Opinions

Op zich vond ik dit een bijzondere mini serie om naar te kijken want ik had wel vaker films gezien over zuid afrika maar eigenlijk nog nooit vanuit de kant van de "blanken". En toch miste ik wel iets. Het kabbelde maar een beetje aan en nergens vond ik het echt heel interessant worden. Ik had er toch iets meer drama in willen zien. Er werd wel zeer goed geacteerd door de hele cast maar toch miste ik ies.

Heerlijke film die nergens over gaat en te flauw voor woorden is maar ZO ontzettend leuk. Ik heb wel constant in een deuk gelegen. Wat een figuren joh. Je zou ze maar in huis hebben. Het is lang geleden dat ik een goede komedie heb gekeken (komt grotendeels door mezelf omdat niet alle komedie mij gelijk ligt) maar dit is echt een hele goede.

Geregeld haak ik af als de humor te flauw wordt maar vaak is dat het geval als de humor in de film niet constant wordt gehouden en als er dan een goede flauwe grap wordt getoont valt hij niet in het contrast. Maar bij deze film wordt het ritme goed aangehouden. Je krijgt de ene flauwe grap na de andere voorgeschoteld en je verveeld je geen moment. Hierdoor blijven alle grappen goed aankomen.

Ook het einde is super. Als ze dat optreden geven. Blijf nog wel even hangen want tijdens de credits nemen ze alsnog die kids te grazen op het schoolplein. Hilarisch om die vechtscène te zien.

Nu heb ik de film ook gekeken. De film hangt samen met cliche's maar toch vond ik deze film verassend goed. Prettig om naar te kijken. Realistisch qua dans en achtergrondverhalen van de karakters. In ieder geval veel beter dan de vergelijkbare film "save the last dance".

Mwa, gemiddelde film. Ik heb betere choreografie gezien dan in deze film. Het acteerwerk was ook niet echt bijster. Nou is dat bij de meeste dansfilms wat minder omdat vaak dansers de rollen spelen in plaats van acteurs.

Er heeft me eigenlijk niets echt verrast in deze film. Het einde vond ik ook eigenlijk niet echt verrassend.

Toch was het wel vermakelijk om naar te kijken. Ik heb me zeker niet verveeld maar een toppertje is het niet, deze film.

IK vond het ook een hele mooie film. Misschien cliche, misschien voorspelbaar. Maar het feit dat een verhaal voorspelbaar is, betekent nog niet per definitie slecht is. Een verhaal met een dergelijk onderwerp kan haast niet anders dan voorspelbaar zijn.

Een nogal aparte film maar op zich heb ik wel een paar keer kunnen lachen. Bijvoorbeeld die gasten die zoveel slang gebruiken dat ze niet meer te verstaan zijn. Maar af en toe is het ook erg flauw. Ik vond het toch wel vreemd dat op het einde Dennis iemand anders bleek te zijn. Het sloot het verhaal voor mij toch een beetje vreemd af. Maar over het algemeen gezien kijkt deze film wel makkelijk weg.

Eerlijk gezegd vind ik het maar een beetje slappe hap deze film. En dat stelt me toch teleur met een cast als deze. Ik heb het idee dat de makers dachten dat ze er met het acteerwerk van deze acteurs wel waren en verder niets meer hoefden te doen aan het creeeren van een sfeer, opbouw van spanning. uitwerken van mooie dialogen of het in beeld brengen van mooie plaatjes.

Helaas kan een film niet gedragen worden op sterk acteerwerk alleen. En om je eerlijk te zeggen was ik hiervan ook niet zo van onder de indruk. Het leek een beetje op automatisch piloot werk van de heren. De enige die er voor mij uitsprong was Mila Jovovich.

Het einde vond ik ook erg magertjes. Ik had dan uiteindelijk toch gehoopt op een dramatisch einde waarin of De Niro het karakter van Stone zou afmaken of dat hij er zelf een einde aan zou maken. Maar ook dit bleef uit waardoor het helemaal bij een gemiddeld filmpje bleef.

De openingsscene van deze film is wel heel indrukwekkend hoe ze een hinderlaag ingelokt worden. Je kan bijna een beetje de sfeer proeven zoals het ongeveer er aan toe gegaan moet zijn in Irak. Daarna beland je opeens in een soort rapnummer met allemaal heftige oorlogsbeelden en ik dacht: Oh jee, nu gaan we zo'n pro-amerikaans oorlogsfilmpje krijgen.

