Opinions

Erg sterke film. Lancaster's gladde praatjes zijn legendarisch. Een klassieker die van mij 4* krijgt.

Om sentimentele redenen toch maar gekeken. Het kind is verwend en de ontwikkelingen doorzichtig, maar er zit een aardig niets-aan-de-hand sausje over de film. 2,5* dan maar.

Deze zag ik toen ik in de States was en dan vooral omdat m'n vriendin gek is van Julie Andrews. Ze doet het aardig in deze brave Disney tv-film maar Eloise zelf is zoooo irritant. 2 sterretjes derhalve.

M'n vriendin is wild van Elvis, en ik besloot deze maar eens mee te kijken. Eerst krijgen we een kijkje bij repetities, en het laatste uur bestaat uit footage van 6 van zijn Vegas shows. Aardige momenten zijn Love me Tender (waarin Elvis de hele zaal eens langs gaat om zijn lippen eens ergens te planten) en het mooie In the Ghetto.

Verder is het gewoon niet mijn artiest; 2*.

Ik ben geen District 9 fan, maar die film was nog wel wat beter dan dit beroerde en rommelige werkje. Niet echt interessant vooral, deze dystopie, en eigenlijk zat ik alleen maar te duimen voor de rijkelui op het Elysium, zo weinig konden de protagonisten me boeien. Gelardeerd verder met een enorm cliché romantisch verhaaltje inclusief ziek kindje (hemeltergende keuzes werkelijk) en wat bad boys onzin. Het zag er soms aardig uit maar het ruimtestation had wel wat mooier in beeld gebracht mogen worden. Volstrekt vergeetbaar filmpje verder.

En Jodie Foster, wat was zij denkende? Moest ze een computer voorstellen, een pop, een machine, een robot, een hologram? Zelden iemand zo onnatuurlijk de teksten eruit zien gooien.

1*.

Merkwaardige film waar ik toen ik hem keek helemaal niets van moest hebben. Bespottelijk en saai plot, maar ik begrijp dat ik op basis van het hier (en op IMDB) gehanteerde cijfer misschien de film eens een 2e kans moet geven.

Voorlopig echter 1*.

Misschien wel de beste animatiefilm ooit, en sowieso de grappigste. Ik heb op momenten werkelijk in een scheur gelegen, en zo vaak gebeurt me dat niet. 4 volle sterren!

Zeker flauw aangezien deze droogklotenfilm zeker gezien mag worden. Fijne typetjes en lekkere offbeat humor, totdat de film helaas halverwege inkakt en op wel erg conventionele manier de eindjes aan elkaar knoopt. Desondanks voor het genre zeker een aanrader.

3*.

Enchanted, enchanted

This magical place that we've found

No one here but us and the sound

Of the stars and the night owls

Your breath and the rolling clouds

Enchanted, I am, by you

Ik zat in de bus terug naar Groningen en twijfelde of ik de middag nog een film mee zou pakken. 'Moordwijven' en het mij onbekende 'Enchanted' waren m'n enige opties. Komt er vanuit m'n iPod opeens *dit* liedje naar voren (Enchanted van Patrick Wolf). Nu ja, als *dat* geen teken is...

Dus zat ik volkomen onvoorbereid tussen de giechelende tienermeisjes en vaders met kinderen naar het scherm te staren. Na tien minuten even de twijfel; ga ik dit echt afkijken? Nu ja, ik ben er nu toch...

En dan, vanaf het moment dat Giselle de echte wereld instapt komt de klik. Heerlijk feelgooderige Disney romantiek met een werkelijk verrukkelijke Adams die van het scherm spat, de singalong in het park is bijvoorbeeld fingerlicking goed. Ook Dempsey is uitstekend in dit lekker naieve sprookje.

Minpuntjes slechts voor de inderdaad wat lange intro en de onnodige slotscene met de draak, die werkelijk totaal niet paste in de sfeer vond ik. In alles een verrassende, leuke middag. 3,5*.

Now love has come to me

And set apart thee

From all of the maddening crowds

The orchard is leaning her bows

To hear our laughter

And we roll in the arder

Enchanted, I am, by you

Lompe film die geen moment vermaakt en over de hele lijn niveauloos is, zowel qua verhaal als acteerwerk (nu ja, muv Byrne dan) en eigenlijk ook qua effecten. Luid maar niet leuk. Slechtste film ooit van Arnie. 0,5*.

