Opinions

Mnee, dit was echt niks.

Zoals hierboven gezegd, eigenlijk gewoon een streepje Amerikaanse propaganda. Het helpt absoluut niet dat een deel van de footage nagespeeld is, verder krijg je een voice over die het allemaal lekker aandikt en zo het informatieve compleet uit deze docu haalt. De overwinnaar bepaalde de geschiedenis zeggen ze dan.

Ik kan het verder gemist hebben, maar ik begrijp ook niet zo goed waarom nu nét deze campagne uitgekozen werd. Het lijkt een verhaal zoals er duizenden in elke oorlog voorkomen, wat dit nu net zo'n speciale en/of memorabele gebeurtenis maakte is mij ontgaan.

Ik heb al een paar van dit soort docus gezien, vaak vind ik er nog wel iets authentieks in, maar dat gevoel had ik hier compleet niet. Raar, want die waren toch ook gewoon van Huston. Vond dit in ieder geval één van de minste in z'n soort, compleet ongeïnteresseerd zitten kijken.

0.5*

Mooi, maar soms een beetje saai.

Ik herinner me absoluut niet genoeg van Blood Simple om hier een serieus vergelijk neer te pennen, weet alleen dat deze film me wel beter beviel. Dat komt dan vooral door het visuele, want ook het verhaaltje is hier wat saaiig.

Zhang is een mooifilmer en laat dat hier weer blijken. Alleen al de kostuums (roze en groen) van de hoofdrolspelers zijn eyecatchers. Maar ook mooie sets en omgevingen, mooi lichtspel en bij momenten een goedgetimede slomo voor extra effect.

Kan wel begrijpen dat distributeurs hier aardig wat moeite mee hebben. Dit soort almost-slapstick op z'n HKs heeft hij nog niet eerder gedaan, z'n publiek zit er ongetwijfeld ook niet op te wachten. Was deze film van eender welke andere regisseur geweest had hij al veel langer beschikbaar geweest.

Het donkerkomische verhaaltje is jammer genoeg wat saai. Heen en weer gerij met paard (soms kar) om langzaamaan met een steeds kleinere cast naar het einde toe te werken is niet bijster boeiend, toch best jammer.

Je moet het dus maar doen met het visuele en soms een paar leuke grapjes (die politiesirene ), had een iets leuker verhaaltje verdiend. Desondanks een vermakelijk filmpje.

3.5*

Fijne nieuwe To.

Maar als ik eerlijk ben is het wel weer een keertje tijd dat To met iets nieuws komt dat beter is dan enkel "fijn". Het is eigenlijk al sinds 2009 geleden dat hij écht nog eens uitpakte met een film. Daarna is het allemaal wat glossier geworden, niet slecht maar het speciale is er een beetje uit.

Zo ook dit misdaad/hospitaal filmpje. To heeft al eens iets soortgelijks gemaakt (Help!!!), al is het ditmaal wel het misdaad element dat centraal staat. Het ziekenhuis is vooral setting, waar een minimaal aan drama uitkomt.

Aan bekende acteurs geen gebruik. Met Louis Koo en Zhao Wei in de hoofdrollen mist de film geen star power. Uiteraard ook weer een kleinere rol voor Lam Suet, vreemd genoeg is het al een tijdje geleden dat ik Anthony Wong gezien heb. Als die zelfs niet meer in een To film opduikt lijkt het erop dat die z'n carriere minstens even op pauze heeft gezet.

Film ziet er mooi uit, maar het is pas op het allerlaatst dat To eindelijk een keertje echt visueel uitpakt. Muziekkeuze wordt daar eindelijk ook weer iets aparter. Daar zijn weer tekenen te herkennen van de oude (lees jongere) To, enige jammere is dat het de rest van de film daar dan iets te schril tegen afsteekt.

Als liefhebber best genoten van deze film, maar de kwaliteit of inventiviteit van een paar jaar terug zit er niet meer in. 't Is vermaak op hoog niveau, maar meer niet. Beetje jammer, hoop dat To zich toch nog een keertje herpakt.

3.5*

Heerlijk.

China is best snel opgeklommen tot één van de toonaangevende landen binnen de animatiewereld. Ze spelen leentjebuur bij hun Japanse en Amerikaanse vrienden, maar weten vooral op technisch vlak vaak een stapje verder te gaan. The Umbrella Fairy gaat royaal te leen bij anime, maar je moet al naar 4°C anthologies gaan om eenzelfde niveau van animatie terug te zien.

