Opinions

What you see is what you get. Net zo voorspelbaar als dat Morgan Freeman de rol van Nelson Mandela speelt, loopt de rest van de film precies zoals je het zou verwachten. Enkel de matige uitvoering is toch wel een verrassing. De film geeft een alleraardigst kijkje in het leven van Mandela, maar focust tegelijkertijd op een hele hoop onzin, waar je uiteindelijk niets mee kan. Zoals het uitgebreide subplot rondom de beveiligers, dat verder nergens naar toe gaat. Het gaat op een gegeven moment zelfs zo ver dat er, tijdens een scène, ergens random naar een beveiliger die ligt te slapen wordt geschakeld. Geen idee waarom, net als dat ik geen idee heb waarom die beveiligingsmannen zoveel tijd van de film in beslag namen. Hetzelfde geldt overigens voor de familie van Damon, ook redelijk verspilde tijd breng je met hen door.

De rest van het verhaal draait om Freeman en het rugbyteam. Hoewel, eigenlijk enkel aanvoerder Damon, want de rest van het team leer je praktisch niet kennen. Daarom ook best moeilijk om met ze mee te leven, je ziet ze amper. En zo worden behoorlijk veel dingen in het script eventjes aangestipt, maar al vrij snel opzij geschoven. Eerlijk is eerlijk, de film is verder prima verzorgd, het acteren is prima en het is overduidelijk met veel zorg en aandacht gemaakt, maar het script gaat op veel momenten veel te veel heen en weer. En bepaalde keuzes zijn niet allen even sterk. Zo wordt het sentiment af en toe met liters tegelijkertijd in je strot gegoten, met name tegen het einde als de editor elk shot in (een erg lelijke) slowmotion laat afspelen. En dan hebben we het maar niet over dat verschrikkelijke popnummer dat halverwege de film ineens wordt gestart. Verschrikkelijk.

2,5 hele kleine sterren.

Na Upgrade had ik wel vrij hoge verwachtingen van de nieuwe Leigh Whannell. En warempel, de beste man flikt het weer. Ditmaal zijn het vooral de 'minimale middelen' die opvallen. Whannell zorgt meteen voor een pakkende opening, met maar bar weinig woorden maakt hij sterk duidelijk wat er aan de hand is. Vervolgens is de film op z'n best als er niets gebeurd. Lege kamers waren nog nooit zo spannend. Soms zit je op het puntje van je stoel, puur omdat je naar een lege stoel kijkt. Enorm doeltreffend. Gaandeweg leunt de film steeds iets meer op actie en sensatie in plaats van pure spanning, maar het blijft de gehele speelduur intrigerend. Los van de minimale middelen vond ik het erg fijn dat de film lekker simpel bleef.

Elisabeth Moss is verder uitstekend gekozen als de vrouw die langzaam doordraait en het zwaar te verduren krijgt - ik las al een reactie van iemand die haar nu eens een luchtige romantische komedie gunde. Je leeft goed met haar mee en ook de bijrollen worden sterk vertolkt. Ik heb het origineel van James Whale nog niet gezien, maar wat ik gehoord heb heeft het vrij weinig met deze nieuwe versie te maken, op de titel - en een naam van een hoofdpersonage - na. Maar het klinkt als een goede manier om een klassieker nieuw leven in te blazen; geen letterlijke remake, geen semi-reboot/sequel en geen universum bouwen met Mummy en het monster van Frankenstein, maar een originele insteek voor een bestaand concept en zo'n film dan lekker simpel en effectief houden. Ik kijk in ieder geval halsreikend uit naar de volgende Whannell.

4 sterren.

Jack Lemmon en Shirley MacLaine keren na het meesterwerk The Apartment terug in een film van Billy Wilder. Toch is Irma la Douce niet zo'n schot in de roos als hun vorige samenwerking. Sterker nog, Irma is één van de mindere films van Wilder die ik tot dusver heb gezien.

