Opinions

Dat is natuurlijk gigantische onzin: waarom zou je dan in godsnaam een animatiefilm gaan zitten maken? Vijf jaar knoeien met plasticine om dan uiteindelijk te bereiken dat de kijkers het niet meer opmerken!

Heerlijke film trouwens, ik vreesde eerst dat 80 minuten wat te lang zou zijn, in vergelijking met de kortfilmpjes, maar dat viel reuze mee. De extra personages die toegevoegd worden vielen wel een beetje tegen: grappig, maar niet bijzonder memorabel en nogal déjà vu (behalve dan die gevaarlijke hond met zijn bloemetjes-portemonnee!). De figuranten daarentegen waren wel bijzonder leuk, zo zelfs dat ik hen liever een wat grotere rol had zien krijgen. Het verhaal is vlot, spannend, grappig (op zijn Wallace & Gromits: door de absurditeit van de situaties en de dolenthousiaste actiescenes, niet zozeer door de dialogen) en met genoeg lagen (al wordt daar niet in overdreven) om ook de hersens mee te laten genieten. De perfecte ontspanning dus, maar tegelijk heerlijk eigenzinnig (alleen het einde al (Wallace komt bij met een stuk kaas, en alles is ineens in orde: zo teleurstellend belachelijk, en tegelijk helemaal perfect voor een film als deze!)

Een meesterwerk, dat een diepe liefde voor het menselijke weet te combineren met een ultieme ode aan de kracht van cinema. Mooiere films zijn zelden gemaakt denk ik, visueel bovendien een prachtig kunststukje, met subtiele, sobere beelden die een pure schoonheid uitstralen. Maar tegelijk ook een heel bescheiden, eenvoudige en zelfs kleine film, zonder enig effectbejag. Ook de werknemers die de herinneringen hercreëren doen dit met heel bescheiden middelen, en dat maakt het nog mooier: elk bovennatuurlijk element, wat je normaal zou verwachten in zo'n setting, zou de kracht die de herinneringen in de film uitstralen enkel verminderen. Een enthousiaste 5*, en plaats tien in mijn top.

Wat een sof, deze film Ik was best enthousiast eigenlijk: knappe actie, coole machines (de aliens zelf konden me weinig bekoren, maar daar kon ik me wel overheen zetten) en een geweldige apocalyptische sfeer, en dan verpesten ze echt álles op het einde! Elk greintje geloofwaardigheid (en dan heb ik het niet over realisme, dat moet je bij dit soort films niet verwachten, maar zelf een totaal overdreven UFO-attack-film heeft nog een zekere interne logica) wordt overboord gegooid, de film wordt op twee minuutjes snel afgeraffeld, titels en hupsa, film klaar en incasseren maar. Als je dan een happy end wil om de kleuters in de zaal niet te zeer te choqueren, doe dan toch minstens de moeite om er nog iets van te maken, in plaats van dit.

Doordat dat me zo ergerde, kan ik niet anders dan ook alle andere typische Spielberg-rotzooi in de film negatief aanrekenen, terwijl ik eigenlijk bezig was daar overheen te kijken - Spielberg is een schitterend regisseur die dit soort films tot een hoge graad van perfectie weet te tillen, maar élke keer opnieuw in zijn eigen voet schiet met ergerlijke, overbodige en veel te gemakkelijke scenes. Naast schitterende momenten bevat deze film dus opnieuw dezelfde ergerlijke shit: een verscheurende afscheidsscene, een gemakkelijk 'spannend' moment dat veel te lang gerokken wordt (die 'slang met schijnwerpers' in de kelder), een heldhaftige actie van de hoofdpersoon - nochtans een van de grootste losers die ik al bij Spielberg gezien heb .

Maar: zelden zo'n coole buitenaardse machines gezien, de verbitterde kijk op de slechtheid van de mens af en toe kon ik ook best waarderen, de hele setting is ook heerlijk - een nipt voldoende verdient de film dus wel.

Met deze film slaakt Kurosawa een indrukwekkende schreeuw tegen de corruptie, die me tweeëneenhalf uur aan het scherm gekluisterd deed zitten. Zelden heb ik in een film van hem zo doorleefd weten acteren, het scenario is af tot in de kleinste puntjes en ook visueel is het een puik werkje.

Dat het allemaal wat conventioneler is dan normaal kon me dus weinig schelen, en achteraf gezien zijn de personages ook niet allemaal even geloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken. Kurosawa bewijst met elke nieuwe film die ik van hem zie, hoe geniaal hij wel niet is, en iedere keer opnieuw weet hij me bovendien te verrassen. En zijn lijst met films is nog lang (ik heb er nog steeds 20 te gaan, al heb ik de indruk dat ik al een hoop films van hem gezien heb - elf dus, nog niet eens de helft - ), dus ik ben erg benieuwd wat hij nog allemaal in petto heeft . Op mijn lijstje met favoriete regisseurs klimt hij alvast over Bergman naar plaats drie, achter Lynch en Kubrick.

