Opinions

Na 2 lowbudgetproducties, maakte Landis opeens een drietal uitermate geslaagde films (en een wereldberoemde clip) op rij die belangrijk waren voor het Amerikaanse filmlandschap van die tijd. Daarna maakte hij eerst nog wel aardige films, voordat ie opeens weinig meer goed leek te kunnen doen. Dit is inderdaad nog wel aardig. Tegenover elke flauwe grap staat een erg leuke.

Het misverstand wordt net wat te lang doorgevoerd en het geheel is wat te wisselvallig om bij te blijven. Eigenlijk zijn de geslaagde grappen (o.m. de trui, het muzikale intermezzo, het zingende bosje, de stomme film fragmenten) op de een of andere manier een pijnlijk besef van hoe leuk de film als geheel had kunnen zijn.

3 kleine sterren, heb me op zich wel vermaakt, maar de drie vrienden wisten mijn aandacht naar het einde toe steeds wat minder vast te houden.

Een briljant begin (werkelijk een van de meest krachtige beginscènes ooit) en een erg goed eind (vanaf het ziekenhuis, maar vooral de allerlaatste scène) maken dit tot een film die ik nooit zal vergeten. De rest van de film was aardig, maar nogal onevenwichtig. Veel aardige scènes, met leuke gore momenten, maar ook weer niet heel bijzonder. Alles wordt uit de kast gehaald, duivels, de hel, spoken, geesten, zombies, spinnen etc. en het was best vermakelijk, maar dus niet heel bijzonder. Gelukkig zijn 't eind en het begin dat wel. Daarom 4 sterren, als ik alleen het eind en het begin zou beoordelen zouden dat er 5 zijn, als ik die niet zou meerekenen (waarom weet ik niet) slechts 3. Amusante avond weer i.i.g. zo alleen thuis met mijn dvd collectie. Beter dan een huis vol zogenaamde gezelligheid met mensen die hun mond niet langer dan 2 min. kunnen houden

Toch net wat minder dan deel 1, maar wel weer leuk. De material arts in combinatie met slapstick stunts (in deel 1 werd er verwezen naar Harold Lloyd in Safety Last, nu naar Buster Keaton in Steamboat Bill Jr.) werkt goed. Op de een of andere manier heb ik het idee dat de films die hij zelf regisseert hun potentie net niet helemaal inlossen. Toch is het niet terecht dat je zelden iemand hoort over de regisseur Jackie Chan. Want net als bij inspirator Keaton is het dus ongelooflijk knap wat hij zelf allemaal doet in zijn films. 3,5 sterren.

Verrassend goed. Eigenlijk na 20 seconden weet je al dat dit niet zo'n standaard film wordt als je misschien verwacht. Belangrijkste is dat de humor behoorlijk geslaagd is. Verder zitten er een aantal goede ideetjes in de film (en dat wordt mooi verweven in het verhaal) en is het nogmaals niet zo standaard zie ook het eind. Acteren was prima (hoewel niet heel bijzonder), de film was prettig in beeld gebracht (hoewel niet heel bijzonder) en de muziek was stemmig (al weer iets bijzonderder). En dus kan ik hier een kleine 4 sterren aan kwijt en dat terwijl ik vreesde voor een overgehypte film.

REC was een uur lang erg leuk. Gewoon een vermakelijke horrorfilm. Plotje is te dun voor woorden, maar dit is typisch zo'n geval, waar dat helemaal niet uit maakt. Best spannend (niet eng dus, maar je blijft geboeid kijken), wat leuke scenes, wel vermakelijk dus. Werd wel een beetje moe van het gezeur dat ze niet mochten filmen. Daar moet in zo'n First Person Narrative gewoon niet te lang bij stil worden gestaan. Ook die scene dat de cameraman door het raam de operatie filmt werkte me op de zenuwen, omdat de journaliste om de 4-en-een-halve seconde aan zijn hoofd zeurt wat er nu gebeurt. Maar het zijn details.