Vooral als je net One, Two, Three van Wilder hebt gezien, valt op hoe traag Irma la Douce eigenlijk is (hoewel zo ongeveer elke film traag lijkt in vergelijking met One, Two, Three). Op zich niets mis mee, maar er was zeker niet meer dan anderhalf uur nodig om dit verhaal van een klungelige agent die verliefd wordt op een prostituee te vertellen. De film gaat echter maar door en dat levert niet altijd de beste scènes op - soms werd het allemaal wel erg bespottelijk. Qua toon gaat de film ook alle kanten op, het ene moment zien we Nester die in een ruzie huiselijk geweld gebruikt en niet veel later komt de meest kinderlijke slapstick (als zijn ontsnapping uit de gevangenis) voorbij.

Desondanks zijn Lemmon en MacLaine een leuk duo om naar te kijken, speelt die ober een leuke bijrol ('But that's another story') en is de dubbelrol van Lemmon ook vermakelijk. Al met al een te lange en soms te bespottelijke klucht en zeker niet het beste werk van Billy Wilder. Maar ach, zelfs Wilder op zijn slechtste dag levert een bovengemiddelde film op.

3,5 sterren.

‘De eerste is en blijft de beste’ hoor je bij veel filmreeksen. Wat mij betreft is deze stelling ook 100% van toepassing op de inmiddels gigantische filmserie van de Marvel Cinematic Universe. Want hoeveel films er inmiddels ook zijn gemaakt, die eerste Iron Man film waar men in 2008 mee kwam als startschot is en blijft nog altijd de beste, wat mij betreft. Want los van het feit dat deze film het begin is van die enorme reis met inmiddels vele tientallen superhelden is Iron Man van Jon Favreau ook gewoon een strakke en enorm amusante superheldenfilm. Een film die voor mij in de categorie valt van ‘de ideale blockbuster’.

Anno 2008 kenden we verscheidene superheldenfilms, maar ze waren vaak toch wat aan de serieuze kant, zoals de X-Men films, Batman en zelfs Spider-Man. Fantastic Four was juist weer de andere kant van het spectrum. En toen kwam Jon Favreau met een ideale mix; een speelse superheldenfilm met een serieuze kant, maar vooral ook veel knipogen. Die mix zit ‘m al meteen in het begin als hoofdfiguur Stark wordt ontvoerd door terroristen en we in een flashback leren kennen. Het deel met de terroristen is oprecht spannend en dreigend, terwijl we ondertussen flink hebben kunnen grijzen om de betweterige, cynische, bijdehante en heerlijk vervelende droogkloot Tony Stark; een rol die Downey Jr. op het lijf geschreven staat. En een rol die hem nu zoveel miljoen heeft opgeleverd dat hij inmiddels op wel meer vlakken op Stark lijkt.

Iron Man is een film met vrij weinig poespas en dat bevalt me heel sterk. Het is een vrij simpel verhaal van een personage dat langzaamaan een superheld wordt, met een paar hilarische test-scènes als gevolg. En ja, alle standaard elementen en personages zoals de sidekick, de love interest en de bad guy komen gewoon netjes langs. Ondanks dat we die formule van een superheld-oorsprongsverhaal inmiddels zó vaak hebben gezien, Iron Man is en blijft staan als een huis en voelt zelfs na meer dan tien jaar nog steeds enorm fris. De film bevat nauwelijks een grammetje vet, de special effects zijn nog steeds van hoogstaand niveau en de personages zijn stuk voor stuk enorm leuke figuren. Fuck, zelfs een simpel stuk robotarm heeft een persoonlijkheid.

4,5 sterren.

Iron Man 2 is het schoolvoorbeeld van een vervolgfilm die propvol zit. Was de eerste Iron Man nog vrij strak en rechttoe-rechtaan, daar worden in Iron Man 2 horden subplots geïntroduceerd, die achteraf maar weinig effect hebben op het grote verhaal in het Marvel universum. Het idee dat de overheid achter de apparatuur van Tony aanzit is interessant, maar tegelijkertijd zien we Justin Hammer die ook een eigen Iron Man pak wil maken, de schurk Whiplash die ook met de apparatuur aan de haal gaat en Tony die zichzelf moet zien te genezen. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, worden ook Black Widow en Nick Fury in de film gegooid om The Avengers alvast aan te kondigen. De bemoeienissen vanuit Marvel zijn ook de voornaamste reden dat dit de laatste film was van Jon Favreau als regisseur voor Marvel. Een paar jaar later gebeurde hetzelfde bij Joss Whedon, die na Age of Ultron ook niet meer terugkeerde, omdat zijn film volgepropt moest worden met linkjes naar toekomstige films. Marvel leek een tijdje meer bezig te zijn met een universum opbouwen dan één goede film neerzetten.

