Opinions

Maandag even los met een kleine film marathon en daarmee trapte ik af met deze Guest House Paradise wat wel een must see is als je fan bent van de serie Bottom. En wat genoot ik tijdens mijn jeugd van deze serie, de stunts van Richard Richard en Eddie Hitler. En wat was ik destijds, 1999, verrukt met deze film wat in principe nieuw materiaal inhield, en wat was het een deceptie waar de film me ontzettend tegenviel. Desondanks was ik toch wel weer nieuwsgierig.

Goed, laten we vaststellen dat de serie gewoon van een uitermate goed niveau is en precies in balans is. De afleveringen zijn kort, de interactie is vooral tussen de twee, het is compact en er is geen te verliezen of tijd om een grap te lang door te voeren. Kern onderdelen die je nu juist allemaal met een film van 90 minuten te niet doet. En dan ga ik ook meteen maar door met de minpunten, waar teveel grappen net niet leuk genoeg zijn, teveel grappen net iets, of juist veel, te lang worden doorgevoerd, en de interactie met de gasten niet uit de verf komt en het geheel vaak iets ongemakkelijks heeft. Zo is het kotsfestijn op einde ook allemaal een beetje to much.

Maar met de wetenschap en acceptatie dat het simpelweg de serie niet is zie ik er tegenwoordig toch met een iets andere beleving naar en vermaakt het toch ook wel weer een beetje met het bijzondere hotel, het feit dat ze toch iedere keer weer gasten hebben en deze ook blijven en er sprake is van een behoorlijke cast en het vrouwelijke deel om van te watertanden is met Ashfield, Myles en Mahieu. Het hangt er vooralsnog om of Guest House Paradiso een voldoende krijgt maar voorruit het is vakantietijd en ik heb een goed humeur.

Zondagavond klassiekeravond aan de slag met deze Gun Fury die ik twee weken terug had gevonden bij de kringloop. En daar hoefde ik niet lang over na te denken met Rock Hudson, een titel die klinkt als een klok en een dergelijke filmposter. Dat was wel een gokje waard ondanks dat de beoordelingen niet heel erg sterk waren.

Desondanks begint het best wel herkenbaar met de typische beelden, standaard soundtrack en vibe waarmee Gun Fury niet bovengemiddeld is maar zeker ook niet slecht. Minpunten heeft de film daarna toch wel in een te lange aanloop en kennismaking met Slayton en Jess en hoe het stel Jennifer en Ben elkaar in de armen vliegt. Verschrikkelijk is hoe de huishoudster bijna staat de fladderen van enthousiasme bij het aanzien van de twee tortelduifjes. Duidelijk is dat Gun Fury zeker niet super is, zijn minpunten heeft en tevens in het vervolg weinig verrassend wordt.

Maar eenmaal onderweg, met Ben Warren voor dood achtergelaten en tweespalt in de roversbende komt het geheel toch best prettig op gang ondanks dat het niet buiten de gebaande paden treedt en met iets nieuws komt. Maar dat maakt mij niet zozeer uit waar toch zeker het nodige aan wapengekletter en gejaag voorbij komt, we een verrassend jonge Lee Marvin zien, de beleden geschoten vanaf de rijdende koets over het stel paarden erg mooi zijn, de nasleep van de burgeroorlog nog even voorbij komt en tevens de angst van de mensen om op een dergelijke bende te gaan jagen. En zo blijkt Gun Fury in mijn ogen een meer dan prima Western van de oude leest die zijn meerdere moet erkennen in titels als Rio Bravo of The Searchers om maar eens wat te noemen maar zeker niet slecht is.

Bij de kringloop meegenomen vooral vanwege de naam Coppola die als lokkertje dient maar uiteindelijk niet geregisseerd heeft. Dat hoeft opzich nog geen drama te zijn, maar dat is het wel, want dit vond ik toch echt behoorlijk slecht.

