Opinions

I think I liked them better the other way.

Meer dan boeiend drama naar het semi-autobiografische boek van Oliver Sacks. Sacks die ik overigens heel lang geleden in de Tv-Show op reis zag en daar uiterst boeiend en charismatisch zijn verhaal vertelde. Me overigens ook wel eens aan het boek gewaagd, maar dat was toch te theoretisch en droog. Echter de toon van de film wordt wel uitstekend verwoord, Sacks kon zich namelijk als geen ander inleven qua patiënt, dingen met veel humor brengen en de vinger leggen op slechte verstandhoudingen tussen patiënt en arts.

Met veel humor wordt hoofdpersoon Sayer gebracht, losjes gebasseerd op Sacks, waarschijnlijk om het wat luchtiger te houden. Een licht verholen aanklacht over te weinig geld, desinteresse van andere stafleden, en dat er met sommige gevallen weinig gedaan wordt, sijpelt door het verhaal heen. De film ontwikkelt zich op grappige wijze, ondanks het zware onderwerp, wanneer Sayer op zijn manier toch iets vind en uiteindelijk met de nodige experimenten de boel op stelten zet. Helaas is de vreugde maar van korte duur door verschillende redenen. Beklijvend en pijnlijk is het besef dat de mensen soms meer dan de helft van hun leven gemist hebben, echt heel moeilijk vind ik Leonards neerwaartse spiraal terug naar lethargie.

Niet alleen gaat Awakening over de mysterieuze slaapziekte, iets waar men overigens nog steeds weinig antwoorden over heeft, ook al heeft het veel overeenkomsten met Parkinson, vermoed men ook dat de wereldepidemie de Spaanse Griep van destijds er iets mee te maken heeft. Awakening, wat staat voor ontwaken, kan ook uitgelegd worden als bewustwording. De bewustwording van mensen dat we het leven niet als gewoon aanvaarden, want dat is voor heel veel mensen die ziek zijn of in een dergelijke staat als dezen verre van reëel. Daarnaast relativeert de film, wat hebben wij te zeuren? Maar het meest belangrijke is toch de insteek van Sacks zelf die vooral menselijkheid predikt en niet een keuze tussen geld of leven. Een mens is een mens, behandel ze dan ook als een mens. Treffend in dat geval de situatie dat Leonard zelfstandig naar buiten wil, iets wat natuurlijk een lastig geval is, maar vooral heel betuttelend wordt weggeschoven. Een leven lang opsluiting, eerst in lijf en leden en daarna de inrichting, ga er maar aan staan...Tevens breekt de film wat mij betreft een lans voor al het personeel dat we aan het werk zien. Een uitermate lastig beroep die zelden een gevoel van voldoening geeft, vooral in de worstelingen met dergelijke gevallen. Toch doen ze het, proberen er voor die mensen zijn. Een ander heet hangijzer is natuurlijk dat iemand 'terug halen', tot op zekere hoogte genezen, niet altijd beter is. Net als dat reanimatie niet altijd het gewenste resultaat heeft wanneer iemand te lang is weg geweest. En deze mensen waren eigenlijk ook wat te lang weg geweest, iets wat wellicht op termijn veel psychologische problemen gebracht had als het medicijn niet gefaald had.

Awakening is een uitermate boeiend drama met de nodige feel good, humor, maar ook tragiek. Dat de patiënten na verloop van tijd het middel L-Dopa uit begonnen te schelden voor HELL-Dopa komt niet in de film voor maar zegt meer dan genoeg. Dat De Niro geen Oscar kreeg is bijna een mirakel te noemen en dat de prestatie van Jeremy Irons in Reversal of Fortune het wel verdient zal hebben. Robin Williams is ook meer dan te pruimen als de ingetogen Dr. Sayer die uiteindelijk iets gaat drinken met de zuster, eindelijk gaat 'leven' zoals Leonard dat omschreef, waarmee voor mij de cirkel van een mooie en ontroerende film rond is. Als laatste nog even de leuke verschijn van Dexter Gordon te benoemen, één van de grondleggers van de Bebop Jazz muziekstroming en een groot artiest in de jaren '50 en '60. Hij speelt patiënt Rolando en is overigens binnen een jaar na de opnames overleden.

