Opinions

Goeie film, hoewel hij in vergelijking met After Life toch wel wat inventiviteit mist.

Geen collage van leuke personages uitgewerkt binnen een zeer boeiend concept. Nobody Knows is op zich een zeer simpel drama, en poogt ook niks meer te zijn. Niet verwonderlijk dat deze hoog scoort op festivals, waar dikwijls wat conservatiever gestemd wordt.

't Is wel een mooie film. Uitstekende cast, af en toe prachtige shots, aandoenlijke details en leuke muziek. Jammer dat het allemaal net iets te lang duurt, en dat de echte magie wat ontbreekt.

4*, was zeker de moeite, maar Kore-eda heeft al beter gedaan.

Weer een aardige Anderson.

Typische kenmerken zijn weer aanwezig. Heerlijk droog/dramatische humor, lekker kleurrijk en fijn in elkaar gezet.

De broertjes komen allen erg goed tot hun recht. Elk op zich geweldig irritante personages die met veel humor neergezet worden (het kan dus zeker wel). Vooral Wilson's personage is eigenlijk niet te harden, maar hij komt er makkelijk mee weg. Verder valt Brody erg op, geen idee dat hij een komische rol in zich had.

Film is verder leuk om volgen, vaart blijft er aardig inzitten, enige minpuntje is misschien het India Vakantieland sfeertje dat er soms aanhing. Humor blijft ook mooi aangehouden tot op het eind, iets wat vaak bij films als deze niet het geval is.

Rest mij één groot kritiekpunt:

En wat mij betreft hebben we het dan over de soundtrack. Kan het niet erg goed rijmen met de rest van de film en humor. Klinkt mij erg ... "bekakt" (bij gebrek aan een beter woord momenteel). Waar in al z'n andere stijlkeuzes genoeg humor doorsijpeld vind ik de soundtrack te elitair en stuck-up klinken.

Hoort bij z'n stijl, weet ik uit z'n andere films, maar het plaatst toch steeds een lichte domper op z'n films. Betere soundtrack zou het afmaken en makkelijk tot 4* brengen, ik hou het nu weer bij 3.5*

Genoeg leuks, maar Anderson ondermijnt z'n eigen humor een klein beetje.

Middelmaat.

Een film die erg moeizaam van de grond komt. Probleem is ook wel dat het concept ondertussen zo enorm uitgemolken is dat een film als deze aardig uit de hoek moet komen om nog interesse te wekken. Daar ontbreekt het het eerste half uur teveel aan. Beetje vervelende familie ook verder en de aanloop is gewoon iets te lang.

Veel valt er niet te schrikken, maar spannend is de film wel. Met name het laatste half uur is aardig gedaan. Niet puntje van de stoel materiaal, maar toch sfeervol. Uiteindelijke climax (en verklaring) is suf, maar dat maakte op dat moment al geen verschil meer.

Valt een beetje in de categorie realiteit als horror (het opvoeden van een kind dat je de hele nacht wakker houdt - het einde laten we maar even buiten beschouwing maar weet jammer genoeg niet het onderste uit de kan te halen. Toch is het aardig kijkvoer als filler, maar meer ook niet.

2.5*

Na de eerste tien minuten in de film had ik me volledig ingesteld op een prachtige parodie. Geflipte 'Duitse' dokter, man die z'n geheugen kwijt is, Connely als barzangeres (i) en die pinheads zonder pins.

Bleek het dus eigenlijk een serieuze film te zijn, en had ik blijkbaar een paar keer voor niks onder de tafel gelegen.

Zowat het enige wat ik over de film kan zeggen is dat hij redelijk consequent gestyleerd is. Mooi da's een heel ander verhaal natuurlijk. De decors zijn redelijk leuk, maar de cameraman had wel iets meer lumineuze ideeën kunnen gebruiken. Verder heeft de film een enorm dramatisch en bombastische score, die ongeveer continue aanwezig, iets wat zwaar om m'n zenuwen begon te werken na een tijdje.

Het verhaaltje is run of the mill, met iets teveel sprookjeselementen, maar credit where credit is due, de makers van de Matrix mogen toch een deel van hun centjes afstaan lijkt me.

In het kort. Een film die ik zeer leuk zou gevonden hebben op m'n twaalfde, maar waarvoor ik toch iets te oud geworden ben. Guur, dark en gritty ? Nah, ik denk het niet. 1*

Opvallend filmpje.

Jane maakt er een stripverfilming van, maar dan zonder strip. Op zich slaagt hij wel in die opzet, maar in de afwerking mankeert er toch nog aardig wat.

Acteerwerk is bijvoorbeeld gewoon slecht. De voice overs zijn debiel (iets teveel Sin City achterna - daar was het ook al niks) en de soundtrack is bij momenten echt hilarisch slecht. Het was duidelijk wat Jane poogde te doen, maar echt werken deed het niet.

Visueel wel boeiend, hoewel zeker ook niet perfect. De CG was bij momenten niet van al te best niveau, maar de visuele stijl geeft de film wel een duidelijk karakter. Het verhaaltje was verder redelijk typisch, weinig verrassingen en ook de twist op het einde zag je halverwege de film wel al aankomen.

