Opinions

Sympathieke film, leuk uitgewerkt en bij momenten best freaky . Geen echte topper wegens de redenen die hierboven al zijn opgesomd: animatie is nogal basic, personages boeien niet echt, de fantasie gaat alle richtingen uit (maar zoals dat ook in de fysica is: als een deeltje overal naartoe wilt, blijft het gewoon ter plaatse hangen ). Ondanks dat wel erg leuk en soms best vervreemdend (vooral naar het tweede deel toe), die vervreemding had ik graag wat meer gezien. Dan had hij nog iets méér op GitS 2 geleken, en dat is nu eenmaal een meesterwerk . Maar dit blijft wel een erg aangename film, spannend en origineel!

Erg geslaagd project. Los van elkaar variëren de filmpjes erg in kwaliteit en diepgang, vooral door de korte lengte, maar als je ze allemaal na elkaar te zien krijgt raak je toch snel gecharmeerd . Echte uitschieters waren er zowel aan de positieve als aan de negatieve kant, met aan de pluszijde toch vooral de gevestigde namen: Coen, Tykwer, Payne, Chomet (geen animatie inderdaad, maar het komt wel héél dicht in de buurt ) en zeker ook Christopher Doyle, de 'cinematographer' van onder andere 2046 en In the Mood for Love, met het meest waanzinnige maar ook meest intrigerende filmpje van de hoop.

Ik heb hem intussen gezien, en nee, ik vind hem niet goed. Het doet me zelfs pijn om te zien hoe een film die echt wel enige belofte in zich houdt, compleet gefnuikt wordt door een regisseur die gewoon geen maat kent. De film bevat een aantal erg sterke, indrukwekkende beelden en scenes maar die verdrinken compleet in de pulp die er is rond gebreid. Bloederige en pijnlijke pulp, maar nog steeds pulp. Een aantal voorbeelden:

1. Slow motion werkt niet, heeft nooit gewerkt en zal volgens mij ook gewoon nooit werken. Het maakt een sterk beeld belachelijk en slap. En zeker als je het zo vaak toepast als in deze film wordt gedaan, dat is belachelijk, en verknoeit echt alles.

2. Ik hou wel van beelden met enige symboliek (die dode geit vond ik knap, net als (sommige) verschijningen van Satan.) Maar de overvloed van bespottelijke 'indrukwekkende' beelden (wolken die voor en langs de maan schuiven, toon dat als je Sinterklaas verfilmt of zo maar dat werkt hier gewoon niet ) in deze film maakt die aantal mooie beelden kapot, en met hen de hele film.

3. De geselscene vond ik indrukwekkend, dat deed mij echt wel iets (als je de slappe slowmotionbeelden negeert, en die grijnzende vulgaire soldaten die zogezegd moesten shockeren in hun 'slechtheid' maar gewoon ergerlijk waren.) Maar die kruistocht verknoeide voor mij gewoon de hele film. Een aantal pijnlijke momenten, dat werkt, maar na een uur ben je het gewoon beu. Dat is slechte film. Het moment waarop die nagels door de handen van Jezus worden geslagen: chapeau, indrukwekkend. Als hij het daarbij had gelaten, samen met het geselen, oke, geen probleem, knappe aangrijpende film. Maar al die zweepslagen onderweg, het volk dat hem om een of andere reden gewoon wilt doodranselen (ze beschimpten en bespotten hem, stond dat niet in de bijbel? In de film zijn ze een ergerlijke bende vliegen die je zo van het scherm zou willen slaan zodat de film tenminste verder kan gaan, maar shockeren of aangripen doen ze op geen enkel moment. Beeld je eens in hoe aangrijpend het zou zijn mocht het volk hem gewoon massaal beschuldigend hebben aangekeken, zonder een woord te zeggen) het feit dat Jezus meer dan twintig keer valt onder zijn kruis (DRIE!! Hij viel drie keer!) dat maakt het geheel gewoon bespottelijk.

Dat is het wat deze film is, hij is bespottelijk. En dat is spijtig, want die flash-backs toonden hoe mooi een film over Jezus kan zijn, dat waren aangrijpende stukken film. Pilatus en Maria, mooie, aangrijpende personages. De film? Bespottelijk. Echt waar.

Ik kan de film geen 0.5 geven, dat verdient hij niet en bovendien zou ik hem dan nog het karakter van een slechte film geven, terwijl de film in feite compleet verzandt in middelmatigheid. 1.5 sterren.