Iron Man 2 is dan ook een enorm zooitje. Het valt dan ook op dat Iron Man 2 het beste werkt als het één subplot rustig uitwerkt. Tony in de rechtbank is een amusante scène, evenals de scènes waarin Stark in z’n eentje aan het experimenteren is. Men mag van geluk spreken dat ze met Stark en het charisma van zijn vertolker Downey Jr. iets waardevols in handen hebben, met een saai hoofdpersoon was dit al snel enorm suf geworden. Downey steelt de show, zeker omdat veel andere figuren in de film niet bijster interessant zijn. Rockwell als Hammer of Rourke als Whiplash hadden enorm leuke schurken kunnen zijn, maar zijn het allemaal ‘net niet’. De film stelt ook het meest teleur tijdens de climax, het grote eindgevecht is maar een matige pay-off en eentje die vrij snel uit je geheugen is gewist. Eigenlijk geldt dat voor de hele film. Sure, het tempo, de humor en met name Downey als Stark zijn sterke hoogtepunten, maar als geheel is Iron Man 2 een vrij inwisselbaar vervolgfilmpje, dat nergens in de buurt komt van de eerste film. Wat betreft Marvel sequels is Iron Man 2 geen Thor: The Dark World, maar het is ook geenszins een Winter Soldier, Ragnarok of Civil War; films uit het MCU die wél een indruk achterlaten.

3 sterren.

Iron Man uit 2008 behoort tot één van de meest geslaagde superheldenfilms, daar waren critici en fan het wel samen over eens. Helaas was Iron Man 2 zo'n typisch verplicht vervolg; veel te snel gemaakt en allemaal net niet. Iron Man 3 - in de handen van Shane Black - is gelukkig een ongenuanceerde achtbaanrit. Black neemt de film niet te serieus en is niet bang om af en toe lekker ongegeneerd over de top te gaan.

Het grote hoogtepunt van Iron Man 3 is - hoe kan het ook anders - Tony Stark. Deze krijgt gelukkig weer genoeg ruimte om met zijn cynische opmerkingen te gooien zodat mierzoet sentiment niet teveel de overhand kan nemen. Dat is ook de kracht van zo'n personage. Hoe zwaar Stark het ook krijgt (en of het nu gaat om zijn relatie of die nogal cliché vriendschap met dat eigenwijze joch), het wordt dankzij Stark's benadering nooit té zoet. Sowieso blij dat Iron Man geen eeuwige goedzakheld als een Superman is; Stark is sarcastisch, lomp, egoïstisch, maakt fouten en verkeerde beslissingen en zijn mond is in eerste instantie vaak groter dan zijn daden. Voor mij liever een sympathieke klootzak in ijzer dan een goody two-shoes in spandex onderbroek.

Verder schudt Shane Black ook nog een paar sterke actiescènes uit de mouw, die overzichtelijk gemonteerd zijn en er uitstekend uitzien. En hoe hoog actie, spektakel en drama ook oplopen, dat komische randje blijft gelukkig intact. Zelfs als je voelt dat de film iets te veel in het standaard stramien van een superheldfilm kruipt, klapt Iron Man 3 er ineens in met een twist rondom Ben Kingsley's ware identiteit. Comic fans zullen wel pissig zijn, ik vond het erg geestig. Enkel jammer dat de echte bad guy een vuurspuwende Guy Pearce is. Dat was vrij waardeloos. Desondanks knap dat een personage die we al vier keer in de bioscoop zagen nog steeds een relatief frisse film krijgt. Het is maar de vraag hoe lang dit personage en deze franchise nog leuk blijft, maar bij Iron Man 3 zijn gelukkig nog maar vrij weinig grote slijtageplekken zichtbaar.

3,5 sterren.

