Opinions

Ik heb deze film al 6 keer gezien maar ik vind hem nog steeds waanzinnig goed. Het verhaal verslapt geen moment. Een dramatisch verhaal dat heel goed wordt weergegeven. Mooi, mooi, mooi !

Ik had het niet verwacht omdat ik een langdradige film had verwacht maar het is echt een goede en leuke film om naar te kijken. Het leukste vond ik eigenlijk de tegenstelling tussen het cynische karakter van Heinrich tegenover het geloof van de monikken. Het stukje met bijvoorbeeld de regenwormen vond ik geweldig.

Ik moet toegeven dat ik het laatste half uur van de film ook wat langdradig vind worden maar toch is het het zeker wel waard om deze film te bekijken. Wat ik ook een heel positief punt vind in deze film is dat je wat meer leert over het boedisme en de manier hoe de monikken in het leven staan. Ik vond het erg leerzaam.

Hmmm, de film viel me best tegen ! Het draaide allemaal wel erg veel om Carry heen en veel minder om de andere meiden. Ik vond dat er wat dat betreft een betere rolverdeling voor iedereen was in de serie.

De humor was ook veel minder aanwezig. Op het sushimoment van Samantha na heb ik nergens echt om kunnen lachen. Vroeger lach ik iedere aflevering van de serie wel in een deuk maar in de film is de humor ver te zoeken. Het is allemaal veel dramatischer.

Als je de serie nooit gevolgd hebt, is deze film geen aanrader. Ik heb de serie altijd al gevolgd en heb een binding met de personage's dus voor mij bleef het toch interessant om de film te kijken om te zien hoe het met iedereen afloopt. Maar zonder een binding met de personage's heeft deze film geen toegevoegde waarde en is het vooral slap, flauw en saaaai.

Mwoa, het ging wel. Op zich keek de film wel redelijk weg en was het leuk om naar al die leuke kleren en het luxe leventje van de dames te kijken. Maar de humor ontbrak er behoorlijk aan. Zelfs om de ordinaire Samantha met haar brutale opmerkingen kon ik niet lachen. Daarnaast vond ik het verhaal rondom Carrie en John nou ook niet meer zo boeiend. Een behoorlijk oppervlakkig geheel, zo zou je het het beste kunnen omschrijven.

Eerlijk gezegd verwachtte ik niet veel van deze film maar ik vond hem wel grappig. Veel humor is inderdaad flauw maar er zaten zeker ook leuke stukjes tussen. Die Amish gozer was erg grappig en Ian als donut moest ik ook erg om lachen. Er zit ook een romantisch verhaallijntje omheen waardoor het niet alleen maar platte humor was.

Geen wereldfilm maar zeker wel een grappige film.

In principe vind ik het shakespear achtige sfeertje wel helemaal geslaagd maar toch vond ik de meeste karakters te overdreven en niet grappig neergezet. Hierdoor kon ik me ook niet zo inleven in het romantische aspect van het verhaal. Mooi is wel de scène waairn hij met een bootje naar haar huis gaat en haar raam inklimt. Maar verder kan ik niets opnoemen wat ik nu heel leuk of opzienbarend vond aan deze film.

Hoe verder de film vordert hoe beter het wel word maar toch vond ik het over het geheel nogal matig. Ten eerste snapte ik de beweegredenen van het karakter van Gere niet helemaal om stiekem op dansles te gaan. Op zich leefden hij en zijn vrouw wel langs elkaar heen maar ik vond het geheel toch nog behoorlijk harmonieus dus snap ik niet waarom hij dat geheim zou houden. Misschien hadden ze toch iets meer van het huwelijk zelf kunnen laten zien en waar het precies aan schortte.

Verder irriteerde ik me aan het karakter van Lopez. Dat overdreven treurige en getergde kwam me op een gegeven moment de keel uit hangen.

Wat ik wel leuk vond was de band onder de dansers onderling die steeds hechter werd. Dat was zeker wel vermakelijk om naar te kijken. Maar verder vind ik het een matig filmpje.

