Opinions

Onmogelijk deze film te negeren, niet alleen voor de mensen die deze daadwerkelijk zagen (en echt nooit meer zullen vergeten!), maar ook om de status die het heeft. Ongetwijfeld een van de meest belangrijke films in zijn genre; En daar zijn velen nog steeds blij om, - ik in ieder geval wel.

Sogo Ishii heeft helemaal geen trek in het vertellen van een verhaaltje, en wilt zich al helemaal niet druk maken om kritiek te geven op welke groepering ook. Hij heeft zin om lol te trappen en een futuristische wereld te creëren die overigens wel degelijk enige realistische trekken krijgt als het gaat om de Japanse punkscene van de jaren 80. Toch moeilijk om dit serieus te nemen daar dit ook geen moment met serieuze ogen gemaakt is; We onmoeten weirde personages die doen denken aan Miike en genieten tegelijkertijd van een visuele stijl die doet denken aan Tsukamoto.

Maar Ishii was wél heel wat jaartjes eerder. Met een geniale intro laat hij al snel weten waar wij voor mogen vrezen; fast-forward beelden van eindeloze snelwegen en honderdduizend kleurvolle lichtjes zijn genot om te zien. Moeilijk voor te stellen dat deze film al 27 jaren oud is! En het word eigenlijk enkel maar beter. De paar hoge contrast zwart-wit scènes zijn prachtig met hun groene kleurenhints en overbelichte zonnestralen die door kiertjes van beton- en ijzerbouwerken weten te sluipen. Zijn gevoel voor geluidsdesign is ongekend en doet dit met het grootste gemak. Naast eindeloze gitaardistortie en schreeuwende vocalen vooral veel percussie, denderende motoren en brullende bass geluiden.

Er wordt geen moment gedacht om personages te introduceren en voor we het weten bevinden we ons in een eindeloos conflict tussen totaal verschillende groepen; Twee hardcore punkbendes, een groep yakuza, een hardhandig politiekorps, demonstrerende fabrieksarbeiders en niet te vergeten twee geflipte mannetjes op een gepantserde motor. We begeven ons met de camera als onze ogen vaak midden in de chaos en actie; Tijdens vele concerten beukt het geluid om je heen en worden we van links naar rechts geduwd terwijl we constant druk om ons heen kijken. Dit is echt vet, en Ishii weet het!

Burst City kent geen moment van subtiliteit. En dat blijkt ook wel als er werkelijk geen enkele scène is waar niet minder dan een groep schreeuwende of vechtende mensen te zien is. Tussen al dit geweld weet Ishii op meest hilarische wijze totaal nietszeggende fragmenten te plakken die de meest bizarre figuren hun stukje tijd geven; Het tandenloze inteeltmannetje verkleed als soldaat doet mij nog steeds lachen als ik denk aan zijn spastische bewegingen.

Na Crazy Thunder Road gaat Ishii verder op datzelfde idee. Maar in tegenstelling tot die eerdere titel heeft hij hier geen voet op de rem en gaat werkelijk door totdat er echt niemand meer verder kan. Een climax is er dan ook niet, want die duurt volgens mij zo'n 30 minuten. Dat hoeft ook niet, want van verhaal is geen sprake. Ishii creërt enkel een futuristische, post-apocalyptische wereld waar regels op je voorhoofd getatoeëerd worden om er vervolgens knalharde muziek over te maken.

Burst City is één grote combinatie van energie, anarchie en chaos. De enige film waar een politiekorps word bekogeld met varkenshoofden en ingewanden. De enige film die niet weet van stoppen omdat het veel te druk bezig is met lawaai maken. Ik mag het graag.

4.0/5.0

Deze won op het Mountain Culture Film Festival 2006 de "Best Film Award", zowel in Canada als in Amerika.

Deze film ligt in dezelfde lijn als Kiran Over Mongolia. Daar volgen wij de 19 jarige tiener die de kunst van het adelaarjagen leert; van het vangen van zijn vogel, tot hun eerste jacht. In Balapan, The Wings of the Altaï volgen wij de 14 jarige Kazakh die deze unieke kunst leert van zijn oom en neef.