The way we win matters

Twintig jaar terug lag kleine otherfool met een lampje onder de dekens met rode oortjes de avonturen van Ender te verorberen, maar nu durfde ik bijna de film niet meer te kijken door de toch behoorlijk matige reviews. Maar wat bleek: het verhaal staat nog altijd als een huis en visueel valt er genoeg te genieten. Met name de scenes in de gewichtsloze gevechtsruimte zijn om je vingers bij af te likken en in no-time voelde ik me weer dat knulletje onder de dekens die ook zo graag naar ruimteschool zou willen.

Het kennen van de boeken zal dan ook zeker bij hebben gedragen tot het kijkplezier. Bijvoorbeeld het diepgaande einde dat in de film nogal plots en onverwacht is wordt verder uitgewerkt in Spreker voor de Doden waardoor je de importantie voor Ender van de Xenocide beter voelt. Maar al met al heb ik echt genoten, een dikke meevaller, hopelijk wordt er nog ergens een mooi budget gevonden voor het tweede (superieure) deel.

4*.

Waar Prisoners van dezelfde regisseur bijna ten onder gaat aan degelijkheid is Enemy duidelijk een ander paar mouwen; deze film gaat eerder ten onder aan pretentieus geneuzel. Het in de basis nog wel aangename mysterieuze en Lynchiaanse sfeertje gaat na een half uur behoorlijk vervelen; Villeneuve komt maar niet to the point (als-ie er al 1 heeft), en verrast daarna nog slechts met een onsympathieke twist. Als de credits beginnen lopen laat hij de kijker ten slotte in opperste verwarring achter met een even schokkend als bizar einde. Dat hoeft allemaal geen probleem te zijn, mits er wat aanknopingspunten tot wat diepere gedachtes achteraf zijn. Die zijn er echter niet.

2*.

Mja, wel een lekker filmpje. Leuk basisgegeven en genoeg spanning, zij het dat de film naar het einde toe wat afvlakt. 3*.

Sullige politieke thriller, op de automatische piloot en zonder spanning. Whitaker zal zich achteraf wel schamen om dit flutfilmpje. 1,5 sterren.

Ietwat dubieuze film dat het serieuze thema met een hoop overdreven gedoe feitelijk belachelijk maakt. Twee sterretjes, meer niet.

What's he building in there?

Inzicht in een zaak die in Nederland misschien minder aanspreekt, maar als onderwerp mij wel interesseert. Eigenlijk ongelooflijk dat dit kon gebeuren. Wel jammer dat de 'bad guys' niet meer aan het woord komen.

3*.

Enter The Void begint gewoonweg fenomenaal, van de superbe openingstitels via Oscar's trip naar een schier oneindige longshot door de straten van Tokio, richting The Void. Eénmaal overhoop geschoten zweeft Oscars ziel (of hoe de Boeddhisten dat ook maar noemen) over fel verlichte straten, vieze gangetjes, sleazy nachtclubs en rommelige kamertjes om met de kijker mee te beleven hoe het afloopt met, met name, zijn zus.

De zus speelt, zo leren we in flashbacks, een belangrijke, complexe en, if you will, dubieuze rol in het leven van Oscar. Sinds een fataal auto-ongeluk leven de 2 zonder ouders en werden vroeg uit elkaar gehaald. Weer samen in het heftige uitgaansleven in Tokio gaan drugs en sex een centrale rol spelen, met Oscar's dood als eind- en startpunt tegelijk.

Het complete visuele register wordt opengetrokken, maar helaas is deze trip wel na een uurtje uitgewerkt. Noé vindt het nodig zijn trucjes en experimentjes tot in den treure te herhalen waardoor het toch nog een lange zit werd, en niet een overdonderende film-belevenis. Verder is die baardmans (Roy) een hoogst matig acteur, merkwaardige casting.

Nee, net toen ik er eens goed voor ging zitten ging de film uit als een neon nachtkaars. 2,5*.

Oppervlakkig filmpje dat wel vermaakt, maar geen minuut blijft hangen. Weinig bijzonders dus, buiten opa Connery die ik nog altijd graag mag zien. 2,5*.

Bizarre flop met Stiller en Black heeft een paar geweldige vondsten (en een leuk uitgangspunt), maar kan slechts zelden boeien en stelt tegenover een paar aardige grappen net zo veel mislukte. Walken's rol moet zo'n beetje de vaagste in zijn leven zijn geweest (en dat zegt wat).

1,5*.

Bloedeloze spoof zorgde anderhalf voor een doodstille bioscoopzaal, wat een gepruts! Het ziet er allemaal nog wel aardig uit (kostuums, sets) maar de grappen zijn werkelijk om te huilen; te makkelijk, doorzichtig en vaker niet dan wel leuk. Leukste momenten zijn nog als Borat opduikt, maar da's bij minuut 84...

