Opinions

Degelijke afsluiter.

Zou deze twee jaar geleden zien, op het vliegtuig. Jammer genoeg was het programma gewijzigd bij de terugvlucht, sindsdien wat uit het oog verloren. Maar uitstel is geen afstel, vandaar vandaag alsnog bekeken.

Het is een aardige afsluiter van een aardige reeks. Visueel niet super, al is aankleding van de echte wereld wel aangenaam kleurrijk. Acteerwerk wat matigjes, het verhaaltje simpel maar vlot. De bad guys zijn redelijk effectief, de mix van live action and CG werkt hier eigenlijk verrassend goed.

Hoogstaande films zijn het niet, maar wel sfeervol en lieflijk in elkaar gezet. Besson doet het als regisseur van kinderiflms niet verkeerd, al zie ik hem toch liever andere dingen maken.

2.5*

Redelijk vervolg.

Al is het als trilogie redelijk matig opgezet. In plaats van echt verder te gaan begint de film eigenlijk gewoon opnieuw. Met dezelfde introducties van personages, waardoor vooral het begin een beetje saai is.

Vond de live action stukken iets beter dan de animatie, leukere art direction in ieder geval. De animatie zelf is wat beperkt en had er best wat beter uit mogen zien, al blijft het stijltje wel redelijk charmant.

Beetje vreemde reeks van Besson die niet zo goed bij hem past vind ik, maar die nog best wel te pruimen is.

2.5*

Aardig filmpje.

Redelijk kleurrijk sfeertje, het design van de minimoys is schattig. De humor valt jammer genoeg vaak nogal tegen en het geheel is best afgestemd op de allerjongsten.

Had het toch liever iets serieuzer gezien, de visuele stijl had ook wat aparter gemogen.

Verder gewoon leuk wegkijkertje, veel beter dan de pogingen uit de gekende stallen.

3*

Gaaf.

Nooit geweten dat men zich in Taiwan bezighield met poppenanimatie. De film experimeert bovendien ook nog met CG, een redelijk gewaagde mix voor een land dat verder op dat gebied nog niet zoveel bewezen heeft.

Grotendeels werkt het wel, maar het is duidelijk dat er nog een beetje werk voor de boeg is om alles tip top in orde te krijgen. Zo zijn de CG personages niet best en oogt sommige animatie wat vreemd (voornamelijk de lopende poppen). Maar er is ook erg veel meer wat wél werkt. De poppen zien er bijvoorbeeld grandioos uit en de actie + close up animatie mag er echt wel zijn.

Verder een leuke wereld om in te vertoeven en hopelijk, als ik de titel mag geloven, nog maar de start van het echte avontuur. Als de crew geleerd heeft van deze film kunnen de vervolgen echte pareltjes worden wat mij betreft. Liefhebbers van Strings zou ik aanraden deze film zeker een kans te geven.

3.5*

Te warrig.

Dat wordt eigenlijk al een beetje ingeleid in de intro. Eigenlijk was dit gewoon een docu over de nieuwe plaat van 30 Seconds to Mars, maar wanneer ze in strijd raakten met hun platenlabel is de docu langzaam die kant gaan ophellen.

Er zit wel wat interessante info in over hoe artiesten nu juist behandeld worden door platenlabels, anderzijds begon het me na een tijdje wel te irriteren dat "de artiest" ook hier weer buiten schot blijft. Ten eerste hebben ze zelf dat onnozele contract getekend eerst, ten tweede is er wat tweezakkig gedrag wanneer het gaat over kunst en populariteit. Afhankelijk van de discussie worden er verschillende kaarten getrokken, want het niet altijd even overtuigend maakt.

Verder had deze docu gewoon een keuze moeten maken. Ofwel een relaas over de artiest in deze moderne tijd, ofwel Leto en z'n band die een nieuw album maken. Heb zelf niks met de muziek, dus dat deel vond ik sowieso niet al te boeiend (zag er verder ook niet bepaald speciaal uit ofzo). Daarnaast ontbreekt het ook aan de stem van de platenlabels zelf. Achteraf een tekstje dat één van de bonzen niet geïnterviewd wou worden is redelijk mager.

Net zoals bij film heb ik een beetje moeite met de artiest de artiest wil zijn en daarmee z'n monetaire lot maar gemakshalve in de handen van een label/productiemaatschappij legt. Ik vind niet dat een artiest een apart statuut verdient, iedere mens maakt keuzes en iedereen moet daar de consequenties van dragen.Daarom des te tegenvallender dat ze uiteindelijk toch maar weer in zee gaan met EMI.