Dit verhaal speelt zich af in het uiterste Westen van Mongolië, provincie Bayan Ölgii, die voornamelijk bewoond word door Kazakhstanen - daar deze provincie direct grenst met Kazakhstan. Voordat het Russisch communisme eind 80’er jaren ophield te bestaan werd het jagen met adelaars verboden, maar tegenwoordig is deze jachttechniek nog altijd zeer geliefd in deze westelijke provincies. De oude jagers brengen deze traditie dan ook met alle liefde over op jongere generaties. In het verhaal dat Hamid hier echter vast legt ligt de druk iets hoger; de winter dit jaar is extra streng, de wolven zijn er in grotere groepen en zij hebben extra veel honger.

De familie van Khoda heeft het zwaar - de vrouw van het huis moet dagen slijten zonder haar man die het te druk heeft met jagen, tegelijkertijd moet zij dagelijks door een meter ijs hakken om water te verkrijgen - En Khoda is op zoek naar verstoten pasgeboren dieren, om ze te eten en warmte te geven in hun kleine huisje. Hamid weet dit op heel natuurlijke wijze vast te leggen - we volgen diverse leden van de familie, elk met hun zegje, elk met hun lach. In de ijzige winden van dit seizoen maken zij zich allen klaar op de grote dag dat Khoda zich kan bewijzen.

Hij heeft zijn vogel gevangen, leert van zijn oom hoe de indrukwekkende klauwen te verbinden, het masker om de snavel te doen, hoe de vogel te balanceren op zijn arm, hoe deze te voeren, te roepen en ten slotte hoe een vogel met een spanwijdte van ruim 2 meter de schedel van volwassen wolf weet te doorboren met zijn gevaarlijke klauwen. De wolven komen dichterbij, en de families organiseren een "grote jacht" op de wolven waarin Khoda voor het eerst mee zal rijden in een jacht van 20 jagers ter paard met hun vogels. Ik kan mij moeilijk een mooier scenario voorstellen; een ongekend plaatje waar werkelijk niets in geënsceneerd is - toch lijkt dit zo uit een spannend fictief boek te komen.

Dit is een unieke kijk in een plek waar wij normaal maar weinig van zien.

Trailer hier.

4.5/5.0

Interessant werkje. Erg van genoten. Vooral liefdes verhaaltje tussen de twee personages vond ik wel leuk door de film gewoven. Heel simplistisch en oppervlakking, maar leuk gedaan.

Aparte keuze om zoveel verschillende stijlen te gebruiken. Voelde af en toe aan als experimenteren met verschillende software en cameratechnieken. Nergens echt storend, - al was ik soms van mening dat sommige editing en filters erg lelijk waren. Daar tegen over stonden echter wel weer een hele hoop toffe cameratrucjes en hele toffe montage.

Niet de film die ik verwachte - daar vond ik vooral de actie te braaf, maar zeker een DVD die ik nog graag eens opzet.

Weer een stukje film dat door de handen van het Japanse Art Theatre Guild de mogelijkheid kreeg gezien te worden. Toch een interessant groepje mensen daar - en ook niet vies om enkele van de gekste ideeën te steunen. Dat mag ik graag. Matsumoto's Funeral Parade of Roses is een film vol leuke verrassingen en zeer te genieten, creatieve probeersels.

Zoals wel meer, zeg ook ik dat het verhaaltje maar weinig interessant is: Twee rivaliserende travestieten, beide verliefd op éénzelfde man. De manier waarop deze echter verteld word voelt ontzettend goed. Het ene moment kijken wij naar een naakt scène tussen de dekens, het andere moment klinkt het klapperbord en verdwijnt het moment in een blik achter de schermen om een kort interview met een acteur te volgen. Een leuke manier waar documentaire en film gecombineerd word.

