Opinions

Sympathieke film, goed gemaakt, goed geacteerd, erg aangenaam om naar te kijken. Niet echt iets speciaal, hoewel, het plezier waarmee hij duidelijk gemaakt is, de sfeer die erin hangt, de muziek, dat alles maakt het toch nog bijzonder. Iets meer weerhaken had wel geen kwaad gekund, de film raakt een aantal lastige thema's, maar die worden amper behandeld en zijn zo weer verdwenen. De personages zijn wel levensecht, zonder dat het allemaal te expliciet genoemd wordt, dat vond ik echt mooi gedaan (ik herken er het talent van Arne Sierens in, die aan het script heeft meegeschreven). Een goede, stijlvolle en eigentijdse film dus, het had meer kunnen zijn en dieper kunnen gaan, maar dat was duidelijk niet echt de bedoeling. 3.5 *

Een wondermooie film. Het is natuurlijk gemakkelijk om op de emoties te werken met een dergelijk hartverscheurend verhaal over kindjes die er zelfs als ze vol modder zitten nog uitzien alsof ze net uit de Unicef-kalender zijn gestapt, maar ik waardeer het dat Kore-eda dat in zijn film ook helemaal niet probeert te verbergen. Hij speelt op effect, maar door het heerlijk trage tempo bereikt hij een poetisch niveau dat normaal in dergelijke films afwezig is, en deze film juist optilt tot een bijna-meesterwerk. Het laatste liedje vond ik er wel nét over, maar voor de rest was ook de muziek prachtig subtiel-ontroerend. En de cast is absoluut fantastisch, vooral hun ingetogen emoties (die nergens tot uitbarsting komen, een punt waar veel films in de fout gaan) vond ik schitterend werken. 4,5 sterren verdient hij dan ook absoluut.

Heel leuke, mooie film Alles zit goed om dit tot de ideale ontspanningsfilm te maken en bovendien heeft hij ergens ook wel iets te melden. Deed me wat aan Jim Jarmusch denken, maar dan met iets meer vaart en kleur...

Een erg goede film. Nee, ik heb het origineel niet gezien laat staan het boek gelezen dus ik weet niet waar ik over spreek, maar ik vond het een knap verhaal, goed verfilmd (zonder de gemakkelijke horror-effecten waarvoor ik vreesde) en mooi geacteerd. De muziek van Badalamenti is trouwens weeral waanzinnig goed.

Ik weet niet wat dat is met die Malick-films, maar ik kan niet anders dan ook deze 5 sterren geven. Zelden zo'n betoverend mooie film gezien (inderdaad vooral doordat het grootste deel is opgenomen in het uur tussen dag en nacht), en tel daar dan nog die bevreemdende surreele sfeer bij die ook Badlands zo goed maakt (de personages hebben iets onvatbaars, ze doen wel wat ze doen, maar zijzelf noch de kijker weet eigenlijk waarom) en je hebt een prachtig meesterwerk. Die sprinkhanenplaag en alles wat daarop volgt is ook enorm indrukwekkend en apocalyptisch, en ook dat Italiaans circus dat ineens uit de lucht komt neerstrijken is fantastisch. En voor het eerst ben ik ook echt enthousiast over de soundtrack van Morricone. Nee, ik denk dat ik dit misschien nog wel Malick's beste film vind, hoewel meestal het tegenovergestelde beweerd wordt.

Schitterende film. Rauw in beeld gebracht, misschien niet altijd even genuanceerde maar toch interessante personages, goed geacteerd (Franse acteurs in vorm vind ik altijd super, zeker als ze elkaar mogen uitschelden ) en met een fascinerende thematiek. Film is eigenlijk remake van Amerikaans origineel (titel ken ik niet) maar hij straalt wel de aangename 'moderne Franse film-stijl' uit. En de benadering van pianospelen in deze film vind ik ook al erg interessant. Dus een goede film, en dus 4.5 sterren.

De film ergerde mij vanaf de eerste minuut, vond het een typisch Amerikaans verhaal (val nu niet over dat woord Amerikaans, ik vind niks beters en voor mij vat het het gevoel perfect samen. Laten we het houden op een typisch verhaal dat je vooral in Amerikaanse films tegenkomt dan ) dat me weinig interesseerde. Penn acteert echter zo goed dat het me uiteindelijk wel meekreeg, ik was best ontroerd naar het einde toe. Ben ook blij dat films als deze gemaakt worden, niet dat ze mensen kunnen overtuigen van een of andere zaak (dat probeert ie ook niet, of het moet de christelijke naastenliefde zijn of zo) maar gewoon omdat ze op een menselijke manier dingen tonen waar veel mensen geen bezef van hebben. Helen vond ik eigenlijk een vrij ongeinspireerd personage en ik vond de film ook vaak te sentimenteel worden (op sommige momenten is de film zo eenvoudig mooi dat het ontroerend is, maar even zo vaak gaat hij erover) De ergernis van in het begin is trouwens weg, ik vind het gewoon een mooie film, die 3 sterren verdient.

