Opinions

Als Atheïst is het toch een zware zit geworden uiteindelijk. Nu mag ik geloven dat veel Christenen niet blij zijn met Noah en dat Aronofsky zijn eigen visie er op na houdt. Ik heb de film gezien en ik heb gehoord wat er allemaal bij verzonnen was en het was ook niet lastig om deze momenten eruit te kiezen.

Toch vind ik dit een film met vele ups and downs. Het vele boomknuffel gedoe dat wel rechtstreeks uit de bijbel komt is echt hemeltergend slecht, hierdoor zijn de eerste minuten van de film best een verschrikking om naar te kijken.

Gelukkig komt er al snel vaart in de film en geeft Aronofsky het vooral d.m.v. visioenen en timelapsen een eigen smoel. Het spectaculaire neemt het al gauw over en daarvoor kijk je uiteindelijk ook een film met dit thema.

Helaas brandt de film met vele morele dilemma's als een nachtkaars uit en gaat de film eigenlijk dieper dan ik in eerste instantie zou willen zien. Misschien ging ik ook wel met verkeerde verwachtingen heen, want wanneer je met een bijbel gerelateerd thema komt dan kan je hier eigenlijk niet aan ontkomen. Ook al neemt Aronofsky er een beetje de loop mee.

De minste Aronofsky tot nu toe.

2.5*

Nocturnal Animals is nogal een diepgaande film die op meerdere manieren te interpreteren valt. Het wraakthema komt een aantal keren naar voren (schilderij in de galerij) en dat is misschien de meest voor de hand liggende optie waarbij je weinig hoeft na te denken. Edward wordt op harde wijze gedumpt, ziet dat er een abortus is gepleegd en probeert Susan psychologisch te kraken. Maar de schoen wringt hem hier voor mij dat hij blijkbaar wel heel erg in haar gedachten moet kunnen kruipen om deze wraak effectief te krijgen. Wellicht door haar telefoontje een aantal jaren eerder, is dit een trigger voor hem geweest om dit te schrijven?
Maar ondanks dat dit op film prima uit te leggen valt en ze daadwerkelijk psychologisch geraakt wordt, hangt het van teveel toevalligheden. Is de ultieme wraak nou echt het niet komen opdagen op een date? Meh. Dan moet je van tevoren wel heel erg overtuigd zijn dat zoiets de ultieme wraak zou kunnen zijn en dat geloof ik gewoon niet.

Dan kan ik me eigenlijk meer vinden in de theorieën van Lovelyboy en Patjée, waarbij Susan dusdanig psychisch niet in orde is dat ze een alterego heeft gecreëerd (Edward) en zij zelf het boek heeft geschreven waarbij de moord op de vrouw en dochter symboliek staat voor het plegen van abortus, maar de schuld op anderen wordt geschoven. Ze herkent haar eigen aangekochte super herkenbare Revenge kunstwerk niet eens. Veel dialogen en kleine hints wijzen erop dat die Edward nooit heeft bestaan. Dialogen met haar moeder die zich in haar hoofd afspelen, Edward die je nooit met een ander in beeld hebt gezien, personages die dicht bij haar staan die geen idee hebben wie Edward is als ze over hem begint? Bestaat Edward wel?, een telefoontje naar haar dochter die ze hoogstwaarschijnlijk inbeeld.
Heel veel tekenen dat ze zware psychische problemen heeft. Daarnaast speelt haar insomnia hier wellicht ook een belangrijke rol in.

Ik houd er wel van als je een film op meerdere manieren kunt zien. En zelfs al kan het een of het ander bevestigd worden. De film zelf laat je die ruimte open om erover na te denken.
Dat gezegd hebbende vond ik dat hele plot met het geschreven verhaal over die wraak in West-Texas op een gegeven moment wel storend, niet boeiend en de tempo uit de film halen. Het verstoorde de balans en ondanks een spannend begin van dit "verhaal in een verhaal", was het al snel over met de pret.

