Opinions

Een film die helaas blijft hangen op enkele effecten en nimmer echt de emotie weet te bereiken...

2*

Erg sterk Kammerspiel, waarmee Visbeen zijn talent bewijst. Koole is geweldig. Gaat dat zien!

4*

Een epos over Henry II, zijn vrouw met wie hij een haat-liefde verhouding heeft en hun zonen, waar ze ook een haat-liefde verhouding mee hebben, die niets anders doen dan uitvechten wie de volgende koning mag worden.

De ontzettend trage scènes, de oninteressante dialogen, het kon me gewoon niet zo boeien. Veel 'slap gelul' en weinig inhoud dus. 2*

Voor het laatst gezien zo'n 10 jaar geleden. Zag hem enkele dagen toevallig weer. Kon me er niet zo heel veel meer van herrineren, maar ik heb genoten. Structuur zit eenvoudig, doch erg effectief in elkaar, het maakt gebruik van enkele fantastische filmische elementen en de film kent een enorme vaart, die ik louter als positief ervoer.

Een van de weinige Disney's waar ik het moraaltje ook wel accepteerde, omdat het wel erg mooi verpakt is.

4*

Intense film. De vergelijking met AMerican Beauty is wel op z'n plaats, alleen is Little Children stukken serieuzer van aard. Grotendeels erg mooi in elkaar gevlochten, naar het einde toe helaas ietwat te gekunsteld. De stukjes vallen op z'n plaats, maar werkte net niet helemaal lekker. Het einde an sich werkt dan wel weer erg sterk. Jammergenoeg waagt Hollywood zich maar zelden aan pedofilie en 9 van de tien keer ontaard het dan in zwart-wit denken op Danielle Steel niveau (films als The Woodsman en Happiness zijn positieve uitzonderingen op de regel); gelukkig was dit hier niet het geval. Een enorm intense scène (de beste van de film ook wel) waar Ronnie beseft dat zijn moeder is overleden en er achter komt dat de enige persoon die ooit echt van hem gehouden heeft er niet meer is. Hierop slaat hij, op z'n Citizen Kane's de kamer mét de klokken (hoe symbolisch...) helemaal aan gort. Kippenvelscène.
Enkele schoonheids- en iets minder schone foutjes daargelaten is Little Children gewoon een erg sterke film.

Vergelijking met Solodonz snap ik overgens niet zo. Daar is het te braaf en te lief voor. Hier en daar werken de grappen soms niet, maar dat kan ook met het scenario te maken hebben. Veelal wel erg lollig verder en uiteraard een geweldig einde. Fluitend de bios uitgelopen.

Vond deze film erg vermakelijk. Sandler vond ik verschrikkelijk irritant in The Wedding Singer (mede door hem niet afgekeken trouwens), maar in Punch Drunk Love was hij dan weer bij vlagen briljant.
In deze film gaat het vooral om de flauwe grappen, met uitzondering van een paar briljante dingen (Hitler die meerdere malen een annanas in z'n reet gedrukt krijgt en ook de Ozzy grap was erg leuk, mits je de geschiedenis ervan weet natuurlijk)., maar de (meeste) grappen vond ik toch wel erg leuk. Niet echt een film waar je al te veel bij na moet gaan denken (dan wordt 'ie ook niet leuk) en je moet er waarschijnlijk ook in een melige bui zijn, maar dan is hij best wel vermakelijk...
3,5*

Aan de ene kant is dit filmpje verschrikkelijk slecht, maar aan de andere kant heb ik me ook doodgelachen om de enkele briljante vindingen die in de film zaten. Jack Nicholsen in een geweldige rol als soort van masochist, een pratende plant, die d'r totaal niet uiziet, waar je op moet kloppen als je hem open wil hebben en die ook nog ens kraakt (de schanieren ofzo) als hij opengaat.
2,5*

Verder dan 'wel aardig' kom ik niet. Jammer dat deze regisseur (ook weer) richting de Hollywood kant gaat en niet zijn eigen stijl verder ontwikkelt (101 Reykjavík vond ik erg sterk namelijk).