Eng vond ik REC een uur lang niet, slechts vermakelijk. Pas de laatste 10-15 minuten wordt de film echt creepy. Laatste shot waar ze aan haar benen wordt weggesleept vond ik wel voorspelbaar, maar goed. Erg vermakelijke film, die ook nog best eng wordt op een gegeven moment. 4 sterren.

Mooie zwanenzang van een groots regisseur. Mooi project om mee af te sluiten dertig en veertig jaar na de voorgaande delen. Lang loopt vooruit op big brother achtige praktijken in deze zeer onderhoudende krimi. Het beste aan Lang vind ik dat hij zijn films helemaal volstopt met onderhoudende zaken die bovendien in dienst staan van de plot. Wat dat betreft is er geen vlottere filmmaker, hij staat niet stil. Ook hier weer gebeurt elke 2 seconden wat. De film is spannend, goed geacteerd (vooral Frobe), de setting is leuk (dat hotel met doorkijkspiegels en geheime kamers), van de karakters is bijna niemand wie die lijkt en heeft toch wel veel sterke scenes (met vermommingen, ontsnappingen, aanslagen en autoachtervolgingen). Grappig dat Frobe hier in zit, want die Mabuse films zijn in veel opzichten toch wel een voorloper van James Bond, alleen is er een minder uitgesproken held.

4 sterren. Nu op zoek naar dat eerste deel.

[edit]Vind de reacties wat tam hier. Dit is ontzettend goed gemaakt vermaak. Dat het wat klassieker aandoet, is eenvoudigweg dat Lang wilde dat het aansloot bij de eerdere delen. Lang is voor mij altijd al het bewijs geweest dat oude films vlotter kunnen zijn dan nieuwe films. En hier bewijst Lang dat nog een laatste maal.

Tja, erg leuk inderdaad. Sommige stukken zijn wat minder, maar over het algemeen is het erg vermakelijk. De grappen zijn over het algemeen geslaagd (sommige echt hilarisch zelfs) en het fantasy gedeelte is prima. SFX uiteenlopend van aardig tot zeer mooi. En zo is het eigenlijk met heel de serie. Alle scènes zijn minimaal aardig en sommige echt heel leuk (ik denk aan een tandenfee met sadistische neigingen of de kikker die in de deur wordt gesmeten om aan te geven welke deur veilig is).

De acteerprestaties zijn geslaagd. Behoorlijk goed gecaste acteurs. Er wordt af en toe een beetje op los geschmierd, maar dat komt vooral door het enthousiasme dat de acteurs lijken te hebben. Leuke bijrollen voor bijvoorbeeld Ed O'Neill (!) als trollenkoning en Rutger Hauer als doortrapte jager.

De clichés zijn niet zo probleem, vooral omdat dit een behoorlijk zelfbewust sprookje is (net als bijvoorbeeld Time Bandits, the Princess Bride of het latere Shrek).

Heb de serie binnen een week gekeken. Ook weer erg geslaagd, deze serie van de regisseur van I, Claudius. 4 sterren.

top film. ik heb jaren geleden de remake gezien van Friedkin. die vond ik erg goed. nu ik eindelijk deze klassieker heb gezien, heb ik daar eigenlijk spijt van. de remake valt helemaal in het niet bij deze film. vooral de cast maakt het verschil. wat een blik, een stilte of een lichaamshouding wel niet kan doen.

4,5 sterren.

Ondanks alle lofbetuigingen had ik een sentimentele draak verwacht. Geen idee waarom, van Steve McQueen (goede naam trouwens) had ik nog niets gezien. Die verwachting bleek ongegrond. Vond het een ijzersterke film, die erg eerlijk op mij overkwam.

Om de stap naar het publiek (die over het algemeen in vrijheid zal leven) kleiner te maken wat betreft kunnen identificeren met, gaat het om een slaaf die gewend was in vrijheid te leven. Vond het om die reden eigenlijk wel een slim keuze. Wat volgt is een hele hoop onrecht dat te pijnlijk voor woorden is. De vrijheidsberoving van een heel volk, de fysieke en psychologische martelingen. Meest pijnlijkzijn de minutenlange scene waarin de hoofdpersoon aan een strop bungelt, de zweepslagen voor het meisje, maar ook bijvoorbeeld het verplichte dansen of het tellen van de productie (en de mogelijke zweepslagen die daar op volgen). Maar eigenlijk is natuurlijk alles erg pijnlijk.