Had veel boeiender kunnen zijn.

2.0*

Wat ik ervan verwacht had.

Het is moedig om een keer uit de retrohip cyclus te breken. Die revivals van wat 20-30 jaar geleden in was zijn enorm vermoeiend (nu weer de 80s), daarom dat het wel een aardig idee was om iets veel ouders weer op te blinken.

Verder zijn de makers ook wonderwel in hun opzet geslaagd. Buiten het feit dat alles veel te clean is (beeldkwaliteit als geluidskwaliteit), is dit inderdaad een erg knappe throwback naar de films van weleer (uiteraard wel het einde, de droomscene en de kleine knipoogjes uitgezonderd).

Die eerste knipoog kwam zoals TOR al zei tijdens de eerste applausscene, zo zijn er links en rechts nog wel wat momenten die je doen beseffen dat je naar een stille film zit te kijken. Gelukkig overdrijft Hazanavicius niet want volgens mij waren ze in de jaren '20 niet erg meta.

De film zelf ... tja, aangezien hij weinig toevoegt aan die oude films vond ik ook hier niet zoveel aan. Het probleem van de stille film is dat het nooit stil is (de continue soundtrack is expressiever dan de acteurs en niet bepaald mijn stijl) en dat die tekstpancartes tussendoor sterk het tempo uit de film halen. Verder is het verhaaltje ook zeer eenvoudig, waarbij het tweede deel (met de fall van Valentin waarbij Valentin zelf een nogal vervelend personage wordt) zelf wat vervelend wordt.

Wel nog een pluimpje voor de acteurs die het erg goed doen in het rollen. Dujardin mag er op foto dan vooral uitzien als Gable, de hele film lang deed hij me denken aan een wat oudere Gene Kelly (inclusief danspasjes op het einde). Iets in z'n houding (en vooral lach) doet denken aan het acteerwerk van Kelly.

Het feit dat deze film niks voor mij is, is eigenlijk meteen ook een goeie indicatie dat de makers geslaagd zijn in hun opzet. Het maakt de film er voor mij niet leuker op, maar je kan moeilijk beweren dat het geheel niet kundig in elkaar is gezet.

1.0*

Martin & Lewis part 2.

Misschien niet zo héél handig om de films van het duo in omgekeerde volgorde te kijken, maar ach. Het helpt allicht wel dat ze erg op elkaar ingespeeld waren toen deze film uitgebracht werd. Want dat straalt er wel vanaf.

Als komisch duo vullen ze elkaar ook wel goed aan. Lewis solo lijkt me té, Martin is niet echt komisch (behalve z'n supermelige pick-up lines dan) maar zorgt er wel voor dat Lewis niet de hele film overneemt. De gelijkenis met Jim Carrey blijft trouwens opmerkelijk, vooral dan Carrey's Lloyd Christmas' personage. Concludeer zelf maar of dat positief of negatief is.

Verder een vlot filmpje, met een soort van comic con avant la lettre en wat flauwe maatschappijkritiek die jammer genoeg de vaart er een klein beetje uithaalt. Maar het blijft beperkt en de onnozelheid houdt makkelijk de overhand (dat subplotje met de formule).

Het zijn makkelijke filmpjes dit. Het doet me niet geweldig veel, maar het verveelt nergens en het raast voorbij.

1.5*

Machtig.

De allereerste film van Odagiri is het niet, maar wel de eerste die er toe doet. Met wat hulp van eerdere grote namen uit de industrie weet Odagiri hier een film neer te zetten die absoluut het beste laat verhopen voor de toekomst. Als hij dit nog eens kan benaderen zonder alle grote namen, dan staat hem een mooie toekomst als regisseur te wachten.

Visueel echt geweldig. Prachtige setting, nog mooier gemaakt door Doyle. De soundtrack is ook erg knap en werkt mooi samen met de visuals. Acteerwerk ook op het hoogste niveau. Hoop bekende namen ook, al is het toch Emoto die het meeste lof verdient.

Het tempo is redelijk traag en de focus ligt op de sfeer. Ook wel mooi dat Odagiri zich niet laat vangen aan al te makkelijke kritiek wat betreft vooruitgang. Wist makkelijk mijn verwachtingen te overtreffen. Laat hem maar snel een nieuwe film regisseren, want dit smaakt naar meer.

