Opinions

Weinig memorabel filmpje, met elementen van The Blair Witch Project en de tv-serie Lost. Niet slecht gedaan, het creepy sfeertje is goed getroffen en de locatie is erg fraai, maar de hoofdpersonen zijn niet bepaald boeiend en het script is aan de clichematige kant. Naarmate de film vordert (en er een verklaring voor de mysterieuze gebeurtenissen wordt gegeven) wordt alles eigenlijk steeds minder boeiend.

Onwaarschijnlijke maar goedgemaakte en spannende aktiethriller, waarin Liam Neeson voor de nodige meerwaarde zorgt. Zoals zo vaak bij dit soort films is de opbouw intrigerend maar zakt de boel tijdens de finale behoorlijk in. Gelukkig blijft de vaart er goed inzitten en zijn er een aantal opwindende aktiescenes. De altijd betrouwbare Neeson houdt het geheel keurig op de rails. Mooie bijrol overigens van Bruno Ganz.

Sympathieke, sporadisch vertederende documentaire die het verhaal vertelt van de keniaanse atleet Geoffrey Kipsang Kamworor, de wereldkampioen op de halve marathon, en de weg die hij aflegt naar zijn debuut op de marathon van Berlijn in 2012. Vooral de beelden vanuit het met weinig middelen gerealiseerde trainingskamp zijn fascinerend. Leuk ook om de nederlanders te zien die op de achtergrond de kenianen ondersteunen en financieren.

Het Londense hipster-milieu waarin de film zich afspeelt wordt niet bijster interessant in beeld gebracht, maar de verhaallijntjes zijn best leuk en hoofdrolspeelster Déborah François is bijzonder charmant. Leuke bijrol ook van Michiel Huisman. Dan nemen we de weinig bijzondere vormgeving en de matige soundtrack maar op de koop toe.

Boeiende, zij het nogal eenzijdige kijk op een ultra-orthodoxe joodse gemeenschap in de wijk Williamsburg in Brooklyn, New York. De daar uitgehuwelijkte Esther Shapiro (Shira Haas) vlucht op gegeven moment naar Berlijn om daar te proberen een nieuw leven op te bouwen. Bepaalde verhaal-elementen zijn een beetje te makkelijk en te kort door de bocht, maar de effectief gebruikte flashbacks en de uitstekende en vooral overtuigende rol van Haas maken veel goed.

Verontrustende docu, met weer eens een schurkenrol voor de republikeinse partij. Goed gedaan en niet prekerig, al komen er wel wat weinig woordvoerders van de republikeinen aan het woord. Maar ja, als je ziet hoe belachelijk die republikeinen reageren hebben zij dit volledig aan zichzelf te danken. Het wordt duidelijk tijd voor een ander kiessysteem in de VS, dat is duidelijk.

Middelmatig thrillertje met een nogal vergezocht maar uiteindelijk best intrigerend plot. Claire Foy doet het daarnaast uitstekend in de hoofdrol. Wat de film een beetje in de weg staat is het vrij lelijke camerawerk (de film is volledig gefilmd met een reeks iphones) en de mallotige sfeer van een aantal scenes, waardoor de film eerder ironisch dan spannend te noemen is. Neem bijvoorbeeld de maffe cameo van Matt Damon. Best grappig, maar wat voegt dit toe? En zo zijn er wel meer vreemde zaken.

Geweldige duitse miniserie over de lotgevallen van vijf vrienden tijdens de tweede wereldoorlog. Kan zich makkelijk meten met het beste dat op dit gebied is gemaakt; plotlijnen, akteerwerk, cameravoering en muziek- alles is tot in de puntjes verzorgd. Eén en ander komt op emotioneel niveau daarnaast ook nog eens behoorlijk heftig binnen. Kortom, indrukwekkend.