Ik hou geweldig van Altmans films, vooral zijn ensemblefilms zijn voor mij bijna het typevoorbeeld van een echte ontspannende film. De combinatie van subtiliteit en tegelijk een totaal gebrek aan nuance bij zijn karakters, zijn bizarre gevoel voor humor en zijn talent om uiteindelijk toch iets te tonen over hoe mensen in een bepaald milieu in elkaar zitten vind ik elke keer opnieuw geweldig. Het grootste probleem met Altman is dat ik zijn voorlopig beste film, Gosford Park, eerst gezien heb en dus elke andere een beetje een teleurstelling is in vergelijking daarmee. Dat geldt voor A Wedding, maar evengoed voor de andere ensemblefilms zoals Nashville of Prêt-à-porter. Ook deze film zit eigenlijk vol gemiste kansen en zwakkere momenten, maar het blijft een geweldig leuke prent met een aantal hilarische scènes. 3.5 * krijgt hij dus met plezier.

Rare ervaring met deze film. Ik was natuurlijk al voorbereid op de verrukkelijke traagheid en de mooie beelden, en hoewel het nieuwe er intussen een beetje af was blijft het me toch absoluut boeien, net als die paar prachtige scenes die Tarr er altijd weet tussen te kijken: de twee kinderen van de politieman die helemaal door het lint gaan, de magistrale beginscene met die zonsverduistering, de helicopter die maar blijft cirkels maken, en zo voort Maar wat me in deze film heeft gestoord is het verhaal, voor zover ik doorheb wat ermee bedoeld wordt. Bij Satantango en Damnation kon ik gewoon toekijken en genieten, dat ging hier niet goed: ik stoorde me aan sommige te conventionele wendingen, soms had ik ook het gevoel dat wát er gebeurde ineens zelfs belangrijker werd dan de sfeer en de beelden errond, en dat ben ik bij Tarr niet gewend. Ik had zelfs een beetje het gevoel dat hij teveel wilde zeggen met één film, bijna dat hij er niet genoeg tijd voor wou nemen (dat zal sommige mensen raar in de oren klinken, maar ik had de indruk dat hij zich een beetje overhaastte). Moeilijk uit te leggen eigenlijk, maar gewoon op het gevoel kan ik deze niet meer dan 3.5 sterren geven. Ik vond veel dingen gewoon iets te banaal, en van Tarr verwacht ik intussen gewoon veel meer, misschien is dat het.

Leuk uitgangspunt, maar heel slecht uitgewerkt. De zoektocht boeit totaal niet, de humor is ongrappig en zelfs storend. De film bevat een paar spaarzame mooie momenten, als de plaatselijke bevolking aan het woord komt of als er beelden getoond worden van natuur of steden. Maar het geforceerde zoektocht-idee verhindert dat het echt interessant wordt.

Het uitgangspunt van deze film bevalt me dus wel, maar het resultaat, dat is maar niks

Een waar genot, deze film. Ik twijfelde eerst of ik wel zou gaan kijken, maar Onderhonds lovende recensie heeft me over de streep getrokken, en gelukkig Ik ken het boek natuurlijk al jaren (typisch zo een van die boekjes die bij het herlezen plotseling een aantal dimensies extra blijken te hebben trouwens, heb het vroeger altijd vrij letterlijk opgevat).

Eén groot probleem heb ik met de film: het allerbeste stuk in het boek is hoe Max' kamer in vier stappen verandert in een bos, die tekeningen behoren tot het allermooiste dat ik ken en ik ben altijd zot geweest van het idee - in de film hiervan geen sprake... Enorm zonde!

Maar het goede nieuws, al meermaals herhaald hier: de film is absoluut heerlijk, de monsters zien er om ter best uit en ik heb nog maar zelden zo'n realistische personages in een film weten neerzetten (al zijn het dan kinderen) - elke reactie is gewoon perfect, het duurde dan ook maar een halve minuut voor ik mee was in de hele kinderlijke logica. Nu al een van de beste films van het jaar!

Heel mooie, menselijke film met prachtige personages en een heel aangenaam gevoel voor humor. Niet zo cynisch zoals ik had verwacht, maar gewoon menselijk, tot op het hilarische af . Het scenario zit raar maar goed in elkaar vond ik, met een aantal gedurfde elementen, maar vooral met veel aandacht voor kleine elementen en relaties. Ik vond hem trouwens niet triestig eigenlijk, ik werd er veeleer vrolijk van, op een wat bedaarde manier dan toch. Volgens mij zeker een aanrader, en belachelijk dat hij hier zo weinig gewaardeerd wordt, ik zie eigenlijk niet in wat je tegen deze film kunt hebben. Dat iemand er weinig mee aankan snap ik nog wel, maar die griezelige afkeer van sommigen begrijp ik helemaal niet.

Knappe film met erg mooie muziek en vechtscenes (in de bomen was wel belachelijk, maar de rest vond ik erg mooi). Zonde van het verhaal dat me echt niet kon boeien: ik weet dat je het niet te serieus moet nemen en dat heb ik ook niet gedaan, maar ik vond het toch net iets te plat allemaal, al dat gedoe over vrijheid en echte liefde en zo. Ik las ergens dat je het moet zien als een opera waarin niet gezongen maar gevochten wordt, maar zelfs een opera heeft meestal nog wel een verhaal waar je iets mee aan kunt, hoe vereenvoudigd het meestal ook is - dit was echt helemaal nul. Kon me niet van de indruk ontdoen dat het vooral de Amerikaanse invloed was die de film op dat gebied genekt heeft eigenlijk (maar wel voor het grote succes gezorgd heeft), maar dat weet ik uiteraard niet zeker. Zhang Ziyi heb ik wel maar zelden zo bekoorlijk gezien als in deze film