Opinions

Leuke animatiefilm, met een onwaarschijnlijk slecht scenario. Het verhaal lijkt echt helemaal nergens op (heel ongeloofwaardige setting met die ijsmuur, te veel wtf elementen zoals zeemonsters, gieren ed), en wordt dan ook nog eens slecht verteld. Maar wel amusant, Scrat blijft onweerstaanbaar en de film loopt wel lekker met veel snelle plezante animatie. Enorme stap vooruit ook ivm het ontzettend lelijke eerste deel. Maar als je met zo'n idioot verhaal durft afkomen krijg je toch niet meer dan een zwakke 2,5, zelfs al heb ik me geamuseerd.

Heel leuke film, die even moet groeien maar eens de film voorbij halfweg is, is het puur kijkplezier. Heel goede acteurs, de film is ook duidelijk met veel bezieling gemaakt. Het laatste kwartier is werkelijk meesterlijk gedaan (niet alleen bedacht, ook hoe alles filmisch in elkaar valt en hoe schitterend Josse De Pauw zijn rol vertolkt). Ik heb lang gewacht om deze film te bekijken, maar heb er dus absoluut geen spijt van dat ik het uiteindelijk toch heb gedaan

Af en toe moet een mens dit soort films bekijken, ze verlengen je leven in één klap met een dag of tien denk ik . Zo'n plezier, zo veel enthousiasme, en dan toch nog een goede film maken die iets te vertellen heeft: pure klasse. Ik kende De Sica enkel van reputatie en van het meesterlijke Ladri di Biciclette, maar hij is duidelijk veel veelzijdiger dan ik dacht. Deze film heeft dan ook alles mee: een schitterend regisseur, twee fenomenale acteurs die ik nog nooit beter heb zien acteren dan hier, drie erg mooie verhalen om van te vertrekken en drie prachtige steden als decor.

Het eerste verhaal is om te zoenen zo plezant. Het is zo'n verhaal waarvan je na tien minuten denkt 'Het zal toch niet zijn dat...?', en dan is het ook gewoon zo! Alles bruist, leeft, schreeuwt, zingt en danst, en in het midden staat Sophia Loren als straatarme diva, mooier dan ooit, bevelen te geven en iedereen is maar al te blij om die te mogen uitvoeren. Zelden een indrukwekkendere vrouwenrol gezien, en het is maar al te begrijpelijk dat Mastroianni eraan kapot gaat .

Het tweede verhaal is van Moravia en dat valt ook op: een eenvoudig gegeven, een vleugje absurditeit en twee typische, maar geloofwaardige personages. De boodschap is duidelijk, het verhaal eenvoudig en het doel snel bereikt, maar niet zonder de altijd aanwezige poëtische ondertoon (wat een prachtig beeld ook: Mastroianni zittend op de vangrail, met zijn eeuwige hondenogen, en dan dat jongetje met die half verlepte bloemetjes...) Joyce Roodnat wijst in het boekje bij de dvd ook terecht op de kleine details in de marge, waaruit blijkt dat De Sica het zelfs in een filmpje over de bourgeoisie niet kan laten toch het volkse leven te tonen: de vrouwen die de was aan het toen zijn in de rivier, het jongetje met de bloemen, de twee mannen in de lantaarnpaal,... Een filmpje dat uitblinkt in eenvoud, maar met een hart en vol poëzie.

Het derde verhaal vond ik persoonlijk het minste, omdat hier eenvoud en uitbundigheid het meest botsen. Het is eigenlijk niet veel meer dan een kleine klucht met overacterende personages, en erg geloofwaardig komt het ook allemaal niet over, maar alles wordt andermaal gered door de schitterende prestaties van de onweerstaanbare Mastroianni (die zich werkelijk hélemaal geeft ) en de o zo aanbiddelijke Loren (niet zo zeer de striptease, maar wél de al eerder aangehaalde scene op het balkon in handdoek ) Aan de ene kant spijtig in vergelijking met de twee andere verhalen, maar aan de de andere kant wél een leuk filmpje. Maar het laat het geheel steken op 4*, terwijl de eerste twee resoluut richting 5* gingen .

Een heerlijke film Nog nooit eerder ben ik in één film verliefd geworden op drie verschillende meisjes, alleen dat al is een prestatie. Maar ook voor de rest is alles gewoon absoluut wonderlijk, puur feel good met hier en daar een hoekje af, maar niet te veel. Rationeel bekeken is het verhaal erg simpel, maar de film komt daar mee weg door de heerlijke sfeer, de goede acteurs, de mooie muziek en het feit dat ik gewoon niks negatiefs in mijn geest toegelaten heb bij het aanschouwen van zo veel prachtig jong vrouwvolk

Wat het toevallige einde betreft: geen last van gehad, ik bedoel, de hele film staat stijf van de onmogelijke toevalligheden (het is zo'n beetje de rode draad doorheen het hele verhaal), het is niet meer dan normaal dat hij er dan ook mee eindigt. Vond het eigenlijk zelfs oprecht grappig.