Betreft het psychische aspect en dat de film je aan het denken zet kan je Nocturnal Animals wel een topfilm noemen. Het is alleen jammer dat er ook 45 minuten nodig zijn om een subverhaal te vertellen, terwijl dit enkel als ondersteuning voor het grotere verhaal zou moeten dienen. Voor mij was dit niet de juiste stijl met de onjuiste lengte om dit concept tot uiting te laten brengen.

Ik laat het eindoordeel voorlopig dan ook maar op een ruime voldoende staan.

3,5*

Kolere, wat heten er veel films Nocturne. Best bizar, want het is nou niet een voor de hand liggende naam.
Enfin, Ik kon het trage tempo van de film goed waarderen. De jaloezie onderling en het steeds verder afglijden van Sweeney's personage kwam erg geloofwaardig over. Dat is ook belangrijk, want de film leunt veel op haar acteerwerk. Verder hangt er een fijne zweverige sfeer en voelde het idd aan als een lightversie van Black Swan.
Het had misschien wel iets pittiger gemogen, want de onderhuidse spanning die continu aanwezig is komt niet echt tot een goede uitbarsting.
Ik vraag me over het einde nog iets af. Het lijkt me duidelijk dat ze fantaseert over het goed neerzetten van haar concerto. In werkelijkheid ligt ze te creperen op het standbeeld. Maar is dit wel zo? Want mensen lopen gewoon door alsnog er niets is gebeurd en zitten op een bankje met elkaar te babbelen. Of was de doodsmak nou een fantasie? Het zou in ieder geval wel moeten zijn opgevallen.

3,0*

Neesom did it again. Hij begint een beetje een held te worden in dit soort whodunnit thrillers. Dit keer geen mysterieuze identiteitswissel a la Unknown , maar een spannend verhaal aan boord van een vliegtuig, waar 1 van de passagiers snode plannen heeft. Dit wordt vanaf minuut 1 tot aan het einde met veel vaart en spanning, waardoor je continu afvraagt wie de dader is, hoe degene en waarom deze tot deze acties gedreven wordt.

Allemaal erg spannend, alleen wordt het na de onthulling allemaal iets te overdreven en verandert de film eigenlijk in een ordinaire blockbuster. Ik had het einde wel iets anders willen zien uiteindelijk.

3,5*

Met Nope heeft Peele zijn derde film gemaakt en ondanks dat het zeer origineel is en van begin tot eind vermaakt, is dit gevoelsmatig ook zijn minst uitgesproken film. Dit komt doordat (hierboven ook al vaker is gezegd) het een te grote mengelmoes is van verschillende genres. Echt eng wordt het nooit, al zitten er potentieel spannende scènes in, dus op het gebied van horror is het vooral entertainend. Dan zitten er nog enkele luchtige momenten in en is het SF gehalte erg hoog. Daarnaast bouwt er dat eerste half uur a drie kwartier een aardig mysterie op, maar tot een climax met een enerverende onthulling wil het niet echt komen. Daardoor wordt Nope best een lastige film om te beoordelen. Het doet het prima op alle facetten wat ik hierboven benoem, maar echt uitblinken doet het nergens. Ik zou Peele wel eens vol willen zien gaan voor 1 genre in zijn films, ze hinkelen iets te vaak op 2 gedachten waardoor elke film tot nu toe niet echt een fantastische climax heeft. Maar zijn films voelen tegelijkertijd fris en origineel aan. En de fotografie en scores zijn elke film weer fantastisch.

Uiteindelijk hebben US en Get Out wel meer memorabele momenten en zijn dat ook films die ik eerder nog een keer opzet (vorige week nog) dan deze film.

