Opinions

Ik vind dit een grappige film voor een luie zondagmiddag. De chemie tussen Belushi en hond is goed en ook al waren de grappen soms erg flauw. Toch is de film nog wel vermakelijk om naar te kijken.

De eerste K9 film vind ik toch nog steeds gewoon de beste. Ik hou normaal altijd wel van films waar honden in voorkomen maar hier vond ik dat er toch weinig binding was tussen Belushi en de hond. Maar op zich kijkt de film wel lekker weg.

De gehele film blijft DE vraag je bezighouden. Is het waar wat hij beweert of niet ? Het begon goed, maar de tweede helft begon het me minder te boeien. Toen had ik het allemaal wel gezien. Er gebeurde ook niet echt iets meer om het verhaal interessant te houden.

Mijn meissie heeft er helemaal gebiologeerd naar zitten kijken. Ze vond het geweldig. Ik stem nu voor haar en zij vond de film geweldig !

Dit deel is niet een van mijn favoriete delen van K3. Dat is toch wel met de kattenprins. Tenminste .... om mee te kijken met mijn dochter bedoel ik. Het verhaal is best spannend voor de kleintjes maar precies spannend genoeg. Ook oudere kinderen komen hier aan hun trekken want het heeft een behoorlijk hoog zwijmelgehalte. De film ziet er ook heel mooi en sprookjesachtig uit. Naar het acteerwerk moet je bij dit soort films maar even niet kijken maar ach .... voor die kleintjes is het een superleuke film.

Er is nog niet op deze film gestemd, behalve door mij dan. Jammer, want ik vond het een schitterende film. Niet alleen de beelden van Japan zijn schitterend om te zien. Ook de verschillende gebruiken van dit land komen in deze film meer aan het licht. Ik heb van deze film denk ik toch nog het meeste gezien van bepaalde gebruiken en belevingen in Japan dan in welke andere film ook. Nu heb je in dit land wel een heel scala aan samenlevingen en levenswijzen maar ik vond de samenstelling van deze mensen en hun manier van leven heel interessant weergegeven.

Het acteerwerk is ook bijzonder goed. Vooral de band die opbloeit tussen neef en oom vond ik erg ontroerend om te zien. Het was ook mooi om te zien dat Ken steeds meer uit zijn schulp kroop dankzij zijn oom.

Ja, ik vond dit in alle opzichten een hele mooie film.

Deze film heeft mij wel geraakt. Ten eerste is daar het weergaloze acteerwerk van Rifka Lodeizen. Zij heeft het karakter zo sterk neergezet.

Daarnaast vind ik de eenzaamheid en sociale vereenzaming en verwarring van Marieke heel goed weergegeven. Door bepaalde geluiden in haar omgeving te laten vervagen en andere dingen er juist weer heel hard uit te laten springen voel je gewoon hoe sterk haar sociale isolement is en hoe erg zij van bepaalde dingen in de war kan raken.

De muziek vond ik ook heel goed gekozen om alles te ondersteunen. Ik kan één minpunt opnoemen aan de film en dat is dat ik hem op tweederde iets te langdradig vond worden maar dat was gelukkig maar kort. Dat was het moment dat ze helemaal in haar huis aan het vereenzamen was, vlak voordat ze met John kreeg. Gelukkig kreeg de film daarna weer wat vaart.

Het einde vond ik ook heel goed gevonden. Het blijft een beetje open. Je weet niet of ze op dat moment echt een klik moment heeft en weer terug komt op de wereld of dat ze juist verder aan het afdrijven is. Ja, lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film.

Dit is een film die op alle fronten ontzettend sterk is. Ten eerste is daar de ontzettend donkere en sinistere sfeer die de gehele film heel goed werd vastgehouden. Dit paste natuurlijk ook precies bij het karakter van Dreverhaven en het tijdperk waarin het verhaal plaatsvond. Ik denk ook dat als de sfeer niet zo goed was weergegeven, ook het acteerwerk wat minder over was gekomen op de kijker. Alles paste gewoon ontzettend op elkaar aan en versterkte elkaar. Zo ontzettend knap gedaan.