Een soort Tim Burton meets Monty Python film. De ongevaarlijke werelden van Burton botsen hier met de duistere en hyperkinetische fantasie van Terry Gilliam, en dat levert een rommelig resultaat op, maar wel een erg plezierige film. Ik heb geen problemen met CGI, het gaat om fantasiewerelden en mijn dromen zien er ook soms wat plastiekerig uit, en de ideeën zijn in ieder geval heel erg leuk. Problematischer is het einde waar ik niet zo veel van begreep, maar dat doet er niet zo veel toe. Leukste element vind ik eigenlijk dat het duidelijk over een soort Faust-verhaal gaat, met een duivel en een soort god-figuur die vechten om het wisselvallig karakter van een goedbedoelende maar hopeloos omhooggevallen ijdeltuit - maar dan wel met zo ongeveer de zieligste duivel en god uit de cultuurgeschiedenis Wie er wint is niet eens duidelijk, maar dat lijkt me eigenlijk zelfs logisch.

Charmante film, zeker een die ik nog vaak ga herbekijken, en wie weet welke franken er dan nog gaan vallen.

Niet echt een succes, dit filmpje. Ideeën zijn er genoeg en de beelden zijn prachtig, maar de opbouw van het scenario is een ramp, net als de acteurs. De horror-momenten die er blijkbaar in moesten, konden me ook niet overtuigen - dan vond ik die in Audition pakken beter. Nu ik er achteraf aan terugdenk zaten er wel veel mooie momenten in, maar dat kwam er gewoon niet uit, dus daar ga ik ook geen extra sterren voor geven

Beetje bizar is het wel, twee uur met de trein rijden naar Utrecht om een film te gaan zien over fucking Brugge .

Maar ik kon hem ten zeerste smaken: erg mooi scenario, goed geacteerd, schitterende beelden,... De film deed me sterk denken aan de stripverhalen van Jeremiah: de personages zijn karikaturaal, maar heel consequent en reëel uitgewerkt en daardoor tegelijk grappig en tragisch, het verhaal volgt alle te verwachten conventies (één van de personages zegt tegen het einde zelf dat ze aan de shoot out gaan beginnen ) en is daardoor niet direct heel verrassend, maar hij doet dat met zo veel verve en enthousiasme dat ik het haast onmogelijk vond om er niet in mee te gaan. De film valt eigenlijk uiteen in drie delen: een humoristisch begin, waarin de hoofdpersonages worden getypeerd en Brugge beledigd, een dramatische wending en een einde vol actie, en de film maakt die omslag ook zonder veel complexen, wat ik wel sympathiek vond overkomen. De lokatie en de nevenpersonages die de film telkens weer kruisen vormen de brug tussen die delen en maken er toch nog een geheel van.

McDonagh heeft me een paar jaar terug overdonderd met zijn schitterende, oscar-winnende kortfilm Six Shooter (die inmiddels jammer genoeg niet meer op YouTube staat), de beste mix van baldadige absurde inktzwarte humor en deprimerende keiharde realiteit die ik al gezien heb, en uiteraard kan deze film daar totaal niet aan tippen. Maar het is een heel aangename, met zorg geschreven en gemaakte film die geen moment verveelt. Ik denk dan ook dat deze regisseur nog wel zal groeien in de toekomst en hoop oprecht dat hij de kans krijgt verder zijn zin te blijven doen

Leuke film, die er beter dan de meeste live action superheldenfilms in slaagt spetterende actie, humor en redelijk geloofwaardige personages af te leveren. De animatie is niet direct mooi, maar wel effectief, leuk en goed gedaan (die modeontwerpster vond ik wel echt cool ). Leuke ontspanning dus, nooit echt heel grappig maar wel aangenaam.

Exact wat ik ook dacht Een aantal scenes (ze zijn al genoemd, met de openingsscene, die in de cafe-kelder en de finale als absolute uitschieters) zijn werkelijk meesterlijk, perfect opgebouwd, met schitterende, realistische-maar-toch-o-zo-coole dialogen enz., maar het geheel als film werkt eigenlijk voor geen meter. Ik apprecieer Tarantino wel voor het feit dat hij niet voor de gemakkelijke paden kiest, maar dit verhaal is zo rommelig dat het je gewoon nooit echt meesleept (behalve dan binnen de genoemde scenes zelf dan). Een hoop personages die op zich cool zijn, maar nooit de rol krijgen die ze verdienen (dan heb ik het eigenlijk over iedereen, behalve Landa en Shosanna), een totaal gebrek aan overkoepelende spanningsboog,... Spijtig, want voor de rest druipt Tarantino's talent van het scherm (sommige trucjes zijn wat gemakkelijk, maar goed, ze werken wel) en moet ik zelfs toegeven dat de film helemaal niet het arrogante hersenloze geweldverheerlijkende verhikel was dat ik had gevreesd.