Laat het aantal sterren in mijn recensie voorlopig achterwege vanaf deze recensie. Ik kijk veel meer films de laatste die ik al eerder heb gezien en pas te vaak mijn beoordeling aan. Dan kan ik het beter even zo laten

Wel fraai acteerwerk van de cast, alleen de film is zelf weinig origineel. Het verhaal is bijzonder voorspelbaar en het verbonden zijn met elkaar(zoals de synopsis aangeeft) is behoorlijk duidelijk en weinig verrassend.

2,5*

North by Northwest is een verassend vermakelijke film van Hitchcock die goed de onderhuidse spanning erin weet te houden. Het eerste half uur is erg sterk en houd je bijzonder nieuwsgierig. Mede dankzij de goede rol van Grant blijf je geboeid zitten. Wat ook erg meehelpt is dat de film er bijzonder goed uit ziet. In tegenstelling tot veel andere films van Hitchcock zijn veel stunts erg geloofwaardig., vooral de scene met het sproeivliegtuig en die op Mount Rushmore zijn buitengewoon indrukwekkend, geloofwaardig en niet eens zo gedateerd. Ook zitten er een aantal fraaie shots tussen, fraai werk weer van Hitchcock. Hij had er duidelijk gevoel voor.

Wel jammer dat dit soort overheidsmysteries over het algemeen in de tweede helft van de film een stuk afzwakken en dat gevoel kreeg ik ook bij deze Hitchcock film. Wanneer alles bekend wordt blijft er een zeer vermakelijke film over, maar geen een die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.

3,5*

Mooi en klein kostuumdrama dat op geen enkel vlak echt weet uit te blinken, maar dankzij de charmante vertoning van Felicity Jones nog de moeite waard is

3*

Eggers is een man die graag unieke films maakt en dat kan ik enorm waarderen, buiten het feit om dat zijn voornaam ook fantastisch is. Regisseurs als Eggers en Ari Aster zorgen ervoor dat Hollywood nog geen uitgekauwd rotzooitje is.

Voordeel is dat je van tevoren weet wat je kan verwachten en dat je de film kan skippen of de film juist gaat kijken. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat je bij deze regisseurs de ene film fantastisch vindt en de andere film enorme rotzooi. Het ligt dicht bij elkaar en ook bij the Northman is dat echt niet anders. Het is echt een enorme audiovisuele ervaring waar je U tegen zegt. Wat eigenlijk in zo'n beetje elke andere vikingfilm ontbreekt komt in the Northman echt ontzettend goed naar voren. En dat is de mythische wereld waar deze mensen in geloofden. Dit resulteert in deze film in behoorlijk veel wazige momenten waarin je echt in een trip beland lijkt te geraken. Vooral de eerste 15 minuten kan het voor mensen een behoorlijk pittige hap zijn voor mensen en had ik ook de vrees dat ik 120 minuten lang naar dit soort spacende trips zou gaan kijken. Toch toont het wel aan dat deze woeste mannen duidelijk ergens in geloofden en behoorlijk een waren met hun geloof.

Gelukkig switcht Eggers wel enigszins naar een normaal plot dat te volgen is, maar waar zijn unieke manier van films maken toch duidelijk naar voren komt. Hoe vaak ik het beeld wel niet stil heb willen zetten om even te genieten van de composities of dat ik op het ritme van de muziek mee zit te drummen. Dit komt dan ook zeker in mijn filmcollectie en ik hoop dat hier een 4K versie van uit zal komen.

Het was werkelijk genieten en de balans van het "zweverige" en een volgbare film is in mijn ogen precies goed, waar ik in een film als The Green Knight, zoals YouDrunkGoHome ook vergelijkt, de balans in mijn ogen compleet zoek is en je achteraf geen idee hebt naar wat je hebt zitten kijken. Het is handig als het plot het audiovisuele ondersteunt en andersom ook.

Dus een aanrader voor eenieder die van de films van Eggers houdt of een keer een totaal andere beleving willen en daarvoor open staan. Laat dit links liggen als je geen fan bent van dit soort type films waarin je vooral meegesleurd wordt in de beleving en het plot niet het belangrijkste is.

