder te verblikken of verblozen. Weet deze ook prachtig vorm te geven met enkele prachtige scènes (begrafenis, overgang van puurwitte naar bloedrode gang).

Denk niet dat ik eerder een film als dit zag of in nabije toekomst iets als dit zal zien. Ik heb genoten, hoewel niet constant even comfortabel; Een ietwat verwrongen glimlach kon ik op de sterke (en macabere) climax niet inhouden.

4.0/5.0

"Kiran Over Mongolia", is een prachtig document over de zoektocht van een joge Kazakh naar de tradities van het adelaarsjagen. Kuma bezoekt een jaarlijks adelaarsfestival in Bayan Ölgii, West-Mongolië. Jagers worden hier beoordeeld op kleding, paardenversiering en de techniek van hun "Kiran" vogel. Kiran (Goud) staat voor de perfecte jachtvogel.

Hier vind Kuma zijn leraar, Khairatkhan. In het begin een echte Kazakh van weinig woorden, maar al snel een man met uitgesproken mening en een puur hart voor tradities van zijn volk.

In de 6 maanden dat Spaid in Mongolië verbleef heeft hij werkelijk fantastisch werk geleverd. Hij weet op zeer natuurlijke manier het leerproces van Kuma te volgen - met enkele prachtige hoogtepunten als gevolg: Het vangen van een eigen adelaar, zijn eerste training, de eerste jacht en de persoonlijke gesprekken met zijn leraar.

Khairatkhan blijkt een zeer toegewijde jager en leraar. De aandacht die hij Kuma geeft en de tijd die hij stoptin zijn leerproces resulteren in het verlies van enkele van zijn koeien. Groot verlies, maar hij kent geen spijt: Het overdragen van tradities aan de jongere generatie voelt voor hem belangrijker dan de zekerheid voor genoeg eten.

Vooral mooi zijn de bijna surrealistische scènes die Spaid weet vast te leggen in de uitgestrekte, extreme, bergachtige, regio van Bayan Ölgii. Voeg daaraan toe twee mannen ter paard met een gigantische roofvogel op hun armen, en er ontstaat een prachtig beeld dat enkel in een droom zou kunnen bestaan.

Met de nuchtere blik waarop Spaid "Kiran Over Mongolia" maakte, levert hij een onmisbaar en inspirerend document over het kostbare leven en zijn tradities. Hij slaagt erin een groep mensen te portretteren die werkelijk overal vrede mee hebben, en niets dan respect lijkten te hebben voor mensen die interesse tonen in hun land en volk.

Prachtig. 5*

www.kiranovermongolia.com

Voor trailer, foto's en DVD.

Ja, Ichi the Killer. Volgens mij een van de grootste redenen van algemenisering voor Japanse cinema. Tenminste, zo ervaar ik dat in mijn omgeving. In ieder geval wel een film die in de afgelopen jaren grootse bekendheid verkreeg onder grote groep mensen.

Niet zonder redenen, uiteraard. Gister nog maar eens op gezet; En weer een stukje meer genoten. Een film die spreekt over uitersten, fantaseert over extremen, wenst om overdaad en vooral gewoon doet wat het wil. Opnieuw een film om van te genieten.

Zoals Miike graag vaak herhaalt; "Om een publiek te laten genieten, moet de film een uitstraling hebben die toont dat de crew genoten heeft in het maken ervan". En dat is een van de sterke punten. Niet enkel de vele personages proberen te glimmen in hun korte verschijning, ook het werk dat zij dragen en spreken is puur een product van de creativiteit van de mensen achter de schermen.

"Een boek of Manga geeft niet direct zijn inhoud weer. Het verbergt zich in een boekenkast of een tas van een persoon; In film is dat niet zo", zo spreekt Miike. Nee, een film laat niet meer of minder zien dan dat het toont. Ik vraag mijzelf dan; Waarom dan niet extra veel laten zien, omdat het kan? Het publiek kijkt toch. Gelukkig heeft Miike dat in ieder geval in zijn jaren als regisseur begrepen. Daarom ben ik een fan.

