Opinions

Heel lang dacht ik echt naar een zeldzaam slechte en tenenkrommende film te zitten kijken. Alle volwassen personages zijn zo onuitstaanbaar dat het volstrekt ongeloofwaardig is. Daar reken ik aanvankelijk ook het personage van Rockwell toe. Clichés stapelen zich op evenals het aantal scènes en situaties die invoelbaar moeten maken hoe rot Duncan zich voelt. Alsof er zoveel nodig is om een puber die op zomervakantie is met zijn moeder en haar vriend, zich rot te laten voelen. Als Duncan echter begint op de bloeien wordt de film een aangename ervaring. Owen blijkt werkelijk een gouden vent en Trent wordt enigszins op zijn plek gezet. Daarom toch een zeer krappe voldoende. Op zich prijzenswaardig dat de tweede helft van de film beter is dan de eerste; het is meestal andersom.

Viel tegen. Gewoon allemaal net niet. Martin Sheen is een beperkte acteur die weinig weet op te roepen. De gesprekken zijn ok maar nooit echt interessant. De soundtrack is aardig maar ook wat willekeurig. Paar mooie beelden, maar ook weer niet zo dat de film op dat punt er uit springt. Beste moment is een van de laatste scènes in de kerk waar alle personages anders reageren op deze confrontatie met religie. En bijzonder hoeveel Emilio Esteves en Martin Sheen op elkaar lijken .

Het feestje en ihb de tafelscène bij Morgan is sterk en redt de film enigszins, maar man oh man: wat was dit tenenkrommend slecht tot dan toe! De onzekere Nick die niets van zijn vrouw begrijpt. De kille, sarcastische en puberale Meg die het niet verwonderlijk maakt dat Nick onzeker is. En plots is er af en toe weer even wat warmte, wat op zo'n moment gewoon onnatuurlijk aandoet. Misschien ben ik zelf te kort en te gelukkig getrouwd om dit te snappen, maar op mij kwam het allemaal erg ongeloofwaardig over. Al met al gewoon een slechte film.

Matige film die dankzij het verhaal het bekijken toch nog het kijken waard is. Dat indrukwekkende waargebeurde verhaal is het enige dat de film omhoog houdt. Het meest storend is misschien wel dat je moeilijk met alle zware kost mee kunt voelen doordat je de karakters, ondanks prima acteerprestaties, nauwelijks leert kennen. De happy times die geschetst worden zijn veel te oppervlakkig en clichématig (stoeien in het gras etc.) en de heavy times veel te zwaar om iets over de algemene persoonlijkheden van Bill en Lois te ontdekken. Ook de gekunstelde voice-over (waarschijnlijk ingezet om af en toe wat vaart te kunnen maken) werkt niet goed. Ik lees hierboven in de omschrijving dat 'het verschil in opvoeding en jeugd van de twee wat voor een groot deel van invloed was op Bills verslaving' aan bod komt, maar dat is mij totaal ontgaan. Jammer, ik vind dat Lois en Bill een betere film hadden verdiend. Dit is een brevet van onvermogen voor regisseur John Kent Harrison.

IJzersterke miniserie. Zeer aangrijpend. Eigenlijk is alles goed gedaan: de soundtrack, de opbouw, het tempo, het acteerwerk (met bijzondere vermelding voor Jharrel Jerome!!)) en de beelden. Als ik een verbeterpunt moet noemen dan is het dat de druk op de politie om een veroordeling voor elkaar te boksen duidelijker naar voren had mogen komen. Tenminste: ik neem aan dat die druk er echt was want anders kan ik bijna niet geloven dat zoveel mensen zo ontzettend slecht bezig zijn geweest. Maar misschien is dat wishful thinking. Ik ben zowaar van plan ook de Oprah-aflevering hiervan kijken. Dat zegt wel wat!
Maar wat een vreselijke wereld leven we in .

knusse stoel: ken je de spoilerfunctie? Je geeft wel heel erg veel weg van wat er allemaal gebeurt in deze serie. Zie het knopje met driehoekje en uitroepteken. Ben het overigens wel eens met je positieve commentaar .

Flinke tegenvaller. Traag, onnodig raar dat vliegen; kom op.. en een warrig verhaal over romances waarin de chemie ontbreekt. Paar mooie scènes hoor (met name de vechtscène tussen Yu en Jen maar veel te weinig om de reputatie van de film te verklaren.

Erg pompeuze film met uiteindelijk erg weinig om het lijf. Cliché rise and fall verhaal over overambitieuze gewetenloze zak. Waarom het bijna drie uur moet duren om dat verhaal te vertellen is me een raadsel, te meer er niets wordt verteld over de afkomst van Belfort; hij is er gewoon. Alle studentikoze excessen moeten grappig zijn denk ik maar zijn saai en storend. Eerste enigszins sterke scène is de poging tot omkoping op de jacht, daarna is het shot van de bijna total loss gereden auto een glimlach waard, de scène met Hill en DiCaprio daaraan voorafgaand was juist een dieptepunt in de film. Geen enkele verrassende wending in het plot. DiCaprio speelt natuurlijk prima maar voor zijn doen ook niet bijzonder. Nee, niet Scorsese- of DiCaprio-waardig. Twee sterren is mild.

Edit: eigenlijk dus wat Mr. Rock zegt.

Mooie film hoor, zit goed in elkaar met een paar prachtige scènes. Het probleem, voor zover het er is, zit hem erin dat het allemaal vrij dramatisch wordt gebracht een theaterstuk én awardshow als finale; het kan niet op!, terwijl er stiekem niet zo veel echt enerverends gebeurt. Het mooie zit hem er in dat mensen op een mooie manier worden neergezet, zelfs de 'vijanden'. Ik moet daarom een beetje denken aan de film Another Year die datzelfde heeft maar dan minder over de top grootste mispeer was toch wel de flashback met oma.... De kinderacteurs doen het goed en sterren Roberts en Wilson zorgen met hun bescheiden rol ook voor hoogtepuntjes; Roberts die volschiet als Auggie vraagt of Jack kan komen spelen en Wilson die het gezicht van zijn zoon wil zien. Wel een voldoende dus, maar geen must see. Dan liever Another Year