1*.

Een even potsierlijke als doorsnee vigilante / wraakfilm waarin de immer coole Washington de ene na de andere bad guy omlegt zonder daarvoor extreme moeite voor te hoeven doen. Buiten de hoge productiewaarde en de naam Fuqua op de hoes ademt de hele film een direct naar video sfeertje uit, met karikaturale bad guys, domme moraal en veel pafpafpaf. Helaas duurt de film daarbij werkelijk veel te lang en weet ze na het prima openingshalfuur nimmer meer echt te boeien. Teleurstelling.

Aardige dystopie die het zichzelf wat onnodig lastig maakt door zich op de moeilijk te definiëren 'gevoelens' te richten. Desondanks kijkt het best aardig weg en zijn er wat adequate twists aangebracht om de kijker bij de les te houden. Bovengemiddelde prent.

3*.

De eerste helft was door een hoop flauwigheden érg vermoeiend om door te komen maar naar het einde toe wordt Er Ist Wieder Da steeds interessanter en pregnanter, met duidelijke dwarsverbanden naar de huidige tijd en de problemen die nu spelen. Soms wat van dik hout maar vooruit maar weer. Verder is Masucci ondanks zijn (te) grote gestalte érg sterk aan het spelen.

Ik ben bepaald geen fan van de LOTR trilogie, maar de saaie werkjes van Jackson zijn stuk voor stuk uitmuntende klassiekers vergeleken met deze armetierige kloon die op bijna elk punt faalt.

Het verhaal is de grootste boosdoener; het mist diepgang en verrassing en zit vol met onlogische en onmogelijke verwikkelingen; Brom die op zijn ouwe paardje nog net op tijd komt om Eragon (die het hele friggin' stuk op zijn draa-aak heeft gereden) te redden, jaja. Goh, wat ergerlijk.

Relatie tussen Eragon en de draak was overigens tenenkrommend slecht met afgrijselijke dialogen, de effecten zijn hooguit matig, ik bleef me dus maar verbijten in de bios...

0,5*, ik denk eigenlijk dat het niet meer erger wordt dit jaar...

Rommelige variant op (het veel betere) Unknown. De in België werkende Eckhart komt terecht in een wazig complot en voordat de beste man het weet worden hij en zijn dochter opgejaagd als aangeschoten wild. De kijker wordt inmiddels geacht de schouders op te halen over de ene na de andere Belg (al dan niet van Noord-Afrikaanse komaf) die het loodje legt; maar het meeleven met de karakters gaat bepaald niet vanzelf en de intriges zijn niet interessant genoeg als cement van het verhaal. Voeg wat storende plotgaatjes en goofs toe en je weet dat dit een hele matige direct to DVD is.

1,5*.

Spannend maar toch vooral bevreemdend debuut van Lynch. Groezelig filmpje, ongetwijfeld voer voor z'n fans.

2,5*.

Met de decors zit het inderdaad (opnieuw) wel snor en hoewel de actie soms knullig is (die opgeblazen gekko bijvoorbeeld) heb ik me wel redelijk vermaakt.

2,5* lijkt me echter wel voldoende (en zelfs iets aan de hoge kant maar vooruit).

Qua sets, kostuums en aankleding zag het er nog wel goed uit, helaas liep het onsamenhangende verhaaltje daarmee niet in de pas. De fraaie Lopez die we zien als koningin Omphale zou later dat jaar sterven aan leukemie.

1,5*.

Haha, gaat die idioot nog een liedje zingen ook...

De flop 100 is me minimaal even dierbaar als de top 250 dus deze maar even gekeken dan. Slappe kinderfilm waarin de gekke bekken van Varney na verloop van tijd behoorlijk gaan irriteren. Het zegt echter veel dat hij bij de betere acteurs hoort; die kids bakken er werkelijk he-le-maal niks van. Nog slechter nieuws is dat het sentiment in de tweede helft de overhand neemt, vol gemier over vriendschap, tweede danwel derde kansen en samenwerking. De hopeloze jaren '80 soundtrack maakt de ellende compleet.

1* voor de koks dan maar...

... en op naar deel 2!

I've been vandalized... by Elvis!

Best een geinige film, veel beter dan 'Ernest Goes To Camp'. Een paar sterke grappen en Varney speelt zijn dubbelrol als bad guy een stuk beter dan de vervelende Ernest. Het laatste kwartier is wel erg dom maar daarvoor is het verhaaltje best aangenaam. Een soort Face/Off zeg maar...

2,5*.