En dan is het van cruciaal belang dat het drama oprecht aanvoelt. Om niet over sentimenteel, ongenuanceerd of op een andere manier zeurderig te worden is echt niet gemakkelijk. Want iedereen weet al dat de slavenhandel van toen een groot onrecht was. De film had mijn volledige aandacht de gehele speelduur en ik werd er ook een beetje boos van, ondanks dat ik niets heb gezien dat ik niet al wist.

Het prima verzorgde visuele aspect, de sterke acteerprestaties en het eenvoudige (maar effectieve) deuntje van Zimmer zorgen er definitief voor dat dit een uitstekende film is. Enige minpuntje was dit niet alle bijrollen even goed waren. Het rolletje van Pitt zorgde er vooral voor dat ik me weer besefte dat ik naar een film aan het kijken was (en me dus uit het verhaal haalde).

Vind het met enige afstand de beste film over het onderwerp die ik heb gezien. 4 sterren.

Viel me ietwat tegen. Op zich vliegt de film voorbij en is het allemaal best boeiend, maar ondanks alle visuele trucjes weet Boyle er niet echt iets bijzonders van te maken. Vond het een vrij standaard en nogal degelijke uitwerking, van een op zich wel fascinerend verhaal. De flashbacks waren matig, de droomachtige scene ook wel weer aardig. 3,5 sterren. Boyle kan veel beter.

Erg hoog gemiddelde alweer voor een standaard thrillertje, die maar niet spannend wil worden. De schrikmomenten liggen weer prachtig in die Hollywood trend; draai het geluid onverwacht hard open en je schrikt vanzelf wel een beetje. Redelijk geacteerd (Cusack is een prima acteur), matig geregisseerd (door de voor mij onbekende regisseur) en een slap eind. Jammer, duidelijk te merken dat dit gebaseerd is op een kort verhaal van King. Het is allemaal erg magertjes. 2 sterren,

middelmatige actiefilm die gered wordt door de aanwezigheid van de Niro en een zeer verrassende plotwending. aantal leuke scenes en al met al best vermakelijk o.m. door een aantal goede bijrolletjes.

de kritiek op de maatschappij is wat simplistisch, maar zorgt toch voor aardige momenten. 3 sterren verdient ie wel.

Ik vind het eigenlijk erg vermakelijk. Hoewel het een beetje een combinatie is van eerdere films (Escape From New York en the Warriors met name), vind ik dit soort uitgangspunten erg leuk en voldoende ruimte bieden voor vermaak. Van de setting werd ook optimaal gebruik gemaakt. Film kent enkele uitstekende scenes, waaronder een aantal actiescenes, hoewel die wel wat spaarzaam waren.

Verder schort er van alles aan de film. Matig acteerwerk, ridicule dialogen, sommige dingen die alle wetten van de logica tarten. Af en toe is dat wat storend, maar overwegend had ik zoiets “wat geeft het eigenlijk”. En dus blijft Castellari me hevig vermaken.

3,5 sterren.

Dit is niet zomaar kritiek op materialisme, de consumptiemaatschappij en/of het kapitalisme. Godard gaat veel verder. Het is een film over het bestaan van de mens. De redenen van leven. De aanleiding voor deze film was een artikel in een tijdschrift over huismoedertjes die bijklussen als prostituee. Godard windt zich ernstig op over zoiets items als sex, dat een consumptieartikel is geworden. Hij gaat dus een stap verder dan dit alleen veroordelen. Hij maakt een film over wie we nu eigenlijk zijn (de elle is ''de mensheid") en hoe we ten opzichte van elkaar ons leven leiden. Net als in veel van zijn films is communicatie een belangrijk onderwerp. Wat hij vindt van dit alles is wel duidelijk. Soms komt ie wat drammeriger over, vaak vond ik zijn teksten ook erg mooi. Net als veel scenes. 4 sterren.