Uiteindelijk bleek dat niet zo te zijn en stellen ze zelfs het amerikaanse oorlogsbeleid aan de kaak wat betreft het terugsturen van militairen naar Irak of Afghanistan. Ik vond dat heel sterk neergezet.

Jammer vond ik dat het soms allemaal een beetje chaotisch oogde in het begin. Vooral in het begin schoot je te snel van heden naar verleden in flasbacks die te kort op elkaar volgden. Gelukkig had je op een gegeven moment geen flashbacks meer maar nog steeds vond ik wel dat de scene's zich nogal abrupt elkaar opvolgden.

Desondanks was het verhaal wel heel sterk. Kortom: een goede en indrukwekkende oorlogsfilm om naar te kijken.

Ik vond dat deze film wel een indrukwekkende impressie gaf van hoe het er aan toe zou kunnen gaan op het oorlogstribunaal in Den Haag. De rol van de officier van justitie vond ik echt een hele sterke. Ze was zo gedreven .... dat kwam heel sterk over op het beeld en maakte dat ik constant geintereseerd bleef in het verhaal. Het word nergens echt spannend maar indrukwekkend vond ik het zeker wel.

Eerlijk gezegd had ik ook graag wat meer gezien over de storm zelf. Het verhaal van moeders die op zoek is naar haar baby vond ik wel boeiend maar ik had niet verwacht dat dat het grootste gedeelte van de film zou betreffen. Ik had verwacht dat de storm dat meer zou doen. Ik heb van mijn familie veel over de watersnoodramp gehoord. Als zeeuwen hebben mijn grootouders, vader, ooms en tantes ook een verschrikkelijke ervaring gehad. Het verhaal van de storm zelf is dus eigenlijk ook al genoeg om te vertellen.

Het acteerwerk vond ik heel sterk. Van iedereen eigenlijk. Ik kan niemand noemen die ik minder vind.Alhoewel ik bepaalde karakters niet echt goed uit de verf vond komen. Zoals de babysteler en de vader. Deze karakters hadden wat drama betreft wel veel verder uitgewerkt mogen worden. Ik zag op zich wel welke kant ze met deze karakters wilden gaan maar het kwam er niet uit. Barry Atsma vind ik ook een hele prettige acteur om naar te kijken. En dan bedoel ik niet alleen qua uiterlijk.

Jammer dat het geluid af en toe wat minder was. Ik vond de acteurs af en toe erg slecht verstaanbaar. Dan waren de muziek of de geluiden eromheen harder dan de stemmen en dat maakte het niet altijd duidelijk te volgen.

Het einde van de film vond ik matig. Wel vond ik het symbolisch heel mooi hoe je ziet dat ze het leven weer oppakt door mee te gaan helpen met zandzakken op te bouwen. Maar die ceremonie op het einde vond ik erg afgeraffeld. Binnen no time had ze door dat het haar zoon was. Dit had wat mij betreft wat meer uitgewerkt mogen worden. En die Felix vond ik best tenenkrommend om naar te kijken. Hij kwam over als een mannetje van 13 jaar oud.

Leuk om te zien dat de zeeuwse mentaliteit best goed word overgebracht. Ik herkende wel wat trekjes van mijn familie er in terug. Het op het eerste gezicht stugge, niet het achterste van de tong laten zien en de no nonsense houding vond ik wel goed overkomen. Verder vond ik aan het begin van de film het effect van het water en de storm heel sterk en indrukwekkend neergezet.

Heel erg sterk vind ik deze film niet. Ik vond de personen in deze film niet zo sterk neergezet. Degene die Ann Rule speelde bleef erg vlak en ik kon niet echt peilen hoe zij zich echt voelde over het feit dat haar goede vriend een seriemoordenaar bleek te zijn.

Ted Bundy vond ik ook niet overtuigend. Ik heb beelden gezien van de echte Bundy en dan zie je gewoon een echte sympatieke vent waarvan je totaal niet van zou verwachten dat hij zo'n beest is. Heel freaky om te zien als je weet hoe hij is. Terwijl ik vind dat Ted Bundy in deze film toch nog steeds een beetje een creep lijkt af en toe.

Maar als je geintereseerd bent in het verhaal van Bundy is het op zich wel een aanrader alhoewel je niet duidelijk alle feitjes ziet over deze zaak.

Het verhaal zelf is al heel vaak gefilmd maar toch vond ik deze film heel erg spannend. Het zou op waargebeurde feiten zijn gebaseerd en dat geeft ook nog een extra stukje spanning mee.