Het acteerwerk was ook van ongekende hoogte. Vooral Jan Declair als ijskoude en een soort van wereldvreemde man was zo ontzettend goed. De scènes waarin je toch een hele kleine glinstering in zijn ogen ziet of een hint van een verzachting in zijn gezicht waarin je kan zien dat er ergens, heel erg diep van binnen, hij toch een gevoel voor zijn zoon blijkt te hebben waren zo ontzettend goed. Ook de scène waarin er een jonge jongen voor zijn ogen neergeschoten word was heel indrukwekkend. De zeldzame momenten waarin hij zijn menselijkheid liet zien vond ik nog het opvallendst van allemaal.

Maar ook Fedja van Huet vond ik het heel goed doen. Zijn verontwaardiging en soms zelfs wanhoop door de afwijzing van zijn vader waren heel goed te zien. Ook de dialogen tussen hem en zijn vader kwamen wel bij mij binnen. Het was natuurlijk ook een heel heftig verhaal en die wordt nergens teniet gedaan. Ik moet bekennen dat ik af en toe wel wat meer vaart in de film had willen hebben maar dat is ook het enige minpuntje dat ik kan ontdekken.

Het maakt mij niet uit welke Karate Kid film ik kijk. Ik vind ze allemaal even leuk. Alhoewel dat vast ook voor een groot gedeelte met jeugdsentiment te maken zal hebben. Ik hou wel van die ontzettende sentimentele opsmuk eromheen.

Ik heb deze film een aantal keren gezien en hij blijft gewoon leuk ! Toegegeven, als je een film over karate verwacht kom je bedrogen uit want dat zit er niet zo veel in. Ondanks de titel. Het acteerwerk is ook best matig. Maar ja, het heeft gewoon een lekker jaren 80 gevoel.

Ik ben echt toch wel een liefhebber van de japanse animatie hoor. Dit is ook weer een geweldige film. Dit keer een heel lief en haast melodieus verhaal. Eentje, die net als Ponjo, dit keer ook heel geschikt is voor kinderen. Alhoewel het einde redelijk open bleef omdat je niet echt weet hoe het met de jongen afloopt na zijn operatie. Dat is voor kinderen dan weer minder geschikt. Maar als ik deze ooit in nederlands gesproken versie te pakken krijg ga ik hem toch zeker kijken met mijn dochter.

Ikzelf heb er ook echt van genoten alhoewel dit toch niet mijn favoriete japanse animatie is. Het heeft mij niet zo betoverd als bijvoorbeeld Sen to Chihiro .... of Ponjo maar ik was zeker wel onder de inkdruk. Vooral de plaatjes van de tuin en van het poppenhuis waren prachtig.

Zo dan, wat een heftig verhaal. Ik was best wel onder de indruk van zowel het verhaal van deze vrouw als de manier waarop alles verfilmt is. De manier waarop gefilmd word is net alsof je zelf door al deze idyllische Roemeense landschappen en dorpjes loopt. Maar als je weet wat voor gevaren er loeren en wat deze vrouw daar allemaal heeft moeten meemaken voelt het al snel niet meer zo idyllisch.

Wat word Katalin hier ook goed neergezet. Je ziet de haat en verbitterdheid in alles wat ze doet. Heel erg knap gedaan. Ze ademt van alles uit. Woede, haat, verdriet, wrok, bitterheid, angst maar ook een niet aflatende liefde voor haar zoon.

Het einde heeft mij overvallen. Dat verwacht je echt totaal niet. Je hebt van te voren toch een bepaald beeld in je hoofd van de hoofdverkrachter. Vooral nadat je die andere man ook al hebt gezien. En net als Katalin was ik heel verbaast met wat ze daar aantrof. Op het eerste gezicht zo'n toegewijde en liefhebbende echtgenoot. En dan uiteindelijk toch een zeer dramatisch einde die mij wel heeft geraakt. Prachtfilm, echt waar !

Ik vind deze film eigenlijk helemaal niet leuk terwijl dit toch een typisch filmpje voor mij leek te zijn. Ik vind ten eerste dat er 0,0 % chemie is tusen Ryan en Jackman. En daarnaast vind ik het verhaal ook nog eens erg saai verlopen. Jammer, het verhaal klinkt zo leuk dus ik vind het wel een gemiste kans. Het einde van de film kwam ook erg afgeraffeld op me over.