Mocht hij niet van Burton geweest zijn, had ik hem, dat geef ik grif toe, waarschijnlijk rotvervelend gevonden. Maar bij hem zit mijn tolerantiegrens gewoon een beetje hoger, en dus kon het me allemaal nog wel charmeren.

Het is een debuutfilm waarbij het er duidelijk vooral om gedraaid heeft zo veel mogelijk onzin met zo weinig mogelijk middelen te kunnen uitbeelden, en hoewel het verhaal totaal idioot is, komt hier toch al Burtons enorme inventiviteit naar voren. Het ziet er allemaal behoorlijk goedkoop uit, maar iedere kinderlijke ziel zal genieten van Pee-wees interieur en zijn ontbijt-machine, van de belachelijke karikaturen die in de film rondlopen (een gevaarlijke motorbende blijkt na een idioot dansje ineens een gezellige vriendenkring ) en de toch wel behoorlijk spektaculaire achtervolgingsscene aan het einde.

Hoogtepunt vond ik zelf het slot, waar Pee-wee zijn avonturen verfilmd ziet met een Charlton Heston-achtige figuur in zijn rol. Tegen dan ben je zijn vreemde maniertjes ook al lang gewend, en komt er zelfs iets als vertedering bovendrijven bij de kijker. Als je het tenminste zo lang hebt kunnen volhouden toch .

Ik dacht overigens dat ik met deze film eindelijk kon zeggen dat ik al Burtons films gezien had, brengt hij toch niet net een nieuwe uit zeker .

Mooie film over een verbazingwekkende figuur. Pepe Mujica is door zijn mediagenieke persoonlijkheid ook buiten Uruguay tamelijk bekend geraakt in de jaren van zijn presidentschap (sinds begin deze maand is hij trouwens president af, in Uruguay kan je niet herverkozen worden), maar deze film gaat toch wel dieper dan dat. Zijn verbijsterende levensgeschiedenis komt aan bod, maar vooral zijn visie op het leven, de maatschappij en de politiek krijgt veel aandacht. Je krijgt een mooi beeld van hoe hij aan politiek doet, bij de inhuldiging van een aantal eenvoudige huizen voor arme vrouwen, bij een toespraak voor een groep cooperatieve-arbeiders, thuis op zijn bloemenboerderij, op bezoek bij Angela Merkel in Berlijn,... Mujica is het soort figuur waarvoor de term non-conformistisch is uitgevonden: overal gaat hij ongestoord, een beetje waggelend zijn eigen weg, volgens zijn eigen politieke visie. Uit zijn uitspraken blijkt een diepe wijsheid over het confict tussen ideologie en pragmatiek, en dat brengt hij in zijn politiek wonderwel tot uiting: hoewel radicaal als figuur, denk ik niet dat Mujica een revolutionair president was. Maar wel een die een onwaarschijnlijk belangrijk teken gezet heeft over hoe een politicus écht in dienst van zijn volk kan staan (zelfs zover dat hij af en toe zijn eigen principes moet laten staan) en hoe je, stap voor stap, door de situatie telkens 'een klein beetje beter' te maken, toch echt een verschil kan maken.

De documentaire is mooi gemaakt, weinig opvallend maar ook niet te klassiek. Archiefbeelden worden afgewisseld met interviewfragmenten in de tuin van Mujica, een aantal debatfragmenten over de legalisering van marihuana in de senaat, toespraken van de president overal ten lande, en een merkwaardig bezoek aan Duitsland. Mooie film over een mooi mens!

Nu heb ik al veel gezien van Almodovar, maar dit slaat echt wel alles . Het is eigenlijk een nogal slechte film met een wazig verhaal, maar het is zo vulgair, grappig, belachelijk en origineel dat ik me geweldig geamuseerd heb. Slecht geacteerd, slecht gefilmd, slecht opgebouwd, geen identificatie met geen enkel personage, maar wel écht grappig. Ik moet me inhouden om geen voorbeelden te geven, maar dat zou de pret bederven. Almodovar zegt op de achterkant van de cassette "Ik heb een film gemaakt precies zoals ik het wilde, zonder regels en zonder conventies." Als dat zijn enige bedoeling was, dan is hij helemaal geslaagd .

Toen ik hier de eerste keer de synopsis las, moest ik lachen met 'Hij verkracht haar en neemt daarmee haar maagdelijkheid af, die ze zo graag nog had willen behouden. ', want ja, dat is toch wel pech hebben ocharme. Maar in de film wordt het inderdaad gewoon zo behandeld, gho wat spijtig van die maagdelijkheid, die had ik nog graag willen verkopen aan iemand. Een optimistische kijk op de wereld kun je de film dus niet ontzeggen .

