Opinions

Riskant om er direct na een eerste visie het etiket 'meesterwerk' op te plakken maar ik doe het toch omdat uiteindelijk de film heeft gedaan wat een kunstwerk doet nl ontroeren. Een film vol inventiviteit (die scene waarin de dirigent een muziekstuk dirigeert met koebellen en tjirpende vogels is het beste dat ik dit jaar heb gezien), muzikale schoonheid en knipoogjes (of hoe moet je die scenes met die Maradonna lookalike interpreteren ?). Hoe Sorrentino zijn thematiek visualiseert, die glijdende camera bewegingen waarin de confrontatie tussen jeugd en ouderdom voortdurend doorheen het beeld lopen (1 vb : een jonge fietser die een wheelie doet terwijl de 2 oude mannen keuvelen over ouderdomsziektes). Ik wil de film even laten bezinken maar die magnifieke beelden torpederen mijn gedachten (de kus van Weisz en haar bergbeklimmer op het einde, de ontdekking als Dano zijn Hitler rol opneemt, de verschijning van talrijke oude scenes die de filmcarrière van de muze van Keitel illustreert, die videoclip, ...). Ik krijg geen rust, de personages houden mij nog lang gezelschap. Deze nacht behoort toe aan 'De zevende kunst'. Voor alle anderen : Slaap zacht.