Het was best wel een goede film. Het verhaal is redelijk spannend en ik persoonlijk vond het niet echt voorspelbaar. John Cusack is niet echt mijn favoriete acteur maar op zich zette hij hier wel een goede rol neer. Alleen het gehele sfeertje eromheen had iets fakes. Ik kan het niet uitleggen maar het decor van de stad en alles eromheen vond ik gewoon niet zo mooi. Een beetje neppig. De foto's die tussendoor kwamen vond ik wel origineel gevonden. Ben wel blij dat het niet zo'n zoetsappig eind goed, al goed slot had. Op zich kwamen ze wel op het schip maar uiteindelijk gaan ze toch elk hun eigen weg.

De animatie vind ik wel op zich wel mooi maar het verhaal boeide zowel mij als mijn dochter toch wat minder. En daarbij valt de animatie in vergelijking met Finding Nemo en dergelijke toch wel behoorlijk in het niet.

Een heerlijk moment in de film is als uitkomt hoe Andy de boel heeft bespeeld en belazert om te ontsnappen. Vooral als het uitkomt bij die directeur. Zo'n heerlijk wraakmoment. Brilliant !!! Ja, een hele mooie film.

Op zich is het verhaal wel geinig maar ik vind dat er veel te weinig chemie heerst tussen de twee hoofdrolspelers. Dat komt waarschijnlijk omdat ik het acteerwerk niet echt denderend vond. Daarnaast vind ik Laney nou niet echt heel sympatiek overkomen. De scène met al die lichtjes in de tuin is op zich wel leuk gedaan maar voor de rest springt er niets voor mij echt uit. De film is op zich wel te doen maar totaal niet bijzonder.

Ik vind het ook meer een thriller dan een drama. Ik was vergeten dat ik hem al eens gezien had dus ik heb hem inmiddels 2 keer gezien. Toch vond ik het niet zo heel erg sterk. Ik vond het acteerwerk namelijk niet zo heel erg sterk. Gezien het feit dat ik hem al een keer gezien had en weer vergeten was heeft het verhaal me ook niet zo geboeid.

Een komedie die wel leuk wegkijkt maar waar ik nergens echt om heb moeten lachen. Toch is het leuk om te zien hoe een lieve, onzekere, slungelige jongen een megababe aan de haak slaat. Het verhaal zou veel meer in zich kunnen hebben maar omdat de grappen nou niet echt goed zijn uitgewerkt of uberhaupt vertegenwoordigd hou ik het bij een voldoende. Het acteerwerk was degelijk.

Nee, de humor kon mij niet bekoren. Ik heb nergens echt in een deuk gelegen. Wat ik wel redelijk geinig vond waren de scene's tussen vader en zoons: "Come on, girls". De personage's hadden ook geen diepte waardoor ik me ook niet echt in ze kon inleven. Dat is ook de reden dat het romantische mij ook niet zo kon boeien.

Een behoorlijk moralistisch verhaal die druipt van de puriteinsheid die je veel in Amerika tegenkomt. Natuurlijk is het bizar om te zien hoe die tieners met sex omgaan maar dit is naar mijn mening behoorlijk overdreven neergezet. Zoals misschien een bepaalde doelgroep denkt dat het eraan toe gaat maar in werkelijkheid zal het vast niet zo erg zijn. Belangrijker is het om met het veroordelende vingertje te kunnen zwaaien. Ik irriteerde me er mateloos aan.

Jaaaa, leuke film. Wel heel anders dan ik had verwacht. Ik had allerlei ouderwetse speurneuszaken verwacht maar deze wat vlottere en zelfs japanse vechttechnieken gebruikende Sherlock kon ik zeker wel waarderen. Het maakt de film toch net even iets anders. Leuk gedaan.

De chemie tussen Wattson en Holmes was ook erg vermakelijk om naar te kijken. Leuke humor tussen deze twee. De chaotische en af en toe compleet geflipte Holmes met een daarbij wat cynishce Wattson komt erg leuk over. Goed overgebracht.

De actiescène's en de ambiance eromheen is ook erg leuk gedaan. Alles bij elkaar zeker een vermakelijke film om naar te kijken.

Ik vond dit wel een mooie film. In het begin was ik een beetje bang voor het acteerwerk want vaak komt dat bij piepjonge acteurs nogal nep over. Maar ik vind dat ze het drama wat er zich in deze film afspeelt heel goed gedragen hebben.

