Opinions

De film begint met een hypnotiserende scene. In slow mo beelden volgen we een meisje die in een overdekte galerie wandelt, ritmisch begeleidt met een techno score. We worden bijna letterlijk uitgenodigd (want het meisje kijkt om, in de camera) om met haar mee te gaan. Wij hebben er een intense kijkervaring aan over gehouden. Nochtans is dit cinema die we onder de noemer minder toegankelijke cinema (moeten) plaatsen. Het signaal voor sommigen om meteen het label saai erop te plakken. ‘Er gebeurt niets’ roepen ze in koor. Tja, dit is een andere manier van vertellen. Geen klassieke drie act maar een verhaal zonder plot, een open einde, een traag ritme. Daarenboven is de narratie verwarrend. Is dit chronologisch of niet (de scene in Japan zit vooraan ondanks ze pas later naar Japan reist Jack achterna) ? En wat we zien werd in feite 2 scenes ervoor al verteld door de off screen stem. Deze cinema heeft echter een andere bedoeling. Het is niet het verhaal dat er toe doet maar wat we voelen, wat het beeld ons meegeeft als emotie. De melancholische muziek, de fragiele off  screen voice, de lange aangehouden observerende shots. We worden meegezogen in een trance. Zoals in die magistrale eerste scene : we volgen letterlijk de passen van Vicky, off screen voice vertelt over de ruzies met Vicky’s vriend, over haar plan om die vriend te verlaten. Maar het meisje lijkt gevangen te zitten in het nachtleven in Tapei. Haar vriend is ziekelijk jaloers, er zijn spanningen. Ze probeert dit leven achter haar te laten maar haar pogingen mislukken. Het is die leefwereld dat de cineast Hsien probeert te evoceren. Zijn camera man gebruikt felle kleuren van blauw en rood, op de soundtrack horen we techno. Het monotone ritme past immers perfect bij het monotone leven. En ik ken dit maar al te goed. Ook in mijn leven was er een moment waar dit fenomeen de kop opstak. Terug uit Zuid Oost Azie waarin rondrekken verwaterde in dancings en andere full moon party’s, liep ik zwalpend, zonder doel de tijd te doden. De club scene en het uitgangsleven in het algemeen kan monotoon zijn. Er gebeurt inderdaad niets. Hsien creëert geen actie, geen drama maar contemplatie, reflectie en bezinning. De oosterse filosofie zit onvermijdelijk in hun werk. Dat is nu net wat die film zo straf maakt. Intensiteit is hier wel altijd aanwezig maar in de vorm van confrontatie. De schets van een – onze - generatie (die van de 21 ste eeuw notabene ) is er één van een doelloze jeugd zonder engagement. Deze jongeren zijn gedoemd. Haar schuiloord Jack (eerder vader dan vriend) moet vluchten vanwege uit de hand gelopen oplichterij en laat haar achter. Af en toe speuren we een sprankeltje hoop nl de prachtige scene waarin een cabrio uit de tunnel komt en Vicky kijkt naar boven – pure film poëzie. Ook het laatste beeld geeft hoop, een moment van vrede en stabiliteit. Een film die kan groeien, die misschien een paar visies nodig heeft om ten volle te kunnen smaken. Ook de waardering van deze cineast heeft zijn tijd nodig. Indertijd bestempelt als de master of bore maar 14 jaar later publiceert het filmblad Sight and Sound via een stemming van 150 recescenten dat zijn film The Assassin als beste film werd verkozen. Het is toch nog met iemand goed gekomen.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 90 : Millennium mambo