Opinions

heb net de film opnieuw gezien in cinema canvas. Goede film dankzij de doorleefde vertolkingen en sommige scenes zijn sterk (zoals de opening in Folsom prison - de confrontaties tussen Cash en zijn vader). Jammer dat het verhaal te cliché matig is (fall and rise van een rockster is zo voorspelbaar) en uiteindelijk focust de film zich op het turbulente liefdesleven van Cash en June Carter ipv muziek en karakterontleding. Maar regisseur James Mangold giet de film wel in een stevige vorm waarin de dramatiek af en toe tot zijn recht komt. Maar ik moet plots aan een andere biopic denken nl Great balls of fire van Jim McBride (over de rockster Jerry Jee Lewis). Daar zit nog meer energie, nog meer creativiteit en nog meer emotie in dan Walk the line.

Amerika stond een paar weken geleden nog maar eens in brand. Burgers en politie stonden tegenover elkaar. Misschien kunnen ze eens kijken naar WTC toen er wel een enorme solidariteit was tussen politie, leger, zorg en burgers. Deze film van Oliver Stone word beschouwd als een flop. Tevens kreeg Oliver Stone de wind van voren omdat hij het rechts liberalisme (dat hij steeds onder vuur nam) nu had omarmd. Beide beweringen kloppen volgens mij niet en wel hierom :

De film vertelt de gebeurtenissen vanuit het perspectief van 2 politie agenten (haven autoriteit) die opgeroepen worden om mensen te evacueren bij de brand in de torens. Hier is de eerste keuze al gemaakt om geen traditioneel algemeen reconstructie te scheppen van die dag. Net zoals die agenten weet je niet echt wat er is gebeurd. Je krijgt tegenstrijdige info, onwaarheden. Knap beeld dat je enkel de schaduw van een vliegtuig ziet, het enige zichtbare van de ramp. En een donderslag. Vrij vlug verlaat de film ook het pad van de heroïek. De agenten komen in het gebouw en al vrij snel stort het gebouw in en worden de agenten bedolven onder de brokstukken. Vanaf dan gaat het richting melodrama waar het huwelijk van de 2 agenten wordt belicht onder het motto 'spijt komt altijd te laat'. Spijt omdat Cage (en ook zijn vrouw) nu beseft dat hun huwelijk routineus verliep. Spijt dat ze niet die momenten hadden genomen om meer van elkaar te genieten. Spijt omdat Pena niet wou luisteren toen ze de naam van hun ongeboren dochtertje kozen (en hier is net de tegenzijde nl dat ze het omgekeerde wil doen uit respect voor zijn wens). Een band tussen man en vrouw die opnieuw sterker wordt. Mooi.

De echte verrassing is dan ook dat dit geregisseerd werd door Oliver Stone. De man die flitsende beeldtaal als stempel heeft. Een introvert portret van een huwelijk tijdens een ramp met de helft van de film waar zijn hoofdpersonages onbeweeglijk liggen, is niet zijn cup of thee. Toch laat hij mooi het melo en drama in elkaar vloeien door de score en de flascback. Zijn enige flashy beeld is een silhouet van Jezus.

Tijdens de release waren tal van recensies overtuigd dat Stone zich had laten inpalmen door rechts. Een vredespijp aan rechts klonk het. Ook op op dit forum meermaals verweten patriottisme, heldendom te bewieroken. Is dit zo ? Stone staat bekend als een controversiële regisseur. Iemand die Amerika altijd kritisch heeft belicht, zeker bepaalde historische momenten. En ook hier, zij veel subtieler. Onze helden zijn passief. Merk op dat ze niemand hebben gered. Ze kwamen ter plaatse en meteen waren ze al immobiel door de instorting. Ook Amerika was op dit moment verlamd. Niemand kon iets doen, niemand wist wat er gebeurde, enkel een kleins stukje fragment van de speech van Bush dat alles goed ging komen maar verder geraakte Amerika toen niet. Heroïek ?

Dan heb je nog het personage van Shannon die het leger vertegenwoordigt. Wanneer hij ter plaatse komt, wordt hij meteen als 'maf persoon' getekend door een reddingswerker. Inderdaad, Shannon is een wereldvreemd figuur eigenlijk, vanuit een verkeerd en gevaarlijk religieus motivatie opererend en alhoewel hij als eerste instantie net de persoon is die door die overtuiging en doorzetting de noodkreet van de agenten hoort en hulp roept, staat er tijdens de aftiteling te lezen dat dit personage 2 tour of duty in Irak heeft gedaan daarna. Wraak is wat Amerika heeft gedaan. Payback. Heroïek ?

Stone komt dus wel kritisch uit de hoek als het over Amerika en zijn beleid gaat maar hij heeft wel (terecht vind ik) een hoge waardering voor de solidaritiet na de ramp, toen iedereen met vereende krachten mensen probeerde te helpen die bij de ramp betrokken waren nadat de torens waren ingestort en nadat het besef dat dit een grote slag was. De ode is dan ook aan die mensen die (personages die we zeer kort zien als die verpleegkundige met drugsverleden en de agent Stephen Dorf zijn de echte helden wat zij hebben wel iets bereikt door hun moed) iets wat volgens mij Stone wel bewust heeft gedaan. Een schouderklopje maar de echte aandacht gaat naar een falend Amerika. Ja hoor dit is een Oliver Stone film. En een zeer goede ook nog.