4.5* en een uitgebreide review

Mooi.

Maar samen met Hana voor mij toch een mindere periode voor Koreeda. Niet dat er nu zoveel mis is met deze film, maar achteraf blijft er ook niet zoveel hangen.

Het meeste moeite had ik met de twee oude mensjes. Op zich slaagt Koreeda er wel in om het echte van de personages mooi vorm te geven, maar het eeuwige gebits tussendoor vond ik een beetje overdreven, zeker aangezien de film een best korte periode overspant. Het repetitieve trivia - harde waardheid - gemompel - trivia wordt een beetje vermoeiend over twee uur. Daarbij komt nog eens dat ik het gevoel had twee uur lang naar het pensioen van Miyazaki zat te kijken. Fijne regisseur verder, maar niet zo mijn type mens geloof ik.

Waar ik wél enorm heb van genoten wat het dorpje. Heerlijk zonnetje, prachtig groen, zaligmakend sfeertje. Hiermee scoor Koreeda duidelijk punten, wat meteen de twee uur ook erg makkelijk te verteren maakt. Er mag dan feitelijk niet veel gebeuren, maar de uitstapjes naar het strand of het graf zijn heerlijk onhaasten, uiteraard met de immer chirpende cicadas op de achtergrond. Hoe Japans wil je het hebben.

Jammer dat de film voor mij geen emotionele hoogtepunten kende. Het verhaal van de familie vond ik wat minder boeiend, de echtheid van de personages en het heerlijk sfeertje waren wel geweldig.

Hopelijk gaat Kiseki weer iets meer de richting uit van Air Doll, Koreeda is toch op z'n best als er licht fantastische elementen in z'n film verwerkt zitten.

3.5*

Positieve verrassing.

Had me aan een klasssiek Japans geestenverhaaltje verwacht, maar binnen die niche valt deze film niet meteen. Er wordt hier en daar uiteraard wel wa uit geleend, maar less is more is dit al zeker niet, een slowburner ook niet meteen. De film vliegt er meteen in.

Er zit ook aardig wat extra lore in die niet meteen binnen de klassieke horror niches valt. Wat fantasy elementen die mondjesmaat uitgelegd worden, maar wel al vanaf het begin in de film zitten. Vanwege de snedige editing is het dus aangewezen een beetje op te letten, wat niet alles wordt (meteen) voorgekauwd, waardoor het begin een beetje verwarrend overkomt soms. Zeker geen kritiek, maar wel een vaststelling.

Verder ziet het er visueel ook wel netjes uit. Niet uitmuntend, maar af en toe best fijn camerawerk, grauw kleurgebruik en zoals eerder gezegd, erg vlotjes geëdit. Geen verkeerd horrortje dus. Eentje die makkelijk tussen de mazen van het net glipt (zo blijkt ook, aan het stemmenaantal te zien), maar die toch een iets groter publiek verdient.

3.5*

Een toch wel apart filmpje.

Kobayashi houdt er een vreemde stijl op na. De wandeltochtjes van de oude man zijn leuk. Simpel maar voorzien van de meest knotsgekke deuntjes.

De tekstuele tussenstukjes zijn fijn, de stijl verder redelijk typisch Japans (drama). Het verhaaltje begint redelijk rustig maar draait halverwege in een meer typisch dramajasje.

Het zijn vooral de nogal vreemde dynamische close-ups die in het begin van de film het dramatische tweede deel dienen. Hoe quircky de personages ook lijken, deze scenes laten een erg menselijke indruk na. Erg mooi en apart.

Visueel strak, toffe muziekkeuze, drama dat op het einde werkt. Mooi filmpje, toch een beetje apart.

4*

Leuk.

Een film die het voor de helft van z'n locatie moet hebben, aangevuld met een goed concept. De rest is veelal bekend terrein, maar het werkt wel. Behalve dan als je echt genoeg hebt van het hele found footage gebeuren, dan kan je deze sowieso beter links laten liggen.

De catacombes onder Parijs bleken eerder al een geslaagde locatie voor een horrorfilm, dat is hier absoluut niet anders. Lekker griezelig en benauwd, zeker wanneer je alles beleeft door een handheld cameratje. Gelukkig heeft de film wel wat meer te bieden dat "ondergrondse wezens", het hele verhaal is een stuk mysterieuzer en wordt op het eind ook niet helemaal vrijgegeven.

