Opinions

Dr. Sayyed Bozorg Mahmoody, bekend van de film Not Without my Daughter als de kidnappende echtgenoot met losse handjes, mag in deze documentaire vol zelfmedelijden leeg lopen en de zogenaamde andere kant van het verhaal vertellen. Nou ja, de enige getuige is Alice Sharif, de ex-vriendin van Betty Mahmoody, die weinig indruk maakt met haar gespeelde verbazing en nerveuze lachje. Ze zou bijvoorbeeld nooit blauwe plekken bij Betty hebben gezien en natuurlijk was er niets aan de hand en mocht elke vrouw in Iran gaan staan waar ze wilde Het motief van Betty is geldelijk gewin volgens deze mevrouw.

Dr Mahmoody zelf ontkent uiteraard dat hij een vrouwenmepper is en komt na 15 jaar(!) op het lumineuze idee om met een draaiende camera voor het eerst zijn dochter Mahtob te bellen. Die heeft in een interview aangegeven nooit meer contact met hem te willen, maar dat terzijde. Anyway, hij probeert vervolgens op neutraal terrein in Helsinki nog fysiek contact met haar te krijgen en spreekt uiteindelijk het antwoordapparaat in. Het begint al op stalking te lijken. Zeker nadat hij via een juridisch adviseur de adresgegevens van zijn dochter wil ontfutselen en de overweging om een visum aan te vragen.

Dr Mahmoody is volgens eigen zeggen slachtoffer van de verslechterde politieke verhouding tussen Amerika en Iran en werd na de gijzeling van de ambassade al bestraffend toegesproken door de schoonmoeder en nadien gestraft met het boek en de film. Een groot complot dus. Het boek zou propaganda zijn en geen autobiografie van Betty maar geschreven door de zionistische schrijver William Hoffer. En dan gaan bij mij de alarmbellen af. De rechter Roslyn gooit daarna nog de antisemitische trope erin dat de joden in Amerika de media en informatie controlen.

Nee, wat een pathetische bagger is dit. Met recht de laagste score 0,5

Fijne docu-film wederom van ARTE. Wanneer de historici het met elkaar eens zijn valt er weinig tegenin te brengen. Évelyne Lever is een autoriteit op het gebied van Marie Antoinette dus daar begin ik ook niet aan. Hooguit zou een actrice met meer boezem mijn voorkeur genieten. Maar de gezichtsuitdrukkingen van Maud Wyler vergoeden dit ruimschoots. De setting van het showproces wordt fraai weergegeven door de regisseur. De arrestatie van de advocaten van Marie Antoinette direct na hun pleidooi is ook veelzeggend voor de gang van zaken. Treurig is het lot van de dauphin, Louis Charles die een paar jaar na de dood van zijn moeder zal overlijden na een mensonterende gevangenschap.

En ja zo dapper en onbewogen als Marie Antoinette haar lot tegemoet trad hoe anders was dit met degenen die haar veroordeelden. Hébert die onderweg naar het schavot meermaals flauw viel. De beul Sanson die het publiek bespeelde door een paar keer de valbijl vlak boven de hals van Hébert te laten zakken. De invalide Couthon die vanwege een hoofdwond opgelopen tijdens zijn arrestatie meer dan een kwartier lang van de pijn krijste omdat hij niet zo gemakkelijk op de plank gelegd kon worden of Robespierre die het uitgilde toen zijn verband van zijn kaak getrokken werd. De toeschouwers juichten bij hem zowaar nog harder dan bij de executie van het koningspaar.

Geweldig dit. Na de oversteek van de Donau is het veldslag op veldslag, Lees je mee Ridley Scott? Onophoudelijke cavalerie charges en oprukkende infanterie. Het staaltje overacting van de acteurs in het dal van de klaagzang is een hoogtepuntje.

Een klucht zou ik het niet willen noemen. Het schuurt toch wel tegen zwarte komedie aan. De ontknoping is bepaald geen dijenkletser. En wanneer de postbode het telegram over de dood van de zoon van de familie Tóth negeert en verzwijgt omdat er ook een postkaart van hem is binnengekomen is dat wel kolderiek maar ook ernstig. De moeder bid nog altijd voor zijn veiligheid in de kerk.

Het script is een satire op de autoritaire jaren 30 en 40 in Hongarije. Een serieuze ondertoon dus. De majoor moet wellicht Miklós Horthy voorstellen. De admiraal zonder schip die in de Tweede Wereldoorlog collaboreerde met Duitsland. De majoor in dit verhaal komt moe en geïrriteerd aan in het schilderachtige dorpje, enthousiast opgewacht door de familie Tóth en de brandweerkapel, maar na een goede nachtrust mist hij zijn leger. Tenminste hij heeft ondergeschikten nodig die zijn bevelen uitvoeren en naar hem luisteren. Het hele dorp mag genieten van de overpeinzingen van de majoor die in het snijden en vouwen van kartonnen dozen zijn levenswerk heeft gemaakt. Elk land zou dozen moeten maken. In Nederland ronde dozen zoals de vorm van de kazen. De Fransen met dozen in de driekleur. Duitsland vanzelfsprekend de mooiste en grootste dozen. De Russen nadat ze verslagen zijn mogen natuurlijk wel kleine dozen fabriceren.

De wanhoop is de familie Tóth nabij wanneer de majoor na zijn vertrek plotsklaps weer terug is.

Zeer goed geacteerd en best wel grappig. Dikke 4 sterren daarom.

Perfecte film voor een druilerige dag in juni zou je denken maar god wat is het saai. Sprankele lichtpuntjes als de nachtrit door het bos onder begeleiding van Chopin en het verslag van een schaakpartij. De door wibro herkende Wonderland by Night na de strandscène was een andere. De afsluitende beelden van de jongeren is wellicht een voorbode van wat komen gaat na het patriottische Doroga na Berlin dat luidkeels gezongen wordt in de straten van Moskou. Een jaar later zullen de Russische tanks een einde maken aan de Praagse Lente.