Ik heb deze film een paar keer bekeken en ik vind het een leuk romantisch filmpje om naar te kijken. Wat me vooral aanspreekt is de supersterke chemie tussen alledrie de spelers. Dat ervaar ik als erg prettig. Daarnaast vind ik het niet zo'n standaard romcommetje. Het verhaal is best bijzonder. Ja, een prettig filmpje om naar te kijken.

De animatie ziet er naar uit alsof de karakters zijn gebaseerd op een reeds bestaand kinderboek want het is heel bijzonder vorm gegeven. Je zou de tekeningen in ieder geval zo in een kinderboek kunnen tegenkomen. Hele apart. Ik had bij het zien van de animaties ook even mijn twijfels of mijn dochter van 5 haar aandacht erbij kon houden maar dat was niet terecht want ze heeft van begin tot het einde ademloos zitten kijken. Wel heel bijzonder en leuk gedaan dat ze allerlei personage's van andere boeken laten voorkomen in het verhaal. Het was een feest van herkenning. Er heerste ook de juiste dosis van spanning (zal Nathaniel de spreuk op tijd kunnen lezen ? ) en mystiek (mooi, al die beelden van oude boeken en de bibliotheek).

Het eerste half uur zag ik het niet gebeuren met deze film. Ik vond er geen klap aan. De humor vond ik erg flauw en het verhaal leek heel de tijd naar een climax toe te werken die er maar niet kwam. Vanaf het moment dat het karakter van Cage en M girl ten tonele kwamen begon het al veel beter te worden. Uiteindelijk heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten en echt gelachen om vooral Mindy. Hoe zo'n klein meisje zo'n groot crimineel cartel weet uit te schakelen. Natuurlijk is het allemaal verschrikkelijk over de top maar als het goed zit met de humor maakt dat niet zo uit. En ik heb zeker gelachen ! Misschien had de film wat korter gemogen. In ieder geval had het eerste gedeelte flink ingekort mogen worden maar als je even geduld hebt, is het het wachten zeker wel waard !

De film viel me een beetje tegen. Ik vond het nl nogal saai. De verhaallijnen op zich vond ik zeker goed, maar het verliep allemaal zo traag. Bijvoorbeeld dat stelletje dat ruzie kreeg in het begin van de film omdat zij geen maagd meer zou zijn. Daarna zie je ze ruim een half uur niet meer en opeens maken ze het weer goed en gaan trouwen. Een beetje vlug gezegd, maar veel meer gebeurde er niet. Daar had toch wat meer mee gedaan kunnen worden.

Ook het verhaal van Eva Duijvenstein. Je ziet haar in het begin van de film af en toe een beetje daaps voor zich uit kijken tussen een paar scene's door. Maar het eerste drie kwartier van de film ( en ja, ik heb echt naar de tijd gekeken) zie je weinig tot niets van haar. Alleen een scene in het opvanghuis tijdens een intake. En als het verhaallijn dan eindelijk gaat lopen, kom je er alleen achter dat ze af en toe coke gebruikt en dat ze iets anders met haar leven wilt. That's it ! Niet echt interessant dus.

En het verhaallijn met die film vond ik nou ook niet echt wat toevoegen aan de film. Als ze die er nou uit hadden gelaten en wat meer aandacht hadden besteed aan de andere verhalen, dan had het misschien wat interessanter geworden.

Mooi drama dat voornamelijk gedragen werd door het zeer sterke acteerwerk en een intrigerend verhaal. Vooral Julianne Moore en Mark Ruffalo vond ik er erg uitspringen. Normaal vind ik Ruffalo maar een gemiddelde acteur maar hier heeft hij echt een heel sterke rol neergezet.

Wat mij ook erg aansprak is dat het "verzanden van een relatie in een sleur" heel sterk is neergezet. En hoe je heel snel de fout in kan gaan als je het op zijn beloop laat. De sexscènes in het hele begin snapte ik niet helemaal. Ik begreep niet wat de toegevoegde waarde hiervan was.