Erg vermoeiend allemaal, maar door de korte duur heb ik het nog net overleefd (vroeger heb ik een tijdje geen film mogen zien omdat ik risico liep op epilepsieaanvallen als ik flitsende beelden zag, deze film heeft nu wel definitief getoond dat ik daar alvast vanaf ben ). Het verhaal is chaotisch en vrij onorigineel (niet beter dan een doorsnee stripverhaal) maar gaat er zo over dat het wel leuk wordt. Waarom geef ik dan toch vier sterren? Omdat ik nog nooit zoveel creativiteit in een film heb gezien. Ik wist wel dat er goed gemaakte animatiefilms bestonden, maar de manier waarop hier met beelden wordt omgegaan is net zo verbijsterend knap als wat iemand als David B. doet in zijn strips (al zijn de stijlen wel radicaal verschillend). De stijl is sober en effectief, maar vooral de opbouw, de simpele animatie, de expressiviteit en de inventiviteit hebben me met verstomming geslagen. Het grote voordeel van de beeldtaal in animatiefilms is dat je kan tonen en vooral ook kan weglaten wat je wilt, en daar wordt hier schitterend gebruik door radicaal te vereenvoudigen, wat de sfeer ook nog stukken sterker maakt. Dat de film aan de andere kant ongelooflijk overladen is en geen moment rust biedt maakt de expressiviteit eigenlijk enkel nog groter, al had ik toch liever een iets boeiender verhaal gehad.

Interessante film, die faalt doordat niks van wat je te zien krijgt op een of andere manier gekaderd wordt of in een context geplaatst. Dat is, zoals gezegd, een interessant idee, maar het werkt helemaal niet in deze film. Hij springt van de hak op de tak, komt ongeloofwaardig over en mist diepgang. Uiteraard moet niet alles voorgekauwd worden en ik waardeer het dat de film zijn kijkers niet onderschat, maar het werkt simpelweg niet.

Wel erg de moeite is de knappe sfeer in de film, de goede acteerprestaties (van sommigen toch) en de paar schitterende scenes. Ik zou drie sterren gegeven hebben als het einde me niet zo gepakt had, daardoor toch nog 3.5* .

Een van de afleveringen die ik nog niet eerder had gezien, maar tegelijk een van de mooiste (films én actrice ) Ik had even het gevoel dat het allemaal ging ontsporen wegens te grote gevoelens, maar het komt allemaal erg mooi op zijn pootjes terecht. Muziek en beelden zijn prachtig, en zo hoort het ook. 4 sterren.

Ik blijf er bij dat dit filmpje een van de mooiste is die kieslowski gemaakt heeft. De beelden zijn prachtig en kunnen zonder problemen concurreren met bijvoorbeeld Tarkovski. Het scenario is onwaarschijnlijk goed, vooral door de manier waarop dingen worden duidelijk gemaakt zonder dat ze echt worden uitgesproken, bijna elk voorwerp dat in beeld komt heeft wel een of andere bedoeling. Op die manier ontdek je zelfs na de vijfde keer nog nieuwe dingen, hoe eenvoudig het verhaal ook ineen zit. Het verbaast mij een beetje dat uitgerekend deze film saai gevonden wordt, terwijl er films zijn die veel trager zijn en waar juist helemaal niets in gebeurt, die dat 'gebrek' niet krijgen aangewreven. Van mij krijgt deze in elk geval 4.5 sterren.

Vijf dekalogen op een dag: of hoe de ontdekking dat mijn dvd morgen al terug binnen moet mijn hele dag kan inpalmen...

Deze aflevering is inderdaad een leuke afsluiter, maar het is misschien wel spijtig dat de sfeer van deze zo totaal niet strookt met de rest van de cyclus. Maar ik ben verzot op die twee acteurs, bovendien is deze erg grappig (en tegelijk schrijnend) dus ik geef hem toch nog 4 sterren.

Ik heb ook het interview met Kieslowski gezien dat als bonus op de dvd stond: wat een ratelkont is me dat zeg! Het kan ook gelegen hebben aan de domme vragen, maar hij zweeg geen moment, en hij heeft zeker drie keer hetzelfde verteld...