Opnieuw een bewijs dat een fatsoenlijk script geen overbodige luxe is. The Island is bijzonder slecht geschreven, de film begint belabberd en sluit nog slechter af. Gelukkig mag Bay tussenin zijn kunstje doen. De filmmaker laat opnieuw zien prima overweg te kunnen met langdurige over the top actiescènes vol kogelregens, helikopters en een snelweg vol chaos onder een mopje overdreven bombastische muziek. Oh ja, en seks onder de dekens en met de kleren aan, uiteraard. De actie vermaakt prima en ziet er goed verzorgd uit, maar op andere vlakken komt de film erg veel tekort.

Hoofdpersonen McGregor en Johansson waren erg matig, evenals de oersaaie personages die ze vertolkten. Verder een script met flauwe humor, bespottelijke momenten, belachelijke en onbedoeld lachwekkende dialogen en een walgelijke afsluiting, waar werkelijk geen greintje creativiteit bij komt kijken. Wat dat betreft was ik blij als Bay even ongegeneerd al zijn trucjes erbij haalde en er toch nog een aardige kermis van wist te maken. Het zorgt ervoor dat je de film best uit kan kijken (en leuke bijrolletjes van Steve Buscemi en Tom Everett maken gelukkig ook één en ander goed), maar daar is het dan wel mee gezegd.

Voordeel van de twijfel. 2,5 héle kleine sterren.

Het bekende boek van Stephen King in de vorm van een miniserie van regisseur Tommy Lee Wallace (Halloween III, Fright Night 2). Wie een dergelijke film op late leeftijd voor het eerst ziet, zal ongetwijfeld niet erg onder de indruk zijn. Zie je deze film, net als ondergetekende, echter op jonge leeftijd, dan is het niet ondenkbaar dat je bedlampje een aantal nachten aan moet blijven. Want hoewel de film op latere leeftijd uitstekend af te kraken is op veel fronten, de door Tim Curry gespeelde Pennywise is me als klein jochie erg bijgebleven.

Maar ook op latere leeftijd blijf ik erbij dat Curry de film maakt tot wat ie is. De man is praktisch onherkenbaar en heeft het ideale stemgeluid, vooral zijn lach is geweldig. En in combinatie met het interessante uitgangspunt levert dit een sterk en boeiend eerste deel op. De jonge acteurs zijn stuk voor stuk uitstekend en in dit eerste gedeelte komen ook de beste momenten voorbij. Momenten als Pennywise tussen de witte lakens in de openingsscène of het zeer effectieve knipoog- moment in het fotoboek blijven wel eventjes hangen. Het zijn vaak de kleine, subtiele momenten die het 'm doen. In combinatie met uitstekende muziek van Richard Bellis.

Maar hoeveel jeugdsentiment It ook is, met een beetje kritische blik komen aardig wat zwakke punten naar boven drijven. Wat te denken van de behoorlijk matige volwassen cast, waarvan eigenlijk enkel Tim Reid nog iets voor elkaar krijgt. De rest is om te huilen, met Olivia Hussey voorop in de polonaise. Verder is alles bijzonder braaf, maar dat krijg je met een TV-film. We mogen de scherpe tanden van Pennywise aanschouwen, maar daarna moet er toch echt worden geknipt. En als laatste komt, uiteraard, het einde. Een einde waarin een lange, en soms zeker veelbelovende aanloop, resulteert in iets dat nauwelijks met woorden te omschrijven is. Over een anticlimax gesproken.

Voordeel van de twijfel, kleine 3,5 sterren. Vooral voor Curry.

We hebben in de loop der jaren veel onnodige horror-remakes voorbij zien komen, maar eindelijk is men op het idee gekomen om het werk van Stephen King eens aan te pakken. Want veel van Kings verfilmingen - met name het TV-werk uit de jaren 90 - heeft potentie, maar is erg matig uitgevoerd. We hoeven geen update van Halloween of A Nightmare on Elm Street, geef maar een sterke versie van The Stand of The Langoliers. Of IT, een miniserie die ik beschouw als jeugdsentiment en waar ik als kind wakker van kon liggen. Maar kijk je die 1990 versie vandaag de dag terug, dan is het toch alles behalve eng. Het is eerder lachwekkend en soms zelfs beschamend.

