Opinions

"Let them fight."

Vandaag in Imax 3D meegepakt met de verwachting een groots spektakel te zien, maar dat viel me vies tegen zeg.

De lange opbouw is de grote boosdoener; het leek net of ik in een generiek familiedrama terecht was gekomen waarin Godzilla een bijrol speelt. Het resulteert zich in een hoop sentimenteel gedoe met personages die me gewoonweg niets doen. Met uitzondering van Bryan Cranston dan, helaas stelt zijn rol niet veel voor.

Daardoor komt de langdradigheid al gauw om de hoek kijken, ondanks dat er hier en daar wel een paar sfeervolle - post-apocalyptische - momenten in zitten. Hieruit blijkt dat zo een lange speelduur simpelweg niet gerechtvaardigd is voor een dergelijk gegeven. Tevens kon ik weinig met het creature design van de M.U.T.O. wezens. Het had van mij grover/gruwelijker gemogen.

Gelukkig maakt het slotstuk veel goed, dit gaat gepaard met de nodige chaos en destructie. Hierbij zijn er geen vluchtige beelden te zien, maar word je als kijker daadwerkelijk op je wenken bediend met wijde shots waarin Godzilla zich in vol ornaat laat gelden. Het zowat oorverdovende geluid is daarbij ongekend onmisbaar.

Al met al enigszins teleurstellend te noemen, wegens de langzame aanloop en een tekort aan Godzilla. Maar als het eenmaal losgaat, dan gaat het ook goed los. Overigens hulde voor Gareth Edwards dat hij respectvol met het bronmateriaal is omgegaan.

3,0 Sterren.

"I'm not used to this. I'm used to pirating movies online."

Het is altijd wel leuk om dergelijke films op het witte doek te zien, maar dan moeten ze al dat geneuzel wel achterwege laten.

'King of the Monsters' hintte al naar een clash tussen Godzilla en Kong. Dit vervolg laat dan eindelijk hun titanenstrijd zien. Verder is er nog iets met een doofstom meisje, een klokkenluider en een soort van krachtbron diep in de aarde om iets uit de mechanische hoed te toveren.

Na de zoveelste film zouden de makers onderhand wel moeten weten dat al het menselijk drama totaal niet boeit. Toch verzinnen ze er de meest stupide verhaallijnen omheen om de speelduur onnodig te rekken. Wel moet gezegd worden dat ik het gebeuren rondom het personage van Brian Tyree Henry best lachen vond, ondanks dat het nergens op slaat; een medewerker die 240+ podcasts heeft gemaakt over zijn bedrijf en nog steeds niet is ontdekt...

De uiteindelijke confrontatie tussen Godzilla en Kong is zeker de moeite waard. Het levert aardige actie op die naar meer smaakt. Met name in Hong Kong gaat het lekker los, terwijl ze baden in neon. Het is alleen jammer dat je als kijker steeds uit de actie wordt gehaald door allerlei intermezzo's. Overigens speelt Kyle Chandler voor spek en bonen mee.

Al met al is 'Godzilla vs. Kong' best oké voor wat het is, echter had ik graag meer actie gezien in plaats van dat nietszeggende drama.

Kleine 2,5 sterren.

"Where is he going?"

Nadat Japan eerder met een oersterk 'Godzilla Minus One' liet zien hoe het wel moet, valt dit vervolg uit de Amerikaanse MonsterVerse reeks simpelweg in het water. Al hield ik nochtans hoop op wat geinig vermaak.

In 'Godzilla vs. Kong' kon je de titanenstrijd zien tussen Godzilla en Kong. Nu is er een nieuwe status quo; Godzilla houdt aan de oppervlakte de titanen in check, waar Kong in Hollow Earth zoekt naar soortgenoten. Op deze wijze wordt er voorkomen dat de twee weer met elkaar clashen. Door een nieuwe dreiging zijn ze echter genoodzaakt om samen te werken.

Bij de vorige delen ergerde ik mij onwijs aan het menselijk drama. Gelukkig is dat in dit vervolg teruggeschroefd naar een minimum. Als kijker is het dan ook een opluchting om te zien dat de focus ditmaal ligt op de monsters en dan met name Kong. Jammer genoeg speelt Godzilla dan weer wel een soort van bijrol.

Zo klinkt het allemaal best leuk, maar er wordt onnodig veel tijd opgeslokt aan het uitleggen van de meest simpele dingen. Het scheelt dat de personages van Brian Tyree Henry en Dan Stevens er nog wat van proberen te maken. De grootschalige destructie zelf is aardig om te zien, hoewel ik toch iets meer spektakel had verwacht. Daarvoor leunt het gebeuren namelijk te veel op humor en voelt het nogal bloedeloos aan, zonde.