De setting, folklore en symboliek zorgt ervoor dat het toch erg Chinees aanvoelt. Wie al eens graag een Chinese fantasy epic kijkt zal zich redelijk thuisvoelen in het verhaaltje, blijkbaar is het voor andere wat moeilijk om volgen soms. De film is dan ook redelijk kort en heeft wel wat lore. Maar trek gewoon je ogen open en geniet.

4.5* en een uitgebreide review

Oké.

Het probleem met dit soort films is dat ze 10 jaar geleden zoveel beter waren. Sindsdien is China in CG overdrive mode geschoten en worden de computerbeelden te pas en te onpas bovengehaald. Het resultaat is meestal niet al te best.

Deze Sword Master illustreert het probleem erg goed. Soms is het gewoon erg mooi, met fijne choreografie, mooi camerawerk en knappe settings, maar al even snel zit je plot in één of ander vortlelijk CG woud waar alles glimt en vooral erg nep lijkt. Of een lelijke bergknots met onooglijke CG mist errond.

Het ontgaat mij een beetje waarom dit allemaal nodig is. Het maakt de films er in ieder geval niet beter op. Vroeger waren dit soort films makkelijk 4* waard, tegenwoordig raken ze zelden nog aan dat niveau. Ook Yee weet het niet te klaren, deze Sword Master heeft best z'n momenten, maar ook genoeg scenes waar het gewoon niet werkt. Erg jammer.

Toch overheerst het positieve wel, 't is alleen spijtig dat je weet dat het makkelijk nog veel beter had kunnen zijn.

3.5*

Redelijk.

Wat eigenlijk niet goed genoeg is voor een high-budget werkje als dit. Met namen als Chan, maar vooral Lau en Bingbing mag je toch echt wel wat meer verwachten. Toch stelt de film op bijna elk vlak teleur.

Op de props en inkleiding viel weinig aan te merken, uitermate verzorgd een stijlvol. Da's ook zowat het enige wat echt vol wist te overtuigen.

Visueel is het vaak wat te donker, dit wordt best hinderlijk tijdens de actiescenes die zo niet echt uit de verf komen. Nu heb ik wel al donkerdere films gezien (Un Lac of Warriors And The Wolf, om dichter bij huis te blijven) maar die gebruiken het vooral als artistiek stijlmiddel, daar is in deze film niet echt sprake van vond ik.

De actiescenes overdag zijn meteen een stuk leuker, al valt ook hier op dat de editing niet ideaal is en de cuts niet het maximale effect uit de gevechten halen. Toch een gemiste kans, zeker omdat het budget er duidelijk wel was.

Het verhaal van Lau boeide ook niet helemaal. De komsiche stukjes met Chan waren eigenlijk nog het leukst, de rest was aardig melodramatisch, maar aangezien de personages wat doods blijven kon het zeker niet overtuigen.

Twee uur wordt dan ook een beetje te lang, terwijl het uiteindelijk toch allemaal nogal gehaast en warrig aanvoelde.

Al bij al haalt de aankleding het nog wel van de mindere invulling van actie en verhaal, van Benny Chan had ik eigenlijk ook niet veel meer verwacht, toch had deze film makkelijk heel wat sterker kunnen uitvallen. Jammer voor de Shaolins, ze hadden een betere film verdient, nu blijft het hangen op mooi ogende filler.

3.0*

Boe! Boe Moviemeter boe!

To is één van de meest geniale regisseurs momenteen aan het werk in HK.

Mad Detective is niks minder dan geniaal. Erg sterk geacteerd, geweldig uitgangspunt, prachtig in beeld gebracht en met een lekker eigenwijze soundtrack. Eén van de weinige films waarbij ik nog eens het idee kreeg naar iets origineels te kijken.

Blijkbaar wacht men liever op een Amerikaanse geaborteerd overblijfsel waar alle pit uit is gehaald, men doet maar. Geweldige film die jammer genoeg blijkbaar niet in staat is z'n publiek te vinden.

4.5* en een uitgebreide review.

Lollig.

Dit heeft echt alles van een Lunar Year comedy en dat zal het ook wel geweest zijn neem ik aan. Yau heeft al eerder zo'n film gemaakt (ook met Bak-Ming Wong trouwens, een deel in de veel bekendere All's Well Ends Well reeks) en het is toch een apart type filmpje, een vage niche binnen het HK comedy wereldje.