Als ik deze film zou moeten beoordelen puur op wat ik zie en hoor, verdient ie 5 sterren. 2046 ziet er prachtig uit en is technisch gezien zo goed als perfect. Heerlijk, kan wat dat betreft zo mijn top 100 in.

Jammer dat ik geen androide ben (zoals in deze film) en het bij cinema nog steeds heel belangrijk is wat je voelt (anders wordt het wel een heel klinische aangelegenheid). Want deze film is met al zijn pracht zeker ook wat leeg en bedacht. De karakters komen niet dichterbij, drijfveren blijven me wat onduidelijk en ik had slechts op momenten emotionele binding bij het verhaal en zijn personages.En daarin schiet deze film ten op zichte van in the Mood for Love (om even dichtbij te blijven) echt wat te kort.

Maar goed, film is nogmaals letterlijk prachtig, anders dan andere films (en toch ook weer niet), mooie muziek, over het algemeen goed geacteerd en er mankeert verder erg weinig. Helemaal leeg is de film ook zeker niet. Vandaar 4 sterren, maar dat hadden er meer kunnen zijn. Kar Wai Wong is wel een van de interessantste regisseurs van dit moment.

Natuurlijk niet, want dan mis je de kracht van de film, het cinematografische.

Aardige ensemble film weer van Iñárritu. Maar ze worden wel steeds minder. Amores Perros was goed, deze zeer aardig en Babel niet meer dan redelijk. Misschien tijd om het over een andere boeg te gooien?

Grootste probleem bij deze film (en ook bij Babel en een van de drie verhalen van Amores Perros), dat het me eigenlijk allemaal geen reet kon schelen. Er wordt nadrukkelijk gezocht naar drama, we moeten en zullen mee gaan voelen met de hoofdpersonages. Zoveel is meteen duidelijk. Maar het lukt Iñárritu (weer) niet. Het is allemaal wel heel erg wat er gebeurt, maar dat is het ook wel. Als je dan een film (verder totaal onvergelijkbaar) van de Sica ziet, die heeft geen poespas nodig voor goed drama. Iñárritu haalt alles uit de kast; drugsverslaving, een harttransplantatie waardoor drie levens geraakt worden, iemand die Jezus vindt en weer kwijt raakt, een ernstig auto-ongeluk dat weer de drie levens raakt, ingewikkelde liefdesperikelen etc. etc. Het is too much. En daardoor werkt het (bij mij) niet.

Tegelijkertijd zie ik ook wel dat het mooi gedaan is. Mooi gefilmd, goed geacteerd, mooie muziek enzovoort. Het husselen van de scènes vind ik een beetje tussen de twee keerzijdes inhangen. Enerzijds best goed gedaan en ook de functionaliteit is makkelijk te verdedigen, anderzijds is het er net weer een beetje over en doet het wel erg, ehm, laat ik maar zeggen ambitieus aan.

ergens tussen 3 en 3,5 sterren. Omdat ik de aftiteling drie keer afgespeeld heb (wegens de mooie muziek) krijgt ie er 3,5.

PS: hoe spreek je 'Iñárritu' eigenlijk uit?

goede horror. erg spannend, mooi gemaakt en prima geacteerd. een ijzersterke openingsscène en een zo mogelijk nog betere vervolgscène.

in het legerkamp dreigde het een stuk minder interessant te worden, maar de plotwending voorkwam dat. 4 sterren voor deze, ongetwijfeld niet erg originele, maar zeker wel verfrissende horrorfilm.

Leuke film hoor. Nog wat onevenwichtiger en visueel nog niet zo strak als zijn latere films. Boiling Point is echter minstens zo geestig, warm en heeft net zulke sterke. Meesterwerken als Sonatine en Hana Bi borduren hier enkel op voort. 4 sterren.

Ik vind de remake de beste western van de laatste 18 jaar. Zodoende erg geïnteresseerd geraakt in het origineel, sowieso omdat dit toch al een klassieker is. Leuk om bij zo'n goede film nu eens uitsluitend positieve reacties te lezen, in plaats van die mierenneukposts van mensen die helemaal niet van westerns en/of oude films houden.

