Opinions

Wat raar, ik vond dit echt een totaal waardeloze film. Een compleet ongeloofwaardig verhaal vol gaten en ook visueel niks bijzonders. Eerst leek het wel een interessante psychologische thriller te worden, maar dan ontspoort ineens alles en eindigt het als een stupide complottheorie met godbetert zelfs een happy end. Bovendien heb ik alle respect voor Herrmann, maar subtiliteit in zijn muziek verwerken is niet zijn beste kant: hoe kan een film nog geloofwaardig overkomen als op de achtergrond de hysterische orgels en vrouwenkoren elkaar afwisselen. Nee, een zware tegenvaller en zonder twijfel de slechtste De Palma die ik al gezien heb, en dat terwijl ik best fan van zijn films ben .

Weeral een geniale film van Cristian Mungiu, die zoals ook in de heerlijke Amintiri din Epoca de Aur (2009) op een weergaloze wijze de Roemeense volksaard weet te vangen. Deze keer niet met verhalen over de communistische periode, maar over de desillusies tien jaar na de revolutie. Luci vertolkt hier de typische Roemeense man die alle hoop opgegeven heeft en gewoon van dag tot dag leeft, zonder veel emoties. Daar staat de typische Roemeense vrouw tegenover (in de vorm van Sorina en Mihaela), die weigert zich neer te leggen en voor verbetering blijft vechten - om uiteindelijk te besluiten dat die voor de nieuwe generatie enkel in het buitenland te vinden is. Heel tragikomisch verteld, regelmatig hilarisch, dan weer ontroerend. De mozaiekvorm van het scenario laat toe het verhaal langzamer te vertellen en de kijker meer betrokken te houden - en uiteraard toont de film zo de verschillende perspectieven van de personages. Knap!

De aanslag zelf is inderdaad schitterend in beeld gebracht. De regisseur maakt gebruikt van een aantal typische elementen (afwisseling van autorit en kinderen die vertrekken naar de stad) zodat je de afloop als een onafwendbare verschrikking zit af te wachten, vermits je direct kunt voorspellen hoe het zal aflopen. Ook de stukken vlak na de aanslag zijn erg knap gedaan en werken absoluut, ik zat helemaal verstijfd te kijken. Daarna verslapt de film misschien een beetje en verzandt hij af en toe in het al te typische politieke aanklacht-genre. Maar door de verscheidenheid aan personages blijft het wel boeiend, ook omdat je als kijker de kans krijgt je vragen te stellen bij de drijfveren van alle figuren, niemand wordt als 'juist' naar voor geschoven (behalve dan op het einde, wat ik meteen ook een zwak moment vond) De waarheid is niet zo simpel, met deze film heeft men geprobeerd om gewoon te tonen wat er gebeurd is zonder een visie op te dringen, dat lijkt me niet helemaal gelukt maar het resultaat is in elk geval genuanceerder en interessanter dan andere pogingen. En het eerste deel is schitterend, dus ik wil er zonder problemen 4 sterren voor geven.

Erg leuke en ontroerende film. Het verhaal wordt érg zwart-wit voorgesteld, de acteurs zijn ook niet allemaal even overtuigend, maar de film is ongelooflijk aangenaam om te bekijken (hoewel niet zonder de nodige weerhaken) en de boodschap komt zeker over (als ze achteraf een rekeningnummer hadden vermeld waarop je je giften voor Radio Favela kon storten, ik had meteen mijn hele weekloon overgemaakt ) Eigenlijk deed deze film mij zelfs meer dan Cidade De Deus (die natuurlijk als film veel meer voorstelt) Ik geef hem 4 sterren omdat ik zo onder de indruk was, maar dat zou eigenlijk 3,5 moeten zijn.

Knappe film die me moeiteloos wist te overtuigen. Ik ben niet zo'n thriller-fanaat, ik ben dan ook nogal snel onder de indruk (een paar keer lelijk verschoten, en toch wel tweederde van de film met een vies ongemakkelijk gevoel zitten bekijken), maar het is meer dan alleen de spanning die deze film goed maakt. De beelden, camerabewegingen en geluidseffecten zijn ijzersterk, en het verhaal is complex en fascinerend genoeg om te boeien en bij de ontknoping zelfs behoorlijk te schokken. De opbouw van de film en van verschillende losse scenes is trouwens geweldig goed, uit alles blijkt dat de makers van deze film hun vak perfect beheersen. Echt buiten de lijntjes wordt er niet gekleurd, en dat is misschien wat spijtig. Maar het is in ieder geval een indrukwekkende film .