Dat wil overigens niet zeggen dat deze IT van Andy Muschietti álles beter doet. De miniserie heeft als voordeel dat het meer tijd kan geven aan de personages, iets wat in deze film wat lastiger is. Sommige kinderen als Billy en Beverly worden wat uitgediept, maar personages als Mike of Stan komen er behoorlijk karig van af. Ze zijn niet veel meer dan de donkere en de Joodse jongen. Had wel meer willen zien. En dat is ergens een goed teken, want de Losers zijn een interessant en leuk groepje hoofdrolspelers. Net als in de miniserie zijn er goede jonge acteurs gevonden. De bijrollen waren wat minder geslaagd. Ik had gehoopt dat ze van de miniserie zouden afstappen en de bijrollen wat minder zwart-wit zouden maken. Maar de bullebakken en de ouders (met name de vader van Beverly en de moeder van Eddie) zijn net zo eendimensionaal als in de oudere versie. Iets meer nuance was daar prettig geweest.

Maar ach, wie boeit de ouders iets in een film over kinderen die worden opgejaagd door een moordlustige clown? De moeilijkste taak qua cast was voor Sarsgård, die in de clownsschoenen van Tim Curry moest treden. Curry is en blijft fenomenaal als Pennywise, maar Sarsgård doet het eveneens erg goed en doet gelukkig ook iets nieuws met de rol. Waar Curry nog oogt als een normale clown, is de nieuwe Pennywise meteen al een enge freak; de eerste keer dat we 'm zien drupt er water langs zijn scherpe voortanden en staan z'n ogen op een wat vreemde positie. Tijdens de kenmerkende scène met Georgie zien we nog een groot verschil met de miniserie; de film kan veel verder gaan. In de miniserie werden de gruweldaden van Pennywise nog weggeknipt met een fade naar een ander shot, hier mogen we het allemaal zien. Stiekem was iets meer suggestie wel wat spannender geweest, van mij had er net iets meer aan de verbeelding overgelaten mogen worden, zeker zo vroeg in de film.

Ik was er op basis van de trailer al een beetje bang voor, maar deze film bevat een hoop voorspelbare jumpscares. Lange stilte, waarin kinderen in een donkere gang op iets af lopen en BOEM! Gelukkig zijn er ook een paar andere scares, die in mijn ogen veruit het beste werken. Scènes als Pennywise en het schaap achter het doorzichtige gordijn of Pennywise die toekijkt hoe Mike in elkaar wordt geslagen. Eén van de tofste sequenties vond ik met Ben en zijn research in de bibliotheek. Net als in de miniserie komt één van mijn favoriete scares van een foto uit een fotoboek. Sowieso props voor Andy Muschietti qua het neerzetten van een uitstekende sfeer. Geestig ook hoe ik nu hoor dat mensen de film vergelijken met Stranger Things, maar niet weten waar Stranger Things de inspiratie vandaan heeft gehaald.

Ik kijk uit naar het vervolg, waarin - zover ik begreep - de volwassen personages aan de beurt komen, ook al had ik nog wel wat meer willen zien van deze kids. Wellicht was een format als Stranger Things voor IT helemaal niet zo gek geweest. Hoe het ook zij, het tweede deel zal ongetwijfeld veel meer verbeterpunten hebben ten opzichte van de miniserie. Betere acteurs en een beter einde moeten niet moeilijk te realiseren zijn. En wat mij betreft pakken ze daarna nog een hoop TV-werk van King aan voor een remake als dit, want het smaakt wel naar meer.

3,5 sterren.

Het zou niet bijster lastig worden voor Andy Muschietti om kwalitatief iets beters te maken dan het tweede deel van de miniserie uit 1990. Immers is vriend en vijand het er over eens dat het deel met de volwassenen in de miniserie van Tommy Lee Wallace niet bepaald sterk is. Maar alsnog werd het wel een klus om het boek van Stephen King fatsoenlijk te verfilmen, het is in het verleden al vaak gebleken dat het werk van de man niet even eenvoudig op het doek te brengen is. Zeker de eindes van zijn verhalen zijn niet altijd al te best - wat ook blijkt uit een terugkerend grapje in It: Chapter Two.