Slecht vond ik het zeker niet, maar het had nog veel beter gekund (en gemoeten). Er zijn gewoon niet genoeg van dit soort filmpjes om het zo slordig af te werken. Beetje een gemiste kans, maar verder wel apart en amusant.

3.0*

Aardig.

De kracht van deze film zit duidelijk in de poppen. Erg gedetailleerde creaturen die ook vandaag de dag nog gezien mogen worden. Henson en Oz gebruiken ze om een eigen wereldje mee op te bouwen dat zich makkelijk onderscheid van andere fantasy films. Het is in de basis een beetje simpel misschien, toch kent de film genoeg variëteit.

De decors vond ik iets minder. Wat slimmere en betere belichting had de film goed gedaan. Nu oogt het vaak toch net allemaal iets te karton. Leuk voor de 80s retro charme liefhebber, maar anno 2014 komt er aardige sleet op dit soort effecten. Het zorgt er jammer genoeg ook voor dat het visuele de film nooit helemaal kan dragen.

In combinatie met het verhaaltje, dat amper wat voorstelt, zorgt het ervoor dat de film uiteindelijk wat aan de saaie en lange kant is. Eens je gewend bent aan de poppen is er eigenlijk niet zo heel veel meer om de aandacht vast te houden. Het is nogal steriel en de film volgt een platgetreden pad, waardoor het laatste half uur teveel begint te slepen.

Jammer, wat het werk van Henson verdient beter. Absoluut de moeite om eens te zien, maar na 45 minuten is het beste er wel vanaf, en dan gaat het nog 45 minuten verder.

2.5*

Had beter gekund.

B-film crew die een C-film draaien. Het is niet de ideale setup voor een film. Misschien dat de broertjes(?) Rasmussen gehoopt hadden dat het C-film gegeven het slechte acteerwerk wat zou maskeren, jammer genoeg werkt het zo niet.

Visueel niet zo slecht, vooral de horrorstukken zelf komen goed uit de verf. Het gebouw ziet er lekker sfeervol uit, de gore is aardig, de effecten zijn effectief en het camerawerk kan er ook best mee door. Normaal is dat wel genoeg voor een fijne film, maar de rest zit jammer genoeg wat op Asylum niveau. Vreselijke dialogen en brak acteerwerk halen de sfeer alsnog uit wat verder een leuk horrortje is.

Origineel is het verder niet, maar vermakelijk wel. Als iedereen z'n mond houdt en er niet teveel geacteerd moet worden is dit een leuke film, jammer genoeg houdt het daar wel bij op.

2.5*

Het is één van die weinige boeken die ik vroeger gelezen heb waarvan het verhaal mij nog best goed bijstond. Veel verrassing zat er voor mij dus niet in de film.

Toch bakt Romero er een aardig taartje mee. Het is allemaal niet geweldig denderend, maar echt zwakke plekken zitten er nu ook weer niet in de film. Visueel aardig genoeg, hoewel er niks speciaals te beleven viel, sfeertje en tempo zitten ook wel goed en Hutton doet het in zijn gewone schrijver vorm zeker niet slecht.

Vooral een beetje jammer dat Stark niet echt uit de verf kwam, 't is toch wel zo'n beetje de motor van de film. De film slaagt er dan ook nooit echt helemaal in om een echte horror te worden, vraag is ook op Romero daar echt op mikt.

Wel aardig om een keertje te zien, toch blijft ook hier de vloek van de King-verfilming een beetje hangen.

2.5*

Bwah.

Slecht is het niet, maar wel een nachtkaarsje. Zeker als je kijkt naar de rest van z'n oeuvre en het verdere verloop na de release van deze film. Ik mag toch hopen dat dit niet Solondz laatste is, maar ik vrees er eerlijk gezegd wel een beetje voor.

Het droge is er nog steeds, maar het scherpe randje is toch wat verdwenen. Af en toe komt Solondz nog scherp uit de hoek, maar in het algemeen leeft er iets teveel sympathie voor de personages, wat het typische van Solondz teniet doet. Wat rest is een redelijk filmpje met een paar leuke momenten, maar geen hoogvlieger.

Gelber en Blair zijn niet verkeerd, ook Farrow en Walken doen het wel aardig. Visueel is het wat aan de kale kant, die "kleurtjes" doen jammer genoeg weinig om het visuele totaalbeeld op te fleuren. Camerawerk is ook aan de goedkope kant, dat was vroeger toch ook wel beter. Soundtrack is bewust fout, al wordt dat snel een beetje te gemakkelijk (ook met de tekstjes die terugslaan op wat er in de film gebeurt).

Het is allemaal nét niet. Beter gewend van Solondz. Vervelend is het niet, maar hij zal zich weer even moeten herbronnen vooraleer hij met een nieuwe film komt.

3.0*

Best aardig.