En omdat het allemaal al eens beter gezegd is, dan ik nu zou kunnen, concentreer ik me op welke ik beter vind: 3:10 to Yuma (1957) of 3:10 to Yuma (2007). 50 jaar filmgeschiedenis zit ertussen. Het is niet ideaal om eerst de remake te zien en dan het origineel, voor die laatste dan.

Het eerste dat met name opvalt zijn de acteerprestaties. Brix gaf het geloof ik al aan, in deze film zijn de acteurs vereenzelvigd met hun rol, terwijl Crowe (wat ik maar een flapdrol vind) en Bale cowboytje spelen. Acteurs zijn in de film uit 1957, opvallend veel beter. Hierdoor komt het psychologische spel veel beter uit de verf. Hier was dat de kern, terwijl het in 2007 een terzijde was.Opvallend dat, hoewel er nu op technisch gebied veel meer mogelijk is, het toch gewoon ontzettend belangrijk blijft hoe een verhaal verteld wordt.

Voornaamste plus in de vergelijking vind ik het eind, dat hier geloofwaardig is gebracht en gewoon klopt, terwijl Mangold (in al zijn films eigenlijk) laat zien dat hij geen idee heeft, hoe hij een film lekker moet laten eindigen. Tel daar de oorspronkelijkheid van het project van Daves (van wie ik nog een film gezien had, ongelooflijk eigenlijk) bij op, and we have a winner.

Maar het is close, omdat de remake een heerlijke combinatie van actie en avontuur is, iets dat in die film wat beter uit de verf komt en me dan ook zo ontzettend aansprak. Maar goed, het zijn gewoon allebei erg goede films. 4 sterren voor deze. En ook voor die andere.

Goede western, hoor. Niets mis met stoere mannen in een film, tenzij je het natuurlijk afbreuk vindt doen aan je eigen prestaties in het leven. Voornaamste wapenfeit in 3:10 to Yuma is het perfecte tempo. Geweldig, er gebeurt van alles. Ik snap de opmerking van Erwinner dat het saai is dan ook niet helemaal. En dat er 2 shootouts zijn te tellen, klopt gewoonweg niet. Niet goed opgelet. Als je dit al saai vindt, kun je bijna alle westerns (en de meeste andere films), wel opzij schuiven. De film is spannend, avontuurlijk en zit vol actie. Heerlijk, zoals een goede western hoort te zijn. Veel erg goede scenes, weinig compromissen en dat laatste ontberen de films van Mangold een beetje. Het geheel is erg vlot en knap in beeld gebracht, kijkt erg lekker weg. De beste western sinds Unforgiven las ik ergens, m aar de film doet ook weinig onder voor de topwesterns uit de jaren '50 en '60.

Tot een kwartier voor tijd zit ik op (een kleine) 4,5 sterren. Dat Mangold niet het vermogen lijkt te hebben om een film lekker te laten eindigen, bewees hij eerder. En ook hier gaat het behoorlijk mis. Met de onvermijdelijke shoot out, was op zich niet zo veel mis. En ook de intentie van het eind is me wel duidelijk. Het had een film moet zijn over berouw, wederzijds respect en de zoektocht naar een beter bestaan. Maar dat komt veel te weinig naar voren in de rest van de film. Je moet dan ook van goede huize komen om een bekering van een oerbadguy als Wade, geloofwaardig te maken. En daarvoor is Mangold toch te veel een inhuurregisseur, ipv een kunstenaar. Zijn films zijn meestal bovengemiddeld en heel degelijk gemaakt, maar echt meesterlijk wordt het niet. Nu kwam het einde nogal belachelijk over, maar dat had niet gehoeven.

Maar verder een geweldige film. 4 sterren, ondanks het eind. Ben erg benieuwd baar het origineel en het eind daar.

Viel nogal tegen. Standaard oorlogsepos, die er net wat mooier uit ziet dan de gemiddelde film in het genre, maar waar de massale scènes ook weer wat tegen vallen. Had er meer van verwacht, niet meer dan aardig. 3 sterren.