4,0*

Bij mij had het eigenlijk het tegenovergestelde effect. Ik kon me er maar niet doorheen zetten. Daarbij was de make up natuurlijk ook niet al te best, die wenkbrauwen van die oude gozer. Erg lullig zag het eruit.

Ook die teksten gaan je op een gegeven moment behoorlijk tegenstaan, dit is niet de manier waarop ik een film wil volgen. Zelfde geldt ook voor de muziek, zoals hierboven gezegd had ik het na een kwartier allemaal ook wel gehoord.

Overigens nog wel wat mooie shots van landschappen e.d. gezien, dat kon ik dan nog wel waarderen. Voor de rest toch persoonlijk een onvoldoende gescoord bij me. De film heeft me niet echt op een bepaalde manier weten te entertainen.

Denk dat de ondergrens bij films toch zo rond de begin jaren 40 liggen voor mij persoonlijk. Zal ooit een film als Metropolis en de originele versie van Ben-Hur(staat op 4 disc collector's edition van de 1959 versie) nog wel de kans geven, maar verder niet mijn ding dit.

2*

Typische parodie/spoof die echt tussen de toppertjes en de matige films in hangt.

In principe is het verhaal idioot genoeg en zitten er een aantal leuke verwijzingen+grappen in. Toch een aantal keertjes moeten lachen. Vooral die klappende jongen is erg grappig als running gag.

Alleen zijn een boel grappen vaak ook net eventjes te simpel, het is meer dat ze een scene uit een film nadoen en even extra overdreven de desbetreffende zinnen uitspreken.

Redelijk

2,5*

Leuk romantisch film, maar meer ook niet. Daarvoor zitten er teveel standaard dingetjes in, zijn een aantal dingen niet zo goed uitgewerkt en vind ik de vertelvorm van het verhaal met de bejaarde versies niet echt geslaagd, eigenlijk overbodig zelfs.

De film is vooral goed in de vrolijke uitstraling en de leuke chemie tussen Gosling en McAdams, die spatten echt van het scherm en maken de film nog aandoenlijk.

De film duurt wel zo'n 20 minuutjes te lang(mede dankzij het laatste kwartier), ook de voorspelbaarheid lag er nogal dik bovenop. Dit kwam vooral omdat je vanaf het begin al wel doorhebt dat die demente vrouw eigenlijk Allie is en de voorlezer Noah. Zo weet je natuurlijk precies hoe het eindigt en is "the element of surprise" compleet weg, voor hoeverre dat al aanwezig kan zijn in dit genre.

Nee, het is gewoon een leuk romantisch filmpje om weg te zwijmelen met je vriendin naast je op de bank, niet meer en niet minder.

3*

Een behoorlijk vreemde film, maar de makers durven out of the box te denken qua onderwerp en kunnen hierbij leunen op een goede cast. Het geheel voelt misschien iets teveel aan als een niets aan de hand filmpje en dat kan ook komen door het lome sfeertje dat over de film heen hangt. Hierdoor oogt de film ook traag en is de speelduur ook iets te lang. Aan de andere kant maakt het de film ook wel weer uniek en past het goed bij de zwarte humor die deze Towelhead veel bevat.

3,0*

Heerlijk trage film met een uitstekende Verbeek en een geweldige Rae in de hoofdrol. De koele band tussen de twee personages wordt stukje voor stukje warmer, maar wel op een geloofwaardige manier. De interactie tussen de twee is er 1 zoals je er niet veel ziet in films.

Tel daarbij de prachtige beelden van een desolaat Ierlands landschap op gecombineerd met een imponerend einde en je hebt een toppertje van Neerlandse bodem.

