Opinions

In dit vervolg op Robert The Doll is de vervloekte pop beland in een museum. Nieuwe schoonmaker Emily [Tiffany Ceri] gelooft dat de pop ’s nachts aan de wandel gaat en nare dingen doet, maar zelfs na twee moorden neemt de politie haar niet serieus. Met een collega [Jason Homewood] probeert Emily een einde te maken aan het onheil. Het poppenspel is van het niveau Jan Klaassen en Katrijn in deze erbarmelijke horrorfilm, die de extra halve ster uitsluitend dankt aan het feit dat het minder slecht is dan haar voorganger. Vervolg: Robert And The Toymaker.

Alsof het nog niet erg genoeg is dat haar man [Shane Green] in coma ligt, kampt een moeder [Sarah Rose Denton] met een opstandige dochter [Lucy Clarvis] en een zoontje [Lawrence Weller] dat ten prooi valt aan een prooi, omdat hij een boom heeft aangeraakt! Heeft iets te maken met de heksenjacht ten tijde van de ‘Black Plague’. Spannende muziekjes en een snufje bloot wijzen erop dat dit het label horror dient te krijgen, maar bijna alle actie vindt plaats buiten beeld in deze goedkoop gemaakte, amateuristische Britse horrorfilm.

Slecht geregisseerde en gemonteerde horrorfilm moet het ook niet hebben van het acteerwerk. Het verhaal, over een meteoriet die het water vervuilt in een dorpje in Tennessee en een epidemie veroorzaakt waardoor dieren en mensen volledig doordraaien, heeft een paar aardige elementen, maar het is allemaal erg oppervlakkig uitgewerkt. De make-up effecten van Frank Marshall zijn effectief en dragen bij tot een paar schrikmomenten, maar die momenten zijn op één hand te tellen.

In de jaren ’80 van de 19e eeuw laat de machtige Seamus Laurent een groep Roma op meedogenloze wijze uit de weg ruimen, maar niet voordat één van de zigeuners [Pascale Becouze] een vloek over de familie heeft uitgesproken. En zowaar, al gauw daarna verdwijnen familieleden en doemen weerwolven op. Boyd Holbrook speelt een patholoog die helpt de vloek te doorbreken. Orgineel is dit allerminst, maar Ellis scoort hoge punten met betrekking tot de sfeer, die zowel de regie als het effectieve camerawerk op zich nam.

Openhartige, buitengewone documentaire over kunstenaarsechtpaar Ushio en Noriko Shinohara. Ushio vestigde zijn naam in Japan als 'actiekunstenaar' in de traditie van Jackson Pallock. Hoewel hij al 40 jaar in New York woont is hij daar echter nooit doorgebroken. Hij is getrouwd met de 18 jaar jongere Noriko, een kunstenaar die zich heeft gespecialiseerd in cartoons over 'Cutie and the Boxer', dat gebaseerd is op haar huwelijk met Ushio. Deze documentaire volgde het worstelende echtpaar en hun zoon Alex gedurende vijf jaar en bevat ook home-video's uit eerdere jaren. Gedurende documentaire blijkt hoe dicht die cartoons bij de werkelijkheid staan, maar ook dat Noriko zich daar het meest bewust van is. Ushio lijkt vooral met zichzelf bezig en na 40 jaar huwelijk blijkt Noriko nog steeds te moeten strijden voor een stukje erkenning van haarzelf als kunstenares... en als echtgenoot. Een fraai gemonteerde, unieke documentaire met een veelzeggende slotscène.

Twee jaar na het scheiden van de enige man met wie ze een relatie heeft gehad, zit laborante Blandine [Olive Côte] vast in een leven zonder uitdaging of plezier. Zoon Benjamin [Alexandre Desrousseaux] probeert Blandine uit de sleur te halen door stiekem contact te zoeken met haar vroegere hartsvriendin Magalie [Laure Calamy]. Ondanks een moeizame eerste ontmoeting gaat Magalie in Benjamins plaats meer op reis naar Griekenland, niet geheel toevallig het land waar ze als tieners van droomden naar aanleiding van de speelfilm Le Grand Bleu. Côte en Calamy zijn goed, maar het eerste uur sleept het verhaal zich voort. Pas wanneer Kristin Scott Thomas ten tonele verschijnt als kunstenaar en vriendin van Magalie op Mikonos, begint het plot zich te ontvouwen en volgt een aantal interessante momenten. Jammer dat het einde wat afgeraffeld is.

