Opinions

Groots opgezet zoals je van een Sovjet coproductie mag verwachten. De nationale held van Albanië Skanderbeg mocht ook wel op een standbeeld gehesen worden na de besmeuring van zijn naam door de SS-divisie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Historisch gezien is er weinig op deze biopic aan te merken. Geen propaganda of het moeten de tegenstanders zijn, de Turken, Venetianen en Serviërs die wel een beetje te kakken gezet worden. Zo is de rol van de latere sultan Mehmed II erg komisch. En de Servische despoot Branković speelde een kwalijke rol in de coalitie tegen de Turken. Minpuntje is het overslaan van tal van veldslagen maar het beleg van Krujë (1450) maakt dit nog ruimschoots goed.

Media die als propagandakanaal fungeren is al zo oud als de weg naar Rome. In het verzuilde Nederland was het niet anders. Tenminste, propaganda in de zin van het overtuigen, het in beweging brengen van de eigen doelgroep. De negatieve connotatie deed pas met de Duitse inval in 1940 zijn intrede. Onthutsend is de bereidwilligheid van vooral de AVRO om met de bezetter samen te werken, te collaboreren in 1941 en de houding na de oorlog alsof er niets is gebeurd. De Duitse commentaarstem wrijft dit laatste er nogeens goed in.

Ja, het liedje is wat suf maar wel catchy. Severní vítr van Jaroslav Uhlíř. Na de tweede keer zong ik het refrein al luidkeels mee. Gitaar, mondharmonica en een kampvuurtje ontbreken nog. Maar buiten is het ook 30 graden en misschien kijk ik deze film wel in het verkeerde jaargetijde. De Noordenwind is niet zo wreed in de zomer.

Komedie is beslist niet mijn genre maar ik werd hier toch wel blij van. Het decor van Karlovy Vary is zeer fraai en het liedje wordt op het einde nog twee keer ingezet.

Moet je zeker doen. Het is een meesterwerk.

Youtube deel 1 met een Nederlandse ondertiteling

Youtube deel 2 Engelse ondertiteling

Een epische vertelling in een prachtig landschap (het Rodopegebergte in het zuiden van Bulgarije met o.a. de Duivelsbrug bij Ardino en de natuurlijke bogen, grotten en spelonken). Interessant zijn ook de executiemethoden van de Turken. Ik heb nog nergens zo'n bijna volledige spietsing gezien. Eerst wordt er een houten balk geschaafd en voorzien van een spies. Deze wordt vervolgens rectaal in de ter dood veroordeelde geslagen en dan overeind gezet waarmee de spies langzaam door het lichaam gaat om er aan de bovenkant weer uit te komen. Gruwelijk is ook de minutenlange groepsverkrachting. Het gegil en geschreeuw gaat werkelijk door merg en been.

Nee, geen film voor de teerhartigen.

Regisseur Aleksandrov doet de geënsceneerde historische ontmoeting aan de Elbe in 1945 nog eens dunnetjes over. Nadat de meeste nazi's halsoverkop gevlucht zijn en het stadje Torgau in handen van het Rode Leger is gevallen komen ook de Amerikaanse troepen toegesneld om samen met de Russen overwinning te vieren. En daar blijft het wat de arrogante generaal McDermot en de Amerikaanse soldaten bij. In samenwerking en opbouw zijn ze niet geïnteresseerd. Dronken worden in de nachtclub en het smokkelen van sigaretten heeft prioriteit. En af en toe een zwarte soldaat aftuigen en de dames lastigvallen. McDermot houdt zich als de nieuwe Göring vooral bezig met de kunsthandel. En dan zijn er nog de intriges, het helpen ontsnappen van een oorlogsmisdadiger. Nee, erg geliefd maken de Amerikanen zich niet. Tot vreugde van de inwoners vertrekken ze dan ook snel. Mijn vrouw vat de film in één woord samen: propaganda.