Opinions

Indrukwekkende film. Vooral door het verhaal zelf en door Kingsley's vertolking van Gandhi. Naar het einde toe wordt de film wel iets te traag, alsof ze moeite hadden er een einde aan te breien.

Heerlijke sfeer, heerlijke personages, heerlijke scènes, heerlijke Travolta, matige, matige slotscènes (zowel hoe Lindo eraan gaat als het zeer abrupte einde daarna ). Voelde erg afgeraffeld, erg jammer. Toch blij hem gezien te hebben. Soderbergh is hier zeker schatplichtig aan. En Travolta is toch wel echt one of a kind.

Suck harder

Een film met veel sterke kanten maar een naar mijn mening te vergezocht plot om tot een echt hoge score te komen. De film begint sterk met die wonderlijke familiedynamiek van Ki-Teak en het infiltreren bij de familie Park. Je voelt natuurlijk aankomen dat dit niet eeuwig goed kan blijven gaan. Er zijn tal van wijzen waarop dit langzaam zou kunnen ontsporen. Daarom is het zo jammer dat er nog een vrij bizarre verhaallijn bij moet komen met de oude huishoudster en haar man in de geheime kelder om de film in een - wat mij betreft - ongewenste stroomversnelling te doen geraken. Als vervolgens de familie Park - verrassing, o, verrassing! - plots eerder thuiskomt van het kamperen, dreig ik af te haken. Het wordt bijna slapstick, wat de film tot dan toe totaal niet past. Heel vreemde keuze van de makers. Gênant clichématig dat meneer en mevrouw Park besluiten op de bank te gaan slapen met de familie van Ki-Teak schuilend onder de tafel, ik kreeg serieus American Pie-associaties. Toch ben ik blij dat ik niet echt afgehaakt ben. Het sterkste aan de film moest namelijk nog wel komen; Ki-Teak die meneer Park een mes in de ribben steekt. Heel knap hoe de haat van de vader voor meneer Park, of niet eens zozeer voor meneer Park zelf als wel voor de ongelijkheid, voor de vernedering van arm-zijn en stinken subtiel maar overduidelijk en geloofwaardig wordt neergezet. Song Kang-ho levert sowieso een geweldige acteerprestatie, al blijft dat moeilijk beoordelen bij acteurs die je zelf niet verstaat. Sterk begin en sterk einde dus (al had die epiloog dan weer achterwege mogen blijven), maar een flink dissonant middenstuk. Toch wel zeker voldoende.

Geen goeie film mijns inziens. Waar het aanvankelijk nog interessant is als het gaat over het non-conformisme van de papa, vervalt de film in een - helaas cliché - drama over het alcoholisme van papa. Diens bijzondere wereldvisie doet er dan allang niet meer toe. Dat de kinderen zo vergevingsgezind zijn en uiteindelijk louter lovend aan hem terugdenken, kan ik moeilijk in mee komen. Hoewel ik ook wel zie dat papa zijn lieve kanten had, lachend op hem toasten alsof hij niet ieders jeugd heeft verziekt, voelt erg ongepast. Oh, en uit het einde moet ik ook begrijpen dat David bij Jeanette weg is, doordat ze bij dat dinertje vertrok? Heeft papa daarmee dan uiteindelijk soort van gewonnen van David? Had papa gelijk? Mij te simpel en oneerlijk allemaal. Het is waargebeurd, dus daarmee per definitie min of meer geloofwaardig, maar de film kon dat niet goed overbrengen. Ik vermoed dat het boek een stuk beter is.

Sterke film hoor. Grimmig sfeertje, verrassend plot en goed verteld (al hadden ze de voice over halverwege van mij anders mogen doen). Sterkste punt is misschien Kenzie zelf: met recht een sheep among wolves en scherp als een slang. Een rol die Casey Affleck erg goed af gaat.

Uitstekende film met helaas een onbevredigend en ongeloofwaardig einde. Terwijl het eerste deel juist zo goed verzorgd was. Heel jammer. Affleck is ook niet bijster overtuigend in deze rol. Pike speelt wel uitstekend en met de sfeer zit het natuurlijk ook wel goed met Fincher. Maar alles bij elkaar toch wel een tegenvaller. Als ze iets minder ambitieus waren geweest, of het gewoon nog wat beter hadden uitgewerkt, dan had het een topfilm kunnen zijn. Maar dat is dus niet het geval.

Prachtig stijlvol geschoten film, uitstekende acteerprestatie (sterke personages neergezet zonder overacting) en interessant script. Als je geen enkele voorkennis hebt, is het af en toe wel moeilijk helemaal te volgen (zo kon ik de dialoog in bed van dat echtpaar niet helemaal volgen). Het abrupte einde stoorde ook enigszins; ik had graag nog een epiloog langs zien komen (hoe is het bv afgelopen met de rechtzaak van Murrows; hij was aangeklaagd immers..? En hoe is het met die senator afgelopen (weet ik intussen dankzij wiki, maar had het liever van de film geweten)?). Niettemin een aanrader.

Een nipte vier en daarmee toch een beetje een tegenvaller. Het plusminus eerste uur is - zoals zo vaak bij films - het sterkst. Daarna is het plot een tijdje zoekende en blijft de 'spanning' er slechts in door de rare fratsen van Tommy, die voorspelbaar en eigenlijk niet zo boeiend zijn. Na de gevangenis gaat het allemaal erg snel opeens. De karakterontwikkeling houdt op; het gaat alleen nog om het plot. En dat plot is helaas voorspelbaar voor een typische maffiafilm. Tsja, Scorsese kon natuurlijk niet veel anders met een waargebeurd verhaal, maar het feit blijft dat je het gevoel krijgt het allemaal al eens gezien te hebben. Tot slot ben ik geen ontzettende fan van Liotta. Hij doet het prima hoor, maar is wat mij betreft geen meerwaarde.
Dit klinkt allemaal wellicht wat te negatief. Het blijft een Scorsese en DeNiro is als altijd weer smullen. Er had voor mijn gevoel echter meer in gezeten.

Eigenlijk precies wat ThomasVV zegt, al ben ik iets milder dankzij de prachtige en originele shots.

Sterke film dankzij goede acteerwerk, interessante personages en boeiende verhaal. Wel flink ontsiert door een wel heel geforceerde en onbegrijpelijke scènesequence als Lowe eerst het hotel uitrent bij die sowieso al rare ruzie en dan terugkomt en heel geëmotioneerd zegt dat Parker gaat debatten en dat who’s the judge gaat herhalen. Ook was de soundtrack overdreven sentimenteel en daarmee storend. Maar hier staan meer dan voldoende goede scènes tegenover. De gemiddelde score hier is wat mij betreft precies goed .

Heerlijke film! Erg knap hoe deze op voorhand uiterst onwaarschijnlijke vriendschap op een geloofwaardige manier wordt weergegeven. Ook flink onder de indruk inmiddels van Mortensen, die ik dankzij zijn avonturen met de ring lang niet als heel serieuze acteur zag, maar die - ook na Captain Fantastic - toch wel een klasbak blijkt te zijn. Zoals al veel vermeld is de muziek ook heerlijk. Wat op mij ook indruk maakte is dat je voortdurend de spanning voelt, omdat er altijd, elk moment, iets heel onaangenaams kan gebeuren. Je zou ermee moeten leven...

Die spanning kun je overigens alleen zo voelen als je begaan bent met de personages en dat is hier ontzettend het geval. Je gunt beide mannen alles. Hartverwarmende film van het fijnste soort.