4*

Wat een pijnlijke ervaring is Nova Zembla uiteindelijk geworden. Het is een mix van slechte soapelementen, weinig spanning(gebeurt er iets spannends in de film?) afgewisseld met momenten die voor spannend door zouden moeten gaan. Het ijsberen gedoe was bijzonder triest en op een gegeven moment vliegt er zelfs één door die schoorsteen heen? What the fuck, pakjesavond is al geweest! Daarnaast lijkt het budget af en toe ook wel erg krap te zijn met mensen die buiten beeld op de grond vallen van een rots of een ijsbeer dat even 1sec zijn gezicht laat zien.

Verder een hoop onnodig sentiment, ondanks dat Kroes een prachtige meid is blijft het en waardeloze toevoeging aan de film. Oerlemans vliegt hiermee volledig uit de bocht.

Daarnaast is de tocht dus niet spannend in beeld gebracht, af en toe moeten de onderlinge ruzies voor een spanningsboog zoeken, maar die mis je compleet. De natuurlijke elementen komen nauwelijks aan bod en zo verloopt alles wel erg makkelijk. Hetzelfde geldt voor de terugreis in de sloepen, er wordt zo even een maandje over drie overgeslagen van de reis tussen Nova Zembla en een eiland ten noorden van Lapland. Ja, zo kan ik het ook wel goed af laten lopen in een film. Wanneer er eenmaal overwinterd wordt in het Behouden Huys weet Oelewapper ook niet meer wat hij met de film aan moet, aangezien dit een doelloos en saai half uur in de film is.

Verder nog een aantal dubieuze momenten in de film. Zo zien de mannen er qua baardgroei e.d. er nog exact hetzelfde uit als 17 maanden eerder. Ik zou toch wel willen weten wat voor wondermiddel er gebruikt wordt. Ook heb ik mijn vraagtekens bij de nachtelijke scenes in de zomer(juli, augustus) in het ijskoude noorden. Hoort het in deze periodes niet dag en nacht licht te zijn? Het kan zijn dat ik er naast zit, maar ik dacht het wel.

Nee, Nova Zembla is een mislukte soap geworden van een zeer interessant onderwerp uit de geschiedenis. Barentsz is niet interessant, het Behouden Huys voelt niet bijzonder aan en je mist gewoon het avontuur gevoel wat dit soort epossen wel met zich mee zouden moeten brengen.

1,5*

Het mooi-filmerij redt deze film juist soom. Daarmee onderscheidt het zich van de standaard meuk en weet het af en toe lekker zweverig over te komen. Want al het overige is eigenlijk een redelijk standaard filmpje, zelfs dit thematiek doet je tegenwoordig met die overkill aan films de wenkbrauwen niet meer fronsen.

Hoe maak je van zo'n tienerfilm dan nog een speciale film? Juist, door er visuele snufjes in te gooien en daar slaagt Ol Parker dan ook in. Toegegeven, buiten het visuele om wordt de film ook gedragen door de overtuigende cast. Vooral Fanning weet zich knap staande te houden tussen het Britse geweld.

Het verhaal verder erg voorspelbaar, maar wel een effectief en succesvolle tranentrekker voor een zaal voor puberende tieners. Vandaar ook dat de film onder de titel "Voor ik doodga" in de bioscoop verschijnt in Nederland.

3,5*

Ondanks een aardige introducties hoop je dat je mee gesleurd wordt in de film, alleen buiten dit en wat random scènes om blijft Now You See me een erg oppervlakkige film. Enige sympathie voor the Four Horsmen heb ik nooit gedragen, vooral omdat ze je eerder weten te frustereren met al hun acts dan te verbazen. Ik krijg wel het idee dat Leterrier dit wel wilde. Ruffalo is ook eerder vervelend dan goed, uiteraard moet hij weer de stereotype alcohol verslaafde agent spelen. De cast heeft geen indruk gemaakt en een meelevend spektakel is het nooit geworden helaas.