Een trent vanaf het begin waar de nobody artiest in de salon het verhaal te horen krijgt van de enige acteur van belang in de vorm van Martin Sheen. Duidelijk is dan al qua acteurwerk, dialoog en muziek dat dit niet heel best gaat worden waarop ik toch eens kijk hoe de naam Coppola hier aan verbonden is. Iets wat daarna niet helemaal duidelijk wordt maar wellicht productie gericht is want de verantwoordelijke voor de regie en verhaal betreft een Christopher Coppola. En dat is te merken want in het vervolg biedt Gunfighter ontstellend weinig.

Het verhaal is uitermate cliche, de acteurs zijn matig tot slecht, de dialogen teenkrommend, dan zijn er ook nog momenten van humor die werkelijk als een tang op een varken slaan. Ik heb dit product dan ook met ontzettend veel moeite uitgekeken en heb hier eigenlijk geen goed woord voorover en vind het dan ook een behoorlijk slechte film die het beste over geslagen kan worden. Op een voldoende kan dit geheel dan ook niet rekenen.

Overcompensating much...?

Na het nodige serieuzere goede op filmvlak dit weekend, wat overigens niet altijd even goed viel, nog even iets gemakkelijks als afsluiter. En eerlijk gezegd verwachtte ik weinig van Guns Akimbo, maar verraste de film toch op vermakelijke wijze.

En het zijn toch opmerkelijke films en rollen die Radcliffe kiest met ondermeer Horns, Swiss Army Men en deze Guns Akimbo in gedachten. Die dat het slecht is want de films hebben hun charme, maar apart is het wel. Het voormalig kindsterretje met rollen die toch redelijk serieus zijn en dat dit soort rollen, zou zoiets breken met het keurslijf zijn of wordt hem dit nu eenmaal aangeboden? Afijn, veel maakt het niet uit want leuk is het best wel.

Opervlakkig? Ja. Veel diepgang? Nee. Toch wordt er een vermakelijke mix van actie en humor voor de dag gelegd met een vlotheid die grenst aan hyper. Grappig is de wijze waarop Miles de klos is en opgejaagd wild wordt, iets dat trouwens sterk doet denken aan Schwarzenegger's The Running Man. Hardrock metal achtige covers van klassiekers vormen de leidraad qua muziek, de flitsende montage, foute karakters en prachtige locaties, zoals die met al die grafitti, en een bij tijd en wijlen duistere sfeertje, geven het geheel rond de onwaarschijnlijke actieheld gestalte.

En daarmee is Guns Akimbo toch een meer dan vermakelijke en leuke rush te noemen waar misschien ook nog wel een lichte aanklacht in zit tegen de gemiddelde bankstel-smaryphoneterrorist die vanuit alle veiligheid achter een schuilnaam alles en iedereen tegen het haa in strijkt met zijn gestook en geetter. Haha... guess not in dit geval. Radcliffe is best oke, valt Samara Weaving op en dat geld net zo voor Ned Dennehy en zijn crew. En zo is Guns Akimbo best wel een leuke zit ook al is dit meestal mijn genre niet zo.

Vermakelijke verfilming van het beroemde boek van Alistair MacLean, hele grote afbreuk doen script veranderingen ten opzichte van het boek niet, toch slaagt wat mij betreft deze verfilming minder dan Where Eagles Dare wat een andere MacLean bewerking is.

De film komt relatief traag op gang met planning en briefing, maar eenmaal onderweg slaat de vlam snel in de pan en gebeurt er genoeg bij aankomst. Een heel aardig kat en muisspel ontstaat met als inzet de aanslag zelf.

Een degelijk en behoorlijk spannend verhaal ontwikkelt zich verder met de voor MacLean gebruikelijke ingrediënten als verraad, gevangen name, ontsnapping en de nodige actie en spektakel. Een prima cast en locaties sieren de film en de grot met de kanonnen ziet er goed uit wat ook niet raar is omdat die set met veel detail gecreëerd was in de studio. Kleine dingen daar gelaten zoals de vrouwen, typische Hollywood keuze, die in het boek niet voorkomen, en dat de Duitsers in Amerikaans materiaal rijden daar gelaten, is het een vermakelijke en leuke film, vooral de soundtrack valt ook op die bij uitkomst in de prijzen viel.