Hoe ik hem moet beoordelen weet ik niet zo, de andere Almodovar-films zijn ook ongeloofwaardig en belachelijk(hoewel ze stiekem wel hun personages en een hele laag van de samenleving op een prachtige manier typeren), maar ze zijn daarnaast ook nog érg goed gemaakt. Maar ik weet zeker dat ik over een jaar nog altijd lachend aan deze film ga terugdenken, en dat amateurisme is ook wel erg charmant, en past bij de mentaliteit van de film. Dus hij verdient toch wel 3.5 *, al was het maar om andere toekomstige kijkers niet af te schrikken .

Erg mooie film. Het verhaal loopt grotendeels gelijk met de strip, al gaat het iets minder diep en komt het in de film wat anekdotischer over, zodat de personages minder snel blijven plakken. De warme sfeer van de strip is wel behouden, dat is leuk. Waar de film de strip echter overstijgt, is in de schitterende animatiestijl: ondanks alle lof voor Satrapi's simpele tekenstijl, heb ik de strip altijd vrij 'arm' gevonden, zeker als je het vergelijkt met haar mentor David B. , die eigenlijk ook niet subliem kan tekenen, maar wel parels van strippagina's aflevert. In de film komt Satrapi daarbij in de buurt: het spel met zwart en wit, de knappe overgangen tussen scenes, de droomachtige expressionistische effectjes af en toe, en de kleine intermezzo's in een andere stijl: heel mooi en erg effectief allemaal. Ook al ken ik het verhaal bijna vanbuiten, ik heb toch ademloos zitten toekijken naar de schitterende visuele vondsten. Ik denk ook niet dat ik al eerder een lange animatiefilm gezien heb die zo inventief met zwart en wit speelt, klasse dus.

Ik heb vorige week uit verveling een hoop oude (en een aantal recente) Disney-films bekeken, en in het algemeen vond ik ze behoorlijk slecht - Bambi, Cinderella, Snow White, The Jungle Book,... allemaal heel simpele, weinig interessante (maar soms wel amusante) filmpjes. Peter Pan steekt er echter wat mij betreft mijlen bovenuit: dit is nu eens een écht interessant verhaal, over verbeelding en kinderlijkheid, vol met al die elementen die kinderen geweldig vinden, maar tegelijk een vrij ruwe kritiek op het gebrek aan verantwoordelijkheidszin dat kinderen (uiteraard) tentoonspreiden als ze niet gecontroleerd worden (wat dat betreft zeker te vergelijken met Where the Wild Things Are (2009), die rond hetzelfde thema draait). Zo is Peter Pan natuurlijk wel cool en leuk, maar tegelijk heeft hij dat totale gebrek aan erbarmen dat veel kinderen hebben, vindt alles een spelletje, wat er ook gebeurt,... Wendy, de enige die al een beetje 'opgegroeid' is, is natuurlijk een oersaai mens, maar dat neemt niet weg dat ik het uitgangspunt wel erg boeiend vind. En de film zelf is ook gewoon enorm leuk en met veel fantasie gemaakt, vol plezante personages en scenes. De muziek is redelijk erbarmelijk, maar dat zie ik deze keer graag door de vingers.

Vreemd, ik dacht dat ik hier al iets voor geschreven had. Nu is het te laat, ik kan me de film niet meer goed genoeg herinneren Maar in ieder geval een heel mooi geanimeerde (ondanks de schitterende films die ze in Japan maken, bevalt de Franse stijl van animatie me toch meer, zeker als de meer experimentele soort), boeiende en originele film. De film is niet zo zeer beangstigend of zo, maar de tekeningen zijn zo mooi dat dat voor mij genoeg was om de film de moeite waard te maken. En de verhaaltjes zijn ook niet slecht natuurlijk, al zijn er maar twee die ik me nog echt goed voor de geest kan halen.

Marc is een net iets te typisch personage om nog te boeien vond ik, maar voor de rest inderdaad een best aardige film. Goed geacteerd, best ontroerend en goed gemaakt, en dat het eens over wielrennen ging als passie vond ik ook leuk Mooi tussendoortje.

Beetje oubollige en vooral langdradige film, die gered wordt door de schitterende prestatie van James Stewart. De film begint uitstekend, maar verzandt dan snel in saaie en weinig grappige scenes. Pas op het feest wordt het terug interessant, en pas dan komt het ware acteertalent boven van dit drietal. Stewart en Grant zijn heerlijk samen, maar vooral de scenes tussen Stewart en Hepburn zijn geweldig. Vervolgens eindigt de film als een typische romantische komedie, en dat mag gerust, maar een meesterwerk wordt het er niet van (al is het wel erg leuk om te bekijken, en maakt het einde het begrip feelgood film helemaal waar).