Symon Basterfield die hierboven genoemd wordt, zat er uitgerekend als enige helemaal niet in. Jammer, maar verder weer de moeite waard. Opvallend dat er zo veel ouders zijn overleden en zo veel scheidingen hebben plaatsgevonden, al was dat laatste in die tijd vrij normaal; jong trouwen en binnen een paar jaar weer scheiden. Verder iets minder opzienbarend dan 28 en minder aandoenlijk als 7, 14 en 21. Maar nog steeds een fantastisch document.

Lees hier een aantal keer dat de illegale abortus slechts de aanleiding is of in elk geval niet waar het echt om gaat. Dat zou dan de vriendschap tussen de twee meiden zijn. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Het is net zo belangrijk. Of beter; anders belangrijk. Natuurlijk gaat het voor een erg belangrijk deel om de vriendschap, maar ik vind het thema zo’n belangrijke plaats innemen in de film, dat dit niet zo maar even iets anders had kunnen zijn. Of dat je het kunt degraderen tot slechts een aanleiding van de testcase voor de vriendschap. Het gaat er om wat dit thema (en niet een ander thema) doet met de vriendschap en de personages.

Het eerste ‘bewijs’ daarvoor is het volledige eerste half uur. De film wordt opgebouwd als mysterie. Er wordt gewerkt naar iets waarvan je weet dat het erg gaat zijn, maar wat dat is? Wat dat bewerkstelligt is dat je langzaam doorkrijgt wat er aan de hand is en je denkt ‘het zal toch niet’. Het mensonterende en de impact op beide meiden zit hem in de verschrikkelijke handeling zelf. Een ander thema had een andere reactie losgemaakt bij mij. Ook het laten zien van de dode en onvolgroeide baby is wat mij betreft een aanwijzing voor het belang van het thema op zich. Het dient als klap in het gezicht. Als de situatie verder niet uit had gemaakt, had dat shot buiten beeld kunnen blijven. De traumatische ervaring die de dames bij het zien meekrijgen, moet je als kijker ook voor een deel krijgen. Bovendien willen de filmmakers duidelijk ook iets kwijt. De discussie die het hoofdpersonage heeft met haar vriend geeft aan dat 432 wat te zeggen heeft over een specifiek onderwerp. Het gaat over jonge mensen en hoe zij om gaan met seks, (risico op) zwangerschap, hoe wet en regelgeving mensen noodzaakt de illegaliteit in te duiken, hoe ver men wil gaan uit wanhoop, hoe men omgaat met ongewenste zwangerschap, waar illegaliteit toe kan leiden. Ik vind dat je dat dus niet kan wegzetten als een terzijde of slechts een aanleiding. Het is misschien meer op overstijgend niveau of zo. Zelfde als dat je in het liefdesverhaal van Brokeback Mountain de homoseksualiteit niet had kunnen vervangen door een heterorelatie. Daar gaat het nu net om.

Anyway, erg krachtig drama. Ik heb op het genoemde na verder ook niet veel toe te voegen aan de positieve reacties. 4 dikke sterren.

Mooie, ongrijpbare film. Ik snap wel waarom Miike dit ziet als zijn meesterwerk. Vond niet alles even goed werken, zo is het dramatisch gezien wat onevenwichtig. Maar de film zit zo vol met stijlvondsten, leuke ideeen en scenes die wel werken als een trein, dat ik dit onmogelijk geen hoge beoordeling kan geven. 4 sterren.

Ook het laatste deel van de officieuze trilogie gezien en inderdaad net wat minder dan de eerste twee. Misschien ook omdat dit de enige van de drie films was, waarvan ik wist wat er kwam.

Deze gefragmenteerde film, blijft boeiend door opnieuw een hoog realisme. Extreem hoog zelfs. Heb zelden zoiets gezien. Groot compliment voor Haneke. Dit komt mede door het ontzettend sterke acteerwerk en de (eigenlijk nogal lelijke, maar zeker innovatieve) cinematografie, dat goed werkt. Niet alleen het grauwe kleurgebruik, maar ook de aparte manier van iets in beeld brengen (lange shots van op het eerste gezicht weinig boeiende gebeurtenissen, vaak geen gezichten in beeld, maar bijvoorbeeld alleen ingezoomd op een deurklink) zijn debet aan dat hoge realisme.

