Opinions

Prachtige beelden, fantastisch acteerwerk van vooral Hanks en boeiend verhaal. Grote minpunt zijn de dialogen; die zijn erg voorspelbaar en gewoon niet zo realistisch. Dat maakt de personages ook meteen wat minder geloofwaardig, waardoor ik ook minder met ze meevoel dan je zou willen bij zo'n heftig verhaal. De pro- en epiloog hadden van mij ook achterwege mogen blijven; nogal kazig en al te Amerikaans. Al met al een prima film maar gezien de scores hier en op imdb toch een lichte tegenvaller.

Mooi verhaal, goede acteurs, prachtig in beeld gebracht. Het echt onderscheidende ontbreekt voor een heel hoge score, maar een fijne film is dit absoluut. Ondanks de lange duur van de film, heb je af en toe nog het idee dat het iets te snel gaat. Het trauma van verlaten worden door je ouders bij Red komt wat onsamenhangend naar boven drijven, zo van: oh, kennelijk wil de filmmaker ook nog wat met dat thema. Het verlies van het kind van Charles komt iets beter uit de verf, maar qua psychologische diepgang scoort de film een onvoldoende. Blijft staan het prettige underdogverhaal, de stijlvolle setting van de jaren 30, de mooie personages en de prachtige beelden van natuurlijk de paarden. Al met al dus een aanrader.

Ijzersterke film. Indringend, pijnlijk, rauw en hoopgevend tegelijk. En - wat het meest pijnlijk is - nog erg actueel en urgent. Ik heb echt het idee een kijkje in de persoon Martin Luther King te hebben gekregen, op persoonlijk, professioneel en geestelijk vlak. Veel scènes blijven me bij, door de krachtige dialogen, het acteerwerk en het menselijke wat overal doorheen scheen (in goede en kwade zin). Enige minpunt wat mij betreft is de misplaatste soundtrack op het einde. Dat klinkt als een kleinigheid maar meneer Legend en Common verzieken het einde echt een beetje voor me. Nota bene de enige Oscar van de film is naar die track gegaan! Maar goed; als dat het enige is dan is een 4,5 zeker op zijn plaats.

Wat een bizarre en bijzondere film. Heb twee uur lang gefascineerd zitten kijken om me na afloop af te vragen: waarom? Wat boeide me hier aan? Tenminste 1 ding is de kracht die van Chihiro's eenvoud en echtheid uitgaat als klein meisje te midden van allemaal andere krachten en machten. Verder is alles gewoon uitstekend in balans. Het voelt aan als een lange intensieve droom, zonder al te veel logica maar toch gaat het wel ergens over. Een bijzondere kijkervaring en een absoluut unieke film!

Mooie film met een erg goede Thompson en Rickman. Nergens echt spannend of al te onderscheidend maar juist voortdurend een prettige mix van mooie shots en leuke dialogen terwijl de personages en het plot zich gestaag doorontwikkelen. Op die manier kreeg de film me, zonder aan sentimenteel effectbejag te doen, toch een aantal keer te pakken (de tragiek van Elinor die haar verdriet niet kan delen door het geheim van mevrouw Steel en ook van Col. Brandon die de vreselijke eerlijkheid van Marianne verdraagt (en als zij dan eindelijk 'thank you' tegen hem zegt, dan voel ik dat wel hoor ). Moet wel zeggen dat het qua type personages erg veel lijkt op Pride & Prejudice, waardoor ik niet echt nieuwsgierig raak naar meer werk van Austen.