Véél cameos en bekende gezichten. Eric Tsang, Louis Koo en nog een blik andere, met natuurlijk de cameo van Donnie Yen als hoogtepunt. Hij doet niet veel buiten martial arts, maar voor dit soort dingen is hij vaak wel te porren.

De film zelf lijkt een remake te zijn van de gelijknamige film uit 1954 (Engelstalige titel uiteraard), wel een beetje vreemd wat die lijkt mij een stuk serieuzer. Vraag me af hoe de keuze op die film is gevallen. Wie niet echt fan is van de HK humor kan deze absoluut beter links laten liggen, al moet gezegd dat Yau en Wong wel hun best doen om er nét iets meer van te maken.

Lompe, lawaaierige humor, maar ook erg vlot en kleurrijk. Best vermakelijk, niet om elke week te zien, maar het is dan ook maar één keer per jaar dat dit soort filmpjes op de markt gegooid worden. Eéntje voor de liefhebbers dus, maar daarbinnen wel zeer leuk.

3.5*

Degelijke oude Yip.

Duidelijk zo'n filmpje waar hij de kneepjes van het vak nog aan het aanleren was. Beetje experimenteren met typische actie-trucjes om daarna groots uit te kunnen pakken. Deze film is een opstapje, maar als filler filmpje is het nog steeds erg goed te doen.

Lai en Chan zijn een geinig duo die hun rollen met voldoende lol uitwerken. Dit soort heist filmpjes hoeven ook nooit echt serieus te zijn, dat merk je wel tijdens de heists zelf die af en toe een beetje idioot aandoen. Gelukkig wel bewust, het mag ook wel in een filmpje dat toch al met een hoop knipogen gemaakt is.

Pacing is ook goed, weinig dode momenten. Hier en daar een leuk visueel dingetje en een economische speelduur die ervoor zorgt dat het nergens gaat wringen of vervelen. Niet meteen een enorme aanrader, maar wie het latere werk van Yip kan appreciëren kan hier best nog wel wat uithalen.

3.0*

Doyle die dit keer in de regisseurstoel kruipt. De man heeft nog wat te leren.

Visueel is het inderdaad best in orde. Eén van de mooiste shots bevindt zich in het prille begin van de film. Een nogal vuil (Dogme) achtig shot op een boot dat snel verdonkert en tegelijktijd ook erg steady wordt. Of hoe crappy cinematografie plots erg mooi wordt. Ook de rest is visueel boeiend, met veel experimenten, felle kleurcontrasten en erg mooie plaatjes. Nog iets teveel teruggrijpen naar z'n oude Kar-Wai tijd, met teveel "rondloop camera zooi" scenes, maar dat zijn vaak erg korte irritaties.

Wat Doyle niet in zich heeft is gevoel voor ritme, en enige muzikale feeling. Scenes apart zijn vaak erg leuk, maar de film is een mesthoop van sferen, tempowisselingen en personages. Het vloekt, het botst, het ontploft en soms vloeit er ook wat moois uit. De muziek doorheen de film is kut (behalve een dnb-achtig trackje naar het einde toe), de sync met de beelden vaak te afwezig. Nee meneer Doyle, met kleurtjes alleen kom je er niet als het gaat om een mooie sfeer neer te zetten.

Asano en Mavis Xu spelen erg mooi hun rol, die gay kerel is jammer genoeg een pak irritanter. Had er voor mij integraal uitgemogen. Het concept is verder ook erg interessant, de uitwerking redelijk slordig en onverzorgd. Asano's monologen zijn erg mooi, de rest laat qua lyrisch vermogen heel wat te wensen over.

Nogal wat goeie en slechte punten in deze film, maar uiteindelijk wel een film met een eigen karakter, die zeker 3.5* waard is. Beter dan het gros van de kleurloze meuk. Pun intended.

Zeer matig.

Op bepaalde momenten erg duidelijk dat JWong de stijl van Woo probeert na te apen. Hij slaagt er niet echt in, enkel de cheesy muziek weet hij goed te kopiëren, maar daar was ik niet bepaald blij mee.

Bij momenten valt het wel mee. Ching Wan Lau is een apart figuur en weet de film regelijk te dragen, de rest van de cast doet het minder goed. Zitten een paar leuke actiescenes in maar het niveau van Woo wordt nooit benaderd. En het verhaaltje is een beetje holderdebolder maar weet bij momenten toch best te amuseren.