Het verhaal zelf verloopt behoorlijk traag maar dit in combinatie met de donkere sfeer creeert een soort mystiek aan deze film waardoor het extra spannend wordt.

De harde bonken op de deur en het geristel om het huis heen waren nog spannender dan het moment dat de daders echt voor ze staan.

Liv Tyler vond ik aan de ene kant wel goed in de film maar ik ergerde me af en toe aan haar karakter dat constant domme vragen aan het stellen was aan haar vriend. Wat gebeurt er ? Wat ga je doen ? Wat was dat ? Weet hij veel ! Hij weet net zo veel als jij.

Een stukje begreep ik niet in het verhaal. Wat was toch de motivatie van de vriend om met het geweer naar buiten te rennen om hulp te zoeken en haar ongewapend bij het huis achter te laten. Je kan beter samen gaan zoeken zodat je samen gewapend blijft. Dat vond ik een beetje vaag.

Maar afgezien van het feit dat dit thema al zo vaak verfilmd is, vond ik het zeker een heel spannende film.

Op zich vond ik het wel een spannend en interessant verhaal. Hoewel het af en toe ook aardig ongeloofwaardig was. Vooral op het einde want hoe kan het nou dat al die mensen neergeknald worden en op het einde kunnen ze toch nog alles in de doofpot stoppen. Ik weet dat het op kleine schaal gebeurd maar hier werd het zo opgeblazen dat het absoluut ongeloofwaardig op mij overkomt.

Keanu Reeves vond ik goed in deze rol zitten. Ik ben niet altijd gecharmeerd van zijn rollen maar dit karakter zette hij behoorlijk geloofwaardig neer. Whitaker vond ik heel de film een constante goede rol neerzetten maar het einde stelde mij een beetje teleur. Toen alles uitkwam kon ik niet echt ontdekken hoe zijn karakter het onderging.

Al met al een redelijk interessant verhaal maar echt spannend word het nergens.

Ik vind de film echt niet zo heel erg slecht hoor. Het verhaal sprak me zeker wel aan. Okee, het acteerwerk is niet altiijd even best. Demi Moore komt soms wat nep over en Burt Reynolds is veel te overdreven. Deze hadden ze wat mij betreft wel achterwege mogen laten. Ook mis ik net een beetje meer diepgang in het verhaal van deze vrouw wat op zich toch wel een ernstig verhaal in.

Toch kon ik het wel waarderen hoe het dansen in een club werd weergegeven. Vooral in combinatie met de steengoede muziek van Annie Lennox was het zeker niet slecht.

Ik ben bij de opnames geweest in Central Park. Toevallig had een vriend van mij een job op de set en ik mocht heel even meekijken. Ze nemen dan allemaal scenes op die natuurlijk nergens op lijken omdat dat muisje niet te zien is. Ik besefte wel dat het extra moeilijk is om dan opnames te maken qua timing en plaatsing. Dit is geen film naar mijn smaak ( is natuurlijk ook kinderfilm, alhoewel ik daar ook van kan genieten) Maar nu ik weet hoe moeilijk het was om die scenes te schieten kan ik het wel meer waarderen dat ze er zoiets leuks van hebben gemaakt. Dat heeft mijn stem dus wel beinvloed.

Van de films die over dit soort schoolproblematiek gaat vond ik deze het meest realistisch overkomen. En dan laat ik wel even het feit dat de directeur van de school een complete drugfabriek in de school onderhield buiten beschouwing. Het werd namelijk niet zo geromantiseerd zoals dat wel bij Dangerous Minds en Freedom Writers het geval was. Het is in deze film allemaal wat rauwer.

Heel vermakelijk om te zien hoe hij de klas aanpakt.

Ik vond dit wel een lekkere romantische film. Het komedie gedeelte kan ik eerlijk gezegd niet zo vinden in deze film maar ik kon wel heerlijk met het romantische gedeelte.

Alec Baldwin was ook heel erg goed gecast voor deze film. Als ik zo de bladen mag geloven speelde hij hierin bijna zichzelf. Hij staat ook bekend als een beetje een badguy en dat straalt hij hier ook wel uit. Ook Sarah Michelle Gellar zette hier een goede prestatie neer want ik vond het gevoel tussen de twee spelers heel erg geloofwaardig. Het voelde lekker vertrouwd en toch spannend tussen de twee.

Voor de rest is dit niet echt een hoogstaande film maar ik heb toch wel heerlijk kunnen meeleven in de gehele liefdesontwikkeling en bij een romantische film vind ik dat toch het belangrijkste.