Er zitten links en rechts wel wat kleine slordigheden in. Zo rijmen nieuw-vertaalde teksten uit het Aramees en spreken sommige verloren gewaande personages meteen Engels terwijl ze toch echt Frans zijn, maar het zijn kleine puntjes die weinig aan de kern van de film veranderen.

Aanloop duurt even maar geen vervelende personages dus het valt best te behappen. Eens de gekkigheid begint in het ondergrondse blijft het continu spannend en is het best genieten geblazen. Leuk genre filmpje en perfect voer voor een bioscoopzitje ... als de zaal zich een beetje koest houdt in ieder geval.

3.5*

Meh.

Redelijk raar maar simple portret van een gezinnetje dat langzaamaan uit elkaar dondert. De dochter eist de hoofdrol op, maar hangt ergens op een vreemde plaats tussen betrouwbaar en losbol in. Niet echt het meest geloofwaardige personage wat mij betreft.

Moeder en vader zijn redelijk lastige mensen wiens leven niet zoveel voorstelt. Het daaruit voorvloeiend drama is jammer genoeg niet zo boeiend, de film neemt dan nog een klein duikje wanneer het vriendje van Lucy van het toneel verdwijnt. Rare keuzes allemaal, die maar weinig toevoegen.

Echt slecht is het niet en de film heeft ook wel een aantal aardige momentjes, maar het heeft allemaal geen impact, waarbij ik er vanuit ga dat morgen het meeste alweer vergeten is. Leek meer bezigheidstherapie voor de acteurs en regisseurs dan dat het een goede film moest zijn.

2.0*

Zeer matig drama.

't Is wel een rol die op het lijf van Nicholson geschreven is, maar het voelde daarmee ook sterk alsof het niet de eerste keer was dat ik hem zo bezig zag. En jammer genoeg is zijn rol dan nog het grootste lichtpunt van deze film.

Een olijk trio (pissige OCDer, vermoeide mama met ziek kind en ineengetimmerde gay) trekken er samen op uit. Althans, uiteindelijk, want de eerste helft van de film werkt vooral daar naartoe. Het zou een grappige opzet kunnen zijn, maar daarvoor is het net allemaal wat te sentimenteel en dik aangezet.

Maar het vreemdst vind ik eigenlijk nog wel Nicholson's personage. Het zijn drie lastige mensen bij elkaar, maar Nicholson is de enige die een gedragsstoornis kan inroepen als excuus. Toch lijkt zijn entourage zich daar niks van aan te trekken, missen ook elke vorm van empathie wanneer hij weer eens vreemd uit de hoek komt en stigmatiseren hem vooral als het irritante personage. Terwijl hij eigenlijk de enige is die z'n best doet om er wat aan te veranderen. Njah.

Buiten Nicholson is het acteerwerk redelijk matig, visueel stelt het zeer weinig voor en ook de soundtrack mist enige nuance. Klassiek Hollywood drama dus, alleen dan met af en toe een wat scherper randje in de vorm van Nicholson's tirades en recht-door-zee uitspraken. Ik werd er niet bepaald warm van.

1.5*

Vond het zeker wel leuk.

Kwok is een beste goeie regisseur, en hoewel z'n collaboratie met Chow compleet in het water viel heeft hij toch een paar leuke kleinere titels op z'n naam staan. Met deze As The Light Goes Out combineert hij het kleinere met het grotere werk.

Film heeft aan geld geen gebrek. CG is niet altijd even overtuigend maar visueel is het verder erg mooi afgewerkt. Opvallend ook dat het artistieker is dan je van een project als dit zou verwachten. Er zit zeker een gelikt randje aan, maar ook momenten waarop sfeer en uitstraling de volle aandacht krijgen.

Iets te melig, maar de cast maakt het deels goed. Met een goede Shawn Yue en een altijd leuke Simon Yam kom je al een heel eind, ook Tse doet z'n werk naar behoren. Veel beter dan de poging van de Pangs in ieder geval. Vond het een toffe film, commercieel gericht maar toch met wat artistiekere touches. Kwok weer op het goede pad.

3.5*

Redelijk.

Toch lijkt Oshii zichzelf hier aardig voorbij te lopen. Assault Girls is geen 100% Oshii maar 300%, en aangezien hij een aantal stijlen heeft die lastig te combineren zijn werkt deze film ook niet altijd even goed.