Eersteklas thriller, bij vlagen erg spannend en stijlvol geregisseerd door Scott. Washington en Pine zijn prima als de twee tegenpolen die gedwongen worden om samen te werken. Het script zit enigzins voorspelbaar in elkaar, maar het visuele spektakel en de sympathieke personages zorgen toch voor prima entertainment. Regisseur Scott hanteert hier gelukkig een iets minder hectische montage dan in bepaalde voorgaande films; het camerawerk is wel weer even fraai als altijd.

Intense, spannende thriller die met weinig middelen een overtuigend dreigende sfeer weet neer te zetten. De cast is degelijk maar de personages blijven helaas wat onderontwikkeld. Hierdoor raakte ik niet echt betrokken bij de gebeurtenissen. De grimmige martelscenes liggen ook wat zwaar op de maag, maar dat is uiteraard nu net de bedoeling van de film. De film roept interessante vragen op die het script helaas niet allemaal kan beantwoorden. Ook zit de plot niet echt verrassend in elkaar. Je zit te wachten op iets dat niet komt. De moeite waard, dat zeker, maar hier had zeker meer ingezeten.

Ik ken de game waar dit op gebaseerd is niet, maar concept en uitwerking van deze verfilming zijn wat mij betreft bovengemiddeld goed. Het nare mysterieuze sfeertje zit er goed in en de film kent veel enge en lugubere momenten. Liefhebbers van botte en vooral bloederige toestanden komen ook uitgebreid aan hun trekken. Het script valt wellicht iets teveel in herhaling en de montage is een beetje aan de rommelige kant, maar al met al vond ik het wel een lekker horrorwerkje.

Vreemde, rommelige thriller die amper weet te boeien, ondanks een toch wel intrigerend uitgangspunt. Leuk om Dustin Hoffman weer eens te zien in een film, ook al is het dan een italiaanse, maar het script doet hem geen recht en zwalkt alle kanten uit. Hier en daar had ik zelfs het idee naar een science fiction-film te kijken, wat volgens mij absoluut niet de bedoeling is. De rare, onlogische personages doen rare, onlogische dingen en tegen de tijd dat het toch best verrassende einde zich aandient maakt het allemaal geen indruk meer. Blijkbaar gebaseerd op een boek, door regisseur Donato Carrisi zelf geschreven. Ik ken het niet, maar het is vast beter dan de film.

Net herzien, ik was benieuwd of ik de film nu beter zou vinden dan de eerste keer dat ik 'm zag. Ik blijf bij mijn originele waardering- dit blijft één van de mindere Pixar-films. Vreemd, want bepaalde elementen zijn werkelijk fantastisch, waaronder de prachtig gedetailleerde animatie en het sublieme kleurgebruik. De openingsmontage, ondersteund door steeds verder wegstervende muziek, is zeer ontroerend en behoort met gemak tot het beste dat Pixar ooit gedaan heeft. Ongeveer halverwege begint de film echter in te zakken. Het verhaal kent dan te weinig ontwikkeling en er zijn te weinig inventieve visuele vondsten om tot het einde te blijven boeien. Maar ja, een mindere Pixar is nog steeds beter dan 99% van de huidige animatiefilms.

Intrigerende SF-thriller, leuk opgebouwd maar uiteindelijk wel wat aan de voorspelbare en weinig originele kant. Visueel steekt de film echter wel behoorlijk origineel in elkaar, met een paar aktiescenes die echt te gek in beeld zijn gebracht. Jammer dat de film dat niveau vervolgens niet weet vast te houden, want het zijn deze scenes die de film onderscheiden van de meeste genregenoten. Uiteindelijk is Upgrade niet veel meer dan een hi-tech wraakfilm, maar dan wel eentje die er heel cool uitziet.