Al met al is 'Godzilla x Kong: The New Empire' een redelijk tussendoortje te noemen, maar van een dergelijke titanenstrijd had ik eigenlijk meer verwacht.

2,5 Sterren.

"How many of these things are there?"

Meer is niet altijd beter bewijst deze film.

In dit vervolg keert Godzilla weer terug om het op te nemen tegen King Ghidorah, terwijl er nog een blik aan reusachtige monsters wordt opengetrokken. Het is te merken dat men hier gelijk voortvarend van start wil gaan. Het ecologische geneuzel had wat mij betreft alleen wel achterwege gelaten mogen worden.

Waar het eerste deel het gebeuren nog rustig opbouwde, lijkt het alsof je hier te maken hebt met een olifant in een porseleinkast; er wordt simpelweg nergens bij stilgestaan. Het nietszeggende familiedrama slaat ook veelal nergens op. Het is verbazingwekkend dat daar nog zoveel tijd voor uitgetrokken wordt. Hierdoor is de film onnodig lang van stof.

Het is duidelijk dat 'King of the Monsters' leunt op de bombastische actie. Deze scènes zijn audiovisueel erg spectaculair te noemen. Jammer genoeg ben je als kijker al zowat murw gebeukt om er optimaal van te kunnen genieten, waardoor de finale enigszins in het water valt. Een stukje dosering over het geheel had zeker niet misstaan.

Al met al een redelijk vervolg, maar met een kortere speelduur en slim gekozen rustmomenten had hier meer uitgehaald kunnen worden. Hopelijk wordt de clash tegen Kong beter. Overigens wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

2,5 Sterren.

"We’re practically eight-o."

Blijkbaar is dit een remake en zeker niet met de minste namen.

Het uitgangspunt biedt in ieder geval voldoende potentie om op voort te bouwen; men neme drie bejaarde mannen wier pensioengeld niet meer wordt uitbetaald en om deze reden besluiten ze om maar de plaatselijke bank te beroven. Je zou denken dat dit de opmaat is tot een hoop vermaak, maar het mag allemaal niet baten.

Qua narratief kleurt 'Going in Style' wel erg binnen de lijntjes. Hierdoor wordt er niets aan de verbeelding overgelaten en wordt er niet geschroomd om bijkans van elk moment gebruik te maken om sentimenteel uit de hoek te komen. Weliswaar zitten er een aantal leuke situaties in, maar deze gaan net iets te lang door. Bovendien laten de makers kansen liggen door niet te reppen over de hedendaagse zorgmaatschappij.

De film moet het meer hebben van respectievelijk Morgan Freeman, Michael Caine en Alan Arkin die ogenschijnlijk veel plezier hebben. Dit is duidelijk te merken aan de onderlinge chemie. Het resulteert zich veelal in komische dialogen. Des te jammer is het dat de rest van de cast er maar wat bijloopt, zoals Christopher Lloyd die geforceerd grappig moet overkomen als demente dwaas en een strakgetrokken Ann-Margret. Het voegt simpelweg niets toe.

Al met al een redelijke comedy, maar het is allemaal zo op safe gespeeld. Wat mij betreft doet Zach Braff er goed aan om zich weer te focussen op zijn indie werk, aangezien hem dat niet slecht afging.

2,5 Sterren.

Afgelopen zaterdag ook min of meer verplicht gesteld om deze te kijken, maar gelukkig was ik in vrouwelijk gezelschap. Dit is echt niet zo een film die je met je vrienden gaat kijken.

Ik moet zeggen dat ik erg verrast werd door de rol van Barrymore, zij zette niet zo een standaard chick neer, maar het was echt een chick met ballen soms. Long was op zich wel oké. De bijrollen waren ook wel dik in orde met Applegate en die vrienden (waren alleen soms iets te overdreven).

Daarnaast moest de film het ook hebben van de vele hilarische situaties: Long die bruin probeert te worden, seks op keukentafel, telefoonseks enz.

Goed voor 3, 0 sterren.

"Godzilla?"

Heel even was ik bang dat ik deze film op het witte doek zou gaan missen, maar ik heb toch nog een voorstelling kunnen meepakken. En ik moet zeggen dat het meer dan de moeite waard is geweest.

Dit is blijkbaar alweer de zevenendertigste film over deze uit de kluiten gewassen monster. Hiervoor gaan we terug naar de afloop van de Tweede Wereldoorlog. In deze opzet krijg je te maken met Kōichi, een gefaalde kamikazepiloot die worstelt met schuldgevoelens. Bij terugkeer naar zijn geboortestad stuit hij op de jonge Noriko en een baby, waarmee hij een geïmproviseerd gezin vormt. Lang kan hij niet genieten van het gezinsleven, want Godzilla zorgt al gauw weer voor veel chaos en destructie.