Heerlijk. Een film die zich erg bewust is van zichzelf, met vele leuke verwijzingen en knipogen naar de vorige drie films. Mooi gedraaid (het grauwe blauwe is even wennen, maar oogt uiteindelijk erg goed) en Bruce is erg leuk om naar te kijken, als hij weer eens lachend onder brandend puin vandaan komt...

4*

Erg mooie documantaire over de voor mij sinds kort bekende cameraman (ik had eerlijk gezegd nogn ooit van deze man gehoord *schaam*).

Erg interessante intervieuws (o.a. met Bergman, Allen en Polanski) worden mooi afgewisseld met beelden van films (o.a. De Maagdenbron en Offret).

Tijdens het kijken van deze documantaire kwam ik er ook achter wat voor een briljant cameraman is geweest. Tijdens het kijken naar meesterwerkjes als De Maagdenbron en What's Eating Gilbert Grape zie je wel dat het camerawerk schitterend is, maar ik heb nooit geweten dat deze man daar allemaal achter zat (hier dus ook letterlijk ).

Maar goed, een erg boeiende en interessante documantaire.

Dat Polanski goeie films kon maken, dat wist ik wel (The Pianist), maar dat hij ook nog eens goed kon acteren dat wist ik dus niet. Ook in deze film is hij aardig op dreef als een paranoia flathuurder, die zichzelf helemaal gek maakt. Maar ik heb (helaas) geen scènes ontdekt die echt spannend of 'claustrofobisch' waren. Voorlopig een dikke voldoende.

Mwah.

Rauw sfeertje, een camera die de mensen veelal op de huid zit en groots drama in het verhaal. Maar helaas weet London to Brighton nergens écht te raken.

De versneden verhaalstructuur werkt eigenlijk niet, de meeste karakters zijn te plat en karikaturaal en het plotje is behoorlijk banaal.

2,5*

Zag enkele prachtige scènes, maar het blijkt na afloop toch een herhalingsoefening te zijn van Amelie. Op grappige wijze mensen introduceren en hun achtergrond vertellen (hier was het soms zo erg dat er geen touw meer aan vast te knopen was, uiteindelijk is het wel duidelijk, maar tijdens het kijken kwam het vrij chaotisch over), veel bizarre types (niet zozeer Amelie, ook Delicatessen en The City of the Lost Children hadden dit) en ook hier weer is het erg gestileerd. Geen slechte film, maar wel Jeunet's minste.

Deze film draaide gisteren (zondag) op het IFFR en als voorproefje op Zatoichi hebben we deze gekeken.

Bij vlagen was deze film best redelijk (enkele leuke dialogen; daarentegen ook weer een stel stukjes die van mij korter hadden gemogen), maar ik stoorde me vooral aan de gruwelijk slechte gevechtsscènes. Mensen staan op elkaar te wachten om aan te vallen en als ze dan aanvallen en bijvoorbeeld neer gestoken worden, moet dit op een overdreven theatrale manier verwerkt worden. Dat had van mij wel anders gemogen dus...

2*

Inderdaad leuk dat de broers in de film ook in werkelijkheid broers zijn.

Maar de film op zich vond ik een opeenstapeling van saaie dialogen die niet veel toevoegden aan het matige verhaal en de vele bankovervallen die de broers pleegden (met wel mooie actiescènes). 2*

Slaapverwekkende, lelijke rotzooi...

Ontzettend slecht verhaal, maar het schrikeffect zat er bij mij aardig in. Ik schrok me een paar keer te pletter. 1,5*

Dat ik hier nog niet op gestemd had zeg! Niet dat ie nou ze heel bijzonder was, maar het is toch één van de voorlopers op vele

oorlogsfilms over de tweede Wereld Oorlog. 3*

Onsamenhangende film, waar veel meer dingen niet, dan wel werken.