Ik kan dus niet anders dan besluiten dat de film zwaar overschat wordt, omdat er gerust een derde uit geknipt had mogen worden, maar dat neemt niet weg dat hij wél leuk is.

Vreemd genoeg heb ik met deze film het volledige oeuvre van de Quay-broertjes gezien (alle kortfilms incluis), ik denk dat ik dat van haast geen enkele andere regisseur kan zeggen Ik ben trouwens niet eens zo'n fan: de kortfilms zijn vaak prachtig en kort genoeg om echt te fascineren, maar in zo'n lange film dreigt het inderdaad steeds om te slaan in, tja, geneuzel. Toch was ik wel onder de indruk: knappe beelden, prachtige sfeer, beetje dreigend soms, dan weer bevreemdend of gewoon mooi. Maar waar ik bij Institute Benjamenta nog enigermate geboeid werd door het verhaal, deed dit me echt helemaal niks. Ik had geen idee wat de bedoeling was van eender wat, en dat begint op den duur wat te vervelen - de plot zoals hierboven weergegeven klopt wel, maar volstaat niet om de film boeiend te maken, zeker niet omdat steeds gedaan wordt alsof het over veel meer gaat dan dat alleen.

Toch heb ik bewondering voor de vernieuwende manier waarop de Quays met cinema omgaan, al mag het van mij in een langspeelfilm toch iets minder experimenteel en iets meer inhoudelijk. Terry Gilliam heeft deze film geproduceerd blijkbaar, misschien had hij zich ook iets meer met de inhoud kunnen moeien of zo

Grappig filmpje, maar niet echt super of zo. Er was meer mogelijk geweest met het idee, nu verliest men zich in domme grapjes - dat maakt de film leuk om zien, maar echt bijblijven zal hij niet. Maar ik heb wel moeten lachen, dus erg vond ik het niet.

Persoonlijk vond ik hem leuker dan het eerste deel. Het blijft natuurlijk een film waar niemand op zit te wachten en die een béétje uit de tijd is (de recensie in de Standaard was erg treffend: 'In Nederland heet zoiets oergezellig, wij noemen het gewoon kneuterig') De muziek doet werkelijk pijn aan de oren, en de film is opvallend slecht geregisseerd (zo is er van iets als timing geen enkele sprake, wat vooral de 'vechtscenes' hopeloos doet verzanden) Maar ik vond het een leuke film, ondanks alles toch nog aanstekelijk (vooral dan door dat hoofdacteurtje, die vond ik echt schitterend) en hoewel nooit echt grappig toch wel charmant. Ik twijfel tussen 3 en 2.5 sterren, maar omdat deze film al steun genoeg krijgt van een aantal bedenkelijke users (wat is dat toch met die Nederlandse filmmakers, die zijn blijkbaar echt doodsbang dat hun film slechte punten krijgt op deze site, het gebeurt elke keer opnieuw dat hij kunstmatig wordt omhoog gestemd) geef ik 2,5.

Ab-so-luut oneens. Dit is een schitterende film, met beelden van een haast hartverscheurende schoonheid, waarin zo goed als non stop wordt gedanst - weliswaar onderbroken door close ups van de vaste leden van Tanztheater Wuppertal die allemaal een korte herinnering vertellen aan Pina Bausch, maar dit droeg voor mij enkel maar bij aan de ervaring: op deze manier werden de dansers personages met een gezicht, wat gezien de heel persoonlijke manier van dansen die eigen is aan de voorstellingen van Pina Bausch eigenlijk zelfs een meerwaarde is ten opzichte van de gewone voorstellingen. Of het nu in 3D moet of niet is een discussie die we nog wel een paar jaar zullen hebben, maar ik vind het verfrissend en aangenaam, zeker in een film waar het beeld zo enorm belangrijk is als in deze.

Over dans wil ik hier niet gaan discussiëren, maar Pina Bausch weinig progressief noemen, is zoiets als Picasso een ouderwetse schilder noemen: misschien juist, maar totaal overbodig. De invloed die Pina Bausch gehad heeft op de hele danswereld kan onmogelijk overschat worden, en haar voorstellingen zijn wat mij betreft tijdloos, ijzersterk en adembenemend - deze film doet daar bovendien absoluut recht aan. Niet mijden dus, wat is dat nu!