Tegelijk komen z'n films behoorlijk pretentieus over en gaat ie wat te ver in het doorvoeren van sommige lange shots om dat realisme af te dwingen. Heb af en toe wel zoiets van I've got the point.

Maar goed, onboeiend wordt het nooit en geweldig af en toe wel. Heb het telefoongesprek al aangehaald zien worden. Dat is echt een geweldig voorbeeld van het realisme waarover ik het had. Maar ook de tafeltennisscene (waarin je langzaam het gelaat ziet veranderen van een wanhopig iemand), de balanceerscene bij de metro, de ich liebe dich scene (en de onmacht daar mee om te gaan) en natuurlijk het uiteindelijk onvermijdelijke zijn hoogtepunten die de film meer dan de moeite waard maken. 4 sterretjes dus toch nog en nu ben ik naast deze trilogie benieuwd naar een andere insteek van Haneke, hoewel hij natuurlijk wel een ras pessimist blijft.

ik heb de voorgaande 4 pagina's niet gelezen, maar ik denk dat al het goede en vooral slechte wel is gezegd. Ik zal dat achterwege laten. Wat ik nog wel het vermelden waard vind is dat de twee sterren die ik heb gegeven volledig zijn verdiend door de rap wedstrijden (is vast wel een mooie usa term voor) tegen het eind van de film.

Haha, dat feest halverwege de film is echt geweldig en die scène waar wouter het over heeft al helemaal. Verder ook een leuke film, maar af en toe mist de film wat focus en het duurt net een half uurtje te lang.

bizarre en uiterst komische film. Prachtige opening (die rij auto’s). meteen een van de beste openingen in een film ooit w.m.b.

de muziek draagt bij aan het maffe sfeertje, het gevoel voor beeld en de manier waarop het verhaal wordt verteld, het behoeft geen benadrukking, maar: wat laat Fellini hier een hoop talent zien (en wie ben ik om dat te zeggen, na 2 film van hem gezien te hebben).

de flashbacks uit zijn jeugd (zoals hij ze herinnert/ wil herinneren althans), zijn dromen (met een hele dunne lijn tussen over hoe hij zijn leven zou willen zien en hoe zijn leven niet wil zien) dragen allemaal bij tot een geweldige en indringende karakterschets van Quido.

de manier waarop het verhaal verteld wordt (ogenschijnlijke chaos) slaat over op de kijker en je voelt gewoon hoe gekmakend al die mensen wel niet moeten zijn. die fascinerende en bizarre (toch wel een woord dat de film goed omschrijft) personages houden je flink bezig.

4,5 sterren.

Als je de short hebt gezien, denk je 'leuk!, zit nog veel meer in'. Als je de film hebt gezien, denk je 'hmm, misschien toch ook niet'.Vond het wel aardig hoor. Zag er wel mooi uit en het kijkt gemakkelijk weg. Maar uiteindelijk blijkt het toch een klein beetje een leeg vat, met een niet erg origineel verhaaltje en een film die een hart en ziel mist. Spannend wordt het niet, grappig niet, dramatisch sterk vond ik het niet. Wat dan wel? Niet vervelend om te kijken.... Tsja... Nu ja, 3 sterren dan maar.

erg goede film-noir. Godard zet een mooi verhaal neer over een onmogelijke liefde. De scènes op dat kamertje van die meid zijn erg goed. Het destructieve gedrag van Michel leidt tot een aantal fraaie scènes, met als hoogtepunt het eind. prachtige shot waarin zo’n beetje zijn laatste adem er een is met sigarettenrook, om er de woorden ‘je maakt me kotsmisselijk’ aan toe te voegen. De reactie en de mimiek van Patricia zijn geweldig. verder isdeze film een mooi portret van Parijs. niet alles is even geslaagd, maar een prima film. 4 sterren.