Vanuit het niets word zelfs af en toe een interview op straat getoond - met de vraag niet ooit te willen trouwen of altijd een "queen" te blijven - Er wordt het hoofdpersonage Eddie zelfs gevraagd of en waarom de rol hem (haar) bevalt. Aparte manier om ons een blik in deze homowereld te geven. Ook een schala aan experimenteel ogende jumpcuts, fastforward scènes met vage muziekjes, overbelichte shots, teksten/quotes in beeld en een hilarische catfight waar de pruiken in het rond vliegen en gescholden word in tekstballonetjes, passeren het scherm.

Allemaal ontzettend leuk, maar uiteindelijk lijk je toch vaak wat te missen. Matsumoto is veel meer bezig een blik in deze gayscene te geven dan een verhaaltje te willen vertellen; dat idee steun ik volledig, maar veel losse ideeën willen niet echt samen komen, en met zijn experimentele achtergrond had ik toch eigenlijk wel wat meer gekke dingen willen zien. Zelfs het controversiële (schokkende) einde is eigenlijk al van heel ver te zien. Toch wil ik niet klagen en blijft dit gewoon een tof project waar drama, humor, documentaire en film elkaar op de meest onverwachte momenten afwisselen.

4.0/5.0

Won onder andere de "Export award" voor meest (internationale) uitgezonden Franse documentaire.

Benoit Ségur werkt in opdracht van het Franse ZED om volgens hun concept "Becoming a Man" twee verschillende verhalen te volgen in Siberië. Eén in het Noorden, één in het Zuiden. Wij maken kennis met Edik, de jongste jongen van een Nenetse familie, een Noord Russisch volk. Hij is bijna klaar met zijn basisschool en staat voor de keuze verder te leren of zijn familie te helpen met het houden van hun rendieren die een totaal aantal van 4000 telt.

Tegelijkertijd maken wij kennis met de twee broers Dsolbo en Altagan, beide rijdend op twee Bactriaanse (lees: grote!) kamelen, in de Gobi woestijn van Mongolië. Aan hun de taak zich aan hun familie te bewijzen door leefbare grond voor hun kudde van 80 kamelen te zoeken in de eindeloze dorre vlaktes van de Gobi woestijn.

Ségur is in staat twee verhalen op wonderschone manier te combineren. Hij heeft kennis van zaken, en begeeft zich letterlijk constant tussen de mensen en vooral de dieren waar zij zo afhankelijk van zijn. De vele beelden van de uitgestrekte landschappen zijn indrukwekkend, met vaak een klein puntje van een eenzame ruiter op kameel of rendier op zoek naar voedzame grond of een verloren dier.

Wanneer de vader van Edik hem achterlaat om voor het eerst een nacht alleen te moeten passen om de kudde rendieren voel je zijn angst. Langzaam vlucht het licht en is hij overgeleverd aan wat hij kan horen. Omringt door 4000 rendieren en naderende huilende wolven, moet hij de nacht zien te overleven in een temperatuur van 50 graden onder nul. Ségur wisselt deze nacht af met de moeilijkheden waarin Altagan zich bevind; Hij is omgeven door kilometers woestijn, samen met zijn kameel, gevangen in een zandstorm.

Dit zijn twee verhalen die prachtig zijn om te zien - constant moeilijk te bevatten dat wij naar een documentaire kijken, want deze verhalen lijken van de hand van een goed betaalde scriptschrijver. Het is fascinerend om te zien hoe deze jongens traditiegetrouw het bloed van hun voorouders volgen, in navolging van nabestaan van hun volk en leefwijze.

Zien om te geloven, denk ik.

5.0/5.0

Trailer hier.

Vrij aandoenlijk filmpje over een blinde heilige en zijn blinde leerling. Beide muzikanten op wat hierboven omschreven word als een banjo, maar volgens mij een 'Shanz' is. Sterkte is dat deze film gelukkig nergens medelijden probeert op te wekken, of te dramatisch aan wilt doen.