Wat een ontstellend zwak vervolg op de eerste film... Die heb ik met veel plezier gezien in de bioscoop, ben zelfs nog een keer teruggegaan (was ook helemaal nog niet zo'n hype toen), omdat ik het zo'n verfrissende, goed gemaakte en ontspannende film vond. Dit vervolg heeft amper nog iets van die kwaliteiten in zich: het verhaal is niet interessanter dan een doorsnee Jommekes-verhaal nu je de personages en hun leuke tics al kent, de special effects zijn veel te aanwezig en van erg slappe kwaliteit en alle 'leuke' momenten zijn eigenlijk min of meer afkooksels van dezelfde leuke momenten uit de vorige film. Al bij al nog wel leuk om eens te bekijken, maar alle heisa absoluut niet waard.

Ik heb onlang Chicken Run nog eens teruggezien, en deze viel me erg tegen: weliswaar een geweldig idee, maar de humor is erg belegen en het scenario voorspelbaar. Ik zeg dit, omdat deze film exact het tegendeel is: het idee van een mislukte piratenkapitein is niet bijster origineel, maar de uitwerking is absoluut geweldig en de film is onwaarschijnlijk grappig. Het verhaal is compleet van de pot gerukt maar heel consequent en goed geschreven en de film loopt over van de leuke ideeën, kleine grapjes en al dan niet subtiele verwijzingen. En bovenal bevat deze film absoluut geweldige personages, zowel onder de piraten als bij de nevenfiguren (Queen Victoria als meedogenloze booswicht? Charles Darwin als eenzaam sukkeltje?). Ook een dikke duim omhoog voor de muziek, die lekker onconventioneel samengesteld is. De animatie is minder huis- tuin- en keukenstijl dan normaal bij Aardman (het is nog wel klei, maar de decors zijn zo perfect en er is zoveel postproductie op toegepast dat het nog maar weinig wegheeft van Wallace & Gromit), maar er is weinig op aan te merken en soms is het echt wel uitmuntend zoals we gewend zijn.

Ik had niet zo enorm veel zin om deze film te zien na alle wat teleurgestelde reacties, maar bij deze wil ik die toch even nuanceren: ik vond de film absoluut geweldig! Je merkt overal dat er met enorm veel plezier aan geschreven, gekleid en getekend is, en de hele film is een puur genot om te kijken. Voor mij de beste lange film die Aardman gemaakt heeft.

Een haast hilarische film, totaal onwerkelijk en toch helemaal reëel. Natuurlijk hebben ze er de rare figuren uitgezocht, maar toch slaagt de film erin een mooi, schrijnend en stiekem onwaarschijnlijk grappig beeld te schetsen van deze ongelooflijke omgeving. De Salton Sea is ontstaan door de fout van ingenieurs in de 19e eeuw (voor irrigatie hadden ze de rivier omgelegd, dat heeft tot een enorme overstroming geleid die vrij snel ingedijkt werd, enkel dit meer, een gigantische plas zonder aan- of afvoer, is ervan overgebleven. En het weigert nog steeds definitief op te drogen...), is een tijdje een erg populair surfoord geweest, maar ligt nu de hele dag te stinken, dode vis uit te spuwen en vliegen aan te trekken. En heel rare mensen.

Leuk om eens gezien te hebben. De tekeningen en de fantasievolle wezens en omgevingen (beetje een kruising tussen Max Ernst en Bosch) maken de film, want het verhaal is oninteressant en vaak totaal belachelijk. Toch is de eigenzinnigheid van de film en de weigering om enig compromis te sluiten om te film beter verteerbaar te maken, ook wel te bewonderen De animatie is niet super, maar stoort ook niet zo. Wel storend is de slordigheid waarmee sommige scenes afgeraffeld worden, terwijl andere ineens geweldig mooi zijn. Het geheel doet me wat aan sommige strips van Moebius denken, waar ik meestal een beetje hetzelfde gevoel bij heb: sfeer en design zitten perfect, het verhaal is zo wereldvreemd dat je er weinig mee aan kunt.