Het is duidelijk te merken dat men meer inzet op de personages en hun trauma's. Ten opzichte van de - gelikte - Amerikaanse films werkt dat wonderwel; als kijker ga je ook daadwerkelijk om hen geven. Hier en daar had het qua verloop wel iets gedurfder gemogen, maar alleen een kniesoor die daarop let. Daarvoor zijn deze karakters ontzettend goed geschreven.

Je zou daardoor bijna het monster der monsters vergeten. Gelukkig zorgt Godzilla voor lekker veel vernietiging. De actie wordt uitstekend in beeld gebracht en gaat gepaard met de nodige spanning en een overdonderende score, heerlijk! Het is simpelweg genieten geblazen als je Godzilla in zijn volle glorie tekeer ziet gaan. En dan te bedenken dat er slechts een budget van 15 miljoen dollar(!) voorhanden was. Een klein minpuntje is soms wel de editing die bepaalde momenten niet al te lekker in elkaar laat overlopen.

Al met al is 'Godzilla Minus One' een sterke masterclass voor Hollywood geworden, want zo maak je namelijk wel een toffe Kaiju-film. Ik ben nu al benieuwd naar het vervolg.

Dikke 4,0 sterren.

"It’s amazing how a little gold dust can just change everything."

Blijkbaar is deze titel losjes gebaseerd op waargebeurde feiten rondom het Bre-X schandaal.

Op zich een interessant uitgangspunt zou je denken. Hiervoor krijg je als kijker te maken met een aan lager wal geraakte goudzoeker die aan het einde van zijn Latijn zit en een sprong in het diepe waagt door in zee te gaan met een geoloog om goud in de Indonesische jungle te gaan zoeken. Na een hoop tegenslag ervaren te hebben, lijkt het goud gevonden te zijn of toch niet?

'Gold' wil zich profileren als een soort van 'The Wolf of Wall Street' door je een hoop intriges voor te schotelen. Desondanks wil het allemaal niet zo vlotten, omdat er met het narratief te weinig wordt gedaan. Op deze manier wordt het al gauw een langdradig geheel waar alleen enkele momenten voor wat leven in de brouwerij zorgen. Daarbij wordt er een rare verhaalstructuur gehanteerd, wat pas halverwege echt duidelijk wordt.

Matthew McConaughey heeft klaarblijkelijk de tijd van zijn leven als een vadsig mannetje die goed gedijt in zijn vieze witte onderbroek; zijn favoriete rol tot nu toe als ik het moet geloven. Hij brengt een hoop energie met zich mee, maar daardoor wordt alsmaar duidelijker dat de overige personages er vrijwel niet toe doen. Bovendien ontbreekt de broodnodige diepgang, ondanks dat er tegen het einde aan een paar pogingen gedaan worden.

Al met al een teleurstellend drama dat maar niet kan overtuigen.

2,5 Sterren.

"Gomennasai."

Blijkbaar zijn de drie hoofdactrices lid van een meidengroep genaamd 'Buono!'. Waarschijnlijk ook de reden waarom deze film ooit van de grond is gekomen.

Het gegeven doet me in eerste instantie denken aan een 'Death Note', al heeft dat meer te maken met het gebruik van het schrift. Het gebruik ervan werkt namelijk ongeveer hetzelfde; je schrijft een naam op waarna vervolgens de persoon in kwestie doodgaat.

Zoals eerder aangekaart, bestaat de film uit drie delen. Maar het eerste deel is allesomvattend, omdat daarin het eigenlijke verhaal verteld wordt. Deze is meer gericht op drama, aangezien het horroraspect vrijwel te verwaarlozen is. Het is dat Miyabi Natsuyaki het geheel nog enigszins weet te redden door een eng - clichématig - zwartharig schoolmeisje neer te zetten.

De overige delen kun je zien als een pro- en epiloog. Het geeft de kijker net wat meer inzicht in het hele gebeuren, maar ze voelen duidelijk aan als mosterd na de maaltijd. Daarvoor wordt er niet echt naar iets toegewerkt en het einde is denk ik meer gericht om zoveel mogelijk dvd's te verkopen...

Al met al een ondermaatse horror die maar niet spannend wil worden. Mocht je nog geïnteresseerd zijn, na de eindcredits volgt een extra scène.

1,5 Sterren.

"Who the fuck are you?"

De opzet doet me een beetje aan Wolf Creek (2005) denken, hoewel laatstgenoemde titel beter uit de verf komt.

'Gone' biedt dan ook weinig vernieuwend. Het is wederom veel van hetzelfde; een toeristisch stelletje op reis en een wel erg behulpzame man die helemaal geen alarmbellen doet rinkelen... Het is allemaal zo voorspelbaar als wat eigenlijk.