Film met hoogtes en dalen, al zijn het nooit hoge toppen die geschoren worden. Beetje zielloos vervolg en tussendoortje voor JWong lijkt me, maar bij momenten niet onaardig en vermakelijk.

2.0*

Leuk, vlot filmpje.

Lang geleden dat ik Tsutsumi dit niveau nog heb zien halen. Vond hem vroeger altijd wel een leuke regisseur, maar de laatste 10 jaar is het opvallend minder met z'n werk. Met deze Sanada laat hij zien dat hij het nog niet helemaal verleerd is.

Het begint met een anime intro, wat meteen al de toon zet voor de rest van de film. Het is niet erg serieus allemaal, een paar korreltjes zout zijn essentieel en wie hoop op een serieus samurai-werkje kan deze maar beter links laten liggen. Of gewoon even naar de poster kijken en zelf z'n conclusies trekken.

Maar het is ook weer geen volbloed comedy. Doorheen de film weet Tsutsumi wel sympathie te kweken voor de personages, de film ziet er ook best goed uit en de veldslagen zijn entertaining, iets wat niet altijd het geval is bij dit soort films.

Een meesterwerk is het niet, daarvoor is het net iets te klassiek luchtig. Het mist ook iets wat het écht anders maakt, maar vermakelijk is het wel en ondanks dat het best lang duurt is het een erg fijn tussendoortje.

3.5*

Leuk (maar niet leuk genoeg).

Het is lastig om bij dit soort filmpjes niet terug te denken aan de films die een jaar of 10 geleden uit Japan kwamen gerold. Hippe misdaad met kleurrijke personages en een wild visueel stijltje ... alleen is het vaak allemaal nét niet.

Fujiwara is bijvoorbeeld niet de acteur die een film als dit moet dragen. Hij is niet slecht, maar iets te soft en gelikt. De rest van de cast acteert op eenzelfde niveau. Ze doen het wel aardig, maar dat beetje extra kunnen ze niet in hun personages leggen. Visueel hetzelfde verhaal. Het is niet dat Shinagawa z'n best niet doet. Veel editing trucjes, de camera vliegt zwierderig heen en weer, maar vaak wat kale shots of onzuiver in kleur en belichting.

Soundtrack vond ik duidelijk het minste. Beetje jazzy, sowieso niet m'n ding, maar het vloekt ook echt regelmatig met de sfeer van de film. Verhaaltje is verder ook niet héél boeiend, wat voorspelbare twistjes en basic heist gedoe houden de aandacht er wel bij, maar echt verrassen doet het niet.

Shinagawa gaat ook iets te ver met z'n filmverwijzingen in de dialogen. Een paar is leuk, maar een hele film lang bekende films citeren is ook wat van het goede teveel. Toch zijn het allemaal kleine dingetjes die bij elkaar opgeteld ervoor zorgen dat het geen geweldige film geworden is, maar vlot en leuk vermaak blijft het natuurlijk wel.

3.5*

Best oké.

Nu ben ik wel voor de onderwater/avonturen films. Sphere, maar zeker ook The Abyss hebben bij mij een streepje voor vanwege de setting. Ook deze film start best fijn. Mooie opgeving, avontuurlijke opzet en best aardig in beeld gebracht allemaal.

Eerste uur is dan ook gewoon leuk. Het loopt allemaal mis, iedereen zit vast in de grot en dan rest er maar één ding, een uitgang zoeken. Dat gaat dan allemaal eventjes goed, zolang de cast tegen de grot moet vechten, maar wanneer er steeds meer persoontjes afvallen en de personages zich tegen elkaar beginnen keren, zakt de film in. Rhys Wakefield is een zéér beperkte (zeg eigenlijk maar gewoon slechte) acteur en ook Gruffudd valt door de mand.

Jammer, het was leuker geweest als de film zich gewoon bij de natuurhindernissen had gehouden. Naar het einde wordt het te melig, verliest de film ook wel wat van z'n visuele charme (of treedt er gewenning op, want 110 minuten is ook best lang voor een film als deze) en begint de soundtrack aardig tegen te steken.

Een sterk begin en geweldige locatie houden het geheel echter wel draaiende. Maar hier had duidelijk meer in gezeten.

3.0*

Niet super.

