Opinions

Een bizarre geschiedenis natuurlijk. Ongelofelijk schandaal dat tergend langzaam aan het licht komt en nog altijd aan de orde is (check de link van KvW in Mars4i's bericht!). Film was ok, maar niet heel indrukwekkend. Ik schaarde deze op voorhand in de categorie Spotlight en The Insider, maar aan die films kan deze film niet tippen. Niettemin met plezier (is dat het goede woord met zo'n cynisch verhaal?) naar gekeken. Robert Bilott verdient een standbeeld.

Film begint veelbelovend met een typische Reynolds en bovendien wat meta-humor in de vorm van grapjes over de film zelf. Door dit luchtige en ludieke begin voelt het middenstuk met de romance, de ziekte en de martelingen heel vreemd aan en komt het dan ook totaal niet aan. De finale hebben we vaker en beter gezien. Verder is het verhaal eigenlijk flinterdun en heeft men een hoop registers open moeten trekken om er een film uit te persen. Reynolds blijft zorgen voor een glimlach maar verder heeft deze film niks te bieden.

Leuk! Had net dit boek van Robert Harris gelezen en keek dus met een stukje extra nieuwsgierigheid naar hoe personages als Beria hier worden neergezet en vooral deze Beria is precies het beest dat je je voorstelt als je over hem gelezen hebt. Maar los daarvan is de film gewoon fijn. Komisch, niet hilarisch, lekker tempo, fijne acteurs - Tambor, Palin, Isaacs en Beale ook zeker, die kende ik nog niet - en onderhoudend script. Briljant wordt het niet. Zij zo.

Nee, niet zo goed. Alsof ze al aan de film begonnen waren, want: 'Omar Sy die klungelt als alleenstaande vader; dat moet wel leuk zijn' (en dat klopt ook wel), zonder te weten hoe het verhaal moest aflopen en er gaandeweg steeds maar een stukje bij verzonnen; en dan komt Kristine terug, en dan is Sam eerst boos, maar dan is het toch wel gezellig, maar dan blijkt ze een vriend te hebben, en wil ze Gloria meenemen naar NY, maar dan wint Sam de rechtzaak, maar dan blijkt hij niet de biologische vader, etc, etc.. Het met vallen en opstaan grootbrengen van Gloria gaat ontzettend snel terwijl daar juist wel leuke scènes tussen hadden kunnen zitten lijkt me (geen originele; het is immers al vaak zat gedaan maar met Omar Sy heb je een acteur die dit met verve kan spelen). Jammer dus van een veelbelovend begin.

Ondanks de cast en Scorsese een matige film. Nauwelijks spanning; je weet immers de hele tijd precies hoe de vork in de steel steekt en de karakters worden niet voldoende neergezet om echt mee te voelen. Daar zit meteen een pijnlijk punt; namelijk dat er - behalve DiCaprio - niet geweldig geacteerd wordt. Vooral Damon valt vies tegen met een vlak personage. Nicholson is Nicholson, wat op zich prima is, maar tegelijkertijd hebben we het al vaak genoeg gezien. DiCaprio is wel ouderwets sterk maar dat is niet genoeg. Martin Sheen heeft nog nooit meer gedaan dan zijn tekst onthouden en Mark Wahlberg en Alec Baldwin zijn clichématige stereotypen. Het script is onnodig complex en ongeloofwaardig gemaakt met de mooie psychologe die met beide ratten een verhouding aangaat. Alles bij elkaar bekruipt je het gevoel dat men er te veel tegelijk in wilde stoppen, waardoor weinig echt uit de verf komt. Nee, hoe langer ik erover nadenk hoe meer teleurstelling overheerst. Hier zat zoveel meer in. Uiteindelijk komt ik niet verder dan een nipte voldoende en dan ben ik gul.

Ik was vergeten wat ik hiervan vond toen ik gisteravond aan een herziening begon. Het eerste kwartier heb ik behoorlijk hard gelachen om hoe Andy bij Runway wordt ontvangen. Als dat voorbij is, blijft er van de humor niks over. Het wordt een drama en een zeer slecht drama bovendien. De relatie tussen Nate en Andy ontbeert elke chemie, de vrienden van Andy zijn eveneens bepaald vervelend, waardoor alles wat op het spel komt te staan eigenlijk niet zo interesseert. Ook die Thompson is een strontvervelend persoon, waardoor het ook ongeloofwaardig is dat Andy uitgerekend voor hem Nate verraadt; al werd ik dus ook al niet warm van Nate. De dialogen zijn totaal niet natuurlijk en staan allemaal in het teken van ons het plot uitleggen. Dus: na een kwartier afzetten deze film, bespaar jezelf de rest. Tucci en Blunt en in wat mindere mate Streep zijn het enige dat film enige waarde geeft.

