Opinions

Erg charmante en grappige film. De politieke achtergrond is een béétje ver gezocht en past niet helemaal in de film, maar voor de rest is dit een pareltje. Muziek is erg leuk, net als de eeuwige excentrieke Almodovar-personages, en de hele film vliegt voorbij. Vooral de ontknoping met achtervolging en al vond ik leuk om zien. Maar een mens verwacht natuurlijk meer van een film dan dat hij leuk en aangenaam is, een beetje diepgang zou af en toe wel mogen, vandaar 3.5 sterren.

Heel mooie film inderdaad, sober, traag, maar heel menselijk verteld en geacteerd. 4*

Schitterende ontknoping, een film vol legendarische momenten die ik jaren geleden gezien heb maar die mij toen niet echt kon boeien, ik denk dat als ik hem nu zou zien ik hem fantastisch zou vinden. 3.5 * als tussenoplossing dus. En mijn 300e stem!!

Shyamalan heb ik altijd wat een vervelende filmmaker gevonden die zijn films per se veel moeilijker wil voordoen dan ze eigenlijk zijn, maar dat is bij deze film absoluut niet het geval! Zijn reputatie indachtig zat ik de hele tijd te zoeken naar plottwists, en dan blijkt het gewoon een mooi, eenvoudig verhaal te zijn - wat mij betreft veel interessanter dan zijn vroeger werk. Het is een bedtimestory en zeker niet een van de meest complexe, ook qua originaliteit niet geweldig of zo, maar juist die simpele, complexloze benadering maken er een mooie, aangename film van. Er zit humor in, de beelden zijn (zoals steeds eigenlijk bij Shyamalan, deze keer dan nog ondersteund door Christopher Doyle) prachtig en hoewel het scenario en de opbouw zeker niet perfect waren, vond ik dat nergens storend. Een tussendoor-filmpje, maar een met een hart, en dat voel je.

Ik ben nooit een echte onvoorwaardelijke fan van de Coen-brothers geweest (O brother en Miller's crossing vind ik heel goed, The man who wasn't there is ook erg knap, maar vooral Fargo en Barton Fink vind ik behoorlijk overschat. Intolerable cruelty vind ik misschien nog een van hun beste films, omdat die tenminste pretentieloos voor het grappig zijn ging, en daar ook echt in slaagde) Maar The ladykillers dus. Zoals altijd ziet de film er prachtig uit en is de soundtrack fantastisch (maar dan ook écht fantastisch). Maar een tamelijk groot probleem van deze film is dat hij niet echt grappig is. Hij is wel geinig, maar niet grappig. De nevenpersonages vind ik erg leuk (behalve dan die domme football-speler) maar de professor zelf is meestal nogal ergerlijk. In sommige scenes niet hoor, maar over het algemeen is het toch maar een karakterloos personage.

De film als geheel is eigenlijk behoorlijk mislukt, hij loopt niet erg goed (dat gevoel had ik bij Fargo en Barton Fink trouwens ook, het verhaal hapert voortdurend. Terwijl die andere voorbeelden die ik genoemd heb dan weer prachtig en naadloos verteld worden zonder dat je een moment het gevoel hebt dat er iets aan schort) en hij is dus eigenlijk ook niet écht grappig. Tja, dan kan ik enkel 2.5 sterren geven.

Hilarische en tegelijk erg ontroerende film Niet door het realisme, dat is ver te zoeken (hoewel alles geloofwaardig blijft), maar door de totaal absurde relaties die deze film kenmerken. Schitterend hoe Bianca niet alleen Lars van de eenzaamheid redt, maar tegelijk het hele dorp iets geeft om voor te leven - of hoe een beetje gekte niet alleen in ieder hoofd te vinden is maar ook haast noodzakelijk wordt om te kunnen overleven.