In het kort; It: Chapter Two is een prima film. Niet fantastisch, niet slecht. Maar waarom zou ik het kort houden, dat doet de film immers ook niet. Ondanks de enorme speelduur voelt It: Chapter Two echter niet aan als véél te lang. De film is genoeg in beweging en er valt genoeg te vertellen. Daarnaast zijn de personages boeiend genoeg en er zijn ook nog eens een paar uitstekende acteurs binnengehaald. Wel blijkt dat de personages vooral goed werken als groep. Je zou de film kunnen vergelijken met Avengers: Age of Ultron; ook zo’n film waar heel veel gebeurd, maar die het leukst is als een paar hoofdpersonages gewoon bij elkaar zitten te ouwehoeren. Sterker nog, in het geval van It: Chapter Two is het bijna jammer dat alle personages gaandeweg juist hun eigen avonturen moeten beleven, als groep zijn ze een stuk leuker. Hun eigen kleine avonturen in Derry - gecombineerd met flashbacks - zijn aardig, maar ook redelijk voorspelbaar. Vooral die in your face jumpscares blijven maar matig en vermoeiend.

De film moet het dus vooral hebben van de cast en die stelt niet teleur. McAvoy en Chastain lijken de bekendste namen en de voornaamste focus van de film, maar vooral James Ransone en Bill Hader vallen op en zorgen voor een stukje lucht. Vaak best fijne lucht, ik kon de humor geregeld wel waarderen. Alsnog is de toon af en toe wel erg uiteenlopend. Zo lijkt de scène waarin een oudere Henry Eddie neersteekt zo uit The Hangover te kunnen komen. Toch opvallend dat de meest komische momenten in je film niets met de clown te maken hebben. Die clown heeft overigens wel meer te doen. Waar in de miniserie Tim Curry gaandeweg steeds minder te doen kreeg, daar blijft Skarsgard de hele film actief. En ook al is hij geen Tim Curry, het is ab-so-luut geen straf om hem aan het werk te zien. Zelfs 170 minuten lang.

Waar de film natuurlijk vooral de miniserie in kon verslaan waren de effecten, want It: Chapter Two heeft een flink budget, een stuk meer dan een televisieserie van begin jaren 90. Maar van goede effecten kunnen we toch niet spreken. Sterker nog, soms is het allemaal echt opvallend lelijk. Vergeleken met de miniserie denk ik dat ik het rubberen masker in de scène met mevrouw Kersh uiteindelijk efficiënter vind dan het CGI gedrocht dat in deze film verschijnt. Oké, qua lelijkheid winnen ze het niet van de stopmotion spin uit de miniserie, maar qua special effects mocht het toch wel ietsjes meer zijn.

En dat ‘mocht het niet ietsjes meer zijn’ geldt - net als bij Chapter One - trouwens ook voor bepaalde verhaallijnen en personages. Want hoe lang de film ook duurt, het lijkt soms alsof men nog véél meer had kunnen - en willen - vertellen. Was It dan toch niet beter geschikt geweest als televisieserie in plaats van twee films? Personages als Mike, Ben en Stan krijgen wederom maar bar weinig te doen en de meerwaarde van een terugkerende Henry Bowers ontgaat mij ook. Hij was sterk gecast, maar de toegevoegde waarde van zijn rol is mij volkomen onduidelijk. Wellicht had Andy Muschietti toch drie films nodig? Alsnog blij om te zien dat de scène met Adrian Mellon in de film zit. Tegelijkertijd was dat hele gedoe rondom zo'n eeuwenoud ritueel geneuzel enorm bespottelijk. Wat dat betreft heeft It: Chapter Two genoeg minpunten, maar vermaakt als degelijke griezelfilm prima. Maar voor vernieuwende, baanbrekende of uiterst memorabele horror ben je hier alsnog aan het verkeerde adres.

3,5 sterren.

Eindelijk een horror die het net even anders doet. It Follows is een film die door velen misschien als saai kan worden bestempeld, maar ik was juist erg blij met de toonzetting. In plaats van een hele reeks schreeuwerige jumpscares (waar we de laatste jaren echt mee doodgegooid worden in horrorfilms) gaat deze film geleidelijk aan onder je huid zitten. Ook al gebeurt er niet veel en is de film erg traag opgebouwd, je zit als kijker voortdurend op het puntje van je stoel, omdat je steevast voelt dat er iets aan de hand is. Het trage helpt de film daar juist enorm bij.

