Opinions

Heerlijke film weeral! Schitterende beelden ook, vooral de onderwaterwereld (eat this, Pixar!) en de hele storm-sequentie vond ik absoluut indrukwekkend. Het verhaal vond ik mooi, al ging het mythologische gedeelte me iets te ver, zo zonder enige introductie (waarom per se de hele wereld bijna moest vergaan en zo, gaat er bij mij niet zo in. Ook de watergodin vond ik net iets te veel kitsch naar mijn smaak. Maar goed, dat heb ik wel vaker bij Ghibli-films: ze zijn gebaseerd op een hoop dingen waar je gewoon als westerling niks van afweet... )
Vond de beelden ook echt mooi, waar de vorige Miyazaki-films echt naar perfectie op zoek gingen, is het hier vooral de schetsachtige stijl die de film maakt. en Ponyo is ook gewoon een heerlijk figuurtje, kan voor mijn part gerust naast Totoro staan.

Jammer genoeg heb ik hiermee weeral de laatste Ghibli-film gezien die ik nog niet kende, het wachten is andermaal op de nieuwe Takahata, of die film van Yonebayashi...

Geweldige film . Erg intelligente thriller (horror lijkt me nogal overdreven trouwens) met veel gevoel voor humor, vol clichés maar toch elke keer weer nét iets anders dan je gedacht had. Beetje (heel veel ) De Palma, beetje Antonioni, beetje Hitchcock, goed mengen en je hebt een heel coole film. Voor een keer vond ik zelfs de muziek van Morricone echt geslaagd, subtiliteit zal hij wel nooit leren vrees ik, maar in deze film werkt het hysterisch gepiep en gekrijs erg goed. De personages zijn idioot en het hele genetisch gedoe is haast hilarisch, maar het blijft een knappe film met veel geweldige momenten, en die blijft boeien tot de allerlaatste seconde.

Na drie lange jaren opnieuw gekeken, en met open mond verbouwereerd gestaard naar zoveel magistraal vakmanschap. Geen gezeur meer, dit is voor mij Visconti's absolute meesterwerk. Drie uur puur genot. Vijf sterren, en de top tien in.

Absoluut een teleurstelling. Het verhaal is zo banaal, dit had ik zelf kunnen verzinnen, en alles wat het een beetje extra zou kunnen geven (een beetje voorgeschiedenis, wat context, ik zeg maar wat) wordt genegeerd of op een drafje afgehandeld. Behalve de slechterik is geen enkel personage een beetje interessant (en ook die is enkel interessant omdat hij grappig is uitgewerkt), er worden ook hier kleine hints gegeven, maar te weinig om echt te boeien.

De tekenstijl is magnifiek, heel schilderachtig (doet wat denken aan de laatste twee Thorgals), maar daardoor blijkbaar onmogelijk te animeren, wat er voor zorgt dat de camera de hele film lang enkel over de achtergronden glijdt, en nooit erdoorheen gaat: zelfs interieurs en scenes in de stad blijven plat. Dat valt waarschijnlijk niet zo op als je er niet op let, maar zo krijg je ook nooit een echt waaw-effect natuurlijk. Dat was er wel bij de beelden van de draken, die waren absoluut schitterend (vooral het gevecht in het begin), maar al bij al is dat hoogstens een paar minuten, en echt geweldig deel van het verhaal zijn die scenes ook niet.

Maar goed, als het verhaal me wat meer had geboeid, had ik ook niet zo zitten ziften op de animatie natuurlijk. Er zitten heus wel mooie momenten in, maar over het algemeen wordt er veel te veel in gepraat, vaak dan nog zweverig gedoe over het evenwicht in de wereld en zo, in een boek is dat misschien wel interessant maar hier vond ik het gewoon saai. Niet dat vader Miyazaki het daar niet over heeft, maar die maakt zijn moraal tenminste duidelijk door dingen te tonen, ipv erover te memmelen.

Ik miste ook de leuke personages, de spetterende settings, de humor, de kinderlijke geest. Dit is een spannende jongensfilm, maar enorm déjà vu en nooit echt bezield. Met prachtig geschilderde achtergronden .

Herziening levert weinig verschil op: film is nog steeds halfgeniaal. Wat me wel meer opviel is dat sommige verhaalelementen vrij banaal zijn, maar dat valt amper op tussen de overdonderende visuele kwaliteit, de goddelijke acteerprestaties en de mooie personages. De muziek is trouwens ook super: het is gemakkelijk om effect te scoren door de volumeknop ineens open te draaien, maar het werkt absoluut (net als in Lilya 4ever trouwens). die top tien plek was sowieso maar tijdelijk en verliest hij nu wel, maar over de vijf sterren twijfel ik nog: dit is absoluut de beste film van 2003 en hij verdient het wel.

Het is even wennen aan de nogal houterige manier van acteren (en de verschrikkelijke muziek) maar in feit is dit een erg knappe film. Het verhaaltje is op zich niet veel speciaals, maar de lange scene aan het einde wordt beschouwd als een van de beste uit de filmgeschiedenis. En helemaal gelogen lijkt me dat niet, het gaat echt over een hallucinante en erg mooie scene met de prachtige ruines van het kapotgeschoten Berlijn op de achtergrond. Dus we gaan niet zagen en 4 sterren geven.