Nog een écht goede aflevering, met alles erin wat de dekaloog zo bijzonder maakt. Ik hou alleen wat minder van verhalen over overspel, vandaar 'maar' 4 sterren.

(trouwens wat ik bij dekalog 8 zei over de mooiste dekaloog-muziek van Preisner, dat klopt niet, die omschrijving hoort uiteraard bij de prachtige compositie van de zogenaamde Van den Budenmayer (het alter ego van Preisner als hij muziek schrijft in 19e-eeuwse stijl) uit deze film)

Het eerste deel heb ik altijd het minst goede gevonden, voornamelijk door de naieve manier waarop die 'computer' wordt benaderd. Maar als we hem als metafoor voor de hele wetenschap bekijken dan vind ik toch dat deze film een mooi punt maakt, zonder daar echt veel tijd aan te verknoeien: die zit voornamelijk in de prachtige beelden. De zoektocht van de vader naar het einde toe vind ik trouwens waanzinnig mooi verfilmd, hij zegt bijna niets en toch voel je de ongerustheid langzaam maar zeker opkomen in zijn rationele geest (en dan dat moment dat hij de trap wilt opstormen maar zich toch nog weet te beheersen en schijnbaar doodkalm de lift neemt!) Ik vind het moeilijk om elk deel van de dekaloog apart te beoordelen als film op zich (dan zijn ze inderdaad lang niet allemaal écht goed) maar als je het geheel bekijkt dan is het echt een grandioos meesterwerk. Maar goed, deel 1 krijgt 3 sterren.

Een eerder theoretische aflevering over ethische problemen (in feite wordt hier de hele idee van de dekaloog in duidelijk gemaakt) Dit heeft tot gevolg dat er veel wordt gepraat en er minder plaats overblijft voor het verhaal van deze aflevering zelf, maar dat is in zijn eenvoud des te fascinerend, bovendien blijft er zo nog wat plaats over voor eigen interpretatie. Deze film bevat ook de mooiste muziek die Preisner voor de dekaloog geschreven heeft, reden temeer om hem 4 sterren te geven.

Zonder twijfel de meest aangrijpende van de (eerste vijf) dekalogen, maar ik miste een beetje de subtiliteit van de vorige. De muziek is wel schitterend, net als de acteurs. Camerawerk is degelijk maar niet zo overdonderend als bij deel twee. Dus ook hier geen 5 sterren, maar 4 moet er wel afkunnen denk ik.

Een erg mooie aflevering, niet een van de beste, maar wel erg ontroerend (zo'n schattig kindje, niet te doen ) Het scenario is wel wat minder inventief (personages die elkaar vertellen over hun verleden is wel de simpelste manier om dat ook aan de kijker duidelijk te maken, in dekalog 2 wordt dat veel knapper gedaan) Toch wel weer knap hoe ze erin slagen om twee personages neer te zetten die sympathiek en begrijpelijk zijn maar tegelijk ergernis en afkeer oproepen. 3,5 sterren, met de nadruk op 4.

Film die ik niet echt in de dekaloog-reeks vond passen, het verhaal is wel interessant maar op de een of de andere manier link ik voyeurisme eerder met Brian De Palma en Alfred Hitchcock. Ik vond deze film gewoon niet zo erg goed, het sprak mij allemaal wat minder aan, ook de personages vond ik niet zo interessant als anders. De muziek is wel erg mooi, maar misschien iets te veel aanwezig. Als ik het zo bekijk is dit misschien nog de meest conventionele van de dekalogen, en misschien vind ik dat gewoon spijtig, en verwachtte ik er meer van dan dat. 2,5 sterren.

Een van de mindere afleveringen van de dekaloog. Het scenario, de beelden, zelfs de muziek, het is allemaal van een wat lager niveau dan gewoonlijk. Die lichtjes overal zijn wel mooi gedaan, daar heb ik niet bij stil gestaan. En als ik morgen het scenario lees dan zal misschien ook dat beter lijken, maar voorlopig moet ik het op 2.5 sterren houden.

Een heerlijke film, met afstand Jeunets beste - al heeft hij natuurlijk verschillende prachtige films gemaakt. Sfeerschepping zit strak vanaf de eerste seconde en blijft voortdurend beklemmen, hoewel de film eigenlijk vooral grappig en fantasievol is. Naarmate de film vordert komen die elementen meer op de voorgrond, om te eindigen in een hilarische finale. Een film naar mijn hart: veel humor, schitterend gemaakt (timing, muziek, montage, acteerprestaties) en voldoende geschift om te blijven fascineren. La cité des enfants perdus ging net iets te ver om me nog helemaal mee te krijgen, deze weet perfect de grens te trekken - kan eigenlijk enkel Brazil noemen als andere film die daar zo goed in slaagt zonder compromissen te sluiten als het op fantasie en halve waanzin gaat.