Drama en sport komen wel vaker samen, maar niet vanuit het dramatische aspect met het sport-element als zijdelingse toevoeging. In dat aspect valt deze film wel op, het duurt ook echt een halve film alvorens het schaken een prominentere rol krijgt in deze film.

Als drama is het ook wel in orde. Mooi geacteerd, beetje gewichtig maar niet overdreven sentimenteel en met een aantal krachtige scenes. Anderzijds blijft het daar ook wel een beetje bij. Voor sommige mensen is dat voldoende, maar echt aangrijpen deed de film nu ook weer niet en qua verdere stilering of filmische kwaliteit vond ik het eerder aan de magere kant.

Dat zorgt ervoor dat de film aangenaam voorbij drijft, maar achteraf eigenlijk weinig memorabele momenten heeft. Zo'n "waargebeurd" tekstje op het einde, relevant of niet, doet daar eigenlijk alleen maar verdere afbreuk aan.

Maar geen verkeerde film om een keertje gezien te hebben, alleen hoef je mij er volgende maand niet veel meer over te vragen.

3.0*

Beste van de drie.

Al ligt dat vooral aan een aantal randfactoren. Het belangrijkste euvel van deze reeks blijft nog steed overeind: je kan echt geen serieuze film maken waar af en toe een vent in een batpak opduikt. Het werkt gewoon niet. Het ziet er zowel dom als hilarisch uit en het verpest gewoon heel de sfeer.

Het helpt ook al niet als zelfs z'n tegenstander een belachelijk stemmetje aangesmeerd krijgt. Wie verzint dat soort dingen? Doe je ogen dicht en je denkt dat je naar één of andere kindertekenfilm zit te kijken. Op zich niet zo vreemd bij Batman, maar Nolan wil toch echt een heel andere richting uit.

Verder een onzinverhaaltje met wat vervelende twists en oninteressante onthullingen. Ook in dat opzicht verschilt de film niet zoveel van de eerdere delen, maar de onthulling van Cotillard, het subplot met Catwoman en de ommekeer in de gevechten met Bane zijn van enorm laag niveau.

Visueel blijft het magertjes bij Nolan. Hij heeft een groot budget, dat valt ook echt wel op, maar echt visueel indrukwekkend is het nergens. De soundtrack is van eenzelfde niveau. Nogal generiek geneuzel.

Resten twee positieve punten: het optreden van Michael Caine (Freeman zou er wat van kunnen leren) en Levitt, die ik echt een puike rol van spelen. Dankzij hem, en het grotendeels off-screen blijven van Batman zelf, vond ik deze film beter te pruimen dan z'n voorgangers.

Die serieuze Batman perikelen zijn absoluut niet aan mij besteed, hoop dat Schumacher hem nog eens mag rebooten, al zal hij niet meer zo los durven gaan als voorheen.

1.5*

Bij deze dan mijn mening over de film. Waarschijnlijk wat interessanter dan de theorieën die derden erover verzinnen:

Ik maak er geen geheim van dat dit soort Amerikaanse superheldenfilm absoluut mijn ding niet zijn. Ik heb helemaal niks met Marvel en DC, de enige film die er ooit met een voldoende is afgekomen is Schumacher's Batman & Robin. De enige die er een groot genoeg carnaval van wist te maken zodat er zonder schroom gelachen kon worden met de helden in domme pakjes. Ik heb dan ook niks met Nolan's idee om Batman realistischer te maken. Voor mij is dat hetzelfde als droog water uitvinden. Het hele concept is dus al één grote flater, maar zoals eerder gezegd, ik zat er ook niet voor mezelf.

Nolan's drijft zijn wil in ieder geval ver door, want het lukt hem aardig om een realtische sfeer te creëren. Two-Face valt er wel een beetje buiten, maar onbegrijpelijk vind ik dat Nolan van Batman zelf afblijft. De realistische setting maakt Batman zelf alleen maar een grotere idioot. En met zijn stemvervormertje gewoon een knalharde rake parodie op zichzelf.

Attractie van deze film is uiteraard The Joker, en toegeven, op foto ziet hij er indrukwekkend crimineel geschift uit. Jammer dat daar op bewegend beeld niet veel van overblijft, wat Ledger komt nergens met een standaardsetje aan tics. Het personage werd neergezet door de schmink en daarna terug afgebroken door de acteur. Hoewel ik het idee achter The Joker snap blijft het wat mij betreft een wandelende farce, terwijl Nolan en Ledger er naar mijn idee toch een meestercrimineel van probeerden te maken. Gemiste kans.

Enige acteur met presence in deze film was Michael Caine, van Oldman schrok ik achteraf (ik had hem nooit herkend, wat is die man veranderd!), wat Gyllenhaal deed kan je moeilijk acteren noemen en voor Freeman mag Nolan een boete krijgen. Vreselijke toevoeging.