De sfeer in het begin van lekker jong zijn en nog nergens naar om kijken komt heel goed over. Lekker scheuren op de brommer, rondhangen op de kermis en wat dollen in het gras. Heerlijk om weer zo onbezorgd te zijn.

De toestand rond het ongeluk had van mij iets duidelijker uitgebeeld mogen worden. Niet het ongeluk zelf maar daarna bleef ik me toch even afvragen of Jacques het overleegd had of niet. Hierdoor raakte ik een beejte afgeleid omdat ik niet wist of Thomas nou in een een rouwproces zat of niet. Ik vind wel dat hij dit heel sterk heeft weergegeven.

De beelden van de kassen en de bloemvelden maakten het een mooi geheel met het dramatische verhaal. Een minpunt vind ik wel dat het scenario wel erg ongeloofwaardig was. De rol van de ouders bijvoorbeeld vond ik wel erg onwaarschijnlijk. Bijvoorbeeld: Zoonlief vertrekt uit huis en trekt in een kas maar niemand die een kijkje komt nemen. En af en toe was het niet helemaal te verstaan als er iets gezegd werd. Maar voor de rest een goede film.

Er zaten hele goede actiescène's in deze film maar ik vond het verhaal er omheen af en toe flinterdun. Het blijft mij toch een raadsel waarom ze zoveel moeite hebben gedaan om hem uit te schakelen.

Hij zat in zijn huisje in de bergen, viel niemand lastig, die geheime missie waarin hij zat, daar had hij geen weet van. Dus ik snap niet waarom ze zoveel moeite zouden doen om hem er in te luizen om hem uit te schakelen maar misschien zie ik iets over het hoofd.

Ik vond deze film nou niet zo slecht, als dat ik de meeste mensen hoor zeggen. Het verhaal en de show eromheen is leuk. Het acteerwerk is best slecht, zeker door Berkley. Maar dan nog ..... Trouwens, die belachelijke scene waarin Berkly het doet met haar manager ( of wat hij ook mocht voorstellen), is zo over-de-top . Dat vond ik wel tenenkrommend slecht !

Een hele leuke animatiefilm. Ik vond toen hij uitkwam, deze film ook heel origineel. De beginscène, als hij zich aan het wassen en poetsen is, is gelijk een goede binnenkomer. En de vaart blijft er ook goed inzitten de rest van de film. Mijn favoriet is wel Donkey. Hilarisch vond ik hem zelfs in het keuzemenu van de DVD "pick me, pick me". De gehele film zit trouwens vol met leuke humor.

Toch blijf ik ze leuk vinden, die Shrek films. Vaak raak ik mijn interesse kwijt als er veel delen volgen op een film maar in dit geval maak ik toch een uitzondering. De humor in de films maken het er ook naar dat het niet alleen leuk is voor de kinders maar ook volwassenen kunnen hier mee genieten.

Om de ezel moet ik altijd al lachen maar verder zit heel de film wel vol met humor. Bijvoorbeeld het eerste moment dat iedereen weer bang voor hem is en er staat een superzoetsappig nummer van de Carpenters op de achtergrond.

Het is ook leuk om te zien hoe gelukkig Shrek en Fiona samen zijn. Je kan lekker met ze meeleven.

Ik zie dat de meeste mensen deze film een gemiddelde waardering hebben gegeven terwijl ik het toch wel een hele goede film vond. Ik ben dus een van de weinigen zie ik ha ha.

Ik heb met deze film op het puntje van mijn stoel gezeten. De geesteffecten vond ik heel sterk overkomen. Het feit dat er ook een psychologisch element achter zit geeft het extra dementie. Ik bedoel ermee het feit dat de geest bij leven verkracht was. En nog steeds kon ze geen afscheid nemen.

De originele film heb ik nog niet gezien maar dat wil ik zeker nog een keer gaan doen. De beelden vond ik ook heel mooi weergegeven en het acteerwerk kon me ook wel behagen. Ik vond Joshua Jackson niet echt een bijzonder goede acteur maar in deze film vind ik hem toch een goede rol neerzetten. Ook Rachael Taylor was heel goed. Van alle japanse remakes die ik heb gezien vond ik deze de spannendste !

