Opinions

In Film > Overige films > A Propos de Nice (Jean Vigo, 1930):

Dit debuut van de gelauwerde regisseur Jean Vigo heb ik via een achterdeur geprobeerd op MM te krijgen, aangezien hier een 45 minuten durende Canadese versie van schijnt te zijn, die volgens mij geen hond gezien heeft. Helaas trapte men daar niet in.

Het is namelijk een klein meestewerk. Iedereen heeft het bij Vigo immer over L'Atalante en Zero de Conduite en als die films inderdaad nog beter zijn dan deze, staat me nog veel moois te wachten.

De film is een soort van docu over de bourgeois van Nice. Het is een voorloper op Haanstra en Godfrey Reggio, alleen de aanpak is anders. De hypnotiserende muziek en de fascinerende beelden maken dit haast surrealistisch, maar is dat uiteindelijk niet. Heel bijzonder. Het is een geestig commentaar, waarin Vigo zich volledig uitleeft. Het is wel erg veel vorm, maar niet perse ten koste van de inhoud. Heb echt dingen gezien die ik niet eerder zag en het was dan ook een zeer positieve verrassing.

4 sterren, gaat dit zien!

Ah, het is uitleg die u wenst? Zo'n beetje de meest oninteressante vraag die men kan stellen. Over dat script, dat Bunuel overduidelijk zelf schreef. Ik denk zo'n beetje dat het als volgt is gegaan. Bunuel windt zich op over de upper-class. Zo was ie nu eenmaal. Hij wond zich met name op over het hypocriete van sociale etiketten. Vervolgens was ie lekker aan het fantaseren. Wat nou als je die mensen lekker bij elkaar in een hok pleurt en ze niet weg kunnen (later tijdens het schrijven kwam ie erachter dat de reden hiervan totaal oninteressant is). Eens kijken hoe lang het duurt voordat ze niet meer zo hypocriet en netjes zijn. En vervolgens heeft ie een film geschreven en gemaakt en het resultaat is wat mij betreft niet zo hoogdravend als het zou kunnen zijn.

En dan ook nog even over dat surrealisme. Het hele concept en uitgangspunt is surrealistisch in eigenlijk 1 ding. Maar daarmee is dus eigenlijk maar een klein deel van de film surrealistisch. De film voldoet eigenlijk alleen aan die kwalificatie omdat het rationeel gezien natuurlijk nergens op slaat dat ze vast zitten in dat huis. Als daar een andere keuze in gemaakt wordt door in twee of drie zinnen uit te leggen waarom ze niet wegkunnen had de film niet eens hier onder mogen vallen. Is dat nu allemaal zo pretentieus? Het is volgens mij ook helemaal geen doel op zich, maar andersom juist. Hij wilde een situatie waarin men niet weg kon en op deze manier lost hij dat op. Ben blij dat Bunuel gewoon geen zin had om zich te verantwoorden voor het concept. Surrealisme mag blijkbaar alleen als het verpakt wordt in iets dat nauw aansluit op de eigen smaak.

Vond het een vermakelijk komedie. Vond het ook heel licht, terwijl ik me had ingesteld op een zware film van hem. Vond het wel grappig om te volgen hoe snel die aftakeling ging. Bunuel heeft veel betere films gemaakt, dit is een beetje een middenmoter in zijn oeuvre. Heb me er prima mee vermaakt. 4 sterren, dat lijkt zo’n beetje de norm voor Bunuel (waarvan ik groot fan ben).

Leuke film weer, ik kijk de films van Almodovar in omgekeerde volgorde, van meest recent naar zijn oudste films. Veel verschil is er echter niet. Altijd erg de moeite waard, maar echt briljant wordt het ook weer niet. Altijd zelfde soort humor.

Heerlijk die kleurrijke artdirection in combinatie met kleurrijke personages. Homoseksuelen, hoeren of travestieten. Hij kan het niet laten, maar het is eigenlijk wel aardig als alternatief voor de meer conventionele filmpersonages. Humor is prettig, verhaaltje is wel leuk en nogmaals het kijkt gewoon erg lekker weg. 4 sterren kan ook deze film wel weer op rekenen.

Pff, dit viel dan weer niet mee. Op zich is het uitgangspunt, hoewel niet erg origineel, best oke. Jess Franco himself als religieuze moordenaar is cool. Maar de uitwerking is echt waardeloos. Franco, die geile ouwe gek, heeft zich voor een veel te groot deel gericht op de softporno en te weinig op de horrormogelijkheden. Een aantal gore momenten waren best goed, maar ik heb de borsten van allerlei dames op een gegeven moment wel gezien. 2 sterren, omdat ik er stiekem wel om kan lachen zo’n film.

Opnieuw een tegenvaller in de No More Heroes reeks. De film begint lamlendig. De poster scène komt ondanks zijn potentie helemaal niet uit de verf (de tweede keer hooguit iets meer). Vond de personages niet interessant genoeg om wat mee te kunnen. Vooral ook omdat ze onuitgewerkt blijven.