Dat Koreeda voor deze film wat uit z'n comfort zone zou stappen was geen geheim, het is ook niet de eerste keer dat hij zich aan iets nieuws waagt, soms ook met succes. Ik zou The Third Murder alleen niet onder die film scharen.

Een rechtbank drama is doorgaan redelijk narratief, dat komt een beetje met de setting en het verhaal mee. Daartegenover staat dat Koreeda veel beter is met persoonlijk drama in een wat lossere setting. Die twee samenbrengen blijkt lastig te zijn. Enerzijds maakt Koreeda het typische rechtbankgebeuren wel wat interessanter, anderzijds weegt het narratieve op zijn stijl.

Het is allemaal niet vervelend, netjes in beeld gebracht, goed geacteerd, maar door de focus op het narratieve loopt het soms wat traag en kan het zelfs een beetje saai worden, vooral wanneer met vooruit moet met de zaak.

Njah, dit is dan ook weer uit z'n systeem, de volgende staat alweer klaar. Verre van Koreeda's beste film, maar de kwaliteit is wel duidelijk aanwezig. Niet vervelend om een keertje gezien te hebben, maar onder de standaard van z'n andere werk.

3.0*

Niet best.

Niet voor het eerst duikt Sandler in de huid van een ietwat irritant typetje. Vervelend stemmetje, aanwezig en nogal dommig. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat hij daarrond toch een aardige film wist te breien.

Sandy Wexler heeft vooral een hoop cameos te bieden. Geinig rolletje voor Terry Crews bijvoorbeeld. Grappig dat je Schneider al meteen aan z'n stem herkent, Nick Swardson die weer z'n smerige zelf is. Het zijn leuke details in een film die verder toch vooral bezig is met het vertellen van een verhaal.

En dat verhaal is niet zo geweldig boeiend. Sandler probeert er daarnaast ook nog een hoop 90s referenties in te gooien (zijn we dan al zover, is dit het begin van het einde van de 80s?), maar ondanks dat het "mijn" decennium is, heb ik in het algemeen toch niet zoveel met dat opgraven van het verleden.

Het is een film waarin Sandler een beetje moe lijkt. Hij volgt de formule die hij zelf succesvol heeft gemaakt, maar lijkt er zelf niet al te veel plezier meer in te hebben. Netflix gelooft er blijkbaar nog wel steeds in, als ik me niet vergis zijn Sandler's projecten ook de meest succesvolle op Netflix, maar als hij zich niet opvallend herpakt denk ik niet dat er nog een derde trio op Netflix zal te zien zijn.

Losse momentjes zijn nog wel geinig, maar als film biedt het gewoon te weinig humor.

2.0*

Wel de moeite.

Al neemt de film wel z'n tijd. Het eerste uur is eigenlijk niet zo heel geweldig. Je ziet wel dat Mak iets meer tijd gestoken heeft in z'n film dan doorgaans de gewoonte was in HK, camerawerk en acteerwerk zijn van een iets hoger niveau, maar het verhaaltje is niet al te spannend.

Toch zijn er al een paar actiescenes die wel de moeite zijn, maar ze zitten nog wat verscholen in een surplus aan drama. Geen kolderiek acteerwerk of overdreven humor om het drama schaakmat te zetten deze keer, maar érg boeiend is het gewoon niet.

Maar op het eind verhuist de film naar Kowloon en da's toch een ander paar mouwen. Een mythisch stukje stad dat perfect dienst doet voor een geweldig explosief einde. Heerlijk smerige steegjes die overal en nergens heenleiden. Huis en steeg is eigenlijk één geworden en wanneer een aantal boeven op de vlucht zijn voor de politie in zo'n doolhof is het gewoonweg genieten. Ook al omdat Mak niet op een kogel meer of minder kijkt.

Enkel voor het einde al de moeite waard. Je ziet Kowloon zelden in een film opduiken, wanneer het dan dienst doet voor een strakke actiescene kan je enkel maar genieten. Eentje voor de liefhebbers van HK schietgeweld. Met recht en rede een (kleine) klassieker. Alleen is het eerste uur wat lastiger om doorheen te komen.

3.0*

Fijne herziening.

Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht, maar deze film houdt zich goed staande. Komt toch vooral omdat Andersson een redelijk uniek stukje absurdisme serveert. Droog, zwartgallig, maar steeds komisch en amusant. En ook met oog voor stilering, iets waar soortgelijk Scandinavisch werk vaak weinig aandacht aan besteedt.