Phoe, dit is wel heel matig. Jon en Sarah worden verliefd op 1 avond. Waarom is onduidelijk, de interactie is wat geforceerd. Het instant nadrukkelijke flirterige is bijzonder onfatsoenlijk, gegeven het feit dat ze beide in een relatie zitten. Vervolgens jaren later staan ze op het punt te gaan trouwen en gaat de mentale ontrouw vrolijk door met het dagdromen over elkaar, 'wat als?'. En als kijker moeten we hopen dat ze elkaar vinden en hun verloofden laten stikken. Dat zou nog kunnen lukken als Sarah danwel Jon sympathieke karakters zijn, maar meer dan dat ze niet zo trouw zijn aan hun partners, en wel, niet, wel, niet, wel, niet in toeval geloven, komen we niet over hen te weten. Om het verhaal niet puur evil te laten zijn, is Sarahs verloofde een beetje een zak (klein beetje maar, maar toch). Wat de film enigszins redt zijn bff's Dean/Piven, en in iets mindere mate Eve/Shannon. Er is wel wat chemie tussen Dean en Jon namelijk. Ook Eugene Levy zorgt voor wat broodnodige humor, want op hem en Piven na is de film het etiket Komedie eigenlijk nauwelijks waard. Verder is het een hoop heen en weer geren om de anderhalf uur te halen. Zal ik verklappen of ze elkaar vinden of niet...?

Oef, wat een clichés en eendimensionale personages.. Ik kan best wat hebben hoor, maar het wordt hier wel heel erg bont gemaakt, maar de conversatie tussen de kolonel en de senator op het einde als climax... Goed, de actie is lekker en onderhoudend en dat is misschien ook wel gewoon het enige bestaansrecht van deze film. Verder heeft het helemaal niets te bieden.

Deze klassieker onder de animatiefilms doet anno 2019 niet zo fris meer aan als bijna twintig jaar geleden. Dat is op zich natuurlijk geen schande, maar een lichte teleurstelling was de herziening wel. Herken me in veel van wat Fisico aangeeft; vooral dat het eigenlijk net te kinderachtig is. Legt het af tegen die andere klassieker Nemo, en al helemaal tegen de recentere animaties Up en Tangled.

Krachtige, indringende film. Wat blijft er van een missionair en vurig geloof over wanneer het tot zoveel lijden, hopeloosheid en - natuurlijk - stilte leidt? Wat betekent het verloochenen van je geloof precies? Wat is de rol of betekenis van symbolen en rituelen in geloof? Hoe subjectief - of niet - is waarheid? Al deze lagen, en nog veel meer, zitten in deze film verweven. De film kent tal van ijzersterke dialogen zonder makkelijke antwoorden te bieden en fascinerende personages zonder daar karikaturen van te maken (muv de inquisitor allicht...). De film duurt lang, is traag, maar kon ook niet korter duren zonder de thematiek tekort te doen. Alles bij elkaar een van de beste films van de afgelopen jaren.

Weinig om het lijf maar gewoon erg leuk dankzij de vele leuke personages. De muziek is ook lekker en vrolijk. Prima animatiefilm dus.

Erg vermakelijk met vooral veel betere humor dan ik had verwacht (al viel die misschien ook wel in goede aarde juist omdat ik/we het niet zag(en) aankomen). Het heeft iets van Ocean's Eleven maar neemt zichzelf minder serieus en dat is fijn. Het is ook wel wat ongeloofwaardiger én voorspelbaarder maar dat stoort me niet erg. Het is vooral de wisselwerking van het team, en dus de topcast, dat de film draagt. Aanrader .

Mooi hoor. Rustige film over een bijzonder verhaal. Positief verrast door acteren van Mos Def. Heel timide maar toch krachtig. Zoals eigenlijk ook de film is. Grootste minpunt is de veroudering; hup, haren grijs en klaar . Maar goed, als dat het ergste is...

De gesprekken van 22 met mensen op aarde zijn vrij geniaal. Er zitten ook wat mindere stukken tussen. Up blijft Docter's beste werk maar voor deze worp hoeft hij zich ook zeker niet te schamen. Prima film.