Op zich vind ik dit wel een typische "Hallmark" film maar toch onderscheidt hij zich wel van de rest. Het acteerwerk ligt wel wat hoger dan ik normaal gewend ben van dit soort films. Als eerste is daar de chauffeuse. Haar betrokkenheid en zelfs liefde voor de kinderen is erg ontroerend en komt heel realistisch over. Hoe zij ondanks haar eigen angst toch het welzijn van de kinderen als prioriteit houdt is ontroerend om te zien.

Verder vind ik dat ook de kinderen een hele goede prestatie hebben geleverd wat betreft acteren. Vooral het meisje dat geen kreukje in haar mooie witte jurk wilde, Ernesto die naar de maan wilde en het jongetje met de gameboy waren heel erg goed. De dader en de aanvoerder van het politieteam vond ik daarentegen weer stukken minder.

Het ziet er uit als een behoorlijk standaard film maar laat je dat niet tegenhouden want hij is zeker niet zo slecht als dat je in eerste instantie misschien zou denken.

Het is geen superfilm want echt een verhaal of goede dialogen zijn er niet maar toch, uiteindelijk hangt er wel een prettige sfeer tussen de twee hoofdrolspelers. Het is wel leuk om te zien dat ze toch wel echt verliefd raken en dat er een goede chemie tussen hen is. En dan is de film toch wel prettig wegkijken maar meer dan dat is het niet.

Wat een ontzettend leuke film is dit. Op het eerste gezicht een luchtig filmpje maar hoe verder je kijkt zie je dat er toch wel veel meer in het leven van de vrouwen plaatsvindt dan dat je op het eerste gezicht zou zeggen. Ik heb vooral meegeleefd met de vrouw die een relatie bleek te hebben met een getrouwde man. De manier waarop zij gekwetst is, vooral het moment dat ze in de hotelkamer tevergeefs op hem zat te wachten. vond ik heel triest om te zien. Het verdriet kwam heel sterk over. Tevens het moment dat ze binnen is bij de vrouw van haar "vriend". Dat vond ik heel erg sterk overgebracht door de actrice. De melancholische muziek tussendoor geeft het geheel nog een extra mooi tintje.

Maar naast de melancholie en drama is er ook voldoende humor. En dat is juist hetgene wat deze film goed in balans houdt en er een wat scherper randje aan geeft. Vooral Lilli was erg grappig hoe triest het af en toe ook was om te zien dat ze toch aan het aftakelen was en af en toe de weg kwijt was. Maar ook de hectische en driftige interactie tussen de vrouwen was erg grappig om te zien.

Jammer eigenlijk dat het verhaal niet helemaal uitgewerkt werd tussen de politie agent en dat ene meisje die zo bedonderd was door haar "vriend"die getrouwd bleek te zijn. Je ziet wel iets opbloeien maar ik had het wel leuk gevonden om ze toch bij elkaar te zien komen. Verder vond ik het een prachtige film.

Deze film weet heel goed een bepaald creepy onderbuik gevoel vast te houden en dat maakt deze film heel sterk voor mij. Ik weet niet of dat nu komt door het acteerwerk of door de regisseur die de sfeer er goed in weet te houden maar ik was daar wel van onder de indruk.

Wat acteerwerk betreft heb ik een dubbel gevoel. Nu weet ik dat het theatrale en misschien wat overdreven acteerwerk bij de tijd van toen hoort en ik hou er normaliter wel van. Maar dit keer kon ik me af en toe wel wat irriteren aan Norma. Ik vond haar toch echt af en toe net iets tè waardoor het verhaal iets gemaakts kreeg. Ik weet wel dat dat ook bij haar personage hoorde maar dan nog ....Dat is eigenlijk het enige wat me af en toe een beetje tegenstaat. Voor de rest vind ik het een dijk van een film.

Alleen al de beginscène waarin Joe in het water drijft met alle fotografen achter hem is echt waanzinnig. En dat geeft gelijk al de sfeer voor de rest van de film aan. Het einde had eerlijk gezegd van mij wel wat theatraler gemogen zoals Norma in het echte leven ook was maar verder echt een geweldig goede film.

Op zich kijkt dit filmpje wel lekker weg. Er gebeurd weinig tot niets maar het sfeertje is wel lekker. Inderdaad het stukje waarin het personage van Nick Stahl via de gitaar contact zoekt met een andere gitarist is wel leuk. Verder vind ik dat de personages en hun verhalen maar matig uitgewerkt zijn. Aan het einde van de film had ik nou niet echt het gevoel dat ik veel wijzer ben geworden.