Het "realisme" van Nolan heeft ook een serieuze impact op de actie, aangezien er niet veel kan gewerveld worden. Vond de film dan ook meer een uitgesponnen crime-thriller. Actiescenes zelf zijn wel lang maar uitermate duf. Veel meer dan een car chase is er niet te zien. Vechten kan Batman niet (je vraagt je eigenlijk af waarom hij net een superheld is - misschien de oortjes op z'n kop ?) en aangezien Bruce geld genoeg had om aan R&D te spenderen had hij best een designer in dienst mogen maken om z'n autotje een leukere look te geven. Sowieso zag Gotham eruit als een oersaaie stad, aankleding van de film was teleurstellend.

Visueel bakt Nolan er ab-so-luut niks van tijdens 150 minuten film. Werkelijk geen enkel shot dat de aandacht trok. Wat wel opviel waren enkele abrupte en vreselijk slecht getimede cuts en lelijke sceneovergangen. Zo zit er een stukje in een discotheek tussengenaaid dat werkelijk nergens op leek. Verder wordt het sounddesign geprezen, maar daar heb ik eerlijk gezegd betrekkelijk weinig van gemerkt. Enkel de aanzwellende tonen (3 maal gebruikt) zijn aardig, maar dat is waar cinema moet beginnen, niet waar het eindigt.

Rest enkel een verhaaltje van 150 minuten waar zowat iedereen zijn twist toegerijkt kreeg en Batman uiteindelijk de echte held is. Ik mag echt hopen dat niemand daarom 150 minuten vol spanning in z'n stoeltje gezeten heeft. De film zit vol nutteloze zijsporen die niks meer zijn dan korte clichés opgeblazen tot karakterontwikkeling. Onbegrijpelijk in nonsens als dit. Meerwaarde 0, behalve dan dat een meesterwerk blijkbaar steeds oeverloos lang moet duren en je daarvoor toch filler nodighebt.

Fijn voor de mensen die hier van houden. Ik vond de actie brak, Ledger acteerde slecher dan z'n make-up, visueel oersaai en de grootste domper van allen was gewoon Batman. Heb dan ook geregeld tegen de vaak moeten vechten.

Vandaar dan ook mijn 0.5*, en geen enkele nuance die dat kan optrekken naar 1.5*

PS: 16+ in Nederland

Zeer matig.

Een hutsepot van een hoop andere films die in het begin nog wel een beetje mysterieus weet te zijn, maar hoe langer hoe meer in een soepje verzandt.

Proenza probeert het wel, met z'n filtertjes, Chinese verhaaltjes en Japanse buurvrouwtjes, maar deze film slaagt er gewoon niet in een echte identiteit op te bouwen. Het lijken ook wel drie of vier horrorfilms in elkaar, met geesten, spiegels, een slasher, oude mysteries en een ach-twist.

Acteerwerk is ook beroerd, verbaast me dan ook niet dat er TV-volk in deze film blijkt te zitten. Vidal stelt niks voor, het jonge buurvrouwtje is het absolute dieptepunt van de film.

Jammer, want het had absoluut beter gekund. In een aantal scenes zie je toch wat verdoken talent zitten, zo te zien gaat het er alleen niet meer uitkomen bij Proenza.

1.5*

Eh.

Vooraf zag ik een trailer van Star Wars, ook iets van Spider-Man. Het verdict is eigenlijk hetzelfde als bij deze X-Men film. Ik heb ze allemaal wel gezien, maar een jaar later zegt het mij compleet niks meer. Het vloeit ook allemaal vlotjes in elkaar over, want het is toch maar eenheidsworst, waarbij enkel wat details in de marge verschillen.

Bij deze film maakt het hele franchise gebeuren zelfs nog minder uit, want het staat toch vooral op zichzelf. Buiten een paar verwijzingen naar eerdere films kan je hier gewoon onvoorbereid in. Anderzijds hoef je niet veel nieuws te verwachten, Kinberg levert een compleet generieke film af en weet als regisseur helemaal niks toe te voegen.

Enige wat wel opvalt is dat X-Men steeds weer zo melodramatisch moet zijn. Da's leuk als je wat hebt me de personages, maar al dat kitscherige gejammer en moeilijk gekijk binnen een wereld die compleet niet serieus te nemen valt is niet aan mij besteed. Het getoeter van Zimmer helpt ook niet bepaald mee en wanneer een hoop actiescenes steevast afgesloten worden door één of ander emotioneel hoogtepunt zit het gewoon in de weg van een leuke film.

Veel tijd voor cool is er jammer genoeg ook niet. Dat heb je een mega phoenix-moment tijdens de finale, komt het zo ongeveer twee seconden in beeld alvorens weer te cutten naar moeilijk-kijkende mutants die verlies aan het verwerken zijn. Waar je maar zin in hebt.

Gelukkig is de laatste acte nog redelijk spectaculair en actievol, da's zowat het enige positieve wat ik over deze film te vertellen heb. Zolang men hier geen regisseurs toelaat die daadwerkelijk iets toe te voegen hebben, blijven dit soort films van weinig tot geen waarde voor mij.

1.5*

Vermaak.

Wist weinig van deze film, misschien daarom ook dat de beperkte verwachtingen voor een leukere kijkervaring gezorgd hebben.