Gus Van Sant slaagt er opnieuw in een schitterende, vervreemdende en indrukwekkende, menselijke film af te leveren Ik was veel te moe toen ik hem zag en heb sommige stukken een beetje in een roes gezien, maar dat maakte de ervaring eigenlijk enkel sterker. Beelden zijn prachtig, maar het is vooral de combinatie van het heerlijk trage tempo en de totale leegte met eigenlijk heel herkenbare personages die er voor mij echt een pakkende film van hebben gemaakt - ook al gebeurt er eigenlijk geen zak

Een heerlijke film, en het bewijs dat goeie Duitse films al bestonden voor de zogenaamde boom van de laatste twee jaren. Erg chaotisch allemaal, met weinig oog voor nuancering, maar onwaarschijnlijk grappig (vooral door de totaal absurde setting) en zeer aangenaam om te bekijken. Waar Goodbye Lenin mij soms wat de mak was, is dit een film die overloopt van (over)enthousiasme, en me zo eigenlijk ook meer kon bekoren.

Zwakke film van een regisseur die ik normaal erg kan waarderen. Maar zijn talent ligt duidelijk in kleine verhalen en het tonen van echte mensen, en niet in dit soort meer overdonderende producties. Het ziet er allemaal heel mooi uit, maar het scenario is gewoon echt niet goed, te veel voorspelbare cinema - maar bovenal is het een verhaal dat zo druipt van de cheesiness dat het amper te verteren valt. Het ene kliché wordt op de volgende sentimentele draak gehesen, totdat ik enkel nog meewarig kon glimlachen met wat er te zien was. Zonde, want het verhaal op zich heeft zeker potentieel en in een aantal scenes zit zeker de mogelijkheid om er een goede film van te maken. Maar het werkte gewoon niet: de dansende piano was te nep (en met te veel overacting gespeeld bovendien), het pianoduel eveneens - beide pianisten zijn begaafd, maar geen van beide vond ik echt goed, dan is de totale overdondering van het publiek enkel belachelijk... Een regisseur als Jeunet had hier een schitterende film van gemaakt, maar Tornatore zie ik liever in een Siciliaans dorpje dan op een schip.

Typische Kaurismaki film, kurkdroog en hilarisch Ik had liever nog net iets meer inhoud gehad, maar het blijft wel een leuke film met een heel hoog wtf-gehalte. Persoonlijk vond ik het eerste liedje verreweg het beste dat in de hele film werd gespeeld - dat was ook een beetje zonde - die rockabilly en country uitstapjes lagen me niet zo.

Gelukt Nadat Malpertuis me zo goed was bevallen wou ik graag een film van Kumel zien die niet door de Nederlandse dub verknoeid werd, en deze was de enige mogelijkheid daartoe bleek. Erg mooie film trouwens, zeer stijlvol en verfijnd maar tegelijk ook behoorlijk spannend (in het begin dan toch, maar dat heb je altijd met dit soort films) Ik ben bovendien verzot van regisseurs die er een genoegen in scheppen zoveel mogelijk symbolische stillevens in hun beeld te krijgen, en de manier waarop Kumel hier met kleuren en metaforen speelt is prachtig. Je zou het simplistisch kunnen noemen, maar 'artistiek conventioneel' lijkt me een betere term Onder al dat manierisme bevindt zich ook nog een aangenaam en boeiend verhaal (vol symboliek en verwijzingen, wat had je anders gedacht) en het geheel is ook nog enorm meeslepend (wat een genot als die hatelijke barones op die boomstronk wordt gespiest en opfikt Knappe film dus, zeker de moeite 4,5*

De eerste keer in lange tijd dat ik nog eens een Bondfilm zie, en ik moet het vaker doen, want ik ben toch elke keer weer gecharmeerd door het pretentieloze enthousiasme waarmee ze gemaakt zijn. Uiteraard is het allemaal erg ongeloofwaardig, maar het einde is zo absoluut geweldig dat dat veel goed maakt. Ik vond Sanchez ook een leuk personage, en in de film zitten genoeg plezante scenes om de aandacht vast te houden zodat je niet afgeleid wordt door bijvoorbeeld de slechte bijrollen. Ik weet niet of dit een van de goede of een slechte Bondfilm is, daarvoor heb ik er te weinig gezien, maar het is in ieder geval het soort film dat ik wel kan smaken. Ik ben niet de mens voor actiefilms, maar als ik er dan een wil zien, dan moet hij pretentieloos en megalomaan zijn zoals deze, zonder te veel sci-fi geleuter of psychologische achtergrond, maar met veel gevoel voor humor. Hilarisch toch, dat Bond per se met een als camera vermomd geweer moet schieten, terwijl hij het 's nachts gebruikt als niemand het ziet . Of dat Q absoluut zijn walkie talkie als bezem moet vermommen, terwijl er toch geen kat is die op hem let en hij even goed een gewone zender in zijn achterzak had kunnen steken .