Al eens eerder geprobeerd en toen na een half uur blijven hangen en het kijken gestaakt. Waarom precies weet ik niet meer, toch bleef de film tot op zekere hoogte trekken dus gisteravond voor de herkansing met dit lastige maar wel interessante drama.

Been there, don that geld eigenlijk wel voor mij aangezien ik dit met mijn moeder meegemaakt heb. Het afglijden, de onbegrip, de onmacht, de spoedopname en het wegkwijnen van een fase dat je niet meer herkent wordt tot kasplant. Ik ben alles geweest in haar beleving, van zoon tot collega, van broer tot ze me zelfs met vader aansprak. Misschien was het de herkenbaarheid van de situatie waar ik een aantal jaar terug nog niet klaar voor was en gisteren, een jaar en twee weken na haar overlijden, misschien wel.

Schrijnend is toch het afglijden te moeten zien van iemand waar je zielsveel van houdt. Als echtgenoot zal het nog veel en veel moeilijker zijn. Desalniettemin is er de herkenbaarheid van de dingen. Voorwerpen op vreemde plekken terug vinden, dingen op het fornuis, plotseling het huis verlaten, verdwalen, en nog een hele rits dingen waar men hier men niet eens aan toe komt. Een hele tegenstelling daarentegen is de tegenwoordigheid van geest in het geval van Fiona om niet thuis af te willen takelen. Mijn moeder daarentegen was in geen enkel stadium voor rede vatbaar. Wel weer herkenbaar het onderzoek bij de psycholoog en het beginnen over een ander onderwerp als Fiona geen antwoord paraat heeft op de vraag. Ontkenning en verdoezelen zijn hele belangrijke symptomen, ze weten dat er iets niet klopt, maar uit een soort schaamte of onmacht durven ze daar niet voor uit te komen.

Interessant is toch zeker wat Grant doormaakt na de plaatsing in het tehuis. De chemie van de liefde was er vooraf duidelijk, mooi en ingetogen gespeeld trouwens, maar dan toch de ziekte die verder vreet. Het ondankbare gevoel dat bezoek geeft, het idee dat hij vergeten is en de aandacht naar een ander gaat. Star is de reactie, loslaten de enige oplossing en dat is wat op een gegeven moment speelt met alle gedoe rond Aubrey en Marian. Loslaten lijkt het sleutelwoord en...tja...het leven kan en gaat altijd verder blijkt maar weer.

Away From Her heeft duidelijk interessante momenten, er wordt goed gespeeld door de acteurs, maar ondanks dat voelt Away From Her toch als een behoorlijke taaie noot aan en waar dat nu precies aan ligt kan ik niet helemaal duiden.

Meer dan een half jaar geleden al eens opgenomen op Canvas vanwege de behoorlijke beoordelingen. Gisteren dan toch maar eens geprobeerd maar helemaal meevallen deed het niet.

Het verhaal rond Ayka mag bekend zijn, kind in de steek gelaten, geen geld, geen werk, schamel onderdak en een stel woekeraars achter de broek aan, en dat temidden van het dystopische Moskou. Het is vooral de barre tocht die we te zien krijgen vechtend met de elementen in een soort van fight to survive of eat or be eaten. Want men doet er alles aan om een baantje van een ander in te pikken in een wereld waar je al niet eens een normale reactie lijkt te krijgen als je de richting vraagt. Toch zijn er temidden van de besneeuwde en duistere straten kleine momentjes van compassie en hulp ook al zijn ze schaars in deze drukke en overbevolkte agglomeratie.