Op een plot hoef je niet te hopen, het zijn veelal loststaande scenes waar een aantal personages in weerkeren. Met als boegbeeld Lars Nordh. Niet echt de meest commerciële keuze, maar vond het hier wel werken, vooarl omdat de afzonderlijke scenes gewoon erg goed zijn.

Visueel is het opvallend, veelal lichte, afgebleekte wittinten die de grauwheid en lelijkheid van de personages onderstrepen. Het absurde laagje werkt verder erg goed, voldoende memorabele momenten en ondanks dat de film niet echt ergens concreet heengaat, toch een mooie finale.

4.0* en een uitgebreide review

Best tof.

Verhaaltje is zeker niet het origineelste, maar dit is zo'n typisch filmpje dat een bekend gegeven neemt en dat zo goed mogelijk probeert uit te werken. Core genrecinema dus. En Dawidson komt ook echt wel een einde, al is het net niet consistent genoeg.

Hij opteert er voor om vooral stilistisch wat opvallender te werk te gaan. Veel geklooi met focus, een actieve camera, aardig wat editing trucjes en fijn kleurgebruik. Visueel zit het wel goed met deze film, al gaat de film nooit écht in overdrive.

Het is vooral de muziek die de film af en toe in de steek laat. Teveel verschillende genres en af en toe ook gewoon echt niet passend bij de sfeer van de film, waardoor sommige scenes eerder kitscherig in plaats van stoer of spannend worden. Acteerwerk is verder wel oké en de afwikkeling van het plotje voldoet, al zitten er weinig tot geen verrassingen in.

Maar heb er me zeker ook niet mee verveelt. Er mag nét iets meer originaliteit in en qua sfeer mag het net wat consistenter, maar verder heeft Dawidson wel talent.

3.0*

Iets mindere Kurosawa toch.

Op zich is het uitgangspunt best grappig, er zitten ook zeker genoeg boeiende scenes in. Maar Kurosawa's invasion film gaat niet zozeer over aliens, wél over de mensheid. Hij misbruikt de opzet een beetje om wat over de mensheid te vertellen, maar die twee dingen komen niet zo goed samen.

Enerzijds omdat de film ook iets te luchtig van toon is, anderzijds omdat het er gewoon nogal dik opligt en Kurosawa op dat vlak ook niet zoveel interessants te melden heeft. Er komt wat typisch gejengeld over werk en liefde voorbij, maar erg inzichtelijk is het zeker niet.

Visueel aardig, maar ook daar blijkt dat Kurosawa eigenlijk niet zo'n genre regisseur is. Hij doet het gewoon beter als drama regisseur. De film blijft op zich wel boeien, daarvoor is het quirky en eigenzinnig genoeg, maar 2 uur is best lang en de mix die Kurosawa hier probeert voor te schotelen werkt niet altijd even goed.

3.0*

Mnee.

Dit type Japanse klassieker is echt niet aan mij besteed. Ik kijk ze niet al te vaak, misschien is het daarom dat ik mij er blijf over verbazen hoe weinig subtiel het allemaal is. Van de luide, vaak schelle muziek tot het dik aangezette acteerwerk en het te dramatische verhaaltje (dat voor z'n vorm op een véél te serieuze manier uitgewerkt wordt), het doet me helemaal niks.

Dat dit dan ook nog eens 120 minuten moet duren is al helemaal van de gekke, want zoveel materiaal is er ook niet om doorheen te raken. Het is vooral het tempo van deze film dat de speelduur beïnvloed, en buiten eens een leuk shotje van wat mist is er helemaal niks om die twee uur vlot door te komen.

Ik vond het vooral een erg vervelende film, maar dat gevoel heb ik bij wel meer Mizoguchi's blijkbaar. Net als bij de meeste Kurosawas die zich binnen deze setting afspelen trouwens. Ik vrees dat ik het hierbij weer even laat, mijn zin in dit soort klassiekers is wel weer even gestilt.

1.0*

Mjah.

Op zich best een aardige kerstfilm. Eentje die aardig jolly weet te zijn zonder echt te irriteren. Wat leuke bouwseltjes van Patch, een aardige introductie met het ontstaan van de kerstman saga en een redelijke rol van Lithgow.

Denk dat ik hier vroeger aardig van genoten zou hebben, deze film echter nooit als kind gezien. Maar binnen het concept van brave kinderfilm best vermakelijk allemaal.