Echt onbegrijpelijk is de keuze voor de Engelse taal. De voice over viel nog wel mee, maar de assault girls zelf zijn onverstaanbaar. Dat wordt alleen maar duidelijker in de stukjes waar ze wel Japans spreken. Domme beslissing, zeker omdat Oshii toch zoveel bezig is het tekst en sfeer.

De film zelf is ook een beetje doelloos. Een addendum van Avalon met de assault girls in de mix, maar het verhaaltje draait nergens om. 4 personages komen samen om een baas te verslaan. Dat was het dan zo ook een beetje.

Sfeer is er wel, bepaalde scenes zijn ook echt geweldig, maar ze staan een beetje eenzaam in een film die niet echt een richting wil uitgaan en niet voldoende is utigewerkt om echt te overtuigen. Volgens mij is het tijd dat Oshii weer eens een echte film gaat maken. Deze tussendoortjes zijn wel grappig, hij heeft er ook duidelijk plezier in, maar soms gaat het ten koste van de kwaliteit en zeker bij hem is dat wel jammer.

Vaagste moment is ongetwijfeld de verwijzing (neem ik aan) naar The Great Dictator.

Beetje jammer want hier zit zoveel meer potentieel in. Visueel bij momenten meer dan aardig en ook de soundtrack is erg sfeervol. Styling ook best oké, maar dat alles is maar net voldoende om het 70 minuten boeiend te houden.

3.0*

Ook deze Ohara is het niet 100%

Toch al wat professioneler, gelukkig ook maar want het is verder een redelijk eenvoudig filmpje met weinig gestoorde zaken die eventueel amateurisme wegvlakken.

Toch weet de film niet zo stijlvol te zijn dan Ohara ongetwijfeld gehoopt had. Visueel doet hij absoluut z'n best, maar ondanks wat leuk kleurwerk zijn de shots soms iets te matig en moet de film vooral inleveren bij het editwerk.

Acteerwerk is wel oké maar ook niet echt denderend, verder een run of the mill verhaaltje dat weinig originaliteit bevat. Slecht is het allemaal niet en het vermaakt ook wel, maar erg ver boven de middelmaat steekt deze film niet uit.

3.0*

Vlot.

Dat vond ik dan ook wel positief aan deze film. De meeste klassiekers zijn toch best stroef, overuitleggerig en traag in opbouw. Malle weet zijn verhaaltje op een leuke en vlotte manier te vertellen, vooral door Tavernier op te sluiten in de lift en zo zijn lot te bezegelen terwijl hij eigenlijk het eerste uur niet eens meedoet.

Visueel zitten er een paar mooie scenes in, vooral dan de nachtelijke omzwervingen en de autoritjes. Jammer genoeg ook heel wat saaiere stukken. Soundtrack vond ik mak. Hierboven staat dat het improv is, wel, je hoort het ook.

Verder niet zo'n speciaal filmpje. Buiten dat het erg vlot gebracht wordt is het een redelijk simpele bedoeling die niet al te lang zal blijven hangen, en toch ook enkele zware misstappen kent. Zo is de "spannende" afdaling in de lift echt lachwekkend, vooral als we tussendoor een shot van Ronet krijgen terwijl hij duidelijk stilhangt. Vond Ronet trouwens veel beter dan Moreau, die echt maar één gelaatsuitdrukking kent en zichtbaar moeite heeft om die vast te houden.

Conclusie na een hoop Franse klassiekers is in ieder geval dat ik ze veel vlotter en aardig op kijken vind dan hun Amerikaanse tegenhangers.

2.5*

Matige docu.

Dit onder "experimenteel" scharen is wel érg makkelijk. Oké, het is geen klassieke docu, maar een aaneenschakeling van fotos. Fotos waar verder niks mee gedaan wordt, en die is klassieke slideshow vorm de revue passeren, 80 minuten lang. Misschien iets boeiender voor mensen die Mount Fuji nog nooit gezien hebben, maar het is zo'n bekend symbool, ook in Japanse films, dat een fototje meer om minder niet veel indruk meer maakt.

De voice-overs maken het er niet beter op. De teksten zelf zijn redelijk leeg, behalve dan wat folklore. Tan zoekt het vooral in een poetische zwaai, maar heeft geen al te aangename stem en het begint allemaal wat te vervelen voorbij halfweg.