Een leuke film dus, met een aantal heel erg knappe scenes die op zich uitpuilen van de knappe dialogen, goede cameravoering, schitterende setting en supercoole personages, maar als geheel jammer genoeg nooit echt werkt.

Raar, maar oneindig fascinerend: ik ben de film de dag erna meteen nog eens gaan zien. Voor een deel is dit Lynchs meesterwerk: nog nooit slaagde hij erin zo'n krachtige sfeer en dito emoties te creëren met minder houvast: waar je in MD of LH nog probeert te volgen, is het bekijken van deze film enkel draaglijk als je je laat meedrijven. Wat je in ruil krijgt is een duizelingwekkende en angstaanjagende nachtmerrie vol kruisende en overlappende verhalen en steeds weerkerende motieven. De eerste keer raakte ik een aantal keer wat verveeld, maar de tweede keer zat ik soms te trillen op mijn stoel. Deze film mist ook de typische, relativerende Lynch-humor, wat hem nog ondraaglijker maakt.

Ik heb ooit na een zwaar ongeval een week in coma gelegen, en de angst- en ijldromen die ik toen bij het langzaam ontwaken had, en vooral de continue beklemming van het besef dat er iets fout is gelopen en dat je werkelijkheid en fictie echt niet meer kunt onderscheiden, nog nooit heb ik dat gevoel zo perfect in een film teruggevonden. Dat was niet aangenaam, maar wel onwaarschijnlijk indrukwekkend.

Zó moet het dus . De eerste Ghost in the Shell is hierbij gereduceerd tot een amateuristische prul .

Nee, wat een onwaarschijnlijk gigantisch prachtige film is dit zeg. In een interview op de dvd antwoordde Oshii op de vraag wat het verschil was tussen beide films, 'deze keer had ik veel geld en tijd', en dat is er absoluut aan te merken. Perfectie tot in de kleinste details, een prachtig scenario, schitterende beelden, mooie muziek, de perfecte film als het ware. Alle problemen die ik had met het vorige deel (en bleef hebben bij herziening trouwens) zijn hier opgelost: het verhaal gaat véél verder dan het toch wat standaard actieverhaaltje van de andere, de animatie is veel en veel beter (ok, er zitten ook wel wat jaartjes tussen, dat verklaart ook een hoop natuurlijk). Nog steeds niet perfect hoor, ik had nog steeds wat vragen bij de bewegingen van sommige personages, maar dat leggen ze zelf uit met het feit dat het toch poppen zijn, dus ja . Waar ik in de vorige film wat diepte en een filosofische kant miste, word je hier overspoeld met de meest 'diepzinnige' citaten, soms op het lachwekkende af, maar het geeft de film wel een extra dimensie. Ook hier leek het trouwens aanvankelijk om een wat conventioneel verhaal te gaan, maar dan spectaculair mooi in beeld gebracht (beetje het Sin City verschijnsel), maar de scenes in het kasteel maken heel, heel veel goed.

Ook deze film is in veel verschillende stijlen geanimeerd (en dat bevalt me wel, het geeft de film frisheid en zorgt ervoor dat je niet te snel 'went' aan een bepaalde stijl en de pracht ervan dan niet meer opmerkt, zoals ik vaak heb bij Ghibli), en zoals altijd levert dat een wisselvallig resultaat op, met als belangrijkste verschil dat de standaard hier kilometers boven het normale uitstijgt, en de beste stukken voor zover ik weet ongeëvenaard zijn. Problemen zijn zoals gezegd de bewegingen af en toe, en ook een beetje de gladheid van sommige digitale beelden, die zo perfect zijn dat ze niks meer te vertellen hebben. Maar als dat het probleem is, dan is er eigenlijk amper een probleem .

Nee, ik twijfel nog wat om dit tot beste animatiefilm ooit uit te roepen, maar het is in ieder geval een duidelijke 5*, een meesterwerk, waarvoor ik graag diep door de knieën ga. Nu maar eens op zoek gaan naar die andere films van dit genie .

Weinig dingen zijn zo oninteressant als een film over het liefdesleven van de 19e eeuwse elite (zie ook The Age of Innocence) Het eerste uur van deze film vond ik écht saai, nog meer omdat het acteerwerk in deze film niet zo excentriek is als bij Scorseses navolger. Maar gelukkig komt er na een tijdje een nieuw personage op de proppen, dat alles totaal omwentelt en er uiteindelijk nog een echt boeiende, meeslepende en aangrijpende film van weet te maken. Daarom nog niet van het niveau van Visconti's eerdere meesterwerken maar toch in elk geval meer dan onderhoudend. Toch blijf ik de personages een beetje kleurloos vinden, en blijft ook de muziek en cameravoering een beetje soft. Na wat twijfelen levert dat dus 3.5 sterren op.