Wat een spannende thriller was dit met een heerlijk creepy sfeertje dat ook de gehele film goed vastgehouden word. De setting op het eiland helpt het enge sfeertje ook goed in stand te houden. Alsmede het troosteloze gebouw waar de patienten in wonen. Het plot zag ik halverwege de film wel een beetje aankomen en toch vond ik de scène in de vuurtoren wel heel verassend als "Ted" wordt geconfronteerd met het feit dat hij "Ted" niet is.

Het acteerwerk vond ik van iedereen ook heel sterk. Van Di Caprio, Ruffalo, de psychiaters, de patienten etc. Ik vond het over all een hele sterke cast.

Ook ik was heel erg onder de indruk van de laatste scène omdat je inderdaad ziet dat hij faked waarschijnlijk omdat hij het in feite heeft opgegeven en van al zijn verschrikkelijke herinneringen af wilt komen door die lobotomie.

Het sterke aan deze film vond ik de manier van filmen. Ik kan het niet uitleggen maar het was heel clean en dichtbij. Alsof je op sommige momenten er zelf bij was. Bijvoorbeeld toen de twee meiden in de spotlights stonden. In combinatie met een beetje grauwe sfeer en kleurgebruik kreeg je een rauwe en spannende weergave van het geheel.

Ik vond het eigenlijk ook wel eens lekker om niet zoveel plotwendingen te krijgen maar tegelijkertijd ging de spanning niet uti het verhaal. De enige plotwendingen waren volgens mij toen die handlanger zich bekend maakte en op het einde toen ze erachter kwamen dat dit gehele gebeuren alleen was gebeurd omdat ze de vrouwen wilden hebben.

Het einde kon ik wel waarderen. Zeker niet dertien in een dozijn. Vooral met dit soort films mag het af en toe ook wel eens een keer niet goed aflopen. Dat houdt het filmkijken toch een beetje verassend.

Ik vond bepaalde aspecten heel mooi aan deze film maar ik werd helaas niet geraakt. De manier waarop Mija steeds verder verward raakt in de wereld om zich heen en zich steeds meer in haarzelf terugtrekt vond ik heel mooi weergegeven. Dat zie je heel duidelijk als een groep ouders bij elkaar komen om een heel ernstig delict te bespreken die hun kinderen hebben begaan. Mija kan dat gewoon niet meer volgen en gaat naar buiten om de bloemetjes te verzorgen. Je ziet daar heel goed hoe klein en kwetsbaar ze is in die voor haar grote, boze buitenwereld.

De scène waarin je de moeder van het meisje voor het ziekenhuis verdwaast over straat ziet strompelen is hartverscheurend. Zowel wij als kijker en Mija weten nog niet waarom dit is maar als dat zich later in de film openbaart komt het wel aan.

Toch weet de film mij niet te raken. Ik zie bijvoorbeeld weinig connectie met haar kleinzoon. Dat dit in een later stadium van haar ziekte kan gebeuren zou ik nog wel begrijpen maar vanaf het begin af aan voel ik niks tussen de twee. Terwijl dat toch een heel essentieel persoon is in het leven van Mija en in het verhaal dat zich ontwikkeld.

Ook de poëzie had mij niks te bieden. Ik zie wel dat het nog een laatste manier is voor Mija om zich in uit te drukken maar nee, ik voelde er eigenlijk vrij weinig bij.

Indrukwekkend verhaal die ik heel goed weergegeven vind in deze film. Het italiaanse dramatische temperament komt hier heel goed naar voren. Ik kon me ook geregeld irriteren aan de hoofdrolspeelster maar dat vind ik juist een pluspunt. Rita was natuurlijk toch een puber en die vertonen nou eenmaal af en toe puberaal gedrag. Daarnaast was ze toch opgegroeid in de wereld van maffia en diens regels. Ik kan me voorstellen dat als ze opeens in een compleet andere wereld komt dat ze zich gaat verzetten. Zeker als je zo vervuld bent van angst. Ik vond het karakter dus wel sterk neergezet.

Sommige dramatische scène's vond ik wel wat neppig overkomen dus het acteerwerk vond ik niet overal even goed. Je zit met deze film natuurlijk wel in het hol van de leeuw wat de maffia betreft en ik vond het wel één van de meest indrukwekkende maffiafilms die ik gezien heb. Wow, wat heb ik een bewondering voor deze meid en wat zij gedaan heeft. Hoe sterk ben je dan wel niet als je als zeventienjarige het tegen een heel maffiakartel opneemt.