Als architectuurstudent heb ik dit altijd gezien als dé film over de moderne tijd: men bouwt zomaar iets, en eigenlijk loopt iedereen er verloren in (eerste deel van de film) Dit wordt dan uitgebeeld met de schitterende scenes in het kantoorgebouw waar Hulot en die andere man elkaar voortdurend mislopen, maar net zo goed in dat stuk met Hulots legervriend en zijn vitrinehuis. In heel dit eerste deel is het enige natuurlijke dat getoond wordt inderdaad een bloemenkraampje.
In het tweede deel van de film (restaurant en de uitspanningen daarna) zie je dan hoe de mensen die moderniteit toch naar hun hand gaan zetten, en hoe er toch nog iets van komt. Die onmenselijke, koude stad van in het begin begint steeds meer ingenomen te worden door kleurrijke echte Franse personages (en zelfs de haan kraait!). Ook de natuur komt terug boven (in de vorm van die bouwput in het trottoir). En die draaimolen op het einde is natuurlijk de absolute triomf van het menselijke. Wat mij echter aan deze film zo aanspreekt is het feit dat Tati wel commentaar geeft op die moderne tijd, maar dat hij ze niet afwijst. Ondanks de onwennigheden van de personages is de film geen pleidooi voor conservatisme, wat uiteindelijk bereikt wordt is een prachtige symbiose tussen de kleine mens en de grote koude moderne wereld. Dat wordt in het restaurant ook nog eens apart getoond: zodra de glazen deur kapot is, verandert dit stijve bastion van de bourgoisie in een bruisend volksfeest, op een schitterend geleidelijke manier. Dat soort dingen vind ik zo mooi aan deze film (je moet echt de analyses op de dvd eens bekijken, ik verzin dit ook niet allemaal zelf ) naast de schitterende subtiele humor en de prachtige beelden.

Visueel overdonderende film (vooral dan het eerste deel) die wel erg te lijden heeft onder een infantiel scenario. Hoewel er zeker goede dingen in zitten, absoluut, maar het totaalplaatje is eerder negatief (misschien als ze dat slijmerige duet achteraan op de trein er hadden uitgelaten ) De muziek was trouwens over het algemeen hopeloos, zeker als je je indenkt wat bijvoorbeeld Danny Elfman hiermee had kunnen doen. Maar de film als belevenis heeft me aangenaam verrast, de personen waren niet allemaal even fluks geanimeerd maar vooral de decors waren adembenemend, het verhaal is idioot maar wel op een aangename manier gecentreerd rond een klein handvol personages, en de film ziet er absoluut super uit. 3 à 3,5 , maar omdat het bijna nieuwjaar is geef ik 3,5 .

Wat mij betreft een van de strafste (Roemeense) films die ik al gezien heb: een verhaal als dit op zo'n gedurfde manier vertellen, en er dan ook nog helemaal mee wegkomen - erg chapeau. Het verhaal toont twee redelijk onuitstaanbare figuren, de moeder en haar zoon, die hun onuitstaanbaarheid grotendeels aan elkaar te danken hebben, en in hun onderling conflict de rest van de wereld slechts een figurantenrol toestaan, zelfs als het plotseling dodelijke ernst wordt. De moeder heeft altijd iedereen naar haar hand kunnen zetten en haar zin kunnen doordrijven, zo ver zelfs dat ze het oprecht als onrechtvaardig ziet wanneer dat niet gebeurt - haar zoon heeft zich met veel moeite (half) uit die bemoeizucht weten te bevrijden maar is er helemaal apathisch door geworden en (de absolute tegenpool van zijn moeder) weet niet meer wat hij wil (behalve dan wat hij níet wil: zijn moeder, en zelf kinderen krijgen).

Door het ongeval worden beide zich langzaam bewust van hun eigen mislukking (de zoon door wat hij gedaan heeft, de moeder doordat ze er niet echt in slaagt om alles te regelen zoals ze wil), maar niet op zo'n manier dat je als kijker het gevoel krijgt dat alles dan in orde gaat komen. Het duurt tot over de helft van de film, vooraleer het eerste woord van spijt over het dodelijke slachtoffer. De film loopt uit op een soort ontknoping, maar eigenlijk moet alles nog beginnen: de zoon beseft dat hij zijn leven heeft vergooid en wil het nog eens opnieuw proberen, zonder moeder - en door uit de auto te stappen neemt hij voor het eerst in zijn leven zelf initiatief. En de moeder beseft dat ze haar zoon moet loslaten - en de deur van de auto openen - maar op ze daarbij verder komt dan egocentrisch zelfbeklag, blijft nog in het midden. De verscheurende scene bij de ouders toont toch vooral dat ze misschien wel beseft dat ze niet meer de wereld kan doen draaien zoals ze zelf wil, maar dat ze dat juist op dat moment beseft, toont toch dat medeleven in anderen haar nog steeds vreemd is