Was al lang blij dat het geen echte comedy was. Hoewel er best een paar leuke grapjes inzaten, heeft Burton er goed aan gedaan ze tot een minimum te beperken. Ook blij dat het niet al te serieus en donker was, ook daar weet Burton doorgaans geen raad mee.

Dark Shadows is vooral weer een keer een leuke verkleedpartij waarbij een hoop bekende gezichten een keertje vreemd mogen doen in fraaie decors. Daar leunt de film dan ook op en daar slaagt de film ook erg goed in. Depp vs Green is een showdown waardig, maar ook de rest van de cast doet het naar behoren.

Veel vlees zit er inderdaad niet aan het verhaaltje, maar daar lagen mijn verwachtingen absoluut niet. In dat opzicht had de film ook wel iets korter gekund, vooral de intro dan, maar echt storend werd het nergens. Rest de visueel zéér aantrekkelijke finale en Burton's leuke sfeertje. Wat mij betreft is hij momenteel eigenlijk gewoon aan de top van z'n kunnen.

3.5*

Goed.

Al is de aanduiding "horror" compleet niet op z'n plaats. De enige spanning die opgewekt wordt, is nodig om het mysterie te ondersteunen, maar qua horror zelf stelt dit absoluut niks voor. Niks nagelbuiten, geen puntjes van stoelen.

Verder wat overbodige dramatiek in deze film. Waarom dat gezinnetje nu geldzorgen heeft is mij niet duidelijk (althans, wat het zou moeten bijdragen tot de film), ook die romantische momenten van het oudste zoontje met het buurmeisje voegen absoluut niks toe.

De opbouw zit verder wel goed. Er is al snel duidelijk hoe de vork in de steel zit, halverwege wordt het dan ook nog eens in alle rust mondelijk uit de doeken gedaan (hallo JK Simmons), maar het zit hem meer in het onthullen van de details in deze film, waardoor het mysterie toch aardig vorm blijft houden.

In die optiek een leuk filmpje, maar wie gaat zitten voor een goeie horror/sci-fi chiller komt volgens mij van een koude kermis thuis.

3.5*

Fijn.

Vooral de opbouw dan. De meeste horror films zijn bij voorbaat al wat ongeloofwaardig. De randvoorwaarden voor horror zijn in de meeste horrorfilms relatief banaal, moesten ouija borden echt werken en mensen echt bezeten worden dan hing de halve wereld eraan. Maar met een ongemakkelijk ritueel dat enkele maanden in beslag neemt is het al wat aannemelijker dat het bovennatuurlijke niet meteen grote bekendheid geniet.

De regie van Gavin is ook van die aard dat alles rustig opgebouwd wordt. Tijdens de eerste helf hangt er nog een zweempje twijfel of het al dan niet echt is, maar de tweede helft maakt daar toch redelijk snel komaf mee. Wel is het zo dat de opbouw traag is en er geduld geëist wordt van de kijker, wie vanaf minuut 1 al slaande deuren en slepende stoelen verwacht hoeft deze film niet op te zetten.

De teleurstelling kwam vooral op het einde. Bij zo'n traag begin hoopte ik vooral op ofwel een spetterend einde, of op een finale die even droog was dan de hele aanloop. Jammer genoeg kiest Gavin voor een wat halfbakken tussenweg, die niet echt weet te overtuigen. Wel een puntje voor originaliteit, maar visueel oogt het wat bedenkelijk. Verrassend na een toch wel mooi uitgevoerd eerste uur.

Met het acteerwerk is verder ook niks mis. Oram is een geweldige vent en zet een redelijk akelig, dwingend personage neer. Walker doet het ook zeker niet verkeerd en is duidelijk meer dan het gewillige schaapje. Ondanks dat de film op deze twee acteurs steunt, zijn het toch vooral de muziek en de ijzige cinematografie die de film dragen.

Zeker niet verkeerd, Gavin mag zeker nog eens proberen, maar er dan wel voor zorgen dat het einde met iets meer zorg uitgevoerd wordt.

3.5*

Als dit studentikoos is, wat is dan nog amateuristisch ?

De effecten konden gewoon écht niet. Zelf in komische zin compleet goedkoop en misplaatst. Verder gaat de film werkelijk nergens over en wordt dat beetje verhaal (de climax - laatste 20 minuten ofzo) eindeloos gerekt. De meeste scenes leiden wel naar de climax toe, maar wijden oeverloos uit.

Vond het niet bepaald komisch, daarvoor is de humor echt te banaal en zit de timing vaak compleet verkeerd. Wat ik wél grappig vond was dat men dit gewoon heeft durven filmen en uitbrengen als film. Als aanslag op de goede smaak is het wel erg geslaagd.

Einde vond ik ook niet speciaal (de dialoog met de bom) en heb ik al veel beter gezien. Weliswaar in latere films en series, maar ik geloof niet dat Carpenter hier origineel mee was.

Rest enkel de verwondering over de complete stompzinnigheid en banaliteit die deze film is. Slechte muziek (en slechte keuze ook), slechte acteurs en hilarisch crappy effecten.