Niet altijd even goed geacteerd (behalve dan door die schat die ook de rol van Karol speelt in Trois couleurs: blanc) Maar het verhaal is zo pessimistisch dat het humoristisch wordt, dus toch wel geslaagd. Een hoop arme mensen die geld nodig hebben en elkaar dus alleen maar bestelen en bedriegen, en dat zo verfilmd dat je nog sympathie kunt opbrengen voor de personages, dat is wel enige kunst.

Eindelijk gezien, en het heeft me niet tegengezeten. Ik zit er nu, twee dagen later, nog steeds mee in mijn kop, en dat lijkt me reden genoeg om hem geslaagd te noemen. Het scenario wrong een beetje (nogal vreemde sprongen soms, en op het einde precies nogal snel afgehandeld, maar dat had wel effect dus was het misschien de bedoeling) en de vleugeltjes waren even wennen, maar ik heb me daar niet aan gestoord. Muziek is fenomenaal, acteerprestaties ook. Misschien wel nog spijtig dat die neukende mannen zo idioot in beeld werden gebracht, dat deed me meer denken aan die belachelijke reclame van het Antwerpse toneelhuis, maar gezien de context was het toch nog aangrijpend. Dat had misschien beter gekund. Ik geef 4 sterren, we zullen zien hoe lang het nare gevoel blijft, misschien verdient dat ooit nog wel een verhoging.

Ontspannende film maar toch niet echt een hoogvlieger. De plot is van de pot gerukt maar dat wil ik nog wel door de vingers zien, onderhoudend is het namelijk allemaal wel, en ook wel spannend. Het zou alleen allemaal nog net iets zotter, iets verder mogen gaan - het is allemaal toch maar om te lachen en vreselijk onrealistisch, dan hadden ze gerust ineens nog een paar stapjes verder mogen gaan. Het is soms ook teleurstellend om zien hoe in een film waar je werkelijk alle acteurs al kent, toch nog regelmatig zo onnatuurlijk geacteerd wordt - uitzonderingen zijn wat mij betreft Matthias Schoenaerts, die zijn trucje als opvliegende buitenstaander nog eens mag uithalen, en verrassend genoeg ook Koen De Bouw en Filip Peeters. De rest heeft zich waarschijnlijk wel geamuseerd, maar heb ik allemaal wel al beter meegemaakt - of gewoon exact hetzelfde, maar dat is ook geen compliment natuurlijk. Visueel vind ik de film ook helemaal niet zo interessant als vaak beweerd wordt. Maar genoeg gezaagd: perfecte ontspanning is het wel. Snap alleen niet dat dit nu per se de film moet zijn om drie keer te gaan maken

Ik vond het een geniale film, voila. Heel traag (uiteraard heb ik ook af en toe tijdens de film gedacht dat het toch wel een béétje sneller kon, en dat we niet íedere keer weer die hele camerabeweging van links in zijn kot helemaal naar rechts en terug nodig hadden maar dat er ook iets als monteren bestaat, maar zoals steeds is dat het eerste wat je vergeet als je na de film buiten staat), schitterende, uitgepuurde beelden (zwart-wit was zelden zo zwart-wit, en de hele film deed me heel erg denken aan de strips van Tardi, die weliswaar in Parijs spelen, maar op dezelfde manier met contrasten werken en waarin de personages/acteurs eigenlijk vooral getekend/gekozen zijn voor hun karasteristieke kop) en een langzaam, weinig opzienbarend maar mooi en fundamentele thema's aanrakend verhaal. Maar eigenlijk is dat verhaal nog het minst belangrijke van al, net als in Satantango zijn het de losse scenes die het meest imponeren en die misschien wel een geheel vormen, maar eigenlijk individuele mentale momenten worden (misschien zoals het echte leven, dat is weliswaar ook een geheel, maar ik herinner me van het mijne toch vooral de fragmenten, en niet de opbouw, ontknoping of spanningsboog).