Grappig dat films die raar overkomen direct met Lynch vergeleken worden, in dit geval is dat even zinloos als Elephant vergelijken met Heat omdat er allebei in geschoten wordt of zoiets. Als het dan toch vergeleken moet worden, dan ligt Bunuel een pak meer voor de hand, en misschien ook wat Tarkovski-elementen (uit Zerkalo bijvoorbeeld). En Kafka natuurlijk.

Maar een rare film is het in ieder geval, al is hij zeker niet overal even geslaagd. De virtuositeit en het gestileerd esthetisch meesterschap van de gebr. Quay zit er nog in en op sommige momenten is het puur genieten van de prachtige beeldtaal, de rituele bewegingen, de mysterieuze sfeer en het onbehagen dat op je afkomt. Maar als acteursregisseurs falen ze compleet: elke scene waarin gesproken wordt is verschrikkelijk saai en staat stijf van een achterhaalde faux-serieux benadering (geen spoortje humor te bekennen, onbegrijpelijke elitair-poetische zinnen,...) Tijdens het bekijken van die scenes verveelde ik me stierlijk (ok, het was niet ondertiteld en ik verstond er ook maar de helft van) om dan vervolgens opgeschrikt te worden door weer een waarlijk geniaal stuk (echt waar, er zitten momenten in deze film die tot het allermooiste behoren dat ik ooit gezien heb) maar de film als geheel is gewoon mislukt. Onbegrijpelijk was ook dat tot vier keer toe de micro in beeld kwam tijdens zo'n dialoog-stuk, en dat bij een regisseursduo dat ervoor bekend staat wekenlang te kunnen werken aan één enkel shot om het toch maar helemaal perfect te krijgen: zoiets bewijst toch wel waar ze ook zelf hun prioriteiten gelegd hebben bij het maken van deze film. De muziek is wel opnieuw prachtig, en visueel is het een waar pareltje, maar ik had tijdens het kijken gewoon totaal geen idee wat ik hiermee aan moest. Verknippen en de geniale stukken uitbrengen als kortfilm lijkt me de enige oplossing .

3.0 * toch maar, omdat ik toch wel écht onder de indruk was soms.

Ik heb deze onlangs nog eens opnieuw gezien, en weer is het me opgevallen: dit is inderdaad een beetje een standaard verhaaltje, maar het is verfilmd met zoveel enthousiasme dat het daar ver bovenuit stijgt. De hele film getuigt van een superieur gevoel voor ironie, en is bovendien ongelooflijk grappig, op de meest fijnzinnige manier. Ik wil hier geen meesterwerk van maken, maar het is écht wel een keigoede film, die ver boven de gemiddelde 'leuke' Hollywood film staat.

Sympathieke film en een aangename kijkervaring, maar allemaal wel heel erg simpel, gemakkelijk en voorspelbaar. Het is dankzij de aanstekelijke acteerprestaties dat ik me er weinig heb aan geergerd, maar met dit soort afgezaagde grappen over kunst en klassieke muziek nog steeds durven afkomen, is een beetje triest. Maar wel goed gebracht, en het verhaal weet best te ontroeren.

Deze film is zo romantisch als de pest (met de eigenlijk nogal foute combinatie van Frans chanson, circus en safariparken), maar hij doet dat met zo'n overtuiging dat ik er helemaal in mee ging Het verhaal is wisselvallig en nogal raar opgebouwd (hoewel dat wel een deel van de charme vorm) maar er zit zeker iets in. Bovendien uitstekend geregisseerd en met heel mooie beelden, en bepaalde scenes vond ik erg interessant (vooral het begin was zeer mooi) De acteurs waren wel niet altijd even overtuigend en het verhaal is op zijn zachtst gezegd nogal voorspelbaar. Geen écht goede film al bij al, maar ik gun hem met plezier 3.5 sterren.

Een erg mooie film met prachtige beelden en een aantal indrukwekkend knappe scenes, maar uiteindelijk vond ik het hele idee toch net iets te typisch. De film wilt iets vertellen maar het ligt er zo dik op dat het me begon te storen, bovendien is het ook niet zo wereldschokkend om het contrast tussen oorlog en kind zijn te tonen. Wel wereldschokkend is de schitterende manier waarop Tarkovski dat doet, en daarom blijft het een steengoede film die gemakkelijk 4 sterren verdient, maar hij is wel minder 'origineel' dan zijn andere werk.