Gelukkig duurt het amper 80 minuten, daarom kan er nog net 1* af.

Verder vond ik het eigenlijk om geen enkel moment een film die je zou kunnen toeschrijven aan Carpenter.

Demystificatie (van de ergste soort).

Een klein faits divers, maar ik vond het tekenend voor deze docu. Ik ken Giger als HR. Nooit geweten waar het voor stond, maar het heeft iets statigs, iets mysterieus. Alsof het meer is dan gewoon een naam. Maar in deze docu heeft men het simpelweg over Hansruedi, wat mij dan meer doet denken aan één of andere jodelnicht in een slechte comedy.

Giger is een oude man in deze docu. Hij ziet eruit alsof hij al meerdere kleine beroertes heeft doorstaan. Hij schuifelt maar een beetje, kan amper een woord uitbrengen en oogt niet helemaal solide meer. Af en toe komt er iemand van z'n entourage aan het woord, maar dat zijn zonder uitzondering flauwe figuren.

Veel structuur zit er verder niet in deze docu. We driften wat door z'n huis, af en toe wordt er een onderwerp aangesneden, maar er wordt nooit lang op doorgegaan. We zien wat van z'n kunst maar zonder context en vaak erg slecht in beeld gebracht. Het lijkt soms alsof je naar zo'n mislukte buurtkunstenaar zit te kijken bij Man Bijt Hond, terwijl dit toch echt één van m'n favoriete kunstenaars is.

Nee, deze docu zit er echt compleet naast. Vreselijk om een figuur als Giger zo afgebeeld te zien worden, zelfs al leunt deze docu dan (allicht) dicht aan bij de (huidige) realiteit. Althans, die van een jaartje geleden, want ondertussen heeft Giger zelf het begeven. Verre van verwonderlijk als je hem hier bezig ziet.

0.5*

Njah.

Beetje zorgwekkend dat een film als deze al niet meer aan een 2* gemiddeld komt. Nu is MM ook niet de meest geschikte plaats om tips op te doen wat betreft horror films, maar dit is toch wel zeer bedroevend.

Dark Summer is gewoon een fijn horrortje, waarbij Solet voor de derde keer (tweede keer als je de werkelijke chronologie van z'n oeuvre aanhoudt) laat ziet een goeie horrorregisseur te zijn, die telkens nét wat anders weet te maken.

De film begint als een soort Suburbia (waarnaar de film ook zelf refereert), gooit er een haunting verhaaltje doorheen maar weet vooral op te vallen door een sterke stilering. Veel sfeershots, kleine details en/of rustpunten die allicht niet veel toevoegen aan het verhaal, maar wél aan het sfeertje dat gecreëerd wordt.

Acteerwerk is goed, mooi geschoten en geëdit, een fijne, wat atypische maar wel passende soundtrack en hoewel naar het einde toe de film iets aan kracht inboet nog steeds wel een waardige finale. Het genre produceert véél slechtere films dan dit.

3.5*

Afgeraffeld.

Ik heb de boeken nooit gelezen maar ben wel enigszins bekend met het universum van The Dark Tower. Weinig specifiek zaken, maar eerder betreft zaken als omvang, aanzien en gewicht. En op basis daarvan zag je deze film al van mijlenver floppen.

De verfilming staat al 8 jaar in de stijgers, met verschillende ideeën en mogelijke manieren van aanpak. Er zijn nogal wat namen gepasseerd alvorens er echt concrete plannen waren, nooit een goed teken. Als je dan ziet dat ze 8 boeken reduceren naar een film van 90 minuten naar gaan er nog wat extra rode lampjes branden.

Nu staat The Dark Tower er ook wel om bekend om moeilijk verfilmbaar te zijn, maar het idee achter deze film ontgaat mij toch een beetje. Allicht dat men mensen probeert warm te maken door vanalles en nog wat in één film te proppen, maar het resultaat is al te duidelijk een zooitje ongeregeld. Je voelt dat er een véél grotere wereld achterschuilt, maar je krijgt enkel een uitgebreide samenvatting van het geheel te zien.

Eentje die naar verluid ook niet al te nauw omspringt met de originele boeken. Nu hoeft dat niet altijd, maar kijkende naar een aantal verschillen moet je je toch afvragen waarom ze bepaalde keuzes maken. Maar de wegen van Hollywood zijn ondoorgrondelijk, dat zal dan wel met hun godcomplex te maken hebben.

Wat de film zelf betreft, eerste half uur serveert aardige urban fantasy, waarin nogal wat interessante ideeën voorbij komen. Daarna gaat het alleen maar bergaf, aangezien de film maar blijft doorstomen, niks wordt uitgewerkt en het verhaal volledig geen gewicht heeft. McConaughey is ook echt niet goed, Elba is nogal inwisselbaar en de aanwezigheid van Tom Taylor maakt het soms wat te kinderachtig.