Op zich zou dat geen probleem hoeven te zijn als er nog enige spanning in werd gebracht, maar de film neemt ruim de tijd om met niets te komen, mits je het laatste kwartier niet meetelt. Hierbij maken de personages de ene domme fout na de andere. Het is dat Scott Mechlowicz een aardige psychopaat neerzet, helaas wordt daar over het geheel gezien slecht mee omgesprongen.

Al met al een vrij matige thriller. Gelukkig komt de Australische outback wel tot zijn recht.

Kleine 2,0 sterren.

"What have we done to each other? What will we do?"

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar dit is een verrassing van jewelste geworden. Het is een tijdje geleden dat een film mij zo verrast heeft.

De speelduur mag dan aan de lange kant zijn, maar er wordt zo ruim de tijd genomen om een verhaal te vertellen dat van begin tot eind beklijft. Zo een beetje elk facet wordt namelijk uitgelicht. De opbouw is dan ook erg fijn; d.m.v. flashbacks die worden voorzien door de voice-over van Rosamund Pike kom je meer te weten over de totstandkoming van het huwelijk tussen Nick en Amy. Hierdoor is het te merken dat niet alles rozengeur en maneschijn is.

Wat dat betreft wordt er een intrigerend mysterie gecreëerd die je als kijker laat twijfelen of Nick (gedegen rol van Ben Affleck) nu wel of niet de dader is. Maar elk verhaal heeft twee kanten, waardoor je soms onverwachts een heus 'mindfuck moment' krijgt voorgeschoteld. Weliswaar doen enkele plotwendingen de geloofwaardigheid geen goed, toch smaakt het naar meer. Met name Pike zet hier de rol van haar leven neer, zeker Oscarwaardig.

David Fincher weet 'Gone Girl' op een dermate wijze te sturen dat elke scène op zichzelf kan staan, doch een connectie heeft met een eerdere gebeurtenis of iets wat nog moet plaatsvinden. Het is gewoonweg meesterlijk hoe hij al die lagen erin kan verwerken. Voeg hier de - minimalistische - score van Trent Reznor & Atticus Ross aan toe en het plaatje is compleet.

Al met al een zeer kundig gemaakte thriller die je tegenwoordig niet zo vaak meer ziet, een echte must-see.

4,0 Sterren.

'Wired' basketbal.

Voor het verhaal hoef je deze film niet te kijken, het is eigenlijk een beetje bij elkaar geraapt en houdt nauwelijks de aandacht vast. Daarnaast had het zijplotje met de zoektocht naar zijn familie weggelaten kunnen worden. Het sloeg nergens op, zeker gezien het te lange einde dat gebruikt wordt om de losse eindjes aan elkaar te knopen. De film had beter kunnen eindigen met een laatste wedstrijd, zoals Onderhond heeft aangegeven.

Gelukkig zijn de basketbalwedstrijden vermakelijk genoeg te noemen, waardoor je het dunne verhaaltje snel vergeet. Deze worden met het nodige spektakel in beeld gebracht. Dat Shijie uiteindelijk de tijd terugdraait vind ik iets te ver gezocht, het is namelijk nergens te zien waar hij dat leert. Het lijkt me niet dat hij als klein jochie de techniek heeft onthouden en voldoende heeft kunnen beheersen.

Al met al best een aardige actiefilm, jammer dat het te verwaarlozen verhaaltje soms de overhand neemt.

3,0 Sterren.

"Hey Stranger Things, go fuck yourself."

Een aardige kopie van 'Superbad'.

Er wordt een simpel plot opgezet rondom drie twaalfjarige vrienden die voor het eerst naar een zoenfeest gaan. Naast het feit dat de drie überhaupt niet weten hoe ze moeten zoenen, raken ze verstrikt in een deal waar ze drugs moeten kopen voor hun oudere buurmeisjes. Zoals verwacht loopt alles verkeerd en lijkt het zoenfeest verder dan ooit.

Je krijgt een leuk kijkje in de belevingswereld van deze twaalfjarigen. Ze denken immers van alles iets af te weten, maar in werkelijkheid zijn het slechts naïeve jochies die bijvoorbeeld een sekspop aanzien voor een reanimatiepop om hun zoenkunsten op te oefenen. Jacob Tremblay, Keith L. Williams en Brady Noon doet het hierin naar behoren, hoewel ze vrij schreeuwerig overkomen. Maar in deze opzet werkt het prima.

Echt veel heeft 'Good Boys' niet om het lijf, maar als kijker merk je daar weinig van. De snelle pacing zorgt er namelijk voor dat de ene gestoorde situatie de andere al gauw opvolgt; er valt altijd wel wat te lachen. Er zit een hoop platte humor en grofheid in de film verwerkt waar je weliswaar van moet houden, maar als je eenmaal aan boord bent, dan staat je een dolle rit te wachten. Het coming-of-age aspect is overigens een leuke touch, maar helaas te mager uitgewerkt.