Miike is een persoon die filmmaken begrijpt en zich niet laat beïnvloeden. Wat mij betreft komt dat in deze film het beste naar voren. Tegenwoordig word een shoot zodanig voorbereid dat deze optimaal digitaal te bewerken is; Miike draait dit proces juist om. Hij gebruikt digitale effecten enkel als een leuke tool ter toevoeging aan de film. Dat dit er cartooneske of zelfs goedkoop uit ziet doet niet af aan de effectiviteit; Datgeen waar het echt om draait.

Hoewel een film van extremen, vooral een film om van te genieten in al zijn expliciteit en hilariteit. Niets meer dan lof voor deze film. En vooral van Miike. Naast Asano, en hoewel achter de camera, is vooral hij die overtuigd in deze film.

4.0/5.0

Net wanneer ik besluit wat meer van Miike zijn oude werk te gaan zien komt een film als deze voorbij. Ik denk dat ik het nooit van mijn leven voor elkaar krijg zijn hele oeuvre te zien; Voor elke film die ik kijk heeft hij alweer een nieuwe in de wacht, haha!

Tof filmpje dit, Crow's Zero. Link met Blue Spring is vrij snel gemaakt. Toch heel ander werk dit. Waar Blue Spring uitblinkt in zijn (minimale) grove geweld in een surrealistische wereld, is Crow's Zero enkel bezig zich te focussen op twee rivaliserende bendes. En rivaliseren doen ze.

Overduidelijk een film die een wat breder publiek moet aanspreken - bikkelharde actie, veel vechten, veel bloed. Veel slow-motion. Maar typisch Miike is dit niet. Film met groot (ogenschijnlijk) budget en zeer verfijnde stijl. Enkele zeer toffe locaties (raffinaderij, vlot op water), en een paar toffe montage scènes (typische Miike intro met maffe punkband gecombineerd met beeldflitsen van de film, die eerste punch bij die yakuza lui, gevecht dat eindigt in regen en overgaat in een gevecht bij zonsondergang, etc).

Deed qua aankleding wel denken aan Sukiyaki Western Django; Ook hier stijlvolle (school)outfits, aparte kapsels en vreemde figuren. Maar allemaal wel wat braaf. Had naar mijn mening wel wat vreemder ingekleurd mogen worden. Dat is ook mijn probleem met Crow's Zero; Het is eigenlijk veel te simpel allemaal. Het begint heel tof met een speech in het begin van een nieuw jaar, waarna de spreker achter zijn microfoon weggebeukt word en het feest voor de gasten kan beginnen. Wat echter volgt is een eindeloos gevecht tussen twee schoolbendes met vrij weinig voor ogen. Gecombineerd met twee of wat subplotjes (vrouwtje, wannabe yakuza ventje); en ook deze film is weer gevuld. Duidelijk verfilming van een Manga, - maar daar zal ik ook verder nooit interesse in tonen denk ik.

Zeker tof dit, maar had naar mijn mening wel meer in gezeten. De bulletproof jas, het bowlen, darten en motorrijden is zeker zoals Miike dat vaker doet, maar verder persoonlijk wat teveel stylish slow-motion, gladde gezichtjes en stoere taal. Heb overigens een tijd niet zo hard gelachen als om die scène met die motor en dat busje. Daar tegenover staat weer een vreselijk irritante gemonteerde scène waar harde muziek constant in- en uitgefade word tijdens het praten???

3.75* voor mij en krijgt het voordeel van de twijfel; 4*

Toch maar besloten om wat meer te kijken van Ishii. Beter om dan meteen te beginnen met zijn oudere werk. Coole cover in ieder geval - maar verder compleet zonder meer te weten dan het plot begonnen aan deze film. Ook verder niet zoveel over gehoord, dus was erg benieuwd.

Duidelijk van genoten. Toch respect dat jij, Goto, deze film zonder ondertitels heb weten uit te kijken. Word toch redelijk wat afgelult - en de enge bende van de ander onderscheiden word er volgens mij niet makkelijker op, haha!

Vooral veel bendes met veel motorgeweld. De ene na de andere vechtpartij volgt - in een kroeg, een verlaten pand, een bouwterrein of gewoon op straat. Ishii weet het in ieder geval heel tof te brengen. Lekker stoer en rebels. Gekleed in strakke spijkerbroeken, leren jacks en een vetkuif op het hoofd. Echt lachen om te zien dit.

