Opinions

life lessons (Martin Scorsese) : geniaal ! Prachtig symbiose van soundtrack en beeld, hoe hij die obsessie naar een schilderij in wording met de camera vast legt is magistraal. Close ups, bewegende camera, montage ... schitterende cameravoering. De chaos van kunst (kleuren dooreen) om de chaos in hoofd weer te geven. Een vervolg op het fantastische After hours, zo kun je het ook zien. Kunst in NY maar minder surreëel, meer donkere emoties zoals jaloezie, gebruiken van mensen, kwetsen, vernederen, ruzies. mooi samenspel tussen Arquette en Nolte ook.

5*

Life without zoe (Francis Ford Coppola): Matig. Alhoewel een flut verhaal toch een rijke visuele look van Storario in fotografie om die sprookjes sfeer te creëren (goudgeel) en een zeer mooie sequentie in de Ali baba scene. Opmerkelijk dat Sofia script (en costuums en generiek) schreef en er zijn wel parallellen met haar werk nl meisje eenzaam, geïsoleerd, rijke omgeving, volwassener dan volwassene, zelfstandig, magisch. Alsof Sofia eens mocht oefenen op de schoot van papa.

2,5 *

Oeidipus wreck (Woody Allen) : Leuk. Woody Allen in een typisch personage van neurotisch, onzekere sul met (ook typisch Allen) meer liefdesproblemen dan alle personage samen in Thuis. Toch 1 geniaal idee (moeder verdwijnt door goocheltruck en komt terug als een soort engelbewaarder) zodat de film wel degelijk grappig en onderhoudend is met heel wat geestige one liners.

3*

It’s better to walk one mile than to read a thousand books. Deze woorden van Confucius waren mijn routeplanner doorheen mijn adolescentie. Het heeft mijn honger naar andere culturen aangewakkerd en mij moed gegeven om op een vliegtuig te stappen enkel vergezeld van een lonely planet. Na mijn terugkeer was mijn liefde voor Azie onvoorwaardelijk. Meer dan eens liep ik, vervuld van heimwee, met een sarong doorheen het huis. En zie, alsof de filmgoden mij gunstig gezind waren, kwamen er vanuit Azie boeiende films aangewaaid (zie ook nr 90). Films die niet altijd even toegankelijk en niet altijd even vlot verteerbaar waren. Films als Platform bv die de Chinese culturele en economische liberalisering begin jaren ’80 toont : te abstract evenwel om als favoriet bejubeld te worden maar geniaal in zijn visie van een vooruitgang die als een stilstand wordt geleefd. Films die je terug meenamen naar bekende plaatsen. La verticale d’étè bv waarin het shot van een licht overstroomd Hanoi zeer herkenbaar was maar die - ondanks de bloedmooie fotografie - net buiten de top 100 viel wegens te filosofisch om echt te blijven nazinderen. Dan kwam What time is it there ? Wat een filmervaring. Zijn kijk op de mens boort diep in je psyche. Dit blijft door je hoofd spoken. De cineast heet Tsai Ming Liang en behoort ongetwijfeld tot de categorie vernieuwende filmmakers. Zijn films zijn strakke formalistische werkjes, op het eerste zicht gebeurt er niets. Het zijn films op het randje van experimenteel die spelen met de narratieve structuur. Er wordt gezocht naar een andere invulling van verhaal vertellen en dat vergt ook een andere manier van cinema kijken. Je probeert uit te vissen wat er nu gebeurd, waarom die scene ? Er is bijna geen dialoog (onmacht tot communicatie is dan ook de rode draad doorheen zijn oeuvre), geen score. De scenes duren lang, het kader is statisch, de beelden zijn bijna stillevens (In WTIIT ? zeer mooi in beeld gebracht - geschilderd als het ware - door de Franse cameraman Benoit Delhomme). Maar Tsai Ming Liang heeft een tol betaald voor zijn postmoderne films. Vanaf The waywourd cloud zakte hij weg in de duistere krochten der vergetelheid. Er kwam weinig nieuw werk (3 films in 10 jaar tijd) en die waren blijkbaar te moeilijk, te ondoorgrondelijk om te kunnen genieten. Maar Vive l’amour, The hole en vooral Bu San – zijn eerste golf zeg maar- zijn kunstwerken die misschien geduld vragen maar als je bereid bent je mee te laten glijden in het trage tempo dan kan je iets moois beleven. We moeten wachten tot de film Under the skin van Jonathan Glazer om terug vernieuwing in het filmlandschap te ervaren. Onze keuze - WTIIT ? – die ook tot de eerste golf behoort, begint met het overlijden van de vader. Daarna volgen we 3 personages nl de moeder die rouwt, de zoon die een (platonische) band probeert te houden met een meisje dat naar Parijs is vertrokken en het meisje zelf dat als toerist in Parijs ronddoolt. Het geloof van de moeder is dat de vader zal terugkeren via reïncarnatie. Maar het is aan de andere kant van de wereld nl in Parijs dat de vader op het einde opduikt. Het spookt dus ook een beetje in het verhaal. Het meisje hoort gestommel boven haar kamer, zou het kunnen van de vader ? Zij heeft immers een horloge gekocht van de zoon. Het zijn dit soort details die nooit worden ingevuld, de puzzel wordt nooit volledig gelegd. Er zijn ook andere welgemikte toevalligheden. De zoon kijkt naar de film ‘les 400 coups’ maar het meisje ontmoet op een bankje de hoofdrolspeler Jean Paul Leaud, de zoon drinkt een fles wijn leeg maar het meisje moet kotsen. Wonderlijk subtiel portretteert Tsai hun vervreemding. Alsof ze in een spookstad wandelen (Parijs bv werd nog nooit zo koud en desolaat gefilmd). Ik toon wat mijn personages voelen nl wanhoop en somberheid, dixit de cineast (zijn interviews verlopen trouwens al even traag als zijn films) in een universum dat zeer dicht bij het surrealisme aanleunt (dat verkeersbericht op de radio over een dode hond !!). De emoties zijn uiteindelijk zeer herkenbaar (soms verpakt in een tragi komisch kader). Misschien heb je zelf al ervaren dat je in een stad bent, niet de taal spreekt, niemand kent, je rond zwerft zonder contact, zonder gesprek. Zo is een maaltijd in het restaurant bestellen een hele klus. En dan is er die prachtige scene in de telefooncel (Je t’en MERDE !) waar het meisje als onschuldige omstaander meegezogen wordt in de frustratie van een ander. De cineast raakt met zijn observaties de kern van de zaak. Ook op mijn reizen was isolement, eenzaamheid altijd aanwezig. Huishoudelijke plichten houden ons nu thuis en de woorden van Confucius staan reeds op onze herdenkingssteen der jeugd gebeiteld maar als we honger hebben naar nieuwe of oude werelden dan kunnen we die altijd stillen door een film te bekijken. Enkel de keuze tussen stoofvlees met friet en pad thai blijft moeilijk.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 79 : What time is it there ?