De muziek is even repetitief als de beelden, en past daardoor natuurlijk wonderwel. Een snuifje Badalamenti inderdaad, maar vooral het eindeloos herhaalde accordeonthemaatje vond ik schitterend. Tarrs geniale gevoel voor humor (te vergelijken met Kaurismaki, maar veel minder aanwezig) komt zoals in bijna al zijn films even piepen in de o zo tragische stoel-dans-scene in het cafe, in feite totaal hilarisch, maar tegen die tijd ben je al zo door de leegte van de film ingenomen dat je het als de normaalste zaak van de wereld opvat.

Zoals blijkt ben ik eigenlijk best wel laaiend enthousiast over deze film, die ik eerder per toeval (wist zelfs niet van zijn bestaan af) in Berlijn gezien heb toen ik te laat was voor de toneelvoorstelling die ik eigenlijk wilde gaan zien (opvallend ook hoe niemand in het zaaltje, waar toch wel 20 toeschouwers zaten, heeft zitten zuchten of voor het einde doorging - blijkbaar was iedereen erop voorbereid Overigens, hij draait daar gewoon mee in het circuit, blijkbaar is de Duitse release nogal heel erg uitgesteld). Misschien is het toch eindelijk eens tijd dat ik die dvd van Satantango aanschaf, want het is eigenlijk toch schandalig lang geleden dat ik die zag en op nummer 1 in mijn top heb gezet...

Een erg mooie film, de beelden zijn afgewerkt tot op het manieristische af, met de nodige zin voor kliché en romantiek. Het verhaal bevat de typische trekjes die ook in Amélie zaten, maar dit keer gecombineerd met een soort van Tardi-achtige Franse personages (erg leuke namen, karakteristieke koppen, dat soort), en met de steeds opstapelende vergezochte detective-ontknopingen die toch geloofwaardig overkomen, maar dan zonder de bij Tardi onontbreekbare cynische kijk op de wereld. En dat lijkt me een beetje het pijnpunt van deze film: ondanks de gruwelijke oorlog waar veel scenes zich afspelen blijft de hele film baden in een soort van romantisch melancholisch alles-is-mooi gevoel (de postkaart-beelden zijn daar een voorbeeld van, maar zeker niet het enige: zelfs de soundtrack van Angelo Badalamenti baadt in de zoete romantiek, zijn we ook niet van hem gewend) dat de film eigenlijk een beetje doet voortkabbelen zonder dat het echt beklijft. Tuurlijk is het romantisch en mooi en ontroerend (ik probeer dit zonder minachtend dédain te zeggen ) en dat werkt ook wel in zekere mate (net zoals de prachtige beelden werken) maar het houdt de film een beetje gevangen. Er had gewoon meer in kunnen zitten. Meer dan de 3.5 sterren die ik hem nu geef in elk geval.

Lynchs films zijn heel leuk als puzzel, maar het is niet zo dat hij gewoon voor de lol alles wat door elkaar gooit en gaat zitten wachten tot de eerste alles juist krijgt, het heeft best wel een doel. Als je wilt tonen hoe iemand innerlijk in elkaar zit, hoe iemand denkt en voelt en misschien totaal waanzinnig wordt, kom je er niet door alles vlot en begrijpbaar te vertellen en niet verder te gaan dan tonen wat je te zeggen hebt. Een film kan volgens mij pas echt realistisch worden in het hoofd van de toeschouwer, die een deel van het personage zelf invult en zo tot leven wekt (dat doet iedereen, en automatisch, maar het lijkt soms dat zodra een film geen romantische komedie meer is, de mensen ineens moeten gaan rationaliseren en alles moeten beginnen snappen, en zo de intuitieve draad kwijt raken, of zoiets ). Ik denk dat je Lost Highway perfect kunt aanvoelen en louter op je intuitie voortgaand, begrijpen wat ermee gezegd wordt. De geluiden, de beelden, de surreële scenes, de verwarring die bij de kijker ontstaat, in principe creëren die samen het beeld van het hoofdpersonage, dat door jaloezie verteerd compleet begint te flippen, en dingen doet die ik niet ga benoemen, om geen spoilertags te moeten gebruiken . Uiteraard raak je gefascineerd en wil je alles proberent e begrijpen, zoals je gewend bent in films, en dat kan frustrerend zijn als je er geen bal van blijkt te snappen, maar je zou dat voor een deel van je af moeten kunnen zetten, en de film gewoon moeten laten gebeuren. En dat gaat natuurlijk gemakkelijker als je er wat over hebt gelezen en alles kunt plaatsen, maar eigenlijk hoeft dat zelfs niet . Persoonlijk vind ik Rabbits trouwens interessanter, juist omdat je daar geen verklaring hebt, en je daar dus niet op kunt terugvallen. Maar dat is maar een haastwerkje dat visueel weinig te bieden heeft en ook niet de emotionele impact heeft van deze film.