Naast het gebrek aan jumpscares is het ook een verademing dat de personages een keer sympathiek genoeg zijn. Geen geile en domme tieners met modeshow- looks, maar de gewone boy and girl next door. Zoals Carpenter en Craven destijds wisten te casten in hun klassiekers. Over Halloween en Nightmare on Elm Street gesproken, de film lijkt in zekere zin veel op die meesterwerken. Vooral door de Carpenter- achtige muziek en setting en de sfeer en mysterieuze plot dat een flinke Nightmare on Elm Street- vibe heeft. Regisseur Mitchell heeft zich duidelijk laten inspireren door de beste. Als laatste is de eenvoud en het mysterieuze van de plot erg aangenaam. Ergens verwachte ik tijdens de derde akte zo'n scène waarin iets wordt uitgelegd, maar gelukkig bleef dat volledig achterwege.

4 sterren.

Mijn vijfde film van Frank Capra, een regisseur waar ik bijna net zo dol op begin te worden als van Billy Wilder. Prachtige en uiterst sfeervolle feelgoodfilms met leuke personages en heerlijk scherpe dialogen, heerlijk! En ook met It Happened One Night is het weer raak. Een schitterende screwball komedie met een géwéldige rol voor Clark Gable. Een paar mindere scènes (dat zingen in de bus, dat had voor mij niet zo gehoeven) zorgen ervoor dat ik nog even voorzichtig vier dikke sterren geef, maar een verhoging sluit ik niet uit. Heerlijk filmpje.

4 dikke sterren.

Eén dag voor ik The Edge weer eens live mag zien (tijdens de 360 Tour in Brussel) besloten om deze documentaire maar eens op te zetten. Om als het ware alvast in de sfeer te komen. Een sterke docu met drie intrigerende persoonlijkheden, stuk voor stuk met hun eigen unieke geluid. Het zijn dan ook niet alleen de overeenkomsten, maar ook de grote verschillen tussen de drie heren die het samenbrengen zo interessant maakt. Het leek me vrij lastig om met zoveel informatie van drie totaal uiteenlopende types op goede wijze één geheel te maken, maar het is Davis Guggenheim meer dan uitstekend gelukt.

It Might Get Loud bevat vooral een sterke structuur. Het begint met een treffende openingsscène met Jack White en vervolgens laat de documentaire je beetje bij beetje kennismaken met de drie heren. Over hun passie, over hun inspiratie en over hun jeugd. Alles wordt aangestipt, echt de diepte in gaat de documentaire niet. Maar dat is in mijn ogen ook niet nodig. Tussen deze portretten zien we de drie mannen samen spelen en ook dat levert een paar prachtige momenten op. It Might Get Loud blijft boeiend tot op het eind en zit vooral goed in elkaar. Mooi beeld van drie heren, die stuk voor stuk geweldige muziek voortbrengen.

Ruime 3,5 sterren.

Het klinkt niet echt spannend; een achtervolging met slechts één zombie. Zombiefilms draaien dan ook altijd om grote hoeveelheden, maar Colin Minihan bewijst hier dat het prima met minder kan. In zijn film slentert één dooie achter hoofdrolspeelster Molly aan in een woestijn. Molly loopt weliswaar sneller, maar de zombie hoeft niet te drinken of rusten. It Stains the Sands Red wordt vooral interessant als Molly een band begint op te bouwen met haar zombie, dat gepaard gaat met vleugjes humor en drama. De film zakt in als tijdens de climax meer actie en zombies in het verhaal komen, want enkel dat simpele gegeven van de relatie tussen Molly en haar kadaver was meer dan voldoende voor een frisse zombiefilm.

3,5 sterren.

Die Olsen tweeling heeft op het gebied van film veel troep gemaakt. Rond eind jaren '90 en begin jaren '00 kwam er een vloedgolf met inwisselbare, scriptloze producties waarin het tweetal in elk shot te zien moest zijn en het plot verder niets uitmaakt. Dat was nog wel iets anders bij It Takes Two uit 1995, een Prince and the Pauper/Parent Trap kloon, die weliswaar nergens uitzonderlijk wordt, maar op veel fronten prima in elkaar zit. De show is - zoals in veel van hun volgende films - gelukkig niet enkel voor de tweeling. Het verhaal draait vooral om Guttenberg en Alley, twee sterren uit de jaren 90, die een best charmante chemie hebben. Ondertussen speelt Philip Bosco een sympathieke rol als butler en doet Jane Sibbett haar best om als ultieme bitch iedereen het bloed onder de nagels vandaan te halen. Verder is It Takes Two een voorspelbaar, onschuldig familiefilmpje. Niets meer, maar ook niets minder.