Al met al een erg vermakelijke comedy, mits je van platte humor houdt. Ik heb hier in ieder geval goed om kunnen lachen.

Dikke 3,0 sterren.

Ik heb deze film wat jaartjes terug bij de Duitse les gezien en was wel een vermakelijke film om te zien. Die Brühl speelt heel goed en dat hele gedoe met die ma van 'm die in coma is geraakt en weer ontwaakt en die Brühl die alle zeilen moet bijzetten dat zij niks merkt. Er wordt zo ook een leuke kijk gegeven op de scheiding tussen Oost- en West Duitsland.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

"I'm on fucking vacation."

Na enkele tegenvallende berichten gelezen te hebben, moest ik mijn verwachtingen toch ietwat temperen. Maar gelukkig is dat allemaal voor niks geweest, want ik heb mezelf toch echt goed weten te vermaken vanmiddag in Imax met deze film.

Het begint nog een beetje lacherig met John McClane die naar Rusland moet en een gesprekje in het Russisch probeert te voeren met de taxichauffeur, die verrassend genoeg ook een aardig mopje Sinatra kan zingen. Gelukkig maakt dit soort ongein na een kwartier al gauw plaats voor de eerste van de vele actiescènes die nog moeten volgen in de film. Een grootse autoachtervolging door de straten van Moskou, de hoeveelheid aan auto's die vernietigd en total loss werden gereden is niet normaal te noemen. Zonder twijfel één van de beste autoachtervolgingen van de afgelopen tijd.
En dit is nog maar de eerste actiescène van de velen die hierna nog zullen volgen in de film. Het is zowat alleen maar non-stop over-the-top schietgeweld wat je om de oren vliegt, waarbij er gelukkig nog wel enkele rustige dialogen tussen zitten om bij te komen van de actie.
Om tegen het einde aan nog even goed af te sluiten met John die ietwat cynisch doch bad ass zijn fameuze 'Yippee kay-yay motherfucker' eruit mag gooien en Chagarin die uiteen wordt gereten door de rotor van de helikopter waarbij het bloed alle kanten op spuit.

Qua plot stelt het niet al teveel voor en de bad guys zijn ook best oppervlakkig, er zit nog wel één of ander dun achtergrondverhaaltje achter de relatie tussen Komarov en Chagarin en een plottwist die ik niet zag aankomen.
Daarnaast wordt er ook nog getracht om de vader-zoon relatie tussen John en Jack uit te diepen, wat zich uit veel one-liners: "We're not a hugging family."
Maar dit deert allemaal niet echt, want eerlijk is eerlijk wie kijkt er nou naar Die Hard voor het verhaal? Ik in ieder geval niet en als dat na vijf delen nog niet duidelijk is, dan is dit de verkeerde filmreeks voor jou.

Al met al een film die mij zeker niet teleurgesteld heeft, eerder verrast. Kom maar op met deel zes zou ik zeggen.

Dikke 3,5 sterren.

"I need to get home."

Blijkbaar is dit project zes jaar in productie geweest en had het te kampen met verscheidene problemen, wat duidelijk te merken is.

De opzet is op zich leuk; je ziet wat er van de aarde is geworden als dinosauriërs nooit waren uitgestorven. Helaas wordt er wat dat betreft niets meer mee gedaan. Als kijker volg je namelijk een bang uitgevallen Apatosaurus die na een dramatische gebeurtenis zijn weg naar huis moet zien te vinden, geflankeerd door een mensenkind dat meer weg heeft van een hond.

Qua verloop wil 'The Good Dinosaur' dan ook nooit echt beklijven. Daarvoor is het verhaal te clichématig, om vooral de moralistische boodschap niet te vergeten waarmee Pixar je vaker om de oren slaat. Tevens is er nauwelijks enige vorm van samenhang te vinden in het geheel, omdat de situaties en personages veelal uit de lucht zijn gegrepen. Desondanks weet de film op momenten toch te ontroeren en je aan het lachen te maken.

Visueel is het naar Pixar standaarden - vanzelfsprekend - degelijk te noemen. Zo krijg je een keur aan prachtige landschappen voorgeschoteld, die zo realistisch lijken dat je je steeds afvraagt of je niet naar een natuurfilm kijkt. Waar het decor een genot is, steken de ontwerpen van de dinosaurussen er schril bij af, aangezien ze zo uit een tekenfilm lijken te komen. Hoewel het denk ik niet veel uitmaakt voor de beoogde doelgroep, maar ik stoorde me er soms wel aan.

Al met al best een aardige animatiefilm, maar zeker geen topper.

3,0 Sterren.