Mooie en heel eenvoudige documentaire over een Roemeense schaapherder die met zijn vrouw en zoon in een simpele hut woont in de Karpaten. Er worden vooral prachtige beelden getoond van het landschap en dagelijkse handelingen, geritmeerd volgens de seizoenen in één jaar. Het toont een simpel maar hard leven dat niet echt wordt geromantiseerd, maar ook niet als onmenselijk wordt neergezet: vooral toont het een leven dat eigenlijk niet meer echt thuishoort in onze maatschappij, hoewel veel elementen ervan een kwaliteit bezitten die in de moderne maatschappij verloren is gegaan. Dit verlies is het hoofdthema van de film, en wordt door de herder becommentarieerd als hij beschrijft hoeveel buren hij heeft zien wegtrekken en hoe eenzaam het inmiddels geworden is. Zijn zoon lijkt dan weer vast van plan het bestaan van zijn vader voort te zetten, en beschrijft hoe hij in 'de stad' nooit zou kunnen aarden. De absurditeit van het anachronisme dat deze familie geworden zijn, gecombineerd met de waarde maar ook achterhaaldheid van hun 'authenticiteit', roepen interessante vragen op die de film rustig in het midden laat.

Prachtige muziek ook van het Balanescu Quartet.

Deze film is enorm ambigu. Het eerste deel is een nogal saai, maar mooi gefilmd, ijskoud verhaal over intrige binnen de zakenwereld, dat mij absoluut niet kon overtuigen. Misschien dat de makers dat ook hebben gemerkt of zo, ik weet het niet, maar ineens verandert dan de toon van de film totaal en wordt het inderdaad een Lynchiaanse vertelling waar kop nog staart is aan te krijgen, met donkere sfeer en muziek. Dat deel is echt wel beangstiggend maar het verhaal slaat werkelijk nergens op. En dan niet zoals Lost Highway nergens op slaat, want daar is dat geen enkel probleem, maar gewoon een idioot belachelijk gedoe over gewelddadige porno en weet ik veel wat nog allemaal. Trouwens ook absoluut niet choquerend, deze film, het laat je gewoon compleet koud. Maar goed, nu weet ik terug waarom Lost Highway zo verdomd geniaal is, zo heeft deze film nog een nut gehad ook. En de muziek is inderdaad zeer goed, net als de acteerprestaties, dat mag ook gezegd. Dus, daarvoor, en samen met de knappe sfeer in sommige scenes, toch nog, laten we zeggen, twee sterren.

Wenen is veel gezegd, maar ik moet toch toegeven dat ik behoorlijk aangegrepen was door deze film. Maar ik ben nu eenmaal nogal teerhartig Nee ik vond deze film echt meer dan geslaagd, als je er niet meer in wilt zien dan het charmant sprookje dat hij is. Degelijke acteurs, knapje sfeerweergave van de omgeving (Parijs! Ik ben er nog niet geweest, maar zoals hier had ik het nog nooit gezien, echt grappig) en op zijn manier leuk gefilmd. De muziek was niet speciaal maar deed wat hij moest doen, kortom alles was eigenlijk goed. Maar ik geef toe dat het wééral een charmante, aangrijpende film uit Europa was, zo zijn er tegenwoordig zoveel (en het alternatieve filmpubliek is er wég van) en inderdaad de film is nogal zoetsappig en mocht wat meer venijn hebben. Maar ik kan eigenlijk niet anders zeggen dan dat het een echt mooie film was, en volgens mij was dat ook de enige bedoeling... 4 sterren, met de nadruk op 3.5.

Dit is en erg mooie, eenvoudige film die indruk maakt zonder al te veel effectbejag en die ontroert zonder sentimenteel te zijn. De film stijgt ver uit boven het louter aanklagen van een schrijnende toestand, hij toont ook een prachtige, fascinerende wereld met mooie personages en adembenemende beelden.