Wat de film zo weergaloos maakt, is hoe dit alles wordt verteld. De gebroeder Dardenne doen het net zo, maar enkel in hun beste film (Le Fils) komen ze er echt mee weg: tonen zonder oordelen, van heel dichtbij, daarbij alle hulpmiddelen van de cinema (muziek, cameravoering, spanningsboog,...) bewust afwijzend. Als kijker weet je niet wat je er mee moet, maar het kruipt onder je huid en kan niet meer worden afgeschud. Dat de film daarbij ook nog eens meesterlijk een aantal heel realistische mensentypes toont die de problematiek van de hedendaagse Roemeense samenleving blootleggen, maakt het allemaal nog sterker - maar niet op de manier van andere Roemeense drama's waar je op het einde kunt zeggen 'oei, erg, maar gelukkig enkel in Roemenië': dit is echt wel een universeel verhaal, dat met een paar wijzigingen perfect in het Wallonië van de Dardennes en het Engeland van Ken Loach kan plaatsvinden - of in Vlaanderen en Nederland, maar daar is nog geen regisseur opgestaan om het ons duidelijk te maken.

Een prachtig einde voor een groots regisseur. Het lijkt bijna bewust, dat zijn laatste film enkel gaat over muziek en het afscheid van een voorbije tijd, symbolischer kan haast niet.

Het is een typische Altman-ensemblefilm, met veel absurde personages die een heel verleden met zich meeslepen, maar de film zelf is opvallend sober: behalve een paar kleine zijverhaaltjes blijft het allemaal vrij braaf hangen rond het gegeven van de show, de liedjes, en de onafwendbare toekomst ervan. Af en toe komt de Altmanhumor even bovendrijven, maar ook dat blijft binnen de perken (twee geweldige slapstickmomenten en een hoop geweldige reclameboodschappen, en dan de altijd aanwezige waas van totale absurditeit die rond alle personages hangt).

Als film is het er een van gemiste kansen eigenlijk, nu kijkt het lekker weg en de muziek is erg mooi en eerlijk gebracht, maar als trouwe Altmanfan verwacht je telkens meer, je zit te wachten op verwikkelingen, geheimen uit het verleden die bovenkomen, misverstanden en emotionele botsingen, en krijgt niks van dat alles. En eigenlijk kon me dat zelfs niet schelen, de film is mooi zoals hij is.

Acteerprestaties zijn zoals steeds picco bello, zowel van de bekende namen als van de rest. Ik heb Lindsay Lohan altijd een schoon kind gevonden, en ik vond het erg leuk om haar eens in een goede film te zien, en ze deed het bovendien uitstekend. De show wordt gestolen door de twee zingende cowboys en de totaal wereldvreemde presentator, maar de film komt over alsof iedereen zich geweldig geamuseerd heeft, Altman zelf niet in het minst. Een mooi einde, bedankt .

Ongelooflijk sterke film, van een maker die geen enkele gedurfde keuze uit de weg gaat. Het is geen Kill Bill, daarvoor zijn de spaarzame uitspattingen van extreem geweld te wrang. De wat knullige animatie doet ze eruit zien als kleuterfantasieën, en roept geen enkele triomf op. Hetzelfde met het verhaal, dat zo overdreven en ongeloofwaaridg wordt gemaakt, dat je het bezwaarlijk nog als een realistische uitweg kunt zien. De life beelden doen denken aan Et Hål i Mitt Hjärta, en bevatten net als die film geen spoortje geluk of schoonheid, zelfs op momenten die eigenlijk als jeugdherinneringen moeten doorgaan. En zelfs de droombeelden vond ik zo cliché dat ik er enkel de ironie van kon inzien, maar ik kan me voorstellen dat dat een persoonlijke indruk is. De film is niet een en al depressie, verre van, maar de wrange nasmaak blijft wel heel de tijd aanwezig.

Geen leuke film, eigenlijk ook geen mooie film, noch emotioneel, noch visueel, maar wel een die een verpletterende kracht uitstraalt. Het contrast tussen onschuld en wraak is al vaker getoond en levert snel gemakkelijke effecten op, die deze film ook niet ontwijkt, maar ik vond het in hier opvallend sterk en goed uitgewerkt.

Het eerste halfuur van deze film is een ramp, terwijl dat bij Kafka misschien het beste stuk is. Toen ik dat aan het kijken was dacht ik echt dat de film een mislukking was geworden: Kafka's verhaal komt erg gedateerd over, en als je dan ook zijn virtuoze schrijfstijl moet missen dan valt het helemaal door de mand. Bovendien vond ik Perkins geweldig zwak als K.