Het verhaal zelf is ook zeer origineel. Dat kan ik ook zeer waarderen. De scène waarin Moore de TV uitzet en aan het hele gezin haar excuses aanbiedt vond ik heel indrukwekkend.

Nou inderdaad Nicolage Rico, mijn gedachte bij het kijken van deze film was "was ik maar weer kind". Deze film laat je ook heel goed de belevingswereld van een kind zien. De manier waarop dat kind geboeid is door de natuur doet mee heel erg aan mij eigen vakanties in mijn jeugd denken en hoe ik minutenlang met een torretje bezig kon zijn. Ik vond dat heel knap weergegeven in deze film.

De liedjes zijn een hele leuke afwisseling in de film. Vooral het pannekoekenlied was erg leuk.

Niet veel aan deze film. Weinig actie, het verhaal is slap en de effecten zijn belachelijk. Alsof ze een modelstadje hebben gebouwd en daar afwaswater overheen hebben gegooid. De scene's op de dam waren ook oersaai. Op zich wel mooi om te zien hoe vader en zoon na zo'n lange verwijdering weer dichter tot elkaar kwamen maar dat was ook wel het enige wat een beetje benoemswaardig is aan het verhaal.

Het was wel een spannende film. Ik heb de gehele tijd geboeid zitten kijken. Dit kwam voornamelijk omdat ik het acteerwerk van Afleck erg sterk vond. Heel intrigerend om te zien hoe hij aan de buitenkant heel zachtaardig overkomt maar dat er van binnen zo'n psychopaat schuilt.

De moordscène's vond ik ook een heel sterk punt. Ik vond ze heel indringend en gedetailleerd overgebracht. De scène op het einde waarin hij het huis in brand steekt is echt heel mooi gedaan. Minpuntje hieraan vind ik ook wel dat het een beetje ongeloofwaardig is dat niemand het ruikt. Maar verder vond ik het wel heel kunstig in elkaar gezet als je ze op het einde in brand ziet vliegen.

Tsja ... wat moet ik zeggen over deze film. Erg bijzonder vond ik hem niet. Er springt voor mij niets uit waar ik nou van onder de indruk was. Waar ik zeer zeker niet van onder de indruk was, was het acteerwerk van Ashton Kutcher. Ik vind sowieso dat hij het meer moet hebben van zijn charisma dan van acteertalent maar hier vond ik hem wel heel erg matig.

Katherine Heigl deed het redelijk goed en vond ik wel grappig overkomen als zeer verbaaste verloofde die dacht dat ze een huisje, boompje, beestje scenario tegemoet ging en heel snel haar verwachtingen moest bijstellen. Maar ook zij kan deze film niet meer redden. Het blijft steken bij een middelmatig filmpje. En inderdaad, de actiescènes waren eerder lachwekkend dan indrukwekkend.

De film was behoorlijk voorspelbaar. Ik ben best naief in dit soort dingen maar zelfs ik had al snel door dat die detective niet helemaal pluis was en dat zijn assistente zo vreemd was dat ze er vast iets mee te maken had.

Toch bleef de film best spannend voor mij. Toegegeven, daar heb je niet veel voor nodig. Maar ik vond de film best te pruimen. Een hoogstaande thriller is het echter zeker niet !!

Het verhaal was wel heel apart. Omdat er praktisch geen kleuren in de film waren en alles in zwart, wit of grijs was gaf het geheel een heel strak beeld en dat gaf het geheel ook een extra spannende sfeer. Ik vond dat wel origineel.

Af en toe werd het wat langdradig en het einde was een beetje teleurstellend ..... toch vond ik het een heel boeiend verhaal. Bij een verhaal als dit moet het acteerwerk wel als een dijk staan anders ben je nergens maar gelukkig was dit wel het geval.

Ik heb vanaf het begin tot het einde geboeid naar deze film gekeken. In het begin is de film ook behoorlijk spannend maar dat zakt na de tweede helft toch wel een beetje af. Toch blijf je kijken. Hij kijkt kortom gewoon lekker weg. Er zaten veel goede shots in deze film, het kleurgebruik vond ik goed bij de sfeer van de film passen en het acteerwerk van zowel Rourke als diegene die Richie speelt was heel sterk. Micky Rourke is echt wel geknipt voor dit soort rollen.