Een knappe film alweer van Andersson, maar van zijn vier films toch wel de minste. De sfeer zit goed, maar kan nog niet tippen aan die van de twee films die erop zouden volgen (al is de evolutie wel mooi om te zien), en ook de spaarzame humor (vooral de begrafenis-koffietafel in het begin, en de hilarische overval halverwege) doet erg denken aan die uit 2nd Floor, zodat je tijdens het kijken van deze film eigenlijk zin krijgt om zijn andere films nog eens te bekijken, omdat deze voor het grootste deel gewoon ernstig, en zelfs nogal saai, blijft. Het verhaal is mooi, al is het al bij al misschien wat simpeltjes, en vooral het karakter van Gustav vond ik aangrijpend: echt een to-taal miserabel, mislukt figuur, zielig tot en met. Voor de rest vond ik de scenes in het hotel veel interessanter dan de rest van de film, en had ik het ook wel leuk gevonden mochten de nevenpersonages, die toch wel vaak in beeld kwamen, ook een soort van persoonlijkheid zouden hebben gekregen, dat had het verhaal toch boeiender gemaakt.

Maar het is wel een knappe sombere en erg nihilistische sfeerschets van een zootje mislukte levens en hoe men probeert daaraan te ontsnappen (wat volgens mij ook het belangrijkste thema is in Songs from the 2nd Floor trouwens), de typische Andersson-sfeer en -cameravoering bevalt me bovendien wel, al had iets meer humor of een béétje tempo de film wel verteerbaarder gemaakt. In ieder geval, tegen het einde voelde ik me al even miserabel mislukt als al de personages in de film, dus dat is alvast een prestatie .

Het is heel belangrijk dat hier films over gemaakt worden, en ik begrijp ook dat het momenteel nog erg lastig is om met indrukwekkende beelden uit te pakken als je in Guantanamo niet mag filmen en niemand echt bereid is om erover te vertellen, behalve dan de vrijgelaten gevangenen of ontslagen soldaten, maar deze film is eigenlijk gewoon niet zo geslaagd. Hij heeft zeker iets te vertellen, en sommige dingen waren nieuw voor me en vond ik zeker interessant om te horen, soms zelfs schokkend, maar de ultieme Guantanamo-film is dit zeker niet. Daar voor komt hij te amateuristisch over, is hij te lelijk gefilmd, en te zwak opgebouwd. Maar niet getreurd, het is wel allemaal erg boeiend, en de waarheid hier is meer dan erg genoeg om te film hard te laten aankomen, ook al ben je van de meeste dingen al op de hoogte.

Een beetje zoals La Meglio Giuventu: een heerlijke film, aangrijpend, met prachtige, levensechte personages en met steengoede acteurs. Vormelijk niet echt vernieuwend of zo, maar gewoon een mooi scenario, over de aangename en (erg) onaangename dingen des levens. En doordat de film zo lang is (geen zes uur deze keer, maar toch wel zeker drie) krijg je een heel sterke band met de personages (Trouwens schitterend hoe echt dat de personages hier zijn, je wordt als kijker voortdurend heen en weer geslingerd tussen bewondering en ergernis over wat ze (elkaar aan)doen, de ene keer krijg je een hekel aan Henrik, de volgende keer is Anna een stom wicht, maar in feite zijn ze gewoon allebei échte mensen, die écht reageren op alles.) Het scenario is van Ingmar Bergman, die het verhaal vertelt van zijn eigen ouders, het is prachtig om te zien hoe mooi hij hun leven en karakter hier samenvat.

Trouwens de winnaar van de Gouden Palm in Cannes 1992, ook beste actrice heeft hij toen gewonnen. En terecht, vermoed ik.

Ik heb de lange versie maar bekeken, en daar heb ik geen spijt van. De pinaomuziek die ze daar hebben bijgevoegd is zoveel mooier en serener dan dat orkestje bij de gesproken versie (gesproken betekent bovendien blijkbaar enkel dat Chaplin als voice-over de tussentitels vertelt)

Ik vond deze film eigenlijk helemaal niet grappig, maar op de een of de andere manier was hij wel erg betoverend en mooi. En hij zit vol humor en fijnzinnige scenes, die dan wel niet echt grappig zijn, maar wel erg aangenaam om naar te kijken. En dat vind ik misschien nog wel de grootste klasse van deze film: hij hoeft niet grappig te zijn om goed te zijn. Ik vind dit absoluut niet het meesterwerk dat velen ervan maken (bekijk maar eens de extra's van de dvd) maar het is wel een erg leuke en mooie film, die dankzij die schitterende muziek, en het erg pure witte landschap, enorm eenvoudig en sereen overkomt. En dus 4 sterren verdient.