Geen Visconti van het hoogste niveau, maar wel een verdienstelijk debuut dat waarschijnlijk wel ophef zal gemaakt hebben. De thema's van zijn volgende films zijn ook hier al duidelijk aanwezig, en eigenlijk vond ik ze hier zelfs beter uitgewerkt dan in La Terra Trema. De personages zijn veel menselijker, onuitstaanbaar menselijk zelfs af en toe, wat ertoe leidt dat ze weinig sympathie opwekken. Bragana is een sympathieke kerel, maar Gino en Giovanni komen erg egoïstisch naar voren, tonen weinig begrip voor elkaar, en veel liefde is er tussen hen eigenlijk niet te bespeuren (de enige scenes waarin dat wel zo is zijn, cynisch genoeg, de eerste ontmoeting en het einde van de film ) Uiteraard is hun manier van doen wel te begrijpen (ze hebben nu eenmaal iemand vermoord, en dat is niet zo evident als veel andere films ons willen doen geloven), maar het komt de toegankelijkheid van de film niet ten goede. Eigenlijk is het pas tegen het einde van de film dat ik echt meegesleept werd, en dat bereikt zijn hoogtepunt bij de magistrale laatste beelden, die de film bijna richting 4 sterren weten te trekken. Dat ik het toch bij 3.5 houd, heeft te maken met andere factoren: de film is visueel eigenlijk maar zelden bijzonder, de acteurs blinken nooit uit (de Italiaanse uitbundigheid in latere Visconti-films zit er niet echt in, maar de acteurs zijn ook niet getalenteerd genoeg om de ingetogenheid vast te houden) en met uitzondering van enkele mooie scenes (de eerste onmoeting en alles daarrond, het feest in de taverne, het slippertje van Gino en het einde) sleept de film zich voort. Wat die spoiler in de vorige zin betreft: in het verhaal is dit inderdaad weinig ter zake en slecht uitgewerkt, maar ik vond het wel een prachtige scene: tussen deze twee werkte de magie wel helemaal . Een ander minpunt aan deze film is dat hij niet zo goed is als Visconti's latere neorealistische meesterwerken Bellissima en Rocco, daar kan de film op zich weinig aan doen, maar omdat de man heeft bewezen veel beter te kunnen, blijft deze een beetje achterop.

Ik was wel oprecht blij met het einde, ik vreesde nog even dat het min of meer goed ging komen, gelukkig wordt de neorealistische traditie van noodlottige eindes hier al aangezet. Dat noodlot vind ik in deze film erg fascinerend uitgewerkt: net als in La Terra Trema en Bellissima is het ook hier het gevolg van uitwendige factoren (ze zijn arm en de maatschappij staat niet toe dat daar verandering in komt, wat ze ook proberen) maar in deze film opvallend genoeg vooral van inwendige factoren: de personages verknoeien het cru gezegd voor een groot deel gewoon zelf. Ze zijn niet in staat van hun (kort durend) geluk te genieten, het is onder andere het geld dat hun relatie zwaar onder druk zet. Als kijker heb je het gevoel dat als ze wat meer rekening met elkaar gehouden zouden hebben, het allemaal wel goed was gekomen, en dat is een groot verschil met de communistische maatschappijkritiek in La Terra Trema. Maar deze film is ook meer dan een zuiver sociaal drama, het is vooral een romance met veel psychologische elementen, en de vergelijking kan dus ook niet helemaal gemaakt worden.
Het allerergste vind ik nog dat dit de laatste film van Visconti is die ik nog moest zien die in het normale circuit (lees: de bibliotheek) te verkrijgen is, ik heb werkelijk geen idee hoe ik de rest van zijn oeuvre te pakken moet krijgen zonder dure dvd's te gaan kopen. Want hij blijft voor mij nog steeds de beste Italiaanse (en met uitbreiding misschien zelfs Europese) regisseur, en dat deze film die status op zich niet verhoogd heeft, wil niet zeggen dat ik hem niet graag gezien heb!

Prachtige film. Erg afstandelijk en zeer traag verteld, maar hij krijgt op die manier een soort gezapige schoonheid over zich. Bovendien een erg mooi en grappig verhaal, niet altijd even ter zake en soms déjà vu maar steeds interessant en erg aangenaam om te bekijken. Bovendien erg leuke muziek en mooie beelden. De symboliek kun je overdreven noemen, maar ik vond het meestal vooral erg leuk (Als hij aan de vrouw van zijn baas vertelt dat hij aan voortijdige ejaculatie lijdt terwijl zij intussen bezig is pap door de strot van een gans te wurmen, dat vond ik van een erg ironisch gebrek aan subtiliteit getuigen
Iets tussen de 4 en de 4.5 maar ik zal bovenaan beginnen.

(Ik had trouwens heel de tijd het gevoel dat ik deze film al eens gezien had, maar dan zou al mijn moeite van de voorbije vier jaar om elke geziene film nauwgezet bij te houden om juist situaties als deze te vermijden, voor niets geweest zijn... Kan het niet dat er een film is die hier erg op lijkt of zo?)

Hij was minder grappig dan ik verwacht had, maar al bij al toch een uitstekende film, met prachtige muziek en een erg mooi verhaal. En hoewel vrij spaarzaam, zitten er toch een aantal heerlijk absurde momenten in.

Charmante film, maar net iets te glad om echt te bekoren. Toch leuk om te zien, al had de match zelf iets spannender gemogen .