Leuk ook om zoveel Japanse rock 'n roll voorbij te horen komen. Verder geen fan van het genre, kan het op deze manier echter wel waarderen. Verder is Ishii vooral aan het experimenteren in audio. Veel delays en af en toe wat distortion. Werkt vooral tof bij de supersnelle spinscene, waar de camera steeds sneller ronddraait.

Heel veel motorrijdende gasten, vooral de scenes 's nachts hierin zijn leuk om te zien. Met een pikzwart scherm en veel rode, witte, oranje lichtjes van straatverlichting, motoren en auto's.
Erg tof was ook het moment dat Jin uit het ziekenhuis word ontslagen. Die freaky lui voor de ingang staat duidelijk symbool voor het begin van zijn madness. Deed me een beetje denken aan Shuffle, dit keer niet met een rondrennend personage maar met een rondstrompelend personage dat allemaal vage personen voorbij loopt op een vuilnisbelt.

Heel tof werk van Ishii. Komt af en toe met wat elementen waarmee hij in zijn latere werk sterk zal uitblinken. Wat mij betreft een aanrader.

4.0/5.0

Officieel een van de drie kortfilms van Collections Privées (1979). Na Terayama's dood in '83 echter nogmaals uitgegeven als alleenstaande film. En dat is wat betreft velen echt niet zonder reden geweest, want Grass Labyrinth is een geweldig (korte) film over een dromerige zoektocht naar de verloren tekst van een slaapliedje.

Nu Akira ouder wordt groeien onbekende seksuele verlangens en daarbij de drang naar houvast aan herinneringen van zijn jeugd. Terayama speelt opnieuw met gebruikelijke ingrediënten als prostitutie, seksuele ontdekkingen, bizarre personages en nog veel vreemdere fantasieën en surrealistische situaties. We volgen de jonge Akira door een Japans plattelands dorpje, opzoek naar mensen die dit stukje muziek nog kennen; Een melodie die hem kwelt tot in het obsessieve en hem werkelijk overal lijkt te willen achtervolgen.

Terayama is in topvorm als het gaat om visueel spektakel. Hoewel in veel subtielere vorm wanneer vergeleken met zijn andere werk, even interessant en mooi. Veel gebruik van sepia kleuren, vaak gebruikt in scènes waar Akira herinneringen uit zijn jeugd herbeleeft, maar even vaak net zo gemakkelijk overlopen in realiteit of verzonnen fantasie. Want het labyrint waarin Akira zich begeeft vermengt realiteit met fantasie, verleden met toekomst en droom met nachtmerrie. Hij neemt plaats in zijn eigen verleden, die van zijn moeder, of een verleden die enkel lijkt te groeien uit de obsessie van dit liedje.

Het is moeilijk te zeggen wat er gebeurd, of wat gebeuren kan. Terayama's gevoel voor muziek is wederom ongekend en zijn samenwerking met componist J.A. Seazar is briljant. De manier waarop zij op de vreemdste momenten een geluidsclimax weten klaar te stomen is indrukwekkend en weet de gehele ervaring van een scène met één druk op de knop compleet te veranderen. Net wanneer je denkt te weten hoe een scène zijn climax weet te bereiken, creëert de muziek een gehele nieuwe ervaring van de ontdekking van een misleidende illusie of een overgang naar realiteit.

Het moment dat Akira geen nacht meer kan slapen zonder achtervolgt te worden door een naakt meisje met een stuiterbal brengt een glimlach. De nachtelijke achtervolging in het bos tot aan de confrontatie met een groep geschminkte figuren in een huis vol meloenen en stuiterballen lijken geen betekenis te hebben. Het enige wat deze scènes met elkaar verbind is zijn moeder dat een rood koord aan elkaar weeft en een terugkerende soprano die het liedje uit zijn jeugd zingt.

Een prachtig stukje film. Hypnotiserend, fascinerend. Soms geen idee wat er gebeurd of wat er gaat gebeuren, maar het is een genot om te zien. Een van zijn meest afgewerkte films, en een titel om niet te vergeten. Leent zich ook makkelijk tot een aantal kijkbeurten, en daar houdt ik van.

5.0/5.0