Leuk, vermakelijk vooral ook, gigantisch brok jeugdsentiment, maar het boek is beter, en als boekverfilming slaagt Where Eagles Dare meer dan The Guns of Navarone.

Deel 2 van de oorlogsweek en net als Dresden een film/serie die ik allang eens gezien had, wat mij betreft te kort komt, maar onherroepelijk eens voor een herkijk in aanmerking kwam net als het reeds geziene Dresden, die ronduit belabberd is, en de hoop dat deze Gustloff beter zou zijn. Wat is dat toch met dergelijke Duitse films en series. Een onderwerp die zijn weerga niet kent, een ongekend dramatisch gebeuren in de wereldgeschiedenis...en het gaat ten onder aan een slecht script, melodrama en sneeuwt de daadwerkelijke gebeurtenis onder. Dit gold voor Dresden en blijkt in het geval van Die Gustloff niet veel anders. Want binnen tien minuten is bij deze film/serie, met tv achtige allure, duidelijk dat een zoetsappig verhaaltje rond de kapitein en zijn liefje belangrijker is dan de daadwerkelijke karakters en hun keuzes en daarmee lijdt aan het Titanic syndroom rondom een bizar saai stel in de vorm van Hellmut en Erika. Het geheel wordt qua cast en acteren nog enigzins kleur gegeven door Markovics en Mendl, maar het is natuurlijk allemaal veel te weinig.

Fraai is op zijn minst de cgi van het schip in de haven te noemen, net als enkele momenten onderweg te midden van niet al te vriendelijk weer, en het shot op de kade met alle lege kinderwagens is mooi bedacht. Maar die minimale pluspuntjes worden net zo snel weer de nek omgedraaid door van die continuïteitsfouten zoals dat het er soms heel koud uit ziet maar vervolgens ook weer niet. Het ene moment is er iemand in beeld waar door middel van kledij een glazige blik en een rode neus af te lezen valt dat het stervende koud is, dat zelfde shot komt er iemand in beeld met de helft minder kleding waar niets aan te bespeuren valt. Dan is er het totaal overbodige gekonkel rond de neef van Erika met vreemde radio berichten en wat niet...euhm...ging dit niet om het torpederen van een passagiersschip die bekend staat als de grootste ramp ooit met een passagiersschip en met het hoogste aantal doden ooit..? Ik merk er anders vrij weinig van.

En die lijn wordt eenmaal op zee rustig doorgezet met een hoop gekonkel en gejaag op zogenaamde vijanden van Das Reich. Achterdocht, verwijten en jagende SD'ers, nogmaals je zou bijna vergeten dat we met een heuse scheepsramp te maken gaan krijgen ware het niet dat karakters Petri en Johannsen kennelijk de handen ineen slaan en toch iets willen laten tonen dat klopt en een schim laten zien van de echte kapitein Friedrich Petersen die advies vlak bij de kust te blijven in de wind sloeg, voor dieper water koos en in een poging een escorte te vinden die de Gustloff zocht zijn navigatielichten ontstak. Die Gustloff kan mijn inziens dan ook niet anders benoemd worden dan een 2,5 durende afleiding van waar het eigenlijk om zou moeten gaan. Want de daadwerkelijke ramp wordt daarna ook nog eens in hoogtempo afgeraffeld. Gelukkig maar want dit overheersende melodrama is uiteindelijk best wel een straf om over zijn hele lengte te zien. En dan te bedenken dat dit een film is van Joseph Vilsmaier, de man die één van de beste Duitse oorlogsfilms ooit maakte met Stalingrad uit '93. Toch spijtig dat een onderwerp als dit, net als in het geval van Dresden, niet een film of serie krijgt die het gebeuren recht aan doet. Want dit is gewoon matig, heel matig.