Vroeger was ik hier lyrisch over maar na herziening jaren later toch wat minder onder de indruk. Het blijft sterk hoe Aronovski de proces van het accepteren van de dood in beeld weet te brengen. Ook de soundtrack van Mansell is super en Jackman en Weisz zijn uitstekend. Maar het is ook wat traag en zwaar allemaal, wat logisch is maar het kijkplezier niet ten goede komt. Nog steeds sterk dus maar niet zo briljant als ik ooit dacht.