Had het eerst niet verwacht toen ik begon, maar dit is écht een goede film . Niet zozeer vanwege het verhaal (zitten best wel wat onnauwkeurigheden in en zo) maar vooral vanwege het idee dat erachter zit (uiteindelijk is het allemaal veel symbolischer bedoeld dan realistisch, en dan soort het niet dat dat paradijs nogal contradictorisch in elkaar zit, het is bedacht vanuit ons, materialistisch standpunt) Prachtig trouwens, om zo'n film te maken in 1937.

Leuk ook hoe vaak het idee nog voorkomt, massa strips hebben dit idee als basis (Thorgal, Robbedoes en zelfs De Rode Ridder komen in een of ander verhaal hun Shangri-La tegen, en grappig genoeg reageren ze er alledrie totaal anders op) Die bergmensen hadden trouwens beter ook wat meer Kuifjes gelezen, dan zouden

ze geweten hebben dat je geen lawaai mag maken in sneeuw-bergen .

Nee, ik vond het echt de moeite, weliswaar met de nodige kitsch overladen (dat paleis uit 17 en zoveel zag er uit alsof Frank Lloyd Wright het ontworpen had ) maar dat is deel van de charme. Een dikke 4 en een bank vooruit in de klas.

Weer eentje voor in het rijtje 'legendarische meesterwerken genegeerd op Moviemeter'! Alhoewel ik het misschien geen meesterwerk wil noemen, ik moet toegeven dat hij in het begin toch nogal gedateerd en ouwbollig overkwam. Maar naarmate de film vordert verandert hij in een zwart-cynische bespiegeling over het fenomeen 'liefde' en wordt de film steeds donkerder met als hoogtepunt het einde tijdens een onweer (en moest ik het doen met het geluid en wat vreemde vlekken op een zwart scherm, de videoband was al even gedateerd als de film soms ) Een knap verhaal, interessante personages, karikaturaal weliswaar maar toch geloofwaardig geacteerd, kortom: een meer dan geslaagde film, goed voor 4 sterren.

Eindelijk heb ik hem gevonden (weliswaar in het Italiaans gedubd, maar ik lees op imdb dat dat de echte versie is)

Ik had misschien iets te veel van de film verwacht, ik ben al bijna tien jaar geobsedeerd door Ludwig II (heb in het vierde leerjaar mijn spreekbeurt nog over hem gehouden ) De film is zeker geslaagd, maar ik had mijn vragen bij de manier waarop het verhaal verteld werd. Ik vind het knap dat Visconti nergens probeert te verklaren waarom het zo met Ludwig loopt, dat weet nu eenmaal ook niemand, maar de fragmentarische manier waarop de film verloopt, met telkens die korte intermezzo's, vond ik een beetje vreemd. Ik vind het wel knap dat Visconti de film zo onconventioneel heeft gemaakt, het zou veel gemakkelijker zijn geweest om gewoon het verhaal van Ludwig te vertellen, maar ik vraag mij af of iemand die niets van hem afweet wel helemaal doorheeft wat er nu eigenlijk aan de hand was. Een aantal details, zoals zijn vreemde voorliefde voor Wagner, theaterhelden en knappe jonge mannen worden wel zeer grondig belicht, terwijl andere dingen veel meer uit de boot vallen, zoals zijn waanzinnige kastelen, die de Beierse staatsschuld torenhoog hebben doen oplopen en waar hij hooguit een paar weken heeft gewoond, als ze al zijn afgeraakt. Maar al bij al is het wel een mooie film, die zeker niet altijd even boeiend is, maar wel een indrukwekkend beeld schetst van de sprookjeskoning. En die toch wel 4 sterren verdient (met de nadruk op 3.5)