Opinions

Geweldig verhaal is mooi gefilmd maar al te zeer gedramatiseerd en inconsequent. De karakters zijn voorspelbare stereotypes met weinig diepgang. Turing wordt ongeloofwaardig weergegeven, met name door hoe zijn autisme (dat is dit toch?) wordt neergezet; de ene scène speelt hij de volstrekte neuroot die geen enkel sociaal construct kan ontcijferen en onbegrijpend reageert op het gegeven dat mensen niet altijd letterlijk zeggen wat ze bedoelen terwijl later (in de film) blijkt dat hij zich juist als kind al verwonderde over het feit dat mensen vaak niet letterlijk zijn in wat ze zeggen en hij die sociale constructen moest ontcijferen. Verder is het verhaal onnodig gedramatiseerd. Met onnodig bedoel ik vooral dat het verhaal al zo bizar en indrukwekkend is, dat het aandikken slechts averechts werkt. Met een objectievere weergave zou het beter uit de verf zijn gekomen. Exemplarisch voorbeeld is de gekunsteldheid waarmee de Turingtest ook in het verhaal is verweven.

Het zijn dus alleen de mooie beelden en het geweldige en diep tragische verhaal die deze film de moeite waard maken. Er had echter veel meer ingezeten.

Viel me toch flink tegen. Ik herinner me van het bioscoopbezoek dat ik onder de indruk was en alleen wat afknapte op de onnodige actie die erin gestopt was (had mijns inziens weinig met de verder interessante thematiek te maken). Tegenwoordig ben ik wat milder ten aanzien van zinloze actie; een actiescène hier en daar is af en toe gewoon lekker. Daarom begon ik een decennium later vol vertrouwen aan de herziening; ik had best zin in wat actie. Maar ik werd teleurgesteld.
Om te beginnen is de actie flets, saai. Als voorbeeld de achtervolging met het busje; doordat dit gefragmenteerd aangeboden wordt en doordat de aandacht eigenlijk allang verschoven is naar de diepere dromen voel je hier totaal geen spanning bij. En de beelden zijn ook niet spectaculair genoeg om de aandacht vast te houden. Het voegt gewoon niks toe.
Verder ben ik misschien minder kritisch naar elementen die er puur voor kijkplezier in worden gestopt, maar ik ben kennelijk wel kritischer dan de geloofwaardigheid van het concept waar de film om draait. Het gaat te snel om geloofwaardig over te komen. Zeker de nieuwe architect die zonder enige moeite meedraait; daar kan ik niet in meekomen. Ook het hele 'in limbo'-gevaar voelt zeer geforceerd aan.
Meest kwalijke is echter de ongeloofwaardigheid van Dom. Die zou dé expert zijn maar het is volstrekt onduidelijk wat hij toevoegt en al te duidelijk waar hij juist de hele onderneming in gevaar brengt; de voorspelbaarheid waarmee hij niet op Mal kan schieten op moment suprême, is kinderlijk.
Ook kwalijk is dat je nauwelijks de personages echt leert kennen en weinig meevoelt. De geschiedenis tussen Dom en Mal is super tragisch, maar roept toch weinig emotie op. Niet in de laatste plaats omdat Mal alleen maar onsympathiek en hysterisch over komt. Tot slot kan ook de andere lijn, namelijk de onderneming van Fisscher me weinig interesseren dus ook dat voel je niet mee.
Wat overblijft zijn mooie beelden en een interessant concept. Meer niet. En dat is matig. Zeker voor DiCaprio-begrippen.

Fikse tegenvaller. Tot aan de finale nog acceptabel (al legt hij het daar al af tegen andere Marvels), maar bij de finale valt de film helemaal door de mand. Waar het bijna slecht afloopt, komt het tóch nog goed omdat Hulk tijdelijk opeens weer even wat sterker is dan Blonsky, waar hij eerder totaal werd afgetroefd op brute kracht. Ook is Betty wat al te vuurbestendig en is het helemaal onverteerbaar dat met het winnen van Blondsky alles meteen is opgelost: wat hebben ze met hem gedaan? Opsluiten lijkt me niet echt een mogelijkheid.. Hebben ze het monster uit hem kunnen halen? En wie is nu verantwoordelijk voor het monster dan Blonsky is geworden? Toch niet alleen Blonsky zelf? Wordt die generaal nog terecht gesteld? Wat is aan het einde de publieke opinie over Hulk? Allemaal vragen die de film boeiender hadden kunnen maken, worden genegeerd.. Ook qua beelden valt het tegen. Af en toe toch het idee dat ik naar een videogame zat te kijken in plaats van een film. Verder blinken Marvelfilms vaak uit omdat ze de echte wereld mooi betrekken in het bizarre van de striphelden. Dat ontbreekt grotendeels bij Hulk en wat er aan gedaan wordt voegt weinig toe. Tot slot deed de relatie Betty/Hulk me erg denken aan King Kong/Ann en was daarmee ook niet origineel. De twee sterren zijn voor wat leuke actiescènes.

Soms moeilijk te volgen, maar Damon is steengoed en het verhaal fascinerend. Na de film blijf je alsnog enigszins vertwijfeld achter. Mooie toevoeging zijn die gedachtes van Whitacre die van de hak op de tak gaan. Tot slot zelfs nog een aangrijpende scène als Marc's vrouw hem vraagt nu eindelijk te stoppen met liegen in het gesprek over Dr. Miller met Sheppard. Al met al prima film. Leuk ook om nog eens te kijken met de kennis van de afloop; wellicht dat je dan nog wat meer oppikt .

