Opinions

Lieve film. Zit mooi in elkaar met mooie muziek. De start van de film is het sterkst. Tegen het einde aan gaat het wel erg traag. Hoe mooi ook; het verhaal is eigenlijk te dun om een hele film te dragen. Niettemin leuk om gezien te hebben.

Dat er zo enthousiast gedaan wordt over de acteerprestaties verbaast me zeer. Vind de meeste ok tot matig, en de protagonist en zijn beste vriendin vallen onder laatste. Slughorn en Snape tillen het niveau gelukkig wat omhoog. Verder is het me allemaal wat willekeurig wat er gebeurt, maar misschien dat dat aan mij ligt aangezien ik de voorgaande delen niet heb gezien (hoewel andere reacties die ik hier lees bevestigen dat ik niet de enige ben die bv met het kerstgebeuren weinig kan). Dankzij het mysterie-element blijf je wel kijken en blijft het onderhouden, maar uiteindelijk beklijft vooral teleurstelling door het dunne plot. Zeker daar je dat niet verwacht van een boekverfilming.

Leuk hoor. In korte tijd zowel deze als Spy gezien. Beide zeer vermakelijk waarbij ik deze nog wat beter vind. Waar in Spy de ondersteunende personages iets meer kleur toevoegen, is in deze Melissa McCarthy nog wat meer op dreef. Een aantal heel fijne scènes en prettig ongemakkelijke momenten. Af en toe hardop moeten lachen. Het plot diende vooral om de context voor de scènes te creëren en dat is prima. Het vloog ook weer niet alle kanten op zoals je ook wel vaker ziet. Ik zal nog wel eens een Feig opzetten denk ik .

Sterke stijlvolle film. Spanning, goede dialogen, grijze moraal (positief punt, niet zwartwit bedoel ik ermee), mooie plaatjes, fijne soundtrack; alles aanwezig maar niks overdadig. Zou Ben Foster wel eens in een ander type rol willen zien, maar goed; hij kan dit wel erg goed dus waarom zou hij?

Erg sterke film. Het verhaal is goed maar niet briljant. De film moet het vooral hebben van de kleurrijke personages (en daarmee doel ik niet op uiterlijkheden) en gelukkig is het acteerwerk dan ook uitstekend. Emma Stone is als altijd goed, Octavia Spencer zorgt als altijd voor een vrolijke noot maar het is vooral Viola Davis die de show steelt (en Jessica Chastain verdient mijns inziens ook een eervolle vermelding met de vertolking van de tragische en ontwapenende Celia). Ik moet wel toegeven dat ik moeite had met de geloofwaardigheid van een personage als van Hilly Holbrook. De film is verder goed in balans en de bijna twee-en-een-half uur kijken dan ook makkelijk weg. Zeker een aanrader.

Prachtige film. Jonze schept een - wat mij betreft, zo wordt het niet per se gepresenteerd - dystopisch maar ook wel realistisch toekomstbeeld, in de zin dat eigenlijk alle hedendaags trends consequent en zonder absurd te worden doorgetrokken worden, waarin de telefoon of computer nog meer dan nu de functie van personal assistant vervuld. Ik moest tijdens de film meer dan eens denken aan Ex-Machina en voelde ook - hoewel het op heel veel vlakken een heel ander type film is - een zelfde onderhuidse spanning tijdens het kijken. Ik lees hier reacties dat het ongeloofwaardig zou zijn; een relatie met een besturingssysteem/os. Ik vind het geloofwaardig gebracht. Bovendien komt het ook voor dat mensen verliefd worden op een penvriend(in) zonder deze ooit gezien te hebben en/of fysiek contact te hebben gehad. De film laat zien dat het contact met de os nog wel een stuk intiemer is dan liefdescorrespondentie. Toch zit hier voor mij ook het grootste minpunt. Vooral wanneer er wat barsten ontstaan in de relatie, kan ik me moeilijk meer verplaatsen in het hartzeer dat dit teweegbrengt. Kennelijk kan ik het verliefd worden wel meevoelen, maar echte hechting, een echt houden van minder.
Phoenix is uitstekend en ik reken deze film ook tot een van de betere prestaties van Johansson. De climax is ook weldoordacht en geeft ook te denken. De soundtrack is al genoeg genoemd als groot pluspunt. Al met al een bijzonder originele en over de hele linie uitstekend verzorgde film.