Ook de mooie beelden van Italie zijn een pluspunt. Kortom: ik vond de film niet perfect maar ik was toch zeker wel onder de indruk. R.I.P. Rita.

Superspannende film, maar niet tè spannend. Kijk, en dat moet ik nou hebben, bange poepert dat ik ben.

De chemistry tussen Hannibal en Clarice was duidelijk voelbaar maar wordt, naar mijn mening, bijna helemaal gedragen door Hopkins.

Wat ik wel weer goed vond aan Jody Foster was het moment dat ze in het huis van die creep is. De angst druipt van haar gezicht en dat kon ik echt voelen.

Het verhaal sprak mij wel aan want ik hou wel van dit soort films. Helaas vond ik dit niet bepaald geweldig romantisch drama. Ten eerste vond ik het acteerwerk erg matig. Vooral Michael Pitt was gewoonweg niet goed. Hij lijkt ook wel totaal miscast. Moet dit nou iemand voorstellen die iedere keer de halve wereld rondreist, gehard word door alle ontberingen die hij tijdens zijn reizen moet doorstaan ? Een doorgewinterde handelsman die het voor elkaar weet te boksen om een goede handel op te zetten in het toen onbereikbare Japan ? Ik vind van niet.

De liefde die er tussen hem en de japanse vrouw ontstaat is alles behalve overtuigend. Nu begrijp ik wel dat zijn uiteindelijke liefde toch zijn vrouw is en daardoor is deze liefde uiteindelijk ondergeschikt maar dan had het toch wel wat spannender neergezet kunnen worden. Er straalde werkelijk niks van af. Ik denk dat ook dit te danken is aan Pitt want ik vind het gewoon nog zo'n jochie in de film.

Het einde maakt wel weer wat goed voor mij. Als blijkt dat zijn vrouw de betreffende brief heeft gegeven geeft deze verhaallijn toch wel veel meer lading. Eigenlijk is dat wel heel romantisch. Daarom heeft deze film van mij niet de laagste waardering gekregen maar het overgrote deel is wat mij betreft geen topper.

Ik heb deze film wederom bekeken en ik blijf echt bij mijn stem. Ik vind de manier waarop Simon met zijn ziekte omgaat en dit op een bepaald niveau relativeerd heel erg indrukwekken. Cees Geel heeft ook een hele sterke rol neergezet. De teksten zijn ook zo scherp. Vooral in de gesprekken met zijn beste vriend. De manier waarop deze op het eerste gezicht onwaarschijnlijke vriendschap is weergegeven is ook heel erg mooi. Dit is een zeer indrukwekkende film die je echt een keer gezien moet hebben.

Wat ik wel opvallend vind aan deze film is dat het heel duidelijk de hardheid en hopeloosheid van de mensen in deze landen laat zien maar toch zit het allemaal in een sentimenteel jasje. Ik heb na het kijken van deze film nog wat na gegoogled over dit soort bende's en er kwam inderdaad een heleboel terug in de film.

Het verhaal van Sin Nombre is heel indrukwekkend en word op een prettige manier verteld. Toch vind ik dat er weinig spanningsopbouw was. Een voorbeeld hiervan is als Willy en Sayra in de auto op de vrachtwagen zitten en de bende is ze aan het opwachten. Je ziet ze een seconde zoeken en dan is het al duidelijk dat ze er niet in zitten. Je krijgt als kijker niet de tijd om je te verwonderen of ze in de auto zitten ja of nee. Of het moment dat vader van de trein valt. Dat was ook met een seconde gebeurd en je krijgt ook niet echt goed de reactie van de zoon te zien want je bent alweer verder naar het volgende shot.

Toch is dit niet een reden om een lage beoordeling te geven. Ik vind de tegenstelling van de rauwheid in het verhaal en het sentimentele tintje erom heen heel knap in balans gehouden. Daarnaast worden er een heleboel schitterende beelden voorgeschoteld, komt de liefde tussen Willy en Martha Marlene hele erg mooi en sterk over en krijg je een kans om een beetje wat mee te krijgen van de hopeloosheid van deze mensen.