Opinions

Ik kan de schilderachtige stijl van Kurosawa altijd wel waarderen. Inhoudelijk is het vaak wel wat stijfjes zoals ook in deze film.

Eigenlijk vindt ik Wajda's versie van de Idioot veel interessanter. Compacter, visueel nog sterker en met de onnagata acteur Bando die zowel de rol van Mishkin als Nastasja vervuld er nog een extra dimensie aan toevoegt.

Onbegrijpelijk genoeg is Wajda's Nastazja niet op MM te vinden.

Mochten er nog Dostojevski fans in de zaal zitten en dit vergeten pareltje willen toevoegen, proszę?

De film gaat vlotjes van start met de introductie van de twee hoofdrolspelers gevolgd door expliciete seks. Misschien te voortvarend want halverwege is het plot al ontrafeld. De moordpartij in het bos wordt begeleid door Beata Kozidrak met het pakkende Co mi Panie dasz. Belangrijk natuurlijk dat de soundtrack goed is met een titel als deze. Het maakt het vervolgdrama en het hysterische gevloek en geschreeuw van de vrouwelijke lead (Jaśmin Polak) nog enigszins te behappen.

Redelijk 2,5*

Eet je hart op, Sofia Coppola!

Dit is nu hoe een kostuum- en koningsdrama eruit hoort te zien. Wow! En niet alleen de jurken en atmosfeer zijn betoverend. Wat een schoonheid is actrice Jadwiga Barańska. De Saksische prinses en minnares van de Poolse koning zou zo weggelopen kunnen zijn uit een van de schilderijen van Modigliani.

Los van de politieke ontwikkelingen zoals de inval van de Zweedse koning Karel XII staat het persoonlijke drama van Gravin Cosel centraal wanneer ze langzaam beseft dat ze is ingewisseld voor een vers exemplaar. Uiteindelijk wordt ze van het hof verbannen en zal ze de rest van haar leven verblijven in Schloss Stolpen waar ze ook zal overlijden. Zelfs na de dood van Augustus II de Sterke koos ze voor dit levenslange huisarrest. Oh melancholie!

De toren waarin de gravin 49 jaar lang verbleef is te bezichtigen in Schloss Stolpen nabij Dresden tegen de Poolse grens aan. Ik ben hier een paar jaar geleden geweest en het is echt de moeite waard. De rest van het kasteel heeft wel wat te lijden gehad o.a. als gevolg van de troepen van Napoleon.

Henryk Dobrzański alias Hubal verdient eigenlijk een betere biopic dan deze. Schrijver Jan Szczepański gaf er al de brui aan door alle wijzigingen in het scenario op last van de communistische censuur. Wat er over blijft is de broederschap tussen de partizanen galopperend door het mooie Poolse landschap en een onbeantwoorde liefde. Hubal was overigens een begenadigd ruiter die voor de oorlog aan meerdere Olympische Spelen heeft deelgenomen. Maar op een gegeven moment wil je toch ook Duitsers zien. Op zijn minst een paar guerrilla aanvallen of sabotages Dat de strijd van Hubal tegen de Sovjets wordt overgeslagen is nog te begrijpen. Zoals gezegd mag de majoor geen relatie met Tereska aanknopen en kabbelt het verhaal voort. Totdat de partizanen in april 1940 in een hinderlaag lopen en het lichaam van Hubal als trofee door de Duitsers wordt vastgelegd op foto.