"I'm a regular man who does bad things to bad people."

Force of Execution (2013) vond ik nog best aardig, maar dit vind ik weer een stapje terug.

Qua verhaal is het uiteraard zo rechtlijnig als het maar kan zijn, zonder verrassingen. Neem daarbij als setting een generiek Oostblokland, huur wat woest uitziende mannen in die een paar Engelse zinnen eruit kunnen krijgen en je bent klaar zou je zeggen. Toch is er enige moeite gedaan; zoals eerder gezegd oogt Steven Seagal geïnteresseerd en blijft het geheel redelijk onderhoudend, ondanks enkele mankementen.

Helaas valt de actie veelal tegen. Seagal maakt zich ervan af met wat rommelig in beeld gebrachte vechtscènes die niet kunnen overtuigen. Dit keer maakt hij soms gebruik van een mini-zwaard, maar dat is ook niet al te spectaculair. Daarentegen zorgt Victor Webster gelukkig wel voor wat roering, maar het is niet genoeg om de boel te redden.

Al met al oké, zolang je de tekortkomingen voor lief neemt. Overigens kan het einde met die jonge chick inderdaad niet, wat een pijnlijke vertoning.

2,0 Sterren.

"It's the same shit."

De zoveelste found footage film of toch niet?

Het is in ieder geval best lachen om James Caan weer eens te zien; ditmaal als norse buurman die onvrijwillig wordt onderworpen aan een experiment waarin het lijkt alsof zijn huis wordt bezeten door geesten. Het doel is om de arme man dusdanig te manipuleren dat er een reactie verkregen wordt.

À la 'Paranormal Activity' gaan de twee tieners aan de slag om camera's te plaatsen en de boel in de gaten te houden. Helaas blijft het voornamelijk bij laatstgenoemde, omdat er te weinig gebeurt om daadwerkelijk gegrepen te worden. Als kijker zit je grotendeels te kijken naar twee oninteressante jongens die bar weinig te melden hebben. Daarbij helpt de trage pacing niet echt mee.

Kasra Farahani tracht nog te spelen met enkele tijdsprongen om je bij de les te houden, maar de onheilspellende tragedie heeft weinig impact. Er wordt simpelweg te weinig spanning gecreëerd om dat te kunnen bewerkstelligen. De kwaliteiten van Caan worden ook niet optimaal gebruikt, dan heb je zo een grootse acteur in je film en uiteindelijk geef je hem weinig om mee te werken.

Al met al een vrij matige thriller die gezien het uitgangspunt sterker uitgewerkt had kunnen worden.

2,0 Sterren.

Ik moet zeggen dat ik dit toch wel een vermakelijke en onderhoudende comedy vond.

Uiteraard is het een ongeloofwaardig gegeven dat vrienden vanuit het niets een orgie met elkaar gaan houden en ze geven er één voor één allemaal aan toe.

Maar het wordt gewoon leuk gebracht met grappige personages en dan met name de goedzak Labine.

3,5 Sterren.

"This could be really bad money."

Meer van verwacht.

Op zich is het uitgangspunt wel leuk en wordt er tot op een bepaalde hoogte een grimmige sfeer gecreëerd, maar dat wordt al gauw teniet gedaan door allerlei - karige - subplotjes te introduceren die afbraak doen aan de film. Zo heb je bijvoorbeeld de rechercheur die voor niets of niemand wijkt om zijn dode dochter te wreken en de criminelen die onderling een vete met elkaar hebben.

Het mag dan ook geen verrassing zijn dat er nauwelijks sprake is van karakterontwikkeling. Daarbovenop maken de personages de ene domme keus na de andere; men stapt wel erg snel van het morele dilemma af om het geld wel of niet te houden. Tevens helpt het niet dat de cast vrij ongeïnspireerd te werk gaat.

Het ontaardt zich in een doorsnee verloop dat geen potten kan breken. Wat dat betreft slaan de ongeloofwaardige plotwendingen nergens op. Dat 'Good People' in de laatste act in een soort van Home Alone (1990) verandert, zegt denk ik genoeg.

Al met al een matige thriller die vooral onevenwichtig aanvoelt.

2,0 Sterren.

"In life, of course, nothing is nearly as neat and tidy."

Het blijft fijn om Zach Braff als regisseur aan het werk te zien. Overigens moet het vast opmerkelijk zijn geweest dat Braff en Florence Pugh ten tijde van het filmen nog een setje waren, maar nu niet meer.

In dit drama schittert Pugh als Allison. Met een recente verloving en goedlopende carrière lijkt ze een succesvol leven tegemoet te gaan. Wanneer ze een noodlottig auto-ongeluk veroorzaakt, stort haar leven helemaal in en raakt verslaafd aan pijnstillers. Tijdens een AA-bijeenkomst ontmoet ze Daniel, haar ex-schoonvader. Zo ontstaat er een onwaarschijnlijke vriendschap tussen deze twee.