Leuk bedacht liefdesverhaal, dat vooral de moeite waard is door de originele en bijzonder fraaie vormgeving. Het idee van twee werelden die vlak boven elkaar hangen, ieder met hun eigen zwaartekracht, biedt visueel de nodige mogelijkheden om flink uit te pakken, en qua special effects en production design valt de film zeker niet tegen. De personages en de plot zijn helaas wat minder interessant, en om nou te zeggen dat de chemie tussen Jim Sturgess en Kirsten Dunst van het scherm spat... nee.

Vermakelijke, vlot in elkaar gezette documentaire over Creation Records, één van de meest succesvolle en kleurrijke onafhankelijke britse platenlabels ooit. Gezien mijn beperkte kennis van britpop zeggen veel van de bands die aan bod komen me weinig tot niets, maar dit neemt niet weg dat de verhalen die worden verteld zeer onderhoudend en vaak hilarisch zijn. Veel interessant archiefmateriaal ook.

Tja, probeer hier maar eens brood van te bakken. Dan was Shane Carruth's debuut, het ultra-low-budget Primer, toch interessanter. Technisch zit alles fraai in elkaar, met inventieve montage, mooi camerawerk en een sfeervolle score, maar qua plot waaiert dit alle kanten uit. Cronenberg en Lynch zijn duidelijk inspiratiebronnen, maar het moet gezegd worden dat Carruth (die ook één van de hoofdrollen speelt) wel iets origineels neerzet. Al gaat het volledig langs me heen.

Tragikomische bulgaarse film over lerares Nadezhda (Margita Gosheva), een eerlijke, hardwerkende vrouw die geplaagd wordt door financiële problemen. Langzaam maar zeker begint haar leven nachtmerrie-achtige vormen aan te nemen. De film is gelukkig niet al te zwaar op de hand en voegt op cruciale momenten wat zwarte humor toe, waardoor de neerwaartse spiraal waarin de hoofdpersoon verstrikt zit net draaglijk blijft. Goed gespeeld en sober maar effectief in beeld gebracht.

De altijd moeilijke tweede film. Regisseur Jordan Peele stapt nietsvermoedend in de bekende valkuilen en komt op de proppen met een film die vooral vaag en langdradig is. De opbouw van het eerste half uur heeft wel enige potentie en het mysterieuze sfeertje is aanvankelijk goed getroffen, maar daarna gaat het snel fout. Peele heeft ideeën genoeg, maar hij weet hier niet goed wat hij ermee aan moet.

Fascinerende en bij vlagen behoorlijk verontrustende noorse thriller over een groepje kinderen die plotseling telekinetische krachten ontwikkelen. Verwacht geen superhelden-film; dit is een sobere, intense aangelegenheid, tegen de achtergrond van een zomers maar deprimerend appartementencomplex. De plot ontwikkelt zich daarnaast op onverwachte wijze. Uitstekend gefilmd en gespeeld door de jonge cast, maar berg je voor de meest nare scene van het jaar. Iets met een kat.

Wisselvallig drama dat heen en weer springt tussen heden en verleden, waarbij het verleden heel wat interessanter blijkt te zijn, ondanks de aanwezigheid van Stellan Skarsgård in het heden. Duidelijk gebaseerd op een boek, getuige de vele plotlijnen, die er helaas overwegend nogal bekaaid afkomen. Er zijn een aantal mooie momenten en visueel is de film indrukwekkend genoeg, maar een emotionele connectie met de personages ontbreekt. Dit had waarschijnlijk beter gewerkt als een serie.

Een gewaagd filmisch experiment dit; de aanval van 22 juli 2011 op het eiland Utøya duurde 72 minuten en wordt hier in één lange take van 72 minuten nagespeeld. De aanpak werkt aanvankelijk matig maar wint gaandeweg aan kracht, met een reeks zeer intense en emotioneel uitputtende scenes, knap gespeeld door de onbekende jeugdige cast en inventief in beeld gebracht door een nooit stilstaande camera. Uiteindelijk maakt de film dan ook wel de nodige indruk, inhoudelijk maar zeker ook op technisch gebied.