Heb er alleen niet veel mee. Vervelen of irriteren doet het niet (wat verder al best wat is), maar meer heb ik ook niet aan een film als deze. Fijne jeugdfilm (al weet ik ook niet wat de jeugd van vandaag er nog aan heeft), niet echt iets voor mij.

1.5*

Barslecht.

Al moet ik toegeven halverwege de zomer op een tropisch eiland nu niet de beste moment is om voor een kerstfilm neer te strijken. Maar blijkbaar vinden ze het op sommige filmzenders een goede moment om er een kerstfilmdag tussen te gooien.

Tim Allen is echt een draak van acteur en doet z'n imago alle eer aan. Verder is de CG kerstman te vreselijk voor woorden en krijg je één of andere zoutloze familiefilm voorgeschoteld die waarschijnlijk enkel de allerkleinste kerstfans aan kan spreken.

Een ware draak van een film.

0.5*

Vreselijk.

Lijkt geïnspireerd door Miracle on 34th Street, al is er van een echte vergelijking niet echt sprake. Wat mij vooral verbaasde aan deze Disney is dat het zo goedkoop oogt. Toch een film uit '94, een jaar na Jurassic Park, maar het ziet eruit alsof het op iemands thuiscomputer gemaakt is.

De computer graphics zijn echt niet om aan te zien, de animatronics zijn niet veel beter eigenlijk. Het geeft de film een erg goedkope look, niet bepaald bevordelijk voor een kerstfilm. Verder heb je ook nog af te rekenen met een pover gecaste Tim Allen en een enorm kutkind dat de hele film irriteert.

Het verhaaltje stelt verder ook niet zoveel voor, maar het is toch vooral de kerstsfeer die compleet mist in deze film. Sowieso blijkbaar nogal wat 80s/90s films die kerst probeerden te moderniseren, zelden geslaagd eigenlijk. Staat wel te boek als echte kerstklassieker, maar kon er tijdens het kijken niet echt uithalen waarom.

1.0*

Degelijke film van Zhang Ke Jia.

Blijft nog steeds erg hangen in de armoe. Volgens mij zit hij daar ook graag, ook ideaal om een groot (arthouse)publiek te bereiken. Typische tegenstelling ook weer tussen oud en nieuw, grappig om die afgeleefde mannetjes een GSM boven te zien halen.

Verder is Jia wel positief geëvolueerd. Visueel is dit veruit z'n beste werk. Aparte stijl, verduisterde kleuren maar met een hoger contrast, zag er mooi uit en leidt tot enkele geniale plaatjes. Camerawerk is jammer genoeg verder van een minder niveau.

Verhaal is redelijk pover vond ik, een zootje bij elkaar gegooid waarbij ik nooit de indruk kreeg realistische taferelen te aanschouwen. Sowieso geen idee waarom mensen bij Jia vaak dat idee krijgen.

Verder ook positief de surrealistische tussenstukjes. Komen als een mokerslag in een verder erg trage film en fleuren de boel wel een beetje op.

Blijft niet mijn filmer, maar z'n films worden er wel stilaan wat beter op. Shije was al een aanzet, Sanxia Haoren gaat daarop verder. Al zal Jia nooit veel meer halen bij mij als hij binnen z'n vertrouwde setting blijft hangen.

3.5*

Wat ik ervan verwacht had.

Benny Chan is uitermate geschikt voor dit soort werk. Veel verrassingen biedt de film niet voor trouwe HK kijkers, maar voor een slicke actiefilm zit je wel aan het juiste adres.

Koo en Lau overtuigen, maar dat kan ook moeilijk anders gezien hun rollen. Cheung vond ik in de eerste helft de zwakste schakel, maar in het tweede uur krijgt z'n rol een flink zetje en weet hij zich daar aardig aan op te trekken. Verder een typisch politie/mollen verhaaltje, waar HK blijkbaar zo gek op is. Een paar twists om de boel op te leuken, al denk ik niet dat iemand er stijl van achterover zal vallen.

Visueel erg verzorgd. Intro was indrukwekkend, verder vooral de actiescenes die er positief uitspringen. Mooie decors en veel destructief stijlvol geweld. Verder inderdaad wel wat te dramatisch, vooral naar het einde toe, soundtrack incluis. Chan had er beter 15 minuutjes af kunnen snijden en zich iets meer gefocused houden op de actie, drama werkt toch nooit écht goed in dit soort films en zeker niet wanneer het zo aangedikt wordt.