In 'A Good Person' kom je eigenlijk alle clichés wel tegen die horen bij een dergelijk trauma; de zelfhaat, rouw, vergeving, enzovoorts. Desondanks moet ik zeggen dat ik het graag als zoete koek slikte. Daarvoor kabbelt het allemaal prima voort. Wel is het zo dat het op een gegeven moment iets te overvol wordt met alle problemen die eenieder heeft.

Pugh zet zonder twijfel een geweldige rol neer, hoewel ze een sterker scenario had verdiend. Hetzelfde geldt voor Morgan Freeman. Het scheelt dat het samenspel tussen hun gebroken personages uitermate geslaagd is te noemen. Als kijker is het gewoonweg genieten hoe deze - ogenschijnlijk - simpele momenten tot de beste scènes behoren. Een leuk extraatje is dat Pugh ook nog eens zelf twee liedjes ten gehore brengt.

Al met al een gedegen drama dat niets nieuws brengt, echter zorgt het fijne acteerwerk er wel voor dat je het gevoel krijgt dat deze film de middelmaat ontstijgt.

3,5 Sterren.

"I think something very important is happening and it's deeply connected to my purpose."

Met de gebroeders Safdie was ik nog niet bekend, maar dit is een leuke introductie.

Als je verwacht een standaard misdaadfilm te zien over een overval die verkeerd afloopt, dan staat je nog een mooie verrassing te wachten. Gedragen door de mate van onvoorspelbaarheid kom je als kijker terecht in een nachtelijke trip op zoek naar verlossing die er waarschijnlijk nooit zal komen, terwijl je zintuigen aldoor geprikkeld worden.

Het vormt de opmaat naar een wilde achtbaanrit die zich kenmerkt door de samenloop van bizarre omstandigheden. De rauwheid en authenticiteit dragen hier aan bij; de personages voelen gegrepen uit een samenleving die aan hun lot wordt overgelaten. Robert Pattinson in het bijzonder is onherkenbaar goed.

'Good Time' valt op door de eigenaardige stijl die de gebroeders Safdie eropna houden. Het is een mix van close-ups die de beklemmende situatie benadrukt, ondersteund door de pulserende en bovenal hypnotiserende score van Oneohtrix Point Never. Met name in de scènes gedrenkt in het neonlicht valt dit perfect samen. Toch heeft het geheel zo zijn - charmante - oneffenheden en qua narratief blijft het wat achter.

Al met al een degelijke misdaadfilm die je het best blanco kan ingaan voor een optimale ervaring. Zelf heb ik het ook gedaan, om vervolgens blij verrast te worden.

Dikke 3,0 sterren.

Een bij vlagen grappige film. Begint op zich wel redelijk, maar daarna werd het gewoon saai en irritant.

Al moet ik eerlijk zeggen dat ik toch wel stuk ging om DJ Request.

2,0 Sterren.

Redelijke comedy en dat is gelijk ook de grootste manco aan deze film. Ik had veel liever gezien dat deze film als een drama werd gebracht, dan zou het naar mijn mening wel werken denk ik.

Nu voelde het soms toch ietwat geforceerd aan.

Seann William Scott doet het wel aardig, alleen ik heb me zo geërgerd aan Jay Baruchel. Wat een irritant mannetje speelt hij toch ook, veel te overdreven. Liev Schreiber als de oude veteraan was wel goed en lachen om Marc-André Grondin terug te zien die ik al ken van 5150 Rue des Ormes.

De ijshockeyactie wordt verder goed in beeld gebracht en het bloed dat rondvloog was ook zeer goed gedaan. Ik had echt niet verwacht om zoveel bloed te aanschouwen.

Wel even blijven zitten bij de eindcredits om beelden van de echte Doug Glatt te zien.

Kleine 3,0 sterren.

"I have a deadline. Literally."

Als klein jochie was ik een fervent fan van de gelijknamige tv-serie en boeken. Dus alleen al vanwege het jeugdsentiment is dit voor mij een must-see.

'Goosebumps' kent een clichématige plot waarin een jongen met zijn moeder verhuist naar een klein stadje en kennismaakt met het mooie buurmeisje wier vader heimelijk R.L. Stine blijkt te zijn. Een aardige opzet naar de dingen die komen gaan, want zodra de - befaamde - monsters eenmaal vrijgelaten worden, gaat het goed los.

Wat volgt is een chaotisch kat-en-muisspel om de monsters te stoppen. Het is leuk om de vele knipogen naar de serie te zien, bovendien krijg je te maken met enkele bekenden; Slappy en consorten. Het resulteert zich in een vrij hoge pacing. Hierdoor hoef je als kijker niet lang te wachten voor er iets gebeurt en blijft het een onderhoudend geheel.