Wat een mooie film is dit. Het wordt heel klein, subtiel en breekbaar gehouden maar dat geeft het juist zijn charme en is ook wel het sterkste punt aan deze film. Wat is het ontroerend om te zien hoe deze vrouw haar hoofd boven water probeert te houden. Nadat het haar al die jaren voor de wind is gegaan als populaire cheerleader moet ze nu worstelen om boven te blijven. Maar wat blijft ze lief en aandoenlijk.

De band tussen de twee zussen is ook heel mooi om te zien. De dynamiek die er heerst tussen hen twee is heel sterk neergezet. Ze houden verschrikkelijk veel van elkaar maar kunnen elkaar af en toe ook wel schieten. Met natuurlijk als hoogtepunt als haar zus het huis waar ze in werkt tot op de grond toe laat afbranden.

Er komt daarin wel een wijze les naar voren. Rose staart zich zo blind op dat feest waar ze wilde laten zien dat het haar na al die tijd eindelijk ook een goed afgaat dat ze hetgeen wat haar juist red, haar bedrijf, hierdoor in vlammen op ziet gaan. Letterlijk. Terwijl het feest waar ze was uiteindelijk nergens op uitdraaide. Zo zie je maar dat je je altijd moet blijven focussen op datgene dat echt belangrijk is en je niet moet laten verleiden door de nietszeggende massa eromheen.

Op het einde is het heel mooi om te zien dat haar vader al zijn geld in haar bedrijf investeert. Hij manifesteert zich in het begin een beetje als een wereldvreemde man die er wel voor zijn dochter wilt zijn maar zich soms kan verliezen in zijn eigen wereldje. Uiteindelijk blijkt dit totaal niet het geval te zijn.

Ja, wat mij betreft is juist die sterke familieband en het gevoel dat daarmee overgebracht word het mooiste van deze film. Heel intiem, heel mooi.

Ik heb met mijn stem toch ietsjes verhoogd. Ook al vond ik het over het algemeen een flutfilm toch moest ik om bepaalde stukjes toch wel lachen. Vooral de stukjes waarin ze of heel hitsig doet of een scene in een film heel overdreven nadoet.

Wat ik jammer vond is dat het verhaal totaal geen inhoud had en de personage's veel te overdreven om leuk te zijn. Ook waren veel spelers de "high school" leeftijd allaaaaaaang voorbij dus dat kwam ook een beetje vreemd over. Maar ja, ik moet wel zeggen. Ik heb af en toe toch wel gelachen.

De film komt langzaam op gang. Het verhoren van de getuigen vond ik op een gegeven moment een beetje saai worden. Maar als de ontknoping dan opeens daar is, is het ook wel heel erg spannend. Ik had niet door dat de FB I agenten uiteindelijk de moordenaars bleken te zijn. Mijn man had het echter wel door dus dan zal het inderdaad wel voor sommigen redelijk voorspelbaar zijn.

Tsja, ik weet het niet. Ik vond het wel een spannend verhaal en een verrassend einde maar toch vond ik het een beetje oppervlakkig blijven. Waarschijnlijk ook omdat de moordenaars opeens vanuit het niet er blijken te zijn en de slachtoffers binnen een mum van tijd dood waren. Het ging me wat te snel wat dat betreft.

Verder vond ik de twee killers een beetje over the top. Als Sam nog alleen is vond ik hem heel sterk en ijzingwekkend overkomen maar zodra Elizabeth erbij komt vond ik het geheel nogal overdreven.

Dit is een hele leuke kinderfilm. De animaties zijn leuk om naar te kijken en het verhaal behoorlijk spannend. Ook is dit een film die leuk is voor kinderen èn voor de ouders. Mijn dochertje van 4 heeft er ook behoorlijk van genoten dus het is echt een film voor klein en groter. Alhoewel het voor kleintjes die wat sneller bang zijn voor een film deze film ook wat te eng zullen vinden.

Persoonlijk vond ik het wat te nederlands en had ik het geheel liever wat vlaamser gehad. Suske en Wiske en hun vrienden zijn gewoon vlamingen en persoonlijk had ik ze zo toch liever gezien. Ik hoor trouwens net dat je wel voor vlaams kan kiezen op de dvd.