Niet zo slecht als Robot Monster, maar laat het maar aan Edward D. Wood Jr.'s groot rivaal als het gaat om de titel 'slechtste regisseur aller tijden' Bert I. Gordon over om een behoorlijk gooi te doen naar het slechtste van het slechtste. Een beetje treurig om horroricoon Lon Chaney jr [The Wolf Man] in dit prutswerkje te zien over een vrouw die met een drietal mannen op zoek gaat naar haar verloofde, die al lange tijd vermist is na een vermoedelijk vliegtuigongeluk in een gebied in Mexico waar de radio-activiteit zeer hoog is. Volstrekt logisch dat ze zich naar dat gebied begeven en het feit dat al het leven daar kolossale vormen heeft aangenomen is even geloofwaardig als de lachwekkende special effects. Bela Lugosi vocht in 'Bride of the Monster' met een rubberen octopus, hier zijn het twee rubberen speelgoed hagedisjes die het tegen elkaar opnemen. Maar wacht, het wordt natuurlijk echt spannend wanneer de 8 meter hoge Cyclops uit de titel verschijnt en onze helden met zijn bizarre gemompel de stuipen op het lijf jaagt. Het hoogtepunt komt wanneer Susan besluit zich aan de volstrekt belachelijk ogende Cyclops voor te stellen en te vragen of hij misschien weet waar ze haar verloofde kan vinden. Wrijf u meermaals in de ogen, wees blij dat dit slechts 65 minuten duurt... of beter, sla dit onding over. Werkelijk een erbarmelijk exploitatiegevalletje.

Muzikale verfilming van het bekende verhaal van Cyrano de Bergerac waarin Peter Dinklage en Haley Bennett de rollen die ze hadden in de theatermusical behouden. Cyrano [Peter Dinklage] is de romanticus die vriend en vijand verbaast met zijn woordkunstenarij, maar niet over de moed beschikt om zijn liefde te verklaren aan Roxanne [Haley Bennett], van wie hij al jaren een trouwe vriend is. Wanneer Roxanne zowel door gladjakker De Guiche [Ben Mendelsohn] als de eenvoudige, maar sympathieke Christian [Kelvin Harrison Jr.] wordt begeerd, besluit Cyrano dat Christian de beste keuze zou zijn en helpt hij hem met zijn eigen liefdevolle woorden om Roxannes hart te veroveren. Het verhaal is bekend, op het spel valt weinig aan te merken, maar de muzikale intermezzo’s voegen nauwelijks iets toe en houden het verhaal meer op dan dat ze het vooruit stuwen.

Reilly excelleert als John, een alleenstaande veertiger die het maar niet lukt om na zijn scheiding van Jamie [Catherine Keener] een nieuwe relatie op te bouwen. Dankzij Jamie ontmoet hij tijdens een feestje Molly [Marisa Tomei], met wie het wonderbaarlijk snel en goed blijkt te klikken. Maar Molly heeft een zoon, de 21-jarige Cyrus [Jonah Hill], met wie ze een zeer hechte band heeft. Cyrus ziet John als een bedreiging en probeert de relatie op subtiele wijze te saboteren. Het basisgegeven is weliswaar niet bijzonder origineel, maar de personages zijn authentiek en de chemie tussen Reilly, Tomei en Hill zorgt ervoor dat de aandacht nooit verslapt in een romantische drama met een subtiel, soms bitterzoet gevoel voor humor. De kennismaking tussen John en Cyrus is subliem geacteerd, met Cyrus' muzikale optreden als hoogtepunt.