Maar heel soepel glijd Ayka er niet in wat wellicht ook de bedoeling is van de regisseur. Hoe soepel kan een dergelijke martelgang zijn...? Waar uiteraard, maar Ayka voelt wel heel stroef aan bij tijd en wijlen, en traag met tergend lange shots en opnames die ten doel hebben om drukte, eindeloosheid en stress te tonen maar toch regelmatig dat doel voorbij lijken te schieten. Daarom pakt dit rauwe beeld van de onderkant van de bevolking mij niet zoals ik dat zou willen en voel ik pas een beetje medeleven en de echte uitzichtloosheid wanneer de woekeraars aan de deur staan.

Ayka vind ik dan ook best wel een moeilijk te beoordelen film die mij niet aangrijpt zoals ik dat zou willen, wel eens wat valse noten produceert maar waar toch wel een bepaald vakmanschap afstraalt en wellicht ook gewaagdheid. Daarom toch een 3,5 mede vanwege het beeld dat geprobeerd wordt neer te zetten.

Ter afwisseling even op de Aziatische toer met deze Azumi, iets dat nogal groot schijnt te zijn met een behoorlijke fanbase in Japan. Voor mij was het een gokje maar dat is al het Aziatische wel een beetje.

Het verhaal is duidelijk rond een soort van Sensei die een aantal discipelen heeft opgeleid voor een heilige oorlog tegen de leiders van het het land. Pareltje en tegelijk hoop in bange dagen is de jongedame Azumi en deze dame is niet voor een kleintje vervaard zoveel is wel duidelijk. Het duurt dan ook niet lang tot de strijd met een aantal leuke hinderlagen los barst met een hoop kleurrijke karakters tot gevolg.

Waar anderen aan de kritische kant zijn over de gevechten en de stijl vind ik die toch best oke. De gevechten zijn best aardig vooral het eindgevecht. Overduidelijk is de cinematografie in die delen gespeend op de Manga stijl en ik vind het niet verkeerd. Sterker, ik herken op zich de manga en stripstijl in bepaalde opnames en shots en vind het er best goed uitzien. Apart zijn ook de momenten waar slowmotion en versnelling van vechtende karakters door elkaar loopt. Ander pluspunt is natuurlijk Aya Ueto, daar nog maar een jaar of 18 maar overtuigend genoeg als sterke vrouw om meer te zijn dan eyecandy.

Ja, dit was wel leuk, niet super want het is mijn genre net niet helemaal,maar ik zie hier mee uit naar het tweede deel dan in het geval van Fast and Furious eerder deze middag.

En de Manga kant maar weer op met Azumi 2. Een paar dagen geleden smaakte deel 1 opzich prima, mijn genre is het niet helemaal, maar verder heeft het geheel best wel wat. Inmiddels had ik al gelezen dat deel 2 toch wel wat minder is, en ja, dat klopt wel, maar heel erg storen deed ik me er niet aan.

Het land van de rijzende zon, on the brink of war, Azumi met trawant nog altijd bezig met de quest uit deel 1, maar nu worden zij plotseling opgejaagd, zijn ze in de minderheid, moeten zij vechten tegen sterke vijanden die zich niet zo eenvoudig als in deel 1 naar de slachtbank laten leiden. Het verhaal...ach ja, het verhaal, is er een verhaal...? Het plot met de overgebleven vijanden is amper verhaal te noemen, het is eerder een excuus voor geweld. Geweld dat op zijn beurt best aardig is, wel minder qua hoeveelheid, maar de ergste pijn op dat vlak laat zich voelen in de regisseurs stoel. Want waar Kitamaru de Manga stijl toch vooral stilistisch aanpakt verliest Kaneko zich in flauwe toestanden zoals stomme geluidjes monteren en bijvoorbeeld personages die in plakjes uit elkaar vallen maar nog wel geluid maken in de vorm van een kreun. Stijl fouten die in het eerste deelniet te zien waren.

Desondanks kijkt Azumi 2 gemakkelijk weg wat toch hoofdzakelijk door de leuke leading lady Aya Ueto komt. En uiteraard zijn er wel een paar aardige gevechten, maar duidelijk is en blijft dat de film minder is dan deel 1.