Ik ben nooit een groot fan geweest van James Bond en had er maar een paar (oudere) films van gezien - de reden dat ik een tijdje terug begonnen ben met een chronologische rit door het hele Bond-universum. Dat valt me niet tegen, nog geen echt meesterwerk gezien maar toch steeds onderhoudend en goed gemaakt. Tot ik bij deze aankwam: je reinste bagger! Wat waren de jaren '90 toch een verschrikkelijk smakeloos decennium... Alle stijl is uit Bond weg, het is enkel nog actie en lelijke special effects. Begint al bij de verschrikkelijke begintitels, maar het loopt helemaal fout bij de actiescenes waar Bond ineens de halve wereld begint uit te moorden, totaal belachelijke stunts uithaalt die enkel bedoeld lijken om een puberpubliek aan het lachen te brengen, en nog fouter bij miss Onatopp, een totale vergissing om gewoon snel te vergeten. Het verhaaltje is niet beter of slechts dan anders, maar het scenario bevat vooral vergissingen en onbedoelde parodieën op waar Bond eigenlijk voor zou moeten staan. Brosnan vind ik de minste Bond tot nu toe, maar dat is niet zo'n enorme ramp, hij kan er nog mee door. Ik vrees echter dat al zijn films zo'n rotzooi gaan zijn als deze...

Erg knappe film. Het ergert me altijd dat ze in films als deze altijd per se ook nog het verhaal van 'de mens achter de heldhaftige onderzoeker' willen vertellen (zoals in JFK waar we absoluut allemaal moeten weten dat Jim Garrison niet enkel heel de natie achter zich aan had, maar ook problemen kreeg met zijn huwelijk). In deze film niets van dat alles, enkel scenes in de tv-studio zelf. Ook geen tekstje achteraf of zo, gewoon simpel de feiten en dat is het. Ook de opbouw is erg sober, geen groots gevecht tussen twee titanen, ook geen triomfantelijke overwinning of pijnlijk onrechtvaardige ondergang, niks van dat alles. En dat dan in stijlvol zwart wit, boeiend verteld, goed geacteerd, geen uitweidingen, gewoon simpel wat er moet gezegd worden. Dat vind ik knap. Daar geef ik 4 sterren aan .

Een waar meesterwerk, deze film. Zelden een scenario gezien dat zo geniaal is opgebouwd! Natuurlijk kun je de personages niet uiteen houden, maar je kunt zonder problemen volgen. De personages vormen hier gewoon twee grote kluwen mensen die je niet leert kennen, maar waar je toch nog een band mee opbouwt. En die moord is zo goed opgebouwd, dat merk je schitterend als je hem een tweede keer bekijkt. En de humor was schitterend, ik lag echt plat (in tegenstelling tot mijn vriendin, die zich echt afvroeg wat er nu in godsnaam gráppig was aan die saaie film) Nee ik ben echt fan voor het leven, zelden zo'n leuke hoop personages bij elkaar gezien, zonder dat het belachelijk werd.

Wat een vreemde film alweer van Ozon... Logica in het verhaal is heel ver te zoeken en de personages zijn zo wereldvreemd en reageren zo abnormaal (zonder dat de film er komisch door wordt overigens) dat je de hele tijd met een diepe frons naar de film zit te kijken. Maar tegelijk was ik wel (zoals steeds in zijn films) enorm gefascineerd door de gekunsteldheid van het scenario en door de personages niet normaal te laten reageren en interageren, boeien de relaties veel meer en begin je meer na te denken over wat nog normaal is, althans meer dan in een film met een banaal liefdesverhaaltje. Dat is voor mij de voornaamste kwaliteit van de film, naast de goede (en érg mooie ) acteurs, de geweldige sfeer in de film (voortdurende menging van seksuele spanning en totale banaliteit) en de originaliteit. Geen heel groot succes, deze film, maar toch meer dan onderhoudend genoeg om hem een 3.5 te geven.

Mooie poging, al vond ik dat de hele film eigenlijk een grote opbouw was richting een ontknoping die er niet was. Schrikeffectjes, mist, geluiden, spookachtig licht, allemaal goed gedaan en zeker effectief bij het doelpubliek, maar de uiteindelijke climax is totaal niks. Ik snap dat het te duur is om een digitaal monster te creëren of zo en de poging via dat schaduwspel was verdienstelijk (deed me wat denken aan de draakscene in Monty Python and the Holy Grail, maar die was eigenlijk grappig bedoeld) maar niet voldoende. Het begon me allemaal een beetje te vervelen op den duur, een hoop drukte voor niks eigenlijk. Acteerprestaties vond ik wel heel goed, van de kinderen dan toch, en het kinderpubliek bij mij in de zaal heeft er duidelijk van genoten dus ik geef hem een 3.

Een bijna geniale film: erg origineel, complex en intelligent scenario (met een behoorlijk verteerbare moraal dan nog ook), maar bovendien on-waar-schijnlijk grappig. Het leuke is: ik kan me amper één bepaalde grap herinneren, ik was gewoon non-stop aan het lachen . Bill Murray is onweerstaanbaar goed, de muziek is leuk, de film ziet er goed uit, maar bovenal: het is gewoon een niet te doen grappig idee, dat ze dan nog eens heerlijk in alle mogelijke richtingen uitgewerkt hebben. Absoluut een topper, dus.