En verder is er echt niet veel. Nogal droog en simpel filmpje, dat iets te graag hoogdravend wil overkomen, maar dat nergens kan rechtvaardigen. Als Tan dan zélf nog eens haar vorm begint te verdedigen (met één of ander dwaas Goden-vergelijk), had ik het wel zo'n beetje gehad met deze film. Anno 2016 mag het wat experimenteler aub.

2.0*

Heerlijk.

Wie deze opzet voor het plot kan de film maar beter meteen weer afzetten. Ash is een redelijk basic genre filmpje, met een simpel concept en weinig verrassende wendingen. Grootse innovatie hoef je inderdaad niet te verwachten van deze film. Gelukkig hebben we ook nog ogen en oren en verdienen die ook wel eens wat aandacht.

De film deed me meer denken aan Eden Log dan aan Alien, en dat is vooral omdat elk shot en elke scene eruit ziet als een blik vol sfeer dat net is opengetrokken. Audiovisueel is het gewoon erg lekker, en dat soort films zijn vooral ook erg zeldzaam tegenwoordig. Meer van dit graag!

4.0* en een uitgebreide review

Interessant.

Leuk om weer eens wat anders uit India te zien. Bollywood is niks voor mij, de moderne Indische genrefilm is wat meer m'n ding maar arthouse ben ik nog niet zoveel tegenkomen. Wel al eens een klassieke Satyajit Ray, maar da's toch ook weer wat anders.

Vond deze Labour of Love niet zo'n héél unieke films verder, maar dat komt omdat ik doorgaans niet zoveel heb met de slow cinema films. Het doet me meestal weinig en deze leek op heel wat punten netjes binnen de grenzen van het genre te vallen.

Behalve dan dat het visueel wel duidelijk beter is. Nog steeds wat te obvious soms (vogeltjes, een ondergaande zon, veel structuren), maar kleurgebruik, camerawerk en contrasten zijn erg scherp en nadrukkelijk. Helemaal wegzinken in deze film lukte niet, maar er viel genoeg moois te bewonderen waardoor ik telkens wel weer de aandacht erbij kon houden als die dreigde weg te vallen.

Het einde is ook erg mooi, dat hielp ook nog wel een beetje, zeker omdat het breekt met de verwachtingen die bij een film als deze horen. Niet geheel mijn ding, maar wel absoluut de moeite en goed uitgevoerd.

3.0*

Verkwanseld.

Het mag al enigszins ironisch zijn dat een fotograaf een film maakt bijna volledig gesteund op slow-motion. Vaak wel erg mooi gebruikt, maar 60 minuten lang?

Begin is inderdaad het meest indrukwekkend, vooral omdat Colbert zich daarna alleen maar herhaalt. Zoveelste olifant en onderwaterscene zijn lang zo indrukwekkend niet meer dan de eerste.

Ander duidelijk pijnpunt zijn muziek en editing. Visueel is het inderdaad prachtig, maar als filmervaring verwacht je dat de beelden ook vloeien en dat de 60 minuten muziek die eraan hangen ook deel gaan uitmaken van de sfeer. Hiermee wordt echter nagenoeg niks gedaan. Beetje zwalpende ambient zonder enige visuele feedback. Editing is al even lui.

Halverwege dan ook meer dans en Afrikaanse zang, wat het geheel alleen nog maar makker maakt. Jammer, Colbert mag van mij best zeker een keertje cinematograaf spelen, maar als regisseur bakt hij er uiteindelijk niet al te veel van.

En uiteraard, die voice overs ...

Hij had het beter gehouden bij een fotoboek, als film compleet mislukt. Maar visueel nog wel genoeg om nipt 60 minuten de film niet af te zetten.

2.0*

Ziektes!

Het is dat er deze keer geen jong koppeltje bij betrokken is, zou gezien de ziekte ook niet helemaal logisch geweest zijn, maar je weet nooit natuurlijk. Verder een redelijk typisch Japans drama, typerend voor de richting waarin het genre zich geëvolueerd heeft de laatste 6-7 jaar.

De 120 minuten grens is in ieder geval gehaald. Dat merk je vooral tijdens het eerste uur, dat te lang uitgesponnen is en niet genoeg bijdraagt aan het geheel. Het laatste half uur is veel sterker, maar het "gewennig aan personages" argument gaat hier niet echt op aangezien het einde eigenlijk redelijk los staat van het eerste uur.

Ken Watanabe is ook geen sterk genoeg acteur voor deze rol. Het is allemaal iets te dik aangezet, maar moeilijke blikken en slechte huilbuien. Higuchi doet het beter, maar zit duidelijk wat vast in haar semi-bijrol.

