Opinions

Sluit ik mij bij aan.

Ik heb deze film geloof ik uit mijn geheugen verdrongen. Door een tip van een medegebruiker op dit forum deze nacht maar eens bekeken. En nu weet ik weer waarom...

Absoluut meesterwerk. Wie een biografische film over de strijd voor sociale rechtvaardigheid wil zien? Kijken!!

We mogen zelfs een borst van Julie Delphy zien Dan heb ik alvast het spannendste verklapt want voor de rest wordt er met de ingrediënten niet veel soeps gemaakt. De fotografie is flets, de driehoeksverhouding is eendimensionaal, het psychologische drama is kil en emotieloos, de acteurs wekken geen warme gevoelens op, het tempo gezapig en zo sleurt de charade zich voort tot de bevrijdende zelfmoordpoging. En dan is er nog de Franse taal waardoor je continu het gevoel krijgt dat het verhaal zich in bezet Parijs afspeelt.

Stel nu dat je wordt opgesloten in een kamer en dat deze film in een loop wordt afgespeeld :

Een nachtmerrie?

Beslist. Ik wil de liedjes niet meer horen, de danspasjes niet meer zien. Geen fragmenten, geen remake van Spielberg. Nooit meer de West Side Story

Geen idee waar dit over ging. Expressionisme, mja. Gelukkig geen expliciete beelden uit het slachthuis dat als metafoor gezien moet worden begrijp ik achteraf. Na de ellenlange scène met de okergele muur was mijn psyche halverwege al rijp voor de slacht.

Dierenliefhebbers kunnen de opening- en slotscène beter overslaan. Op de Franse filmposter is nog een gans afgebeeld met een Pruisische Pickelhaube. Misschien moet je het allegorisch zo opvatten? Ik weet het niet.

De Polen protesteerden tegen de germanisatie omdat kinderen die geen Duits konden verstaan uitgesloten werden van het godsdienstonderwijs. Prima zou je tegenwoordig denken maar dat was een eeuw geleden wel anders.

Mooi kleurgebruik in de film en de Pruisen zien er piekfijn uit.

Voor het nodeloze ganzenleed een halve ster aftrek.

Gdańsk, of beter gezegd Danzig aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog is qua films alom bekend van Die Blechtrommel (1979) . Deze is wat onbekender en ik waardeer hem hoger. Alleen al vanwege het ontbreken van het getrommel van Oskar

De invalshoek in deze film is natuurlijk compleet anders. Op een rustig tempo wordt het verhaal chronologisch verteld in ouderwets zwart-wit. De dialogen wisselen elkaar in het Duits en Pools lekker af. De grande finale in het postkantoor is realistisch gefilmd zonder poespas en idiote explosies. De parade van de gevangen Poolse postmedewerkers door de straten van Danzig is een indrukwekkend slot. Uiteindelijk moesten ze toch opgeven Spoiler!

Als liefhebber van historische films mag er best een loopje met de geschiedenis genomen worden. Propaganda, anachronisme, ik neem het alle voor lief.

Revisionisme waar Leni Riefenstahl nog een puntje aan zou kunnen zuigen trek ik echter niet.

Even mindful hardlopen zit er voor Adam, vertolkt door Jakub Świderski, niet in. Hij wordt nogal afgeleid door een aantal verontrustende telefoontjes. Van zijn werk, personal trainer, moeder, vrouw en dochtertje. Adam blijkt een klootzak te zijn en erg sympathiek komt hij ook niet over. De vorm stoot overigens niet af. De gesprekken en het hardlopen werken wel hypnotiserend op mij als kijker. Vooral de manipulatieve stem van de moeder, Malgorzata Zajączkowska. De hysterische zenuwinzinking van zijn vrouw doet dit weer te niet maar dan zitten we ook in de climax en dan is er nog een obstakel voor Adam. Zijn verdiende loon of moeten we nu medelijden krijgen? Adam strompelt in elk geval rustig door.