Toch is het jammer te noemen dat de toon enigszins kinderlijk is t.o.v. de tv-serie die op momenten duister was. Daarbij is de CGI opvallend wisselvallig. De humor is dan ook nadrukkelijk aanwezig, hoewel het niet als storend ervaren wordt. Er zitten namelijk een aantal grappige situaties in verwerkt en Jack Black doet het verrassend goed als een panische Stine. Dat de film hier en daar met een paar plotgaten kampt, moet je maar voor lief nemen.

Al met al best een vermakelijke adaptatie die je als liefhebber zeker gezien moet hebben. Let overigens op de cameo van de echte Stine.

Kleine 3,0 sterren.

Op zich wel geinig gedaan een soort van Saw meet Battle Royale, dat staat nog zelfs op de dvd hoes. Met een vleugje Ring zoals al eerder is vermeld.

De eerste helft begint op zich wel aardig, alleen jammer dat er iets te lang door wordt gegaan op de plottwist.

De gore had naar mijn mening ook beter gekund en meer in beeld gebracht kunnen worden.

2,0 Sterren.

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Vond er eerlijk gezegd niet zoveel aan, er zaten totaal geen spannende momenten in, Berry vond ik ook niet zo boeiend acteren en hoe ze aan het verhaal zijn gekomen.

Ik geef 'm nipt 1, 5 sterren.

"You're just like your mother!"

Bekend gegeven, maar verfrissende uitwerking.

Dat komt deels door het P.O.V. perspectief; als kijker bevind je je als het ware in het lichaam van de protagonist, wat versterkt wordt door een paar subtiele effecten. Hierbij helpt de prettige stem van Alexia Fast die je door haar handelingen leidt.

De introductie met het studentenleven en het gefeest dat daarbij hoort is aardig, al lijkt het meer alsof je in een andere film beland bent. Desondanks wordt langzaamaan duidelijk dat er iets niet helemaal in de haak is. De intrede van Lin Shaye's personage klaart het één en ander op, hoewel het gepaard gaat met een ietwat traag middenstuk.

De duistere sfeer zit er op zich goed in, maar echt eng wil het helaas nergens worden. Toch wordt er een leuke poging gedaan met een - clichématige - exorcisme en een aantal hallucinerende scènes. Alleen zonde dat het verhaal vrij simpel blijft, ondanks een prima gevonden plotwending.

Al met al een onderhoudende horror die zeker de moeite waard is, met name vanwege het onorthodoxe camerastandpunt.

3,0 Sterren.

Toch wel een vermakelijk film. Toen ik Eastwood's knorrige gezicht voor het eerst kon aanschouwen wist ik gewoon al dat het goed zat. Hij doet me een beetje aan een bejaarde Dirty Harry denken.

Ik merkte echt niet dat deze film twee uur duurde, want ik zat er echt zo van te genieten. Top gewoon.

Verder zit er een voor een drama film toch verrassend veel humor in.

Alleen ik werd best wel gek van die Thao, waar ze hem vandaan hebben geplukt. Geen idee.

Maar desondanks een erg goed en intrigerend verhaal dat me erg heeft geroerd en een mooie laatste wapenfeit van Clint Eastwood.

4, 0 Sterren van mij.

"Technically it's not a game."

De meesten zijn denk ik wel ooit eens in aanraking gekomen met de gelijknamige game, maar het schreeuwde nou niet echt om een verfilming.

Klaarblijkelijk is deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal rondom Jann Mardenborough. Doordat hij zo goed is in de game wordt hij door Nissan geselecteerd om deel te nemen aan een academie om zodoende een professioneel racecoureur te worden. Maar een echte raceauto is toch andere koek dan een simulator.

In deze opzet lijkt er een standaard verhaaltje opgehangen te worden, al pakt dat net iets anders uit. Als kijker zie je uiteraard de vele clichés langskomen, maar er zitten zeker een aantal opmerkelijke verrassingen tussen. Het zorgde ervoor dat ik meer geïnvesteerd was in de reis van Jann. Daarbij is rouwdouwer David Harbour als strenge mentor een uiterst fijne aanvulling te noemen.

De races worden door Neill Blomkamp erg intens in beeld gebracht; op momenten lijkt het alsof je zelf tegen de kuipstoel wordt aangedrukt. Hierdoor is de adrenaline goed voelbaar. De afwisseling tussen virtuele en echte shots bieden bovendien een leuk perspectief. Voor het dramatisch effect had ik wel iets meer conflict verwacht, maar dat mag de pret niet drukken.

Al met al is 'Gran Turismo' een ongecompliceerde racefilm geworden die volop vermaakt.

3,5 Sterren.