Het droge begin zorgt ervoor dat het tweede deel van de film in het begin z'n impact mist. Pas op het einde wordt het een echt mooi drama, maar écht veel baat heeft de film daar ook niet van, aangezien de credits al heel snel volgen. Het voelt allemaal wat onbeholpen en braaf aan, niet iets wat ik van Tsutsumi verwacht.

Toch laat het erg mooie einde wel een fijne indruk na, maar met een ietwat passendere regisseur had hier zeker meer ingezeten.

3.0*

Fijn.

Rustig baan ik mij een weg door het werk van Ichikawa, niet lang getwijfeld toen deze op mijn pad kwam. Een post-TT film, waardoor de verwachtingen misschien net wat te hoog lagen, maar verder een film waar ik niet zo veel op aan te merken heb.

Het is vooral lekker kalm, integer en rustig. Een klassiek coming of age verhaaltje, waarbij twee meisjes parallel moeten leren omgaan met sociale maskers en hun eigen identiteit daarin moeten leren balanceren. Het verhaal is op zich een beetje gekunsteld, maar de uitvoering is erg naturel en aangenaam.

Ook opvallend opgezet rond digitale communicatie, al merk je daar eigenlijk amper nog wat van, aangezien onze wereld sowieso heel sterk in die richting geëvolueerd is. Toen was dat allemaal nog iets opvallender. Fijn acteerwerk, visueel netjes en een degelijke soundtrack, waardoor je gewoon een typisch, lief en klein Japans dramatje voorgeschoteld krijgt.

't Is jammer dat Ichikawa niet zo lang geleefd heeft, hij maakte erg fijne filmpjes.

3.5*

Complete non-doc.

Een jaartje (of was het twee) het nieuws rond deze hack wel gevolgd, maar nooit echt in detail. Veel meer kom je via deze doc jammer genoeg niet te weten. Je moet al compleet clueless over het onderwerp zijn om er iets nieuws uit te halen en dan nog zou ik deze docu daarvoor niet aanraden.

Nogal op sensatie belust, het type docu dat bepaalde fragmenten een aantal keer herhaalt voor maximale impact. De geïnterviewden zijn ook niet meteen van het hoogste niveau. Handig dat je een voormalig gebruikster even aan het woord laat over de werking van de site, maar wanneer het gaat over de mogelijke identiteit van de hackersgroep is haar mening wellicht niet echt van veel waarde meer.

Ook de sentimentele invalshoek kon ik niet zo waarderen. Ja, zo'n hack raakt ook echte mensen, maar één (in realiteit veel meer natuurlijk) triestig verhaal weegt niet op tegen de mesthoop achter een site als deze. Dat zijn dan de interessantere vragen die een hack als deze oproept, maar daar wordt echt amper tijd aan gespendeerd.

Mnee, goedkope rotzooi zonder veel journalistieke waarde, zonder interessante inzichten, wél met veel gevoel voor sensatie. Roddelpresdoc dus, vermijden als de pest.

0.5*

Poster is duidelijk het mooiste aan de film.

Wat wat een visueel gedrocht is dit! Ik kan er eigenlijk m'n vinger niet op leggen, maar deze film is gewoon smerig. Bijna elk shot lijkt (en is ?) fake. Alsof de hele film voor een bluescreen is opgenomen, maar dan ipv digitaal bewerkte beelden gewoon met normale opnames. Je krijgt constant het gevoel dat personages op een toneel staan. Soms lijken zelfs de reeele beelden op slechte CGI. Vreemde ervaring, maar niet echt geslaagd moet ik zeggen

Verder is het verhaaltje bagger natuurlijk, al zou dat helemaal niet uitmaken moest de uitwerking van de film naar behoren geweest zijn. Kan me één leuke scene herinneren (de repetitie van het toneelstuk), de rest was gewoon stevig kut. Doe daarbij één leuk nummer op de soundtrack, en meer dan 1* kan ik voor dit scharminkel niet geven. Vorige film van Takita was nochthans niet erg slecht. Geen idee wat de bedoeling van deze film was. Volgens mij niet eens low budget, maar zo kwam hij zeker wel over. Vermijd dit ten alle kosten

Goed.