Destijds in de bioscoop gezien. Valt wel wat tegen bij herziening. De soundtrack ligt er veel te dik bovenop. Ook heeft het plot weinig meer te bieden dan het punt dat Dalton zich gewoon goed verstopt en later probleemloos naar buiten loopt. Het hele gebeuren met Case en White doet er eigenlijk niet toe maar is nodig om de twee uur vol te maken en het geheel het gevoel van intelligente thriller mee te geven. Echter, de genoemde soundtrack verklapt al dat het om niet meer dan een onderhoudend actiefilmpje gaat. Niettemin hebben we ons wel vermaakt. Met t acteren is weinig mis (ook niet briljant) en zo’n gijzelsituatie blijft gewoon interessant. Nipte voldoende dus.

IJzersterke film! Spannend de hele film lang, Pacino op zijn best, sterke dialogen en een heftig verhaal. Er stond een bak chips op tafel maar die is niet aangeraakt omdat iedereen zo door de film in beslag genomen werd. Fijn ook Lisa Gerrard als soundtrack. Sommige scènes waren me net iets te dramatisch aangezet, maar dat mocht de pret verder niet drukken. Ik krijg direct zin in meer Michael Mann-films (al doen de ratings hier vermoeden dat hij niet heel veel meer geweldigs heeft gemaakt).

Verrassend leuke film met een aantal memorabele scènes, waarvan de tafelgebedscène denk ik het beste voorbeeld is. Het is af en toe erg flauw, maar omdat dat zo consequent wordt volgehouden, werkt het wel. Ondanks die flauwheid is het geen oppervlakkige film en is het bij momenten zelfs zeer ontroerend. Verder word ik ook gewoon blij van de relatie tussen Pete en Ellie, die echt een team vormen en duidelijk dol zijn op elkaar. Dat is wel eens lekker vanuit een Hollywood waarvan ik de indruk heb dat het denkt dat alleen disfunctionele relaties interessant zijn. Vier sterren voelt veel voor een film die zichzelf ook niet zo heel serieus lijkt te hebben genomen, maar ik heb me geen seconde verveelt, heb gelachen en gehuild en zit twee dagen later nog na te denken over de dilemma's die de film schetst. Gewoon goed dus!

Heel krappe voldoende. Film heet The Intern maar tweede helft gaat nauwelijks nog over de stagiair, die figureert als vertrouwenspersoon voor de baas waar het verhaal dan inmiddels helemaal om draait. Het is een film met twee gezichten: de eerste helft is grappig en draait om het gegeven dat een 70-jaar oude weduwnaar als stagiaire aan de slag gaat bij een hippe e-commerce startup. Tweede helft is vervolgens een romantisch drama dat draait om de baas, haar huwelijk en werk. Door deze ambiguïteit komen beide aspecten niet helemaal ten volle tot hun recht. Niettemin heb ik me wel vermaakt; zowel de komische eerste helft, als de sentimentele tweede helft waren ok; eerste iets meer dan het tweede. Zowel DeNiro als Hathaway zijn klasbakken en doen het hier ook weer goed. Vermakelijk dus, maar niet meer dan dat.

Wat keek ik hier naar uit om uiteindelijk toch wat teleurgesteld achter te blijven. Het eerste plusminus uur, waarin het verhaal en de personages zich ontvouwen, is top; zowel DeNiro als Scorsese op zijn best met een geweldige oude kop ook van DeNiro. De klad komt er in als de verhaallijn zich minder concentreert op Sheeran en meer op Hoffa en zijn vete met de Kennedy's en Pro Tony. Eigenlijk valt Pacino gewoon tegen. terwijl het voor het welslagen van de film een topprestatie wel nodig was. Treffend is hoe Trouw het verwoord: 'Ook zijn er de bekende, oeverloze machodialogen die soms een glimlach tevoorschijn toveren, maar soms ook helemaal niet.' Ik vermoed dat de dialogen tussen Hoffa en Tony grappig bedoeld waren, maar ik ergerde me vooral aan de neurotische koppigheid van Hoffa.

De film krabbelt weer op naarmate de focus weer ietsje meer op DeNiro komt te liggen maar zo goed als het begin wordt het niet meer. Misschien was een miniserie beter geweest met een eerste deel in het bijzonder over Sheeran, een tweede over zijn band met Hoffa, een derde over Hoffa in het bijzonder en een laatste met de climax.

Al met al is het een goede film, maar niet de klassieker die makers overduidelijk hebben willen maken.

Net, net, nét een voldoende. De vergelijking met Ocean's Eleven wordt terecht al gemaakt. Waar grappen en karakters daar van meerwaarde zijn, zijn ze hier vaak te kazig, stereotypisch en voorspelbaar. Het kleffe gedoe tussen Wahlberg en Sutherland ligt er veel te dik bovenop. Sowieso wordt er weinig vertrouwt op het interpretatievermogen van de kijker; alles wordt expliciet uitgesproken, ook waar een blik wellicht zou hebben volstaan. Maar! Het verhaal steekt goed in elkaar met een aantal leuke wendingen, de beelden van de actiescènes zijn genieten en Edward Norton weet zich heerlijk gehaat te maken. Dat maakt dit een leuke wegkijkfilm, zeker als je bereid bent welwillend te kijken en niet te kritisch bent aangaande de nut- of noodzaak van bepaalde elementen (zo is het slot wat omslachtig met Wahlberg die Norton om een of andere reden wegtrekt bij de andere mini's...