Een film welke zich ontwikkelt rond een instrument begeeft zich echter altijd op een gevaarlijk level. Ook hier is het jammer dat op momenten de muziek wat te bombastisch en episch word. Had veel liever wat meer simpele, traditionele, melodieën gehoord. Betoverend word het wel wanneer deze oude meester op de top van een berg zit en een heel vechtend leger aan vrede doet geloven wanneer hij zingt en speelt op zijn instrument.

Geheel opgenomen in een bergachtige regio van Binnen-Mongolië, is vooral deze omgeving sterk in zijn context. Geheel gefocust op de droom ooit weer te kunnen zien staat deze grote leegte van zanderige steppen en eeuwige bergen symbool voor alles wat wij zien - doch zo weinig dat er is. De scenes bij een Noodle-restaurant naast een woest razende rivier zijn zowel magisch als indrukwekkend; Een plek waar beide personages letterlijk kunnen horen hoe de wereld eruit moet zien.

Life on a String is een film over kracht van muziek in zijn zuiverste vorm. Een film over de kracht van geloven en doen. Geen meesterwerk, wel mooi om te zien.

Eindelijk gezien. Mijn tweede van Ki-duk Kim, en tot dusver mijn favoriet - wat niet heel moeilijk is als je enkel twee films van hem gezien hebt.

Een film waar pas na minutenlang een woord gezegd word - en waar je daarna opnieuw minuten moet wachten tot er een zin te horen valt; en niet eens uit de mond van een belangrijk acteur in de film. Intrigrerend verhaal over een wel heel interessante zwerver.

Ik heb enkele reacties gelezen, - en mensen hebben nogal snel de neiging - zo ook ik, oneindig door te zoeken naar symboliek, betekenissen, en wat al niet. Echter kwam Bin-Jip totaal niet zo op mij over. Erg mooie film waarbij niet het woord ons verteld wat we zien, maar ook de camera verteld ons niet wat het bedoelt; dat is waarvan ik houd, geen eindeloze mysterieuze achterliggende gedachtes; echter wel een mooie mysterieuze sfeer.

Genoemd is het einde, dat ik interessant vond opgebouwd. Ik wil bijna zeggen dat Ki-Duk Kim een mooi oog voor detail heeft in deze film, echter is er weinig gedetailleerd in deze film. Opnieuw, zo ervaar ik veel dingen die ik zie; kijken, ontvangen en vooral genieten.

4,5.

Ja uiteindelijk toch met ondertitels kunnen zien! Ik had er niet meer zo'n haast bij, leek er toch op dat dit zijn meest conventionele film zou worden. Maar wat mocht dit weer eens als een verrassing uitpakken, deze boks-film van Shuji Teryama. Nu ben ik niet direct een grote fan van de sport, maar dat zegt wel wat vind ik.

Terayama is echter wel een grote fan van de sport. En na het uitkomen van Rocky in '76, kon hij zijn handen ook niet stilhouden en besloot ook even op dat succes mee te varen. Of dat gelukt is, geen idee - maar hij weet wel een verrassend leuke film te brengen; Een professioneel bokser met een succesvol carrière beseft zich midden in een wedstrijd dat hij geen zin meer heeft in alles waar hij mee bezig is. Stopt de wedstrijd, en laat alles achter om zich terug te trekken in een vervallen appartementje.

Wanneer zijn broer overlijd heeft hij helemaal nergens meer zin in en blijft achter met zijn hond. Wilt niets te maken hebben met boksen of iemand van zijn familie. Tot er een jongen blijft aanhouden hem te trainen als succesvol sporter. Diezelfe jongen wie hij verantwoordelijk stelt voor de dood van zijn broer. Na een vrij serieuze introductie weet Terayama zoals gewoonlijk gemakkelijk over te gaan op wat nutteloze onzin als wij een groep weirdo's in een restaurant ontmoeten. Gepaard met regenboogkleurenfilter kijken we toe hoe zij een stel kippen proberen te vangen en staan wij zelfs niet versteld van een jochie dat een volwassene een sigaret aanbied. En er zelf ook een rookt.