Ijzersterke film. Je moet dit niet opzetten als een maffiafilm wilt met alle extremen. De kracht van deze film is juist het beheerste, het nuchtere bijna. Geen onaantastbare dons (hoewel dat ook fijne films kan geven) maar niet al te snuggere gasten die niet beter weten. En een FBI-agent die geweldig undercoverwerk verricht maar daarbij ook persoonlijk te zeer betrokken raakt. Als ik een minpunt moet noemen dan is dat ze de worsteling van Joe/Donnie expliciet moesten maken in de laatste scène met z’n vrouw. Een beetje beledigend voor de aandachtige kijker. Verder echt genoten van een goeie Pacino en geweldige Depp (toch wel echt jammer dat hij zich voor zoveel onzin heeft laten casten als hij ook dit in huis heeft), de prima spanning en verhaallijn. Als ik toch nog 1 klein minpuntje moet noemen dan zijn dat de thuisscènes. Ik lees hieronder dat het in werkelijkheid alleen telefoontjes waren. Dat was dus dichter bij de waarheid geweest maar had ook beter bijgedragen aan de spanning/sfeer van de film. Maar niettemin grote aanrader en ondergewaardeerd wat mij betreft, zeker vergeleken met een hoop andere maffiafilms.

Tot het geweld losbarst een erg sterke sfeer met veel spanning en stijl en een ijzersterke Gosling, al stelt die me eigenlijk nooit teleur. Als het geweld eenmaal losbarst werkt dat voor mij een beetje als een ventiel dat open gaat en loopt de spanning er uit. Gosling blijft imponerend maar de film minder.

Geweldige film. Lange speelduur zat me geen moment dwars, integendeel: ik vond het erg jammer toen ie afgelopen was. Een betoverende wereld, vol dreiging, mysterie en verschillende lijnen/lagen prachtig in beeld gebracht met een legio karakterkoppen van jewelste. Doe daar de zoveelste sterke soundtrack van Zimmer bij en je hebt een topfilm in handen. Ik begin steeds meer Denisadept te worden. Heel veel zin in deel 2!

Een week na deel 1, gisteren deel 2 gekeken. Op sommige punten beter dan deel 1 en op andere punten minder, wat me - gezien de scores hier en op imdb - ietwat teleurstelde. Ik lees hier en daar dat men deel 1 wat traag vond en ik kan me voorstellen dat je deze dan beter bevalt. Hier gebeurt meer, maar ik vind het wel minder to the point. Waar in deel 1 geen zin of shot, laat staan scène, overbodig is en er behoedzaam maar gestaag ergens naartoe wordt gewerkt, kent deel 2 meer afwisseling maar zitten er ook dingen tussen die van de interessantste plotlijnen afleiden. Zo kon de introductie van die Na-Baron me weinig interesseren en ervoer ik juist dit deel als enigszins traag. Na ongeveer een uur snapte ik echt niet waarom dit deel zo goed scoort ten opzichte van deel 1 en zelfs überhaupt. Maar toen moest het beste duidelijk nog komen, namelijk de ontwikkeling van Paul himself. En dan openbaart zich ook het acteertalent van Chalamet. Ik ga daar niet te veel woorden aan wijden, maar dit is wel precies wat deze films onderscheidt van andere epische scifi actiefilms. De manier waarop Paul het zuiden getransformeerd het zuiden binnenstormt, de vertwijfeling bij Chana, het niet kunnen duiden van moederlief (gek of wijs?); het zijn deze elementen die meer dimensie geven aan het drama en wat mij betreft de grootste spanning veroorzaken. Het slotspektakel is ook om van te smullen; geen eindeloos uitgesponnen vechtscènes waarvan je al weet hoe het (heel heel waarschijnlijk) af gaat lopen, maar kort en krachtig en daarmee o zo doeltreffend. Dus ja, uiteindelijk doet deel 2 niet of nauwelijks onder voor deel 1 en ik kijk reikhalzend uit naar deel 3 .