Er zit toch wat budget achter de film, maar echt mooi ziet het er toch niet uit, en als er dan al wat interessants op het scherm verschijnt dan krijgt het amper de ruimte om indruk te maken. Arcel is verder ook een compleet vage keuze, weer zo iemand die nog niks in dit genre bewezen heeft en dan plots aan het hoofd van een dure blockbuster staat. Dan krijg je dit soort gefaalde experimenten.

Best jammer, wat er zit genoeg in dat mij zou kunnen boeien. Maar op deze manier geserveerd valt er bitter weinig plezier aan te beleven. 't Is veel te vluchtig, veel te incoherent en veel te afgeraffeld voor wat aanvoelt als een verhaal met veel breedte en gewicht.

1.5*

Leuk horrortje.

Enige minpunt is misschien dat de opbouw iets te traag verloopt. Ondanks dat Durand wel een fijne rol neerzet, is het gedoe rond z'n kindje niet altijd even interessant. Zeker in het middenstuk gaat het allemaal iets teveel slepen.

Maar verder weinig te klagen. Visueel oogt het verzorgd, acteerwerk is op niveau en de spanning wordt kundig opgebouwd. Vaak met een aantal eenvoudige zaken, zoals de voetafdrukken op de weg. Het zijn dat soort momenten waar Heller perfect van profiteert om tussendoor de spanning vast te houden.

Vond het uiteindelijke monster ook best leuk, zowel in de flitsen als in z'n volle gedaante een redelijk indrukwekkende verschijnen, al is het misschien iets té duidelijk CG op het einde. Ook nog wel een grappig laatste shot trouwens, niet zo gratuite als in andere horrors, hier is het toch duidelijk dat ze overlopen worden en absoluut niet veilig zijn.

Fijn filmpje, heb de indruk dat er de laatste tijd weer iets betere horrorfilmpjes uitgebracht worden. Origineel is het niet, waar het wordt wel fijn gebracht.

3.5*

Matig tot degelijk filmpje.

Begint allemaal wat lauw, verhaal is de zoveelste variatie op en het wordt inderdaad nergens echt eng. De schrikeffecten doen ook enkel hun job omdat mensen nu eenmaal schrikken van lawaai.

Daarnaast is de film visueel wel verzorgd, met een redelijk sterk kleurenpalet, wat uiteindelijk zorgt voor een consistent duister sfeertje doorheen de film.

Naar het einde toe wordt het dan allemaal nog net wat mooier, het einde maakt de film dan ook nog net de moeite waard om een keer te bekijken, al is het niet vanwege de geweldig boeiende ontknoping zelf.

Sfeervol, niet eng, mooi geschoten. 3*, aardig vermaak voor een middagje.

Lastig.

Ik ben op zich wel een fan van urban fantasy, maar het is een taai genre om te vertalen naar film. Je hebt eigenlijk best wat budget nodig om het goed te doen, probleem is dat het grote publiek er meestal niet op zit te wachten. Dus krijg je vaak van dit soort filmpjes. Veel goeie bedoelingen, maar regisseurs die zitten te worstelen om allicht maar de helft van hun originele visie om het scherm te krijgen.

Cummings doet het niet echt slecht, al valt er ook wel genoeg op de film aan te merken. Acteerwerk is niet bepaald geweldig, sommige van de kostuums ogen nogal schraal en ook de setting zelf is niet altijd even overtuigend. Maar voor een keer laat ik het mierenneuken even zitten, want volgens mij beseft Cummings zelf maar al te goed waar de verbeterpunten liggen.

Er valt gelukkig ook genoeg positiefs te melden. Zo is de lore best cool, komen er op het einde toch een paar indrukwekkendere scenes voorbij en weet de film ook wel de nodige sfeer te creëren. Visueel wordt er in ieder geval hard gewerkt om een andere wereld op poten te zetten. Allicht niet voor iedereen, maar mensen die een zwak hebben voor het genre zullen hier denk ik toch wel wat uit kunnen halen.

3.0*

Drakerig.

Niet dat geloofwaarheid noodzakelijk een criterium is bij een film als deze, maar Neeson die doormiddel van een rubberen velletje ineens "andere mensen imiteert" kwam mij vooral erg lui over. In het begin is het één of ander enorm gedrocht, maar als hij z'n maskertje opzet zit alles meteen weer strak, inclusief pruikje. Stemmen en maniertjes doet hij ook perfect, naast professor ook een meester acteur waarschijnlijk.

Het had allemaal niet zo erg geweest ware het niet dat de film in één of ander lelijk late 80s actiefilmpje vermaakt zit. Domme bad guys, brakke actiescenes, vaak énorm lelijke effecten (ook de zelfbewust lelijke effecten zijn slecht trouwens) en een romance met McDormand (wat een miscast) die zwaar in de weg zit.

Mnee, Raimi zal mijn regisseur nooit worden denk ik. Hoewel z'n films vaak de potentie hebben om leuke en over-the-top wegkijkertjes te zijn is het Raimi's gebrek aan regisseurskwaliteiten die ze de nek omwringen.

1.0*

Niet persoonlijk opvatten, maar de volgende quote zit mij stevig dwars.