Zodra de advocaat op het toneel verschijnt verandert dat echter totaal: dan krijgt de film een waarlijk alternatief voor Kafka's virtuoze pen, en dat zijn de adembenemende decors. Hallucinant en geweldig sfeervol, te vergelijken met Brazil maar eigenlijk nog beter. De scenes in het gerechtsgebouw, op het bureau van de advocaat, bij de schilder: allemaal meesterlijk gefilmd en geconstrueerd. Daarbij komen ook nog een aantal fabelachtig mooie actrices en een steeds chaotischer verloop en montage, die van de film ineens een half meesterwerk maakten. En dan ineens een bizar en nogal misplaatst einde, maar ik kan me het einde bij Kafka gewoon niet meer herinneren dus het zou kunnen dat dat in het boek ook niet zo geslaagd was, dat weet ik niet meer.

In zijn geheel verdient de film eigenlijk maar 3.5, maar omdat me toch enkel de beste stukken gaan bijblijven maak ik er maar 4 sterren van, dat halfje is dan maar een bonus voor de bescheiden maar erg knappe muziek of zo.

Als ik in mijn eentje een pagina vol heb geschreven stop ik, maar mijn mening over de film wil ik mezelf toch niet onthouden:

Een zeer verfrissende en originele animatiefilm, leuk qua verhaal en zeker qua tekenwerk. Een aantal cliches uit kinderfilms krijgt hier een nieuwe invulling, wat echt wel leuk was, en soms is de film behoorlijk amusant.

Maar: ik vrees dat dit weer zo'n geval is van een artistieke kinderfilm die de ouders meer bevalt dan de kinderen zelf, wat dus betekent dat ik er van heb genoten, maar dat ik vermoed dat veel kinderen Brother Bear leuker zullen vinden, om maar iets te noemen.

Maar deze film blijft voor mij meer dan goed, ook de muziek is super bijvoorbeeld, en het einde was zeer leuk.

Knappe documentaire over een van de beroemdste personages uit de stedenbouwkundige geschiedenis van de 20e eeuw. Door de verenigde postmoderne architectuurwereld in de jaren ´70 uitgeroepen tot het symbool van het mislukken van het modernisme, is Pruitt-Igoe in de eerste plaats het verhaal van een stad in verval en van een Republikeins land dat steeds weigerachtig gestaan heeft tegenover elke vorm van sociale woningbouw - maar bovenal het verhaal van een gesegregeerde maatschappij waar discriminatie en racisme schering en inslag waren. Een project als Pruitt-Igoe is in zo´n situatie gedoemd om te mislukken, de mate waarin dit gebeurd is en de verschrikkelijke gevolgen die het had voor de bewoners hebben er de bekende mythe van gemaakt. De beroemde beelden van de afbraak (dynamitering) van het eens zo ambitieuze project amper 20 jaar na voltooiing deden de rest.

De documentaire vertelt het hele verhaal, grotendeels vanuit het standpunt van de bewoners zelf, die er van in het begin tot op het bittere einde bij geweest zijn. Hun verhalen zijn persoonlijk, fascinerend en vaak hartverscheurend. De film toont vooral dat de mythe van Pruitt-Igoe als failliet van de functionalistische planning weliswaar nog steeds populair is, maar gebaseerd is op een heel sterke simplificatie van de echte feiten. De discussie over dit soort woningbouwprojecten is hiermee zeker niet afgedaan en zal nog decennia voortduren, maar ze is in ieder geval een waardevolle, genuanceerde stem rijker geworden.

Voor mij is het een moderne vorm van pop-art, een soort post-modern fuck you tegen iedereen die zo hoog oploopt met klassieke films en vergeet dat er ook nieuwe films uitkomen (kijk hier maar even naar). Dat is geen kritiek op oude films, maar net zoals pop art (en dadaisme net zo goed) de wereld van de beeldende kunst opengebroken heeft voor de populaire cultuur, weg van de elitaire pretentie, doet deze film een beetje hetzelfde volgens mij. Ik vind Psycho een erg geslaagde film, maar het hedendaagse filmpubliek heeft daar geen enkele boodschap meer aan, enkel freaks als wij hier wel, en daar mag af en toe ook een vraagteken(tje) bij geplaatst worden. Geen flauw idee of Van Sant en Doyle het zo bedoeld hebben, maar ik mag in een film zien wat ik er in wil zien, net als de mensen die er niks in willen zien trouwens . Ik geef grif toe dat ik deze film zou verafschuwd hebben als hij niet door hen gemaakt zou zijn en ik stel me ook een hoop vragen over de zin van de film, maar als (eenmalig) experiment zie ik er gerust de grap van in. En nu zwijg ik erover, ik val enorm in herhaling elke keer, en zo geweldig vind ik de film nu ook weer niet .