Opinions

Herzien. Uit de Groene Amsterdammer:

Nederlanders worden wel beschreven als gelijkhebberig, stijf en koppig, krenterig en gierig, bekrompen en preuts, geneigd tot middelmatigheid, weinig ambitieus, niet romantisch, en gespeend van elke verbeelding."

Voeg daar klagerig en azijnpisserig aan toe en ziedaar de gemiddelde MM'er. En dan wil Roel Reiné zijn hoofd boven het maaiveld uitsteken? Hoe durft ie! Vooringenomen als we zijn papegaaien we elkaar of een historicus allemaal na. Er klopt niets van en we kraken de film lekker af. Je moet er maar zin in hebben.

Nee, het was niet allemaal goed maar ik heb mij in ieder geval kostelijk vermaakt. Vooral Jack Wouterse als Willibrord was genieten!

Alles wordt hier in het werk gesteld om Robespierre in een kwaad daglicht te stellen. Zelfs de huiskat krijgt van de onkreukbare een trap na. Grappig want Robespierre werd door zijn gracieuze wijze van spreken en elegante manier van doen weleens vergeleken met een kat.

Zo rigide en kil was de beste man nu ook weer niet he.

De film is op dvd uitgebracht, al zal je daar wel de hoofdprijs voor moeten betalen. De verlokking van een gratis online versie kon ik niet weerstaan.

De nationaal-socialistische propaganda is in deze Veit Harlan nog subtiel als je het met zijn latere films vergelijkt. Kristina Söderbaum, de echtgenote van de regisseur, vertolkt wederom het Arische prototype. De kitscherige huiselijke tafereeltjes vol deugdzaamheid moet je wel even doorstaan. De film komt pas opgang als het overspel aan het licht komt. Mooie droomsequentie of meer een visioen eigenlijk tijdens de reis naar Tilsit. De 'Poolse' tegenspeelster is de grote boosdoener in het huwelijk dat bijna op de klippen loopt. Magda Goebbels verliet dan ook geëmotioneerd de première. De gelijkenis met de affaire van haar man was niet te missen.

Ik heb onlangs de Kapitein van Köpenick bekeken, een real life vertolking van de Revisor, het toneelstuk van Nikolaj Gogol waar deze film een adeptie van is. Nu ga ik al niet zo goed op komische satire dus ik was voorbereid op het ergste. Maar ik had regisseur Vladimir Petrov hoog zitten vanwege zijn verfilming van de slag om Stalingrad dus de hoop was er wel degelijk.

Het was ijdele hoop. We zien de meest afstotelijke en dikbuikige acteurs die er blijkbaar te vinden waren om nog maar te zwijgen over de vrouw en dochter van de burgemeester. De bedrieger Chlestakow was nog het enige aangename om naar te kijken in deze klucht. Pardon, satire.

De Walkürenritt uit Apocalypse Now kent iedereen wel. Deze allereerste biopic, het liederlijke Cleoptra mag geen naam hebben, is nochtans behoorlijk in de vergetelheid geraakt. De regisseurs pakken het onderwerp evenwel hoogdravend aan. Wagneriaans met recht!

Zoals een biografie betaamt volgen we redelijk nauwgezet de levensloop die nogal wat hoogte- en dieptepunten kent. Beroemde tijdgenoten als Bakoenin, Liszt en Ludwig II passeren o.a. de revue. Het antisemitisme van Wagner wordt niet besproken of het moet de subtiel gapende Giacomo Meyerbeer zijn. De karakterschets van een jonge, liberale democraat naar een conservatieve, verwaande kwal mist wat plot maar is wel correct. Het verouderingsproces gaat op het einde in een stroomversnelling. Komisch is het bezoek van de drie geesten en de korte opleving in Bayreuth maakt er nog een happy end aan

Richelieu, de meest gehate man in Frankrijk. Aldus de karikaturale schepping van Alexandre Dumas.

"Goutons ce bouillon d'ignorance"

Jean-Pierre Decourt geeft in deze miniserie een meer historisch beeld van de kardinaal. Zo zit de Franse koning Lodewijk XIII niet in de achterzak van de Rode Eminentie. En moet de eerste minister altijd gewiekst manoeuvreren om zijn beleid te verwezenlijken. Het volk juicht hem zelfs toe ondanks de aanvankelijk weinig succesvolle deelname van Frankrijk in de Dertigjarige Oorlog.

Decourt laat weinig heel van het beeld van de machiavelistische staatsman. Aangrijpend is de scène van een hevig geëmotioneerde Richelieu aan het sterfbed van zijn biechtvader. Ook de liefde voor zijn katten (hij had er 14!) wordt mooi in beeld gebracht.

Heerlijk Russisch drama. Glansrol van Nonna Mordyukova als de (groot)moeder die de familie relaties op scherp komt zetten. De scène waarin Maria op het balkon staat met de koptelefoon van haar kleindochter en luistert naar Sunny van Boney M en de ruzie met haar dochter overpeinst is misschien wel de mooiste. De transformatie van een periode van verdriet naar geluk. De bemoeienis is goedbedoeld maar culmineert uiteindelijk in een komische dance-off met de ex-schoonzoon die ze zal verliezen. Haar nieuwe date laat Maria ook staan om nog een poging bij haar ex-man te proberen die ze wederom in beschonken toestand zal aantreffen. Maar het komt goed

Margerethe von Trotte gaf al eerder blijk van sympathie voor de marxistische strijd in Die bleierne Zeit.

Zo ook in deze biografische film over Rosa Luxemburg.

Tijdens een diner wordt het feminisme nog even aangestipt. Maar dat is bijzaak. Voorop staat het pacifisme van Rote Rosa. Ze krijgt bijna een hartverzakking als de Duitse soldaten naar het front marcheren.

De oproep tot geweldloos verzet en het stoppen van zinloos bloedvergieten in de Spartakusopstand is echter geschiedvervalsing.

"Die Gegenrevolution entwaffnen, die Massen bewaffnen, alle Machtspositionen bezetzen!"

(7 januari 1919)

Tot zover het pacifisme en de democratie van Rosa Luxemburg.

Daniel Olbrychski in de rol van Leo Jogiches geeft gelukkig nog wat rust in deze toch wel interessante film.