3 sterren.

En ik lijk elk jaar meer waardering voor deze film te krijgen.

It's a Wonderful Life is zo'n beetje dé ultieme kerstfilm - ondanks dat mijn generatie waarschijnlijk veel meer Home Alone binnen heeft gekregen tijdens de feestdagen. De film is net zo sympathiek en lief als hoofdpersoon George Bailey. De film neemt flink de tijd om George voor te stellen, maar stuk voor stuk in boeiende segmenten. We zien George steevast als rots in de branding voor zijn gehele omgeving, terwijl hij zelf het liefst dat saaie slaapstadje zou verlaten en de wijde wereld in zou trekken. Het deel van het script bevat weliswaar de nodige toevalligheden, maar het principe is ijzersterk en zeer geloofwaardig; iemand die noodgedwongen zijn dromen langzamerhand moet opgeven om voor anderen te zorgen. George maakt overal het beste van, maar je ziet steeds dat hij toch liever elders was.

It's a Wonderful Life staat bekend als een over-de-top en mierzoete kerstfilm. Dat valt mij bij elke kijkbeurt toch weer mee. Ik heb meestal een allergie voor veel te kleffe (kerst)films, maar It's a Wonderful Life is veelal voorzien van die sterke Frank Capra humor en er zitten best wat lekker cynische momenten in de film verstopt. Neem zo'n moment dat George kennismaakt met Clarence. Niets magisch, maar juist lekker natuurlijke dialogen en een cynische George. Akkoord, tegen het einde gaat de film even helemaal los wat betreft sentiment, maar dat heeft de film verdiend. Bij mij werkte het in ieder geval wel, vooral deze keer. It's a Wonderful Life is meer dan 'die sfeervolle kerstfilm die vaak op televisie voorbij komt'; het is wat mij betreft een groot meesterwerk.

Volle score, 5 sterren.

Had gehoopt op een leuk en memorabel horrorfilmpje, maar It's Alive bleek een redelijk koude kermis. Zoals al eerder gezegd; de film legt de focus voornamelijk bij de niet bijster interessante ouders, waardoor het horrorgedeelte bijna wordt vergeten. Met als gevolg dat It's Alive na een aardige start erg snel gaat vervelen. De premisse is leuk en Cohen geeft ons op zich een paar redelijke scènes met het kleine monstertje, maar daar is het ook wel mee gezegd. Was volgens mij best leuk geweest als amusante pulp horrorkomedie, maar er is jammer genoeg gekozen voor drama met een minuscuul horrorrandje.

2 kleine sterren.

Best nog leuk, dit.

Lekker vlot, prima tempo en alles ziet er goed en gelikt uit. Wat dat betreft is vervelen er zeker niet bij. De cast is verder ook uitstekend, een paar goede hoofdrollen en ook de bijrolvertolkers leveren prima werk af. Verder maken het leuke portie actie en de nodige humor het plaatje compleet. Niet echt een film die je lang bij zal blijven, maar een avondje vermaak kan The Italian Job je zeker wel geven.

3,5 sterren.

Werd vandaag aangenaam verrast door The Milkwoman, een erg mooie en warme romantische film met uitmuntende muziek, een schitterende sfeer, een boeiend thema en welke tevens geweldige acteerprestaties (vooral Tanaka is erg sterk) voortbrengt.

De film bevat een prachtig uitgangspunt en weet te zorgen voor zowel een lach als een traan; de meest ontroerende en humoristische momenten wisselen elkaar op een erg effectieve manier af. Ook een pluspunt is overigens het voortreffelijke (en voor mij aardig verrassende) einde.

Grote twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. Ik hou het voorlopig echter even bij dat eerste, aangezien de film voor mijn gevoel soms ietsjes te lang doorging. Film had volgens mij ook makkelijk 90 minuten kunnen zijn.

Toch een hele ruime 3,5 sterren.