Het verhaal vond ik wel behoorlijk ongeloofwaardig. Waarom zouden ze zoveel moeite doen om dat stel te pakken te krijgen en de kans lopen om gepakt te worden, als het stel toch al ontkomen is en allang met de politie heeft gesproken. Ze zaten zelfs in een getuigenbeschermingsprogramma dus het stel had allang het singalement van de twee aan de politie doorgegeven. Waarom ze dan toch uit de weg ruimen met als gevolg om gesnapt te worden ? Ik vond dit erg ongeloofwaardig !

Maar toch, zeker een aanrader deze film !!!

Nooit geweten dat Guineverre zo'n stoere chick was. Is weer eens wat anders. Grappig. Verder wel vermakelijke film. Maar ik werd er niet door gegrepen, wat ik wel had verwacht. Misschien te hoge verwachtingen.

Als je van veel special effects houdt in een film zit je goed. Maar mij werd het op een gegeven moment te veel. Vooral bij het middenstuk op het eiland had ik zoiets van: hallo, wanneer gaan we nou weer verder met het verhaal.

De film is heel mooi gemaakt maar het werd me toch te langdradig op een gegeven moment.

In het begin dacht ik "wat is dit nou weer voor film"? Ik had een avonturenfilm met een komisch tintje verwacht maar het was niks van dit alles. Ook geen echte drama.

Het verhaal dat verteld werd was ook niet echt interessant. Het enige wat gebeurde was een meisje die aan het vertellen was dat haar vader een psychise afwijking heeft, hoe zij daarmee moest leven en dat hij opgenomen werd. Maar het werd zo langzaam en saai uitgelegd.

Mijn hand was al onderweg naar de afstandsbediening om de film stop te zetten maar opeens werd ik toch door de film gepakt. Dat was bij het moment dat de zoektocht naar de schat begonnen was en vader en dochter metingen aan het verrichten waren in het warenhuis. Grappig momentje.

Daarna bleef ik ook geboeid kijken. Het wordt toch een leuke, verfrissende, aparte film. De band tussen vader en dochter is ook heel ontroerend. Het leuke aan deze fim is dat je achteraf echt zit te verzinnen in welk genre deze film nou thuishoort maar hier is geen hokje om te plaatsen. En dat maakt deze film behoorlijk uniek.

In het begin leek me het verhaal nou niet echt interessant om te bekijken maar ik vond het een indrukwekkende film welke voornamelijk gedragen wordt door het ijzersterke acteerwerk van beide heren.

Ik vind dat Firth de oscar absoluut verdiend heeft. Zijn gehele houding, mimiek en intonatie geven zo sterk deze geknakte man weer die zich ,door de voor die tijd nogal controversiele spraakleraar, uit zijn schulp weet te kruipen. Hoe hij gestalte geeft aan deze koning vind ik nog het sterkste aan de hele film. De triestheid straalt ervan af en het is mooi om te zien hoe de vriendschap tussen hem en de spraak leraar hem zoveel sterker maken.

Wat ik trouwens ook wel kon waarderen is om Helena Bonham Carter eens in een normale rol te zien in plaats van die van een heks of iets in dergelijke richting. Misschien zal ze het vaker gedaan hebben maar voor mij was het de eerste keer. De liefde die er was tussen haar personage en de koning was heel ontroerend weergegeven.

Tja, het begon allemaal heel goed. Voor al het hele begin waarin het karakter van Harrelson zich nog een zich nog een bowling godheid ziet was heel grappig gedaan. Maar vanaf het moment dat hij de samenwerking aanging met Ishmael met zijn amische afkomst vond ik het al een beetje inzakken en dat werd gaandeweg in de film steeds erger.

Ik moet wel er wel bij zeggen dat deze film zo'n specifieke sfeer heeft dat je toch wel eerst een bepaalde staat van meligheid al moet hebben om de film extra te kunnen waarderen. Ik denk niet dat dit een film is die je na een vermoeiende dag moet opzetten om je een beetje te kunnen opvrolijken.

Bill Murray vond ik wel het grappigst in de hele film. Harrelson vind ik normaal gezien ook wel grappig in komedies maar dat vond ik hier flink minder.