Tja, wat kan je nog meer aan 38 pagina's tekst toevoegen. Van te voren wist ik niet precies wat ik me ervan voor moest stellen (vooral qua grootheid en indrukwekkendheid), maar toen ik hoorde dat hij beter was dan beide delen bij elkaar had ik zo wel mijn vermoedens. Wellicht had ik dit beter niet moeten horen, want met name redelijk wat scènes in het eerste uur deden mij te traag aan om mijn volledige concentratie op de film te behouden. Maar dit wordt dan voor bijna 100% goed gemaakt als de grootste, treurigste, prachtigste en meest indrukwekkende "battle" aller tijden te zien is, want mensen kinderen wat zat ik "als een klein kind naar Sesamstraat kijkend" te genieten zeg! En ook bij de schitterende scène bij Mordor kreeg ik letterlijk kippenvel. De rillingen schoten door mijn lijf... Maar wellicht de twee mooiste scènes vond ik nog wel de buiging van Koning Aragorn en het volk tegenover de vier hobbits en vooral bij het afscheid van Bilbo en Frodo kon ik het niet laten een traantje weg te pinken. Ondanks al deze indrukwekkendheid vond ik het wel erg jammer dat we werkelijk helemaal niets van Sarumangezien hebben... Ondanks dat geef ik de afsluiter van imho de beste trilogie ooit van de meest gedurfde regisseur op dit moment 4,5*, wat hij met name te danken heeft aan de laatste twee uur....

.......

Dit spookte er door mijn hoofd toen deze prachtfilm afgelopen was in de bioscoop. Totale verbijstering!! Vond dit tweede deel nog een tikkeltje beter dan het eerste deel (en die was al zo goed!). Kwam denk ik voornamelijk, omdat je hier al gelijk in "het verhaal" zat en geen introductie nodig had. Ten eerste hebben we het mooie wezentje Gollem. Ik vondt Gollem echt heel mooi gemaakt In het gevecht met Frodo en Sam zag hij er misschien net niet echt genoeg uit en toen de twee hobbits op Treebeard zagen zag het er ook niet zo mooi uit, maar dat donderde mij niet zo veel en ook erg mooi aa gollem vond ik zijn gespleten persoonlijkheid en ook ik zat bij mensen in de zaal die zulke stukjes grappig vonden. Kon er niet om lachen. Ik vondt het gewoon erg mooi. Dan hebben we ook nog de geweldig grote veldslag op het eind. SCHITTEREND!!. Ook gedurende de hele film heb ik genoten van de , net als in deel in, goeie acteerprestaties, de prachtige lasndschappen en de hartverscheurende muziek. Dus dikke vijf sterren voor deze film en met stip binnen in mijn top 10!!!

Redelijke film van Niccol, die opnieuw 'iets' aan de kaak stelt op net een iets andere manier dan de meeste films. Jammer genoeg weet Lord of War niet altijd te overtuigen. Niet altijd even boeiend, begint leuk, maar met name naar het einde toe nogal voorspelbaar. Maar ach, Niccol heeft tot nu toe films gemaakt de met verve boven de standaard Hollywood muk uitsteken en Lord of War is geen uitzondering.

3*

Niet onaardig, deze film over een stel (eigenlijk hét stel) skatepioniers die het skaten een geheel andere look gaf (het skaten voor deze gasten stelde ook vrij weinig voor). Het verhaaltje stelt niet veel voor. De leuke skate scènes maken dit grotendeels goed.

Ook leuk zijn de cameo's in de film. Vooral Tony Hawk als astronaut die zegt dat skaten toch nog best wel moeilijk is was erg lollig...

Wat een pech heeft die Gilliam zeg. Te treurig voor woorden, want dit had volgens mij een héle goeie film kunnen worden (hopelijk probeert Gilliam het nog eens en hopelijk lukt het hem dan wel een keer). 3,5*

Sterke film, die me deed denken aan Linklater's Before Sunrise. Bij vlagen geweldig, uitstekende chemie tussen Murray en Johansson en heerlijke dromerige muziek.

Na herziening toch ook wel een sterke Wilder. Een redelijk zware film voor Wilder's doen, maar het enigszins hoopvolle einde werkte nu beter voor mij.

3,5*

Goeie film, die eindelijk weer eens een keer iets meer heeft te vertellen dan meeste andere in dit genre. Heb de durf om je dromen te volgen, of ze uitkomen is bijzaak, als je het maar geprobeerd hebt...

Ook de mindere Wilders zoals deze zijn nog prima te kijken. Bij vlagen erg geestig, Hepburn is fijn als altijd, maar vooral de ontbrekende chemie tussen Cooper en Hepburn doet de film de das om. Jammer van het einde ook.

Redelijke film. Travolta en Johansson waren erg goed. Jammer dat je het einde al van verre aan ziet komen...