Maar het staat een vermakelijk middagje absoluut niet in de weg. Chan lijkt z'n oudere vorm weer wat teruggevonden te hebben na twee mindere films.

3.5*

Erg leuk!

Bevat wel wat sporen van de recente opmars van Taiwanese commerce, maar dan vooral in het eerste deel van de film. Met name de soundtrack is niet al te best. Toch weet Chen daar al een aangenaam sfeertje op te bouwen, lekker jong en speels.

Tweede deel is wel een stuk beter, aparte switch naar een soort van urban fantasy verhaaltje waar het af en toe zoeken is naar logica, maar wat qua sfeer wel dubbel en dik overtuigd. Film ziet er verder heerlijk uit, acteurs doen het goed en het duurt allemaal niet lang.

Fijn, modern, luchtig en origineel Taiwanees filmpje. Niet zo goed als een aantal voorlopers binnen hetzelfde genre, maar zeker wel een aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

De film deed me vooral denken aan een aantal HK kunst-heist films uit de vroege jaren 90 (denk Woo's Once A Thief, maar ook Jing Wong heeft er geloof ik eentje). Films die ook graag Europa aandeden om daar wat actie aan bekende kunstwerken te koppelen.

Best een toffe Chan film dit. Erg vlot en kleurrijk. Begint al erg leuk met een originele actiescene, het tempo zakt eigenlijk zelden in, Chan's gebruikelijke kapriolen zijn weer volop van de partij, verder links en rechts wat bedenkelijke effecten, maar naar aloude HK traditie wordt alles met een grote glimlach opgelost.

Aantal leuke gadgets ook, met als hoogtepunt het Michelin-pak tijdens de finale. Visueel ook best aangenaam, acteerwerk is wat beperkt (en dan is Chan nog één van de betere) maar bij momenten toch best indrukwekkend. Supervlot vermaak met andere woorden (en heel wat beter dan z'n voorgangers).

3.5*

Best oké.

Redelijk simpele film die vooral speelt op feel-good, maar wel met iets meer pit dan gewoonlijk. Daar zorgen Chris O'Dowd en de grofgebekte dames wel voor. Best wel geinig, het is soms alsof je naar een musical van een Australische Guy Ritchie zit te kijken. Gelukkig weet Blair die mix goed te maken.

Visueel erg kleurrijk. Best mooi in beeld gebracht allemaal, al zorgt het er wel voor dat het typische jaren '60 sfeertje niet helemaal uit de verf komt, daarvoor oogt het net wat te modern. Ik kon me er absoluut niet aan storen. De muziek moet je verder liggen, mijn ding is het niet, maar het wordt wel goed gebracht.

Verder gaat de film in razend tempo door heel wat zaken heen. Het verhaaltje zelf uiteraard (gelukkig eens geen fall, enkel rise), maar ook randzaken zoals de moord op Martin Luther King en de verdrukking van de Aboriginals. Echt ten volle uitgewerkt is het niet, maar het zorgt er wel voor dat het tempo ten alle tijde in de film blijft en het nergens begint te schuren. Veel uitgewerkter had het voor mij dan ook niet gehoeven.

Best oké filmpje dus. Zit een verrassend luchtig sfeertje in, ondanks ietwat zwaardere onderliggende thematiek. En naar O'Dowd kijk ik in het vervolg iets alerter uit, leuk acteur.

3.0*

Ben het wel eens met wat Dopke hierboven zegt, ook voor mij een mindere Miike.

Hoewel de regisseur nooit te vangen was in een genre of hoekje, is er toch altijd één punt waarin alle Miike films op elkaar gelijken. Er zit altijd iets abnormaals, geschifts in, op welke manier dan ook.

Volgens mij is deze de eerste Miike waar dat niet zo is. Inderdaad allemaal redelijk lineair en braaf, waar enkel de overdreven actieve Kintaro voor een beetje plezier zorgt.

Het einde bloeit wel open en verandert van toon. De humor gaat er dan toch wat uit, film wordt iets grilliger. Tot echte excessen komt het ook hier niet, maar maakt de film toch nog aangenamer, met mooie climax.

Maar al met al wel een mindere Miike. Kan er net 3* aan kwijt, met dank aan het fijne einde. De rest is echt té braaf voor de man.