Erg mooie film met een fascinerend hoofdpersonage (ik zie deze film wel liever los van het feit dat hij echt bestaan heeft, want ik ben er nog niet uit of Guevara nu echt die held is die veel mensen erin zien. Los van dat feit is de Ernesto uit deze film natuurlijk een prachtig persoon) De beelden zijn natuurlijk magistraal, net als de muziek, de film is charmant-grappig, onderhoudend en ontroerend. En schitterend geacteerd. Kortom een van de beter van dit jaar, die dan ook 4 sterren verdient (met de nadruk op 4,5 maar daar wacht ik nog even mee)

Ik had het totaal niet verwacht, maar ik vond het een hilarische film. Echt waar, zelden zo gelachen. Ik heb een boon voor Lars Von Trier, dat geef ik toe, voor zijn tics, zijn drang om altijd speciaal te willen doen en aandacht te vragen, maar ook zijn waanzinnige talent en gevoel voor humor. Niets in deze film is serieus bedoeld, waardoor de humor op ongelooflijk veel niveaus tegelijk werkt. Maar zelfs dat is eigenlijk belachelijk .

Er zit trouwens best wel evolutie in de film (de drie delen zijn zelfs wat té duidelijk geconstrueerd, maar ze zorgen ervoor dat de film iedere keer een beetje opnieuw kan beginnen, en niet begint te vervelen, althans dat vond ik).

Zonder er speciaal op te letten heb ik trouwens toch al twee foutjes gezien in de film, ook dat gedoe is belachelijk, maar leuk .

Weeral een schitterende, grappige, spitsvondige en heel onderhoudende Vlaamse film: nog even voortdoen en Vlaanderen wordt het nieuwe Scandinavië Ik ben erg enthousiast over deze film: het verhaal is geweldig (totaal over the top uiteraard en weinig geloofwaardig, maar het maakt wel een sterk punt en de opbouw zit perfect), de dialogen vaak hilarisch en Wim Helsen beter dan ook in een rol die hem op het lijf is geschreven. Schitterend ook hoe de marginaliteit van een deel van ons land eens op een liefdevolle manier in beeld werd gebracht. Visueel is de film niet uitzonderlijk maar wel functioneel.

Ik heb het blijkbaar nooit expliciet gezegd, maar ik vind deze film een waar meesterwerk. Kurosawa heeft veel mooie films gemaakt, maar zo menselijk en gevoelig als deze heb ik er nog geen gezien. Een prachtig geconstrueerd verhaal, met echte, een krop in de keel veroorzakende personages en verhalen. Staat al heel lang in mijn top tien, en zal daar ook nog lang blijven staan.

Ik heb La Dolce Vita gisteren gezien, enorm genoten, ik dacht dat iedereen dat zou doen, en nu blijkt de helft hem saai en te lang te vinden. Terwijl die film toch spettert van begin tot einde! Ik was aan het scherm gekluisterd, toen hij gedaan was vond ik het vreemd dat alles rond mij in kleur was, en niet in het prachtige zwart-wit van deze film. En dan zwijg ik nog over de schitterende personages en de leuke muziek. Er zijn blijkbaar veel ongevoelige mensen op deze wereld.

Echt een draak van een film. Geweldig saai vol voorspelbare symboliek en oversentimentele momenten die eerder ergernis dan medelijden opwekten. Visueel wel mooi geprobeerd, maar de afgelikte kleuren en de gekunstelde settings zijn zeker niet bijzonder genoeg om hem boven de middelmaat uit te tillen, en de repititieve muziek doet ook meer kwaad dan goed. Het ergste is de kleffe troosteloosheid waarmee de film voorbijsleft in een wanhopige poging te verbergen dat hij niet meer te bieden heeft dan een hoopje triestige clichés.

Nee, grapje natuurlijk, het is een heerlijke film, een waar meesterwerk! Maar ik wou Onderhond ook eens laten voelen wat het geeft als je favoriete films afgebroken worden .

Nogal vervelende film, die me weinig kon fascineren. Geen probleem met ingewikkelde of vage films, maar ze moeten wel iets bezitten waardoor je als kijker bereid raakt om er je hoofd over te breken. Maar deze film bezit helemaal niks, ziet er lelijk uit en de dingen die ik erover gelezen heb (voor het geval me iets wezenlijk en geniaals zou zijn ontgaan) zijn bovendien complete onzin. Geen goeie film dus!

Een enorm grappig film(en bovendien fijnzinnig grappig), prachtig gefilmd, met erg knappe muziek en goede acteurs. Het verhaal stelt inderdaad weinig voor, maar dat maakt de film juist zo cool, bovendien blijft het wel boeiend. Misschien meer een artistiek spielereitje dan een meesterlijke film, maar ik heb de hele film met een gigantische grijns zitten kijken en Tom Waits kan nu eenmaal niks verkeerd doen bij mij, dus ik geef 4,5 sterren.

Heerlijk, deze film. Exact het soort humor waar ik van hou, perfect in beeld gebracht (grauw, weinig camerabewegingen, geen close ups) en met schitterende muziek.