Geweldige film. Schurkt tegen 4,5* aan wat mij betreft. Fijne dynamiek, toffe karakters, mooi tijdsbeeld en uitstekend geacteerd. Met name onder de indruk van Taraji Henson. En een fascinerend verhaal natuurlijk, gebracht met de nodige humor zonder de thematiek niet serieus te nemen. Een film waarin vele thema's verweven zitten; racisme, seksisme, nationalisme, de magie van getallen, hoogbegaafdheid, (de impact van) technologie en tot slot nog een stukje ouderwetse romantiek. Het gevaar van zoveel thema's is natuurlijk dat het allemaal aan het oppervlakte blijft, maar dat valt alleszins mee. Het script is sterk, geholpen door het indrukwekkende verhaal waar het op stoelt. Wat beklijft is bewondering voor deze sterke vrouwen, verwondering over de bijzondere tijd die begin jaren zestig zijn geweest en een glimlach, gewoon omdat het een heerlijke film is.

Prachtige film over absolute helden. Mooie soundtrack ook, vooral de rustige pianostukken. Tal van ontroerende scènes zonder dat het ook maar een moment sentimenteel wordt. En dan ook nog eens gebaseerd op echte gebeurtenissen. Helemaal mijn kopje thee dit, niks op aan te merken.

Prachtige intense film in het bijzonder dankzij de geweldige acteerprestaties. Sommige boeken vragen er om verfilmd te worden. Dat lijkt me bij dit boek niet het geval, aangezien er veel impliciet en onder het oppervlak gebeurd. Gelukkig weten Kidman, Streep en Moore daar wel raad mee. Alleen al voor het bekijken van topactrices op het top van hun kunnen, is deze film de moeite waard. En zoals gezegd: Ed Harris mag eigenlijk ook niet onvermeld blijven.

Het verhaal is een tikkie complex in de manier waarop het uitgevouwen wordt en de problematiek en vragen die spelen staan wat ver van mij af waardoor de tragiek me niet heel erg raakte. Slechts de perronscène kon ik echt meevoelen. Niettemin blijf je na de film nog flink namalen over de vrouwen en ben ik voornemens Mrs. Dalloway nog eens te gaan lezen.

Aanrader dus. Overigens rare trailer hier met een compleet andere soundtrack..

Fijne avonturenfilm, vooral voor jonge tieners vermoed ik. Het plot stelde mij uiteindelijk wat teleur; een nog wat magischer en betekenisvollere openbaring aan het einde waarbij George en Hugo's vader bv. nog verbonden waren op een betekenisvolle manier, had de film nog 1 of 2 niveaus omhoog kunnen tillen. Hugo is me qua emoties soms iets te volwassen; misschien toch een manko dat Scorsese niet zoveel ervaring heeft met kinderacteurs. Al met al ietwat tegenvallend maar niettemin de moeite waard.

Pas in de nazit realiseer je je dat alles in deze film goed was, maar tijdens de film weet je niet zo goed wat je ermee aan moet. Er zit weinig lijn in, er gebeuren gewoon dingen in een bepaalde volgorde. De pointe is wat deze gebeurtenissen doen met de betrokkenen, waarbij James de vreemdste eend in de bijt lijkt. Dat het hierom draait, is tijdens het kijken van de film niet direct duidelijk, waardoor je niet zo goed weet waar je op moet letten. Wanneer je de film na het kijken nog eens afspeelt in je hoofd, vallen veel dingen op hun plek. Wat dat betreft een unieke oorlogsfilm. Op andere vlakken niet per se. Beetje Greengrassachtig camerawerk. Dialogen wisselen een beetje tussen realistisch en filmisch (overigens niet per se op een storende manier).
Wat ik sterk vond is dat de film heel voelbaar maakt dat de Amerikanen daar in een vijandige omgeving zaten en bepaald niet als redders van een natie. Ik onderschrijf de kritiek van Shadowed dan ook niet dat de film te pro-Amerikaans is. En dat Renner de held uithangt wordt ook helemaal niet als dusdanig geframed; zijn teamgenoten fantaseren hardop over hem omleggen omdat ze zijn gedrag maar niks vinden. Nogmaals: de film focust op de verschillende uitwerkingen die een dergelijke oorlog op de betrokkenen heeft en niet op de oorlog zelf.

Door de Avengers-associatie bij Renner, had ik hem niet zo hoog zitten als serieuze acteur, maar daar ben ik na deze (en Wind River trouwens ook wel, al vind ik hem daar iets minder indrukwekkend) wel van bij gedraaid.