De drie hoofdpersonages zijn bedachte typetjes eigenlijk en dat blijven ze ook. Op momenten lijkt Leopold daar een beetje doorheen te kunnen breken, maar het blijft toch vooral vast zitten. De een moet onzekerheid uitstralen door de hele tijd te lachen om niets, de ander straalt misplaatste arogantie uit omdat,… ja waarom eigenlijk? en de derde is gewoonweg een lamlendig type. Maar allemaal zonder echte toedracht, zo zijn ze blijkbaar. Bij het lamlendige is het vast ook het punt dat er geen echte reden voor is, maar ik kan ook wel redenen verzinnen waarom mensen lamlendig zouden kunnen zijn. Ik heb er niet zo veel aan op deze manier. De thematiek van verveelde dertigers (hoewel 2 van de drie duidelijk nog geen 30 zijn) zou mij erg moeten kunnen aanspreken (gezien mijn leeftijd), maar eigenlijk gebeurt er gewoon erg weinig. En het zijn geen mooie betekenisvolle stiltes of zo, nee het is eenvoudigweg nogal leeg. Wat hebben we nu in de film gezien dat ons echt vertelde wie die vrouwen waren en waar ze voor stonden? Wat onuitgewerkte clichés als niets met je vader te maken willen hebben vond ik totaal niet interessant. Ook zo’n verkrachtingsscène (die daar wellicht op voortborduurt, iets met verkeerde mannen als rode draad in haar leven) deed me niets, omdat ik niets met deze vrouwen had.

Verder vond ik de actrices te duidelijk spelen, vooral Manja Topper. Die doet in elke scène eenzelfde trucje waarin ze die misplaatste arrogantie uitstraalt. De dramatische keerzijde van haar gedrag komt er dan ook helemaal niet uit. Erg eendimensionaal gespeeld. De twee andere vrouwen hebben duidelijk meer talent, maar dat komt er slechts op momenten een beetje uit. De mannen in deze film zijn trouwens ook allemaal wel erg hol zeg. Visueel was het vooral saai.

Wat houd je dan over? Een paar aardige scenes onder de zonnebank, voor de wasmachine en bij de bakker. En (weliswaar vooral onbenut) potentieel. 2 sterren.

Indrukwekkende en prachtige film. De film ziet er geweldig uit. Mooi gebruik van kleuren en schitterende shots. Het acteerwerk was uitstekend. Ryo is zelfs een ontdekking voor mij. erg charismatische acteur. aandoenlijk, humor en zakelijk op de juiste momenten. Shiina was ook uitstekend gecast. Een lief meisje dat iets mystieks over zich heeft. Mooiste scène is wanneer zij opgevouwen op de grond op telefoon aan het wachten is. Wanneer de telefoon gaat beweegt de zak op de achtergrond en gaan haar mondhoeken omhoog. Prachtig gefilmd en heel creepy
Het prachtige liefdesverhaal en de goed uitgewerkte vader-zoon relatie, staan in schril contrast met het overweldigende eind. jammer dat ik in grote lijnen al wist wat er ging gebeuren. Wanneer ik deze film zonder enige voorkennis had gekeken was de film helemaal overweldigend geweest. desondanks werd de spanning goed opgebouwd en zat ik gedurende de hele film gespannen te kijken. Ik voelde de pijn van Ryo mee als het ware. De laatste keer dat ik dat had was met Salo.

Enige punt van kritiek is de overdaad aan tijd- en droommanipulaties. Beetje makkelijk om het publiek zo op het verkeerde been te zetten. Desalniettemin een geweldige film. 4,5 sterren.

Direct de docu maar besteld, want dat die beter is (wat tot vervelends toe wordt herhaald) wil ik wel aannemen. Toch durf ik na het zien van de film alvast wel te stellen dat men vooral iets heel anders wilde. De kaping is absoluut geen doel op zich, maar het gaat om wat er voorafgaand gebeurd zou kunnen zijn. Een uitleg van een mogelijke toedracht. De makers willen daarbij vooral laten zien dat de dader niet een gezichtsloze tiran was, maar dat zoiets uiteraard gecompliceerder ligt. En die bekende zaak is natuurlijk een mooi leidend voorwerp om als pleidooi te gebruiken dat die samenleving dit soort gevallen zelf in de hand werpt. Daarmee neemt Barreto veel hooi op de vork. Het is dan ook niet helemaal geslaagd en dat komt met name omdat er in die mogelijke toedracht te veel zijplotjes zijn en ook nogal wat bedachte zaken (zoals met die moeder) die de aandacht afleiden van waar het echt om gaat.

Het verhaal is fictie, wat benadrukt dat het gaat om een mogelijke uitleg; het gaat erom dat men laat zien hoe het misschien wel eens voorafgaand aan de kaping (of eigenlijk ook andere minder bekende gewelddadige uitspattingen) gegaan zou kunnen zijn. Daarbij gaat het niet om wat er precies hoe is gebeurd, maar om de wereld een kijkje te geven in een verrotte wereld. En daarin ligt het interessante van de film en direct ook de valkuil. Het interessante zit hem in de stelling dat er voor veel kinderen niet al te veel hoeft te gebeuren voordat ze een leven vol misdaad, drugs en een uitzichtloze situatie te wachten staan. En ook in het laten zien van een hoop ellende waarvan je weet dat die bestaat. De valkuil zit hem erin dat het fictieve wat geloofwaardiger en minder omslachtig had gekund. En daarmee bedoel ik met name de persoonlijke relaties van de hoofdpersoon. Die zijn niet helemaal geloofwaardig uitgewerkt. Om de dader verder vooral heel menselijk af te beelden is dan weer een gedurfde en ijzersterke keuze.

Best de moeite waard, maar deze sympathieke film had een betere scripschrijver verdient. Daardoor wordt het nooit echt speciaal. 3 sterren.