Ontzettende sterke film. Hoewel de film natuurlijk een waargebeurd verhaal wil vertellen, en dat bovendien erg goed doet!, zijn het toch de personages die het meest maken dat de film blijft bloeien. Dit is denk ik te danken aan goed acteerwerk, regiseerwerk en een goed script. Geen eendimensionale stereotypen, op misschien die Jim Sullivan na, maar mensen met ruwe randjes en een hoop grijstinten. Verfrissend is ook de prettige werksfeer bij de Globe, waar men elkaar vertrouwt en probeert te helpen (in tegenstelling tot veel van dergelijke films waarin iedereen de protagonist dwarsboomt en deze dankzij geweldige volhardendheid toch zegeviert). Als ik een minpuntje moet noemen dan is het dat Garabedian, waarvan ik sowieso niet helemaal begrijp waarom die vaak zo weinig coöperatief was, pas laat en zowat bij toeval openbaarde dat er al document openbaar waren. Ik vermoed dat dit een filmtrucje was om dit verhaallijntje wat te rekken en spanning te geven, zodat alle verhaallijnen netjes parallel konden blijven lopen. Oh, en nog een: ondanks dat Ruffalo een ijzersterke performance weg geeft, was ik toch een beetje bang dat hij groot en groen zou worden toen hij iets zei in de trant van 'this really pisses me off' ;p. Al met al een flinke aanrader.

Hoe leuk of interessant kan een film over een onuitstaanbaar snobistische en kleinzielige man en zijn in het rond slapende vrouw die samen twee puberzonen verknippen zijn? Nou, zo leuk en interessant als deze film ongeveer. Want afgezien van het mistroostige verhaal en de akelige personages zit de film verder goed in elkaar. Baumbach heeft een nuchtere manier van filmen die me wel aan staat en het acteerwerk is uitstekend. Niettemin kan ik geen hoge score geven aan zo'n droevig en lelijk verhaal. Er zijn toch genoeg normaal functionerende mensen waarvan het huwelijk stuk loopt? Waarom wordt dan voor zo'n droevig personage als Bernie gekozen? In plaats van meevoelen met de tragiek, zit je je vrijwel voortdurend te ergeren aan die man. En die lachreactie van Joan als hij zich eindelijk een keer kwetsbaar opstelt is echt zo'n filmcliché en lijkt mij onrealistisch. De kinderen wekken wel sympathie, zelfs de arrogante Walt uiteindelijk. Dat is de sterkste kant van de film waar veel meer in zat.

Leuke film. De trailer doet iets heel spectaculairs vermoeden maar in feite is het een hartverwarmend en af en toe vrij komisch sprookje met een goede cast. Ook de beelden zijn prima, zij het niet overdonderend. Absoluut een leuke verrassing dus. Indertijd is dit volledig langs me heen gegaan maar blij dus het alsnog te zijn tegen gekomen.

Sterke Moore inderdaad, zoals te verwachten. Toch ben ik niet geweldig onder de indruk. Op een of andere manier liep de film niet echt lekker en bleef het allemaal toch wat oppervlakkig ondanks een aantal indrukwekkende scènes. De soundtrack is ook erg matig met het If I Had a Boat als tenenkrommend dieptepunt op het einde, terwijl juist een soundtrack veel kan doen in een dergelijke film. Alles bij elkaar dus wat teleurstellend, maar dankzij Moore wel een nipte voldoende.

Zeker niet briljant maar wel beter dan het gemiddelde doet vermoeden. Met de broertjes Coen heb je eigenlijk altijd een plot dat vooral dient om absurde, humoristische scènes te creëren (en waarvan de absurditeit van de plotlijn zelf soms ook wel een grijns tevoorschijn weet te toveren). Daar slaagt deze film redelijk in met als hoogtepunt de al aangehaalde entree van Oscar Isaac. De talk van vader tot zoon op het einde mag ook een fijne climax genoemd worden. Al met al te mager voor een echt hoge waardering, maar het is echt niet slecht. Clooney, Damon, Moore, Fleshler(!) en dus vooral Isaac leveren allen vakwerk. Prima om eens gezien te hebben.

Film die nooit echt op gang komt, verwarrend is door overbodige plotlijnen (alcoholische vader van Holiday, de familie van Barnes en lastig te volgen. Geweldige cast maar ook daar wordt niet het maximale uitgehaald; weinig boeiende dialogen. Wel geweldige mooi geschoten en ondanks de verwarring een boeiend inkijkje in de smerige oliewereld.