Toch kon ik makkelijk door de film heen komen. Now You See Me heeft een razende vaart en ondanks dat ik me aan de vier goochelaars irriteerde, waren de stunts die ze uithaalden toch wel knap bedacht en in beeld gebracht. De film weet je nog net voldoende te triggeren om er nou achter te willen komen wie nou eigenlijk het meesterbrein achter dit alles zit. De finale op het dak was helaas wel iets too much, de film wilt duidelijk hip zijn. De kleine verassing aan het einde is ook wel leuk bedacht en verklaart een hoop van een aantal personages, alleen vraagt het wel erg veel van je inlevingsvermogen.

Typisch zo'n popcornfilm die je in de zomer een keer bekijkt en ook alweer snel vergeet.

3,0*

De film herzien en het wordt er helaas niet beter op. Deze geforceerde film mist spanning en de niet al te best gecreëerde mythe uit deel 1 wordt getracht hier verder uit te bouwen. Ondanks dat de acteurs hun best doen is het materiaal gewoon karig. De luchtigheid en vlotte humor zo af en toe houden het kijkbaar, maar het probeert net zoals deel 1 te hip te zijn. Veel menigtes die op compleet willekeurige plekken opeens helemaal hysterisch zijn omdat een horseman een afgezaagd trucje komt opvoeren. Dit gebeurt in deel 1 en nu ook in deel 2 in Londen. Ik zit er met plaatsvervangende schaamte naar te kijken, zo ongeloofwaardig en nep komt het over.

De beide films hebben teveel uitleg nodig en laten eigenlijk niets meer aan de verbeelding over. En dat is juist met films in thema eigenlijk een behoorlijk zwaktebod. Hierdoor landen de vele twists ook niet meer, omdat ze allemaal voorspelbaar zijn geworden.

2,5*

Dit stukje sentiment staat sinds 1 december op Netflix en uiteraard kon ik dit niet laten schieten om het even te herzien. Ik ben met de films van JCVD opgegroeid en vroeger heb ik deze film grijs gedraaid in de videorecorder. Nu, met een volwassen blik blijft er van de film an sich niet heel veel over. Het is iets minder spectaculair qua vechten dan je normaal gewend bent bij JCVD en het lijkt een serieuzer verhaal te willen vertellen.

Het plot is alleen flinterdun en van de cast kan je ook weinig zinnigs of goeds zeggen. Wat de film overeind houdt is de fijne, zonnige en dromerige setting op de ranch ergens in Hilbillietown, Texas. Ook de veel te scherpe en geile dialogen over piemels en tieten zijn behoorlijk lomp, maar het tekent toch ergens de vermakelijkheid van deze pulp. En dat rijmt soms niet.

Als serieuze poging van JCVD enorm gefaald. Verwacht je verder niet al te veel van deze film en houd je wel van een nineties actieheld, dan ben je met Nowhere to Run nog net goed uit.

2,5*

Naar aanleiding van de zeer matige film ook maar is even deze film herzien, een film die beter leek in mijn geheugen. Natuurlijk is deze film ook een stuk beter, maar toch staan veel dingen in the Number 23 me tegen. Zo werkt de flashback structuur totaal niet voor mij en geeft dit een veel te groot deel van de mysterieusheid prijs. Mij betreft zat er meer een rechtlijnige structuur in met alleen de paranoia van Carrey erin weggewerkt. Die elementen werken ook veel beter in de film.

Carrey heeft al meerdere malen laten zien goed serieus te kunnen acteren, dus wat dat betreft zijn er geen twijfels in deze film. Ook leuk is het feit dat hij de zoektocht niet in zijn eentje onderneemt. Iets wat de geloofwaardigheid in de film zeer ten goede komt. Verder een aantal creatieve shots en een interessant uitgangspunt, dat een beetje teniet wordt gedaan door het einde. Dat einde gaat wat over de grens heen van geloofwaardigheid.

Een aardige film met een leuke cast, alleen wat plotelementen stond mijn kijkplezier af en toe in de weg.