Darkness is een hoop onzin over een oude secte. Zal best, klinkt logisch genoeg voor wat supernatuurlijk plezier. In dat opzicht valt deze film nog het best te vergelijken met Haute Tension. Plotholes langs alle kanten, maar wel een keer effectief in wat hij hoort te doen. Darkness schuwt geen middel om de kijker nerveus te maken, van plots lawaai en zenuwachtig camerawerk, tot scherpe cuts en vage scenes. Mij best als het zo minutieus uitgevoerd wordt als hier.

Vond de film uiterst vermakelijk, en na een overdosis aan less is more films bijna verfrissend. 4*

Gelijkenissen met Boogeyman zijn er zeker. Vond deze net iets minder.

Komt vooral omdat de Tooth Fairy hier sneller zichtbaar was, en ook hier het monster niet bepaald veel voorstelt. Tweede deel van de film vond ik dan ook minder.

Begon wel erg sterk. Beginscenes zijn leuk en sfeervol, mooi in beeld gebracht en houden het mysterie lekker draaiende. Hoe meer het monster in beeld komt hoe minder ik het vond.

Blijft op zich nog wel aardig sfeervol, maar het hele licht/donker gebeuren wordt een beetje saai na een tijd, als iedereen maar van lichtje naar lichtje blijft sprinten.

Wat beter creature design en iets minder random, had de film veel geholpen denk ik. Verder aardig camerawerk (al vond ik het in Boogeyman mooier) en aardige effecten ook. Had iets meer ingezeten, maar verder een degelijk begin voor Liebesman.

2.5*

Fijn filmpje.

Redelijk duister, mooi geschoten, sterke soundtrack. Een echte horror film is het niet, drama, thriller en zelf Western invloeden smelten samen tot iets wat best gewoon omschreven wordt als duister. Altijd fijn als er zo met genres gespeeld wordt.

Eerste 10 minuten zijn de beste. Zonder dialoog, lekker puur en krachtig. Vooral ook omdat de keyscene daar al getoond wordt. In volle glorie. Deze film heeft eigenlijk alles om een whodunit te zijn, maar daar heeft de regisseur duidelijk geen zin in. De film draait dan ook meer om de nasleep van een moord, waarbij je als kijker de dader al kent.

Erg fijn debuut van Ryan. Mist nét dat beetje extra om er 4* aan te geven, maar er zit genoeg eigenheid in en de afwerking is naar behoren. Kijken wat er verder van Ryan wordt.

3.5*

Had iets beter gemogen.

Zonder voorkennis ingegaan en dan oogt het begin wel leuk. Het kampeertripje in de Grand Canyon is dan misschien niet geweldig origineel, maar het heeft iets avontuurlijks en wanneer de geheime grot ontdekt wordt lijkt het wel de goede richting uit te gaan.

Maar dit stuk is eigenlijk niet veel meer dan een proloog. Al snel keert het gezinnetje huiswaarts en wat volgt is een redelijk klassieke haunted house opbouw. Wel met een iets rijkere geschiedenis achter de haunting en iets meer uitgediept drama, maar uiteindelijk zijn het toch weer deuren die vanzelf opengaan en gestommel op zolder.

Tweede probleem van de film is dat de opbouw nog best effectief is, maar het einde echt té flauw wordt. Een uur lang zit je te kijken naar 5 mysterieuze en immer gevaarlijke demonen die langzaamaan vorm krijgen ... maar je kan ze "verslaan" door een steentje terug op een andere steen te plaatsen. Dan mag je als regisseur nog zo goed zijn, zulke lame premisse krijg je volgens mij op geen enkele manier spannend verfilmd. Het einde is dan ook een domper.

't Is jammer, want tussen alle clichés zit redelijke padding die van deze film een meer dan behoorlijk fillertje had kunnen maken. Nu is het toch vooral érg doorsnee met wat schemeringen van een veel betere film tussendoor. Zo dramatisch slecht als de score doet uitschijnen is de film ook zeker niet, maar het had makkelijker wat beter gekund.

2.5*

Hah.

Eerder toevallig tegengekomen deze film. Beetje apart, want The Woman is toch een cult filmpje met enige achterban. Je zou verwachten dat een sequel dan toch iets meer aandacht krijgt, niet in het minst omdat McIntosh niet alleen haar rol weer opneemt, maar ook in de regiestoel kruipt.

Het is wel een wat ander soort film geworden, eentje met meer focus op plot én een film die zich afspeelt in de bewoonde wereld. Het blijft wel een horror film natuurlijk, maar het brute en smerige van McKee's eerste deel is hier toch eerder afwezig.

Verder ook wat rare twists en plotroutes, zoals de homeless gang die "the woman" achter zich aan krijgt. Het zijn dat soort zaken die niet echt een meerwaarde zijn voor deze film, anderzijds is het wel leuk om zien dat een sequel niet altijd meer van hetzelfde hoeft te zijn.

Darlin' is een film die netjes op zichzelf staat, ook wel werkt als sequel, maar het eerste deel niet echt benadert. Maar zeker wel de moeite om een keertje gezien te hebben.

3.0*