Vond het eigenlijk helemaal niet zo voorspelbaar of "bekend terrein". Er zijn eigenlijk niet zoveel horror films die "de bad guys" volgen, meestal krijg je toch het verhaaltje van "de goeie kant" voorgeschoteld. Vind deze visie een stuk leuker, al kan dat ook gewoon zijn omdat ik het nog niet zo vaak ben tegengekomen.

De film zelf is verder niet bepaald uitleggerig. Doorheen de film zelf moet je alles een beetje aan elkaar lijmen, maar ook dat is helemaal niet erg. Fijn einde verder, vooral omdat het goede amper een strobreed in de weg weet te leggen. Het einde van de wereld is onafwendbaar en dat is het dan zo'n beetje. Maakt dat het misschien niet zo heel spannend is, maar daar kon ik me niet aan storen.

Visueel is het redelijk, paar mooie shots, maar in het algemeen valt het toch een klein beetje tegen. De soundtrack hangt maar wat losjes aan de film vast en de editing is ook niet bepaald geweldig, waardoor de sfeer nooit écht weet te aarden. Daar verliest Carreté toch een paar puntjes.

Maar hij mag wat mij betreft gewoon een volgende film maken. Deze Asmodexia heeft een fijn idee, aardig uitgewerkt. Nog wat sleutelen aan de stilering en er zit een erg fijne nieuwe horror regisseur verscholen in Carreté.

3.0*

Povere docu.

Zo lullig is het helemaal niet om te zeggen dat de jongens niet zo interessant zijn, dat is ook gewoon zo. Ze lijden niet aan één of andere mega obscure ziekte, noch is dit de eerste docu die Asperger in het daglicht zet. En Asperger's Are Us weet gewoon niet zoveel toe te voegen aan de rest.

Grappig zijn de heren ook al niet, waardoor de hele comedy tour toch een enkele wenkbrauw doet fronsen. Het oogt allemaal erg knullig en amateuristisch, mij verbaast het in ieder geval niet dat ze na deze docu niet uitgegroeid zijn tot een wereldsensatie.

Veel meer dan een korte introductie van de vier en een matige registratie tot de opvoering van de show is het niet. Geen idee wat je er verder mee moet. Misschien leuk als dit soort humor aanspreekt of je nog nooit over Asperger gehoord hebt, maar verder is het een redelijk zinloze bedoening.

1.5*

Wat een gedrocht.

Geen idee of het de TV roots waren, of het brakke geklooi met early DV, maar de film ziet eruit alsof het voor 5 euro gemaakt is. Echt schrale belichting, debiele make up en kostuums en vreselijk camera werk maken hier een serieus lange zit van.

Met Ching aan het roer en Zhao in de cast zal het nochthans niet zo goedkoop geweest zijn, alleen valt dat niet uit het resultaat af te lezen. Wat rest is een ellenlang verhaal dat je al in 100 andere martial arts films gezien hebt. Maar je kijkt die dingen ook niet echt voor het verhaal natuurlijk.

Dynamisch en levendig is het wel. Ondanks dat het er niet uit ziet heeft de film wel genoeg vaart, alleen baat het gewoon niet wanneer elk volgende gevecht er weer even goedkoop uitziet als het vorige. Raar product, zeker omdat ze daar in Hong Kong normaal gezien meer raad weten met dit soort bandwerk.

1.0*

Vond dit best oké.

Ik game af en toe wel een beetje, maar de Assassin's Creed games hebben me nooit echt aangesproken. Ik kende dan ook niks van de setting toen ik aan deze film begon. Lijkt me achteraf gezien ook niet nodig, misschien zelfs wel een voordeel, want zo zit je niet te vergelijken tussen media die intrinsiek compleet anders zijn.

Setting en plot vond ik erg fijn. Fantasy, maar het type waar je zelf nog een beetje in moet meegaan. De film verspeelt niet al te veel tijd om alles uit te leggen, allicht dat sommigen het daarom wat warrig vinden, maar niet alles kan voorgekauwde genreclichés zijn natuurlijk. Ik vond het in ieder geval best eenvoudig te volgen allemaal, als dit al te hoog gegrepen is voor een blockbuster weet ik het ook niet meer.

Acteurs doen het ook naar behoren, zeker gezien de combinatie van het verhaal en de serieux waarmee het gebracht wordt. Visueel valt er ook weinig te klagen, de afwisseling tussen heden en verleden is fijn en voor een keertje duurt de film ook niet te lang. Echt hoogstaande cinema is het niet, maar verder weinig te klagen. Leuk tussendoortje.

3.0*