Want dit is een film van Terayama, en zulke onzin lijkt nooit misplaatst. Dat is een interessant talent. Flashbacks zijn niet alleen zwart-wit, maar voor het gemak ook eens fel oranje. Oefensessies tussen trainer en bokser op een stel drijvende palen in een meer zijn simpelweg prachtig; Meestal begeleid door Oost Europese riedeltjes die doen denken aan klezmer muziek. Aparte keuze. Maar het kan.

Visueel weer prachtig zoals geen verrassing meer kan zijn. De meest toegankelijke film van Terayama ook, waarschijnlijk. Maar ik heb hier weer van genoten. Een serieus verhaal over een serieuze sport, maar Terayama weet er zo'n gevoel aan mee te geven dat dit zo betoverend is als zijn meeste werk.

4.0/5.0

Had deze al erg lang liggen - nooit echt de behoefte gevoeld deze daadwerkelijk te gaan kijken. Toch vandaag maar gedaan, daar ik wel wat voelde voor wat yakuza en maffiageweld deze ongevraagde vrije dag.

Gemengde gevoelens ook na het kijken van Brother. Eenerzijds weer lekker Kitano, anderzijds teveel wat mij niet kon bekoren; Wat ik uiteraard graag voor lief neem, en makkelijk goed kan praten met wat Kitano wel goed deed.

Pluspunten zijn de vele pakkende shots. Kitano neemt opnieuw zijn tijd. De scene bij het drinken van de sake, de scene op het strand - Kan allemaal veel korter, maar waarom haasten. Gelukkig weet Kitano wanneer hij zijn tijd kan nemen, en vooral wanneer aarzeling en twijfel volledig moet vergeten.

Dat is voor mij ook opnieuw een sterk punt. Een pistool op mijn hoofd? Schiet. Bloed. Een mes op mijn pink? Hak. Au. Een dolk op mijn buik? Snij. Darm. Heerlijk direct, zonder aarzeling. Zo hoort het. Vond op dit punt subtiliteit niet missen. Persoonlijk zie ik die wel in de manier van werken en de beelden die we zien.

Interessant plot ook, - doch ben ik toch niet helemaal voldaan, - ik weet niet wat het is. Nog eens kijken, wellicht...

3.0

Eindelijk deze film gezien. Met het briljante Tokyo Fist als de film die hij hiervoor maakte nog vers in het geheugen was ik er niet van overtuigd dat hij datzelfde niveau zou behouden, toch; aangenaam verrast opnieuw met deze Tsukamoto.

Zoals veelvuldig genoemd, doch zeker weer het noemen waard; de zorgvuldige en fotografische manier van filmen die deze man er op na houd werkt zoals geen ander dat hem na zou doen. Toch apart als er geen enkel shot is dat niet neigt te zoeken naar het focuspunt van de beelduitsnede. Ik weet van mijzelf dat het ontzettend moeilijk is om alles handheld te filmen zonder dat het er ergens amateuristisch uit komt te zien. Het besef van een goede montage en nabewerking is hier dan ook ongelooflijk belangrijk.

Oog voor detail heeft Tsukomoto als geen ander, blijkt ook hier. Hoewel shots extreem dynamisch zijn lijkt elke uitsnede met het grootste oog voor detail gekozen te zijn. Ook hier weer heerlijke [extreme] close ups, de nodige vieze steegjes, tunneltjes, zweetdruppels, rook, en wat al niet.

Vooral interessant blijft dat er werkelijk geen enkel personage is waar we iets mee krijgen. Sowieso weten we bijna niets van de mensen die we zien. Interessant bleef de hele verwrongen obsessie rondom het pistool; de moeilijke keuzes die je hiermee kan maken, en de simpele uitwegen die het biedt.

Minstens zo apart einde, overigens. Weet niet wat ik daarvan moet denken. Verrassend op zijn minst.

4,0