Ik vind dit een leuke romcom om naar te kijken. Het is niet één van de beste om te zien maar het sfeertje dat er in heerst was heel prettig. Natuurlijk kan je ook vanaf het begin als ze de scheidingspapieren naar hem komt brengen vanuit NY al raden hoe het verhaal gaat aflopen maar dat heb je bij de meeste romcom's en bij dit soort films mag dat voor mij de pret niet drukken. Met de chemie tussen Melanie en Jake was ook goed aanwezig. Dit alles bij elkaar maakt dit een leuke film om naar te kijken.

Op zich een heel mooi dramatisch verhaal maar ik ben er niet door gegrepen. Waar dat precies aan ligt weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat Nelson wel heel snel omsloeg als een blad aan een boom wat betreft zijn houding tegenover het leven. Ik had dat toch wat subtieler uitgebouwd waardoor ik nu toch het gevoel had dat ik een stukje miste.

Waar deze film zich onderscheid van andere films over dit thema is omdat hier de ziekte niet uitgebeeld word maar meer de fase ervoor. Hoe je in het leven komt te staan nadat je te horen krijgt dat je zo ziek bent. De manier waarop Sara alles uit het leven wilde halen en haar positieve houding vond ik heel mooi en sterk weergegeven.

Maar verder was ik niet zo onder de indruk.

Dit is een filmpje dat gewoon lekker wegkijkt. Ik vind de chemie tussen Wallie en Kassie erg sterk waardoor ik me lekker kon inleven in hun verhaal. De vriendschap en aantrekkingskracht tussen de twee vond ik wel sterk overgebracht.

Julliette Lewis vind ik meestal een verademing in een film. Ze heeft iets heel aparts over zich. In deze film vond ik haar toch wat minder. Het bevruchtingsfeest ging ook eigenlijk helemaal nergens over ook al was het wel nodig voor het verhaal.

De film begint wel origineel maar naderhand word het verhaal toch wel standaard. Ik stoorde me daar echter niet zo heel erg aan. Ik vond hem gewoon leuk !

Mijn dochtertje van vijf heeft ademloos naar deze film zitten kijken. Ze vond Merlijn heel erg grappig en de avonturen die Arthur en Merlijn beleefden hilarisch. Vooral het eekhoorngedeelte maakte veel indruk op haar. Gelukkig was het gedeelte met de draak ook niet te eng voor haar.

Voor een film uit 1963 vind ik het er visueel heel goed uitzien. Ik zag ook pas op het einde dat de film al zo oud was. Ik als volwassene vind de verhaaltjes wat flauw en zie ook dat het niet te nauw genomen word met het verhaal van Koning Arthur. Maar voor de kinders is deze film absoluut een aanrader.

Deze film geeft een heel indringende weergave van wat een impact het regime van SH heeft gehad en wat voor een ellende er heerste na de eerste golfoorlog. Heel tragisch om te zien. Het verhaal wordt wel simpel gehouden maar ik vind het hier wel bij passen. Het wordt dan ook meer dan gecompenseerd door het ene schitterende plaatje van Irak na het andere. En de tragedie komt toch wel heel duidelijk over zonder al te veel drama.

Tegen het einde aan vond ik het verhaal trouwens wel meer vorm krijgen. Als ze die man in de bus ontmoeten die onder dwang bij het leger van Hussein moest. Zijn schuldgevoel was heel tragisch. Het einde zorgde ook voor een flinke brok in mijn keel als de kleine man ontdekt dat hij zijn oma is verloren. Hopelijk gaat hij nog op zoek naar de man die hij in de bus had ontmoet....

Dit is een wazige, bizarre, depressieve maar toch heerlijke film om naar te kijken. De donkere kant van het leven wordt hier vertoont en toch voelde het voor mij prettig om hier naar te kijken.

De film is helemaal volgepropt met symboliek en niet alles begreep ik er van (het brandende huis van Hazel bijvoorbeeld ontging me) maar sommige dingen raakten me juist weer heel erg. Ik denk dat iedereen, ondanks het donkere, er wel iets heel persoonlijks uit kan halen. Tenminste, dat gevoel heb ik bij deze film.

Af en toe zakte het wel wat in en ging het wat te ver in zijn surrealisme. Bijvoorbeeld toen er een acteur werd aangenomen om Sammy te spelen die Caden speelde. Toen was ik even bang dat het te ver zou doorslaan en af en toe deed dat het ook wel. Maar het schitterende einde maakt weer een hoop goed.

Een film die je heel erg laat nadenken, mooi !