2,5*

De Conjuring films blijven toch het beste, vooral deel 2. Daar zat ik echt het eerste anderhalf uur volledig gespannen naar de film te kijken. Annabelle was niet meer dan aardig en ook the Nun is gewoon een leuke film voor tussendoor. Het verhaal is al tig maal eerder verteld en is weinig origineel. The Crucifixion (2017) anyone? Zelfs het platteland van Roemenië komt overeen.

De film weet nergens te verrassen en doet niks betreft het horrorgenre wat ik nog niet eerder heb gezien. De leukste scare jump zat al in de trailer.

Toch weet de film dankzij de spannende locatie, de overtuigende Farmiga en de vakkundigheid wel de gehele speelduur te boeien. Er zitten weinig overbodige momenten in en alles is gewoon lekker straight forward. Al eist dat wel z'n tol voor de spanningsopbouw. Je blijft het gevoel houden dat sommige momenten spannender hadden kunnen zijn. De film weet net niet onder je huid te kruipen.

De film doet verder weinig herinneren aan the Conjuring en staat eigenlijk redelijk op zichzelf. Prima voor een horroravondje, maar i.t.t. The Conjuring 1 en 2 zal ik the Nun niet opzetten om vrienden even een eng avondje te laten bezorgen. Daarvoor blijft het te vlak en weten de makers net te weinig raad met het uitgangspunt.

Krappe 3,0*

Klein pareltje toch weer hoor.

De film heeft echt alle ingrediënten voor mij om het leuk te vinden, het opgroeien in de jeugd, de eerste liefde, prachtige natuur/mooie dorpjes en de prachtige muziek van Morricone.

Vooral de eerste drie kwartier zijn prachtig met de kleine Salvatore en de oude Alfredo, die gaandeweg de film steeds een mooiere band met elkaar opbouwen. Dit gaat ook gepaard met de nodige kattekwaad en tegelijkertijd ook drama. Erg fraai en ook mooi geacteerd door beiden.

Dan switcht de film over naar de tienerjaren van Salvatore en tot mijn verbazing moest ik constateren dat dit niet helemaal voor mij werkte. De romance vond ik eigenlijk niet zo geloofwaardig en Alfredo lijkt wel 10 jaar lang elke conversatie een poëtische wending te geven. Niet helemaal geloofwaardig.

Gedeelte nummer drie zit lekker vol met kleffe elementen en je moet er maar net tegen kunnen. Mij raakte het in ieder geval wel, maar het vrolijke uit het eerste gedeelte is wel compleet weg. De transformatie van een klein, brutaal en vrolijk mannetje naar een oude, eenzame man is zeer schrijnend en tegelijkertijd ook ontroerend. Vooral dat melancholische gevoel naar de kindertijd werkt echt meer dan prima in de film.

Want ondanks dat je passie je ver kan brengen in het leven, uiteindelijk kan niemand zonder liefde. Erg mooi geacteerd ook in dit laatste deel van de film.

Tuurlijk is de muziek van Morricone zoals gewoonlijk weer prachtig en extreem herkenbaar. Compleet anders dan dat ik gewend ben, veel gespeel met een viool bijvoorbeeld. Echt credits voor de familie Morricone in deze film.

Zeer goede film met een iets minder middenstuk.

Dikke vier sterren(denk nog even na over 4,5*)

Deze documentaire staat als extra op de dvd van Drive en geeft een kort en bondige uitleg over de carrière van Winding Refn. Dit allemaal vertelt door Refn zelf op verschillende locaties. In de auto en op de locatie scouting voor Only God Forgives. Daarnaast komen nog andere lui aan het woord zoals Mads Mikkelsen, zijn ouders en zijn vrouw die dingen te vertellen hebben over hem.

Het is leuk om op deze manier dingen over hem te weten te komen en wat dat betreft is de docu zeker interessant. Verder heeft het allemaal niet zoveel om het lijf en wordt alles nogal eenzijdig belicht, wat natuurlijk ook wel eert logisch is. Maar als extra docu op de disc is dit mooi meegenomen.

3,0*