Opinions

Ik had mij er toch wel wat meer van voorgesteld.

De trailer beloofde wat meer lompe actie. Terwijl er in de film veel geconverseerd werd. En daar zat ik dan met Deense subtitels. Maar toch goed kunnen volgen. De dialogen waren immers niet van diepzinnig niveau, toch had er wel wat gekort in kunnen worden. Niet de scènes waarin vader en dochter samen aantraden, die waren eigenlijk mooi rustig en op zijn zachtst gezegd het toonbeeld van een vreemde vader - dochter relatie.

De animatiestukken die voortvloeiden uit live action zagen er wel gaaf uit. Het maakte het geheel wat diverser en ook zeker origineel. Vooral het switchen tussen live action en animatie vlak voor het auto ongeluk werd goed in beeld gebracht.

Daarnaast haalt de film veel sfeer uit de locaties waar alles zich afspeelt. Viel mij op dat elke locatie een beetje zijn eigen kleur had. Thuis was alles wat gelig, de omgeving van het bankje in het park kleurde roze en de discotheek was vooral blauw.

Niet zozeer even mooi allemaal, maar wel creatief vormgegeven. Daarbij waren de actie momenten aardig om te volgen, alleen werd het eigenlijk op maar 1 moment echt morbide. Mia die een slachtoffer te grazen nam . Met de muziek kon ik niet zoveel, wellicht had een wat dromerige song van Edith Piaf niet weerstaan i.p.v. No Regrets. De rest was wel wat beter dan dit nummer, dat wat impact miste. 3,5*

Mensen die dit wel wat vonden moeten ook zeker eens de kortfilm: Araki - The Killing of a Japanese Photographer van Morgenthaler zien. Duurt maar ongeveer 7 minuten, maar bevat veel van dezelfde elementen die in deze film terugkeerden: een onschuldige vrouw die de bekende rokjesscène van Marilyn Monroe imiteert wordt beschermd door iemand die op een nog veel bloederige manier iedereen te grazen neemt. Ook hier een vermenging van live action en animatie.

Grote teleurstelling,

Zag eens in een trailer van Pi, dat The Trial en Eraserhead een nieuwe wereld openden. Verwachtte daarom toch wel wat meer zwart - wit contrasten danwel vervreemdende locaties. Echter het was vooral in het begin een wat duffe boel waarin Joseph K. veel te lang in zijn appartement vertoefde en nutteloze conversaties voerde met vele personen die hem een arrestatiebevel voorhielden. Slechts sporadisch werd gebruik gemaakt van de mogelijkheden om via de deuren ( na de conversatie met buurvrouw Jeanne Moreau ) in een nieuw raamwerk vol chaos uit te komen. Ik vond Anthony Perkins ook veel te statisch overkomen en de soundtrack strookte niet met het vervreemdend bedoelde sfeertje wat ook niet uit de verf kwam.

Toch bevat The Trial enkele gedenkwaardige momenten, die zeker vooruitstrevend zijn voor zijn tijd. Hierbij doel ik op het shot waarin een persoon in de gevangenis van onderaf wordt bekeken en je boven zijn hoofd oneindig veel ramen ziet uittorenen tot in den hemel. Verder natuurlijk die prachtige scene waarin Joseph K. op de hielen wordt gezeten door vele kinderen en tussen 2 wanden doorrent waar zonnestralen door de gaten heenprikken die voor machtige, chaotische zwart - wit contrasten zorgen. Waarom niet meer van zulke scenes?! Had constant een hoofdpersoon die op de vlucht was uitgebeeld of had hem dan tenminste in een abstracte(re) wereld laten vertoeven. Ik vond dat hele gebeuren op die verdieping bij Romy Schneider nu ontzettend overbodig. Het leek wel een thee - uurtje i.p.v. vervreemdende cinema. Foei! 2,5*

Na `L Avventura en La Notte onderbreek ik Antonioni `s trilogie over moeizame communicatie eventjes voor deze wat ' latere film van hem '.

3 shots springen er echt uit op mijn kwaliteitsmeter. Dat shot waarin Nicholson zich in de lucht begeeft en naar achteren leunt tegen een wand van blauwe zee, een shot wat na 3 seconden alweer onderbroken wordt. Kortom over een gebrek aan ritme gesproken.....

Als Antonioni dan eindelijk zijn juiste ritme te pakken heeft zit de film er alweer op. Dat langdurende, prachtige maar tevens onmogelijk geachte eindshot is van pure schoonheid. Net zo als dat moment waarin Maria Schneider in die auto gaat staan en zich in rap tempo door een bladerdek begeeft, alleen werd ook dit shot te vroeg afgebroken.

Met het verhaal kon ik eigenlijk weinig. Niet dat het verveelde, maar de bijbehorende dorre landschapsfotografie in het begin en de verkeerde ' focus ' of een scene nou kort of lang moest duren braken de film wat op. Er viel gewoon te weinig te zien. Moeilijke vent die Antonioni, in vergelijking met `L Avventura veel toegankelijker maar eigenlijk weer veel te standaard allemaal voor wat ik in La Notte van hem gezien heb.

Zijn films willen mij niet echt aangrijpen. Alhoewel het niet zozeer saai was, had ik na afloop een wat futloos gevoel. Toch wil ik zijn trilogie nog wel afronden. 3*

Na Suspiria heeft het veel te lang geduurd voordat ik mij verder ging verdiepen in Argento `s oeuvre. De vreselijke poster hierboven van Profondo Rosso hielp ook niet mee om prioriteit te verlenen aan deze film. Gelukkig blijkt Profondo Rosso een fijne film te zijn. De manier waarop Argento terloops inzoomt op voorwerpen en muziek 'die als stijlelement wordt ingezet om een moord aan te kondigen' gebruikt, deden mij soms de rillingen over mijn rug laten lopen.

In goed 2 uur wordt er betrekkelijk weinig gemoord, maar de film is mede dankzij sfeervolle locaties spannend genoeg om dat op te vangen. De moorden zelf, zijn gaaf bedacht, maar hadden vaak wat beter uitgevoerd kunnen worden. Het acteerwerk is niet al te best, de scene met de helderziende vrouw voorop. Desondanks kon ik er niet zo mee zitten. Inferno, Phenomena & Opera komen als het aan mij ligt vroeg of laat nog zeker een keer aan de beurt. 4*

Zeer eens met Zandkuiken!

Het eerste uur was erg vermakelijk, lekker pretentieloos feestvieren! En die close ups van die hond waren erg grappig! Helaas wel weinig opzienbarende muziek ( Eminem, serieus? Steve Aoki & LCD Soundsystem waren daarentegen wel tof ). Tegen het einde wordt het allemaal veel minder leuk, ik had veel meer verwacht van de climax. Een dikke fail voor die dwerg en die drugsdealer die de boel in de hens zette. Ik moest zelfs even denken aan de Flodder films. Zo ver zakte de film ineens weg. 3,5*

Paris - Tennessee

Ik heb werkelijk waar geen idee waarom de regisseur het nodig vond om via een countrynummer de plaats Memphis te vermelden of waarom een of andere hiphopper over New York rapte. De muziekkeuze is dus niet best. Gelukkig verpest de irritante muziek de sfeer in de film niet dankzij een intrigerend en spannend verhaal met goede acteerprestaties en redelijke visuals. Met name toen de hoofdrolspeler er achter kwam dat degene die hij vermoord had eenzelfde soort loopjongen als hem was, was zeker een moment waarbij ik het even Spaans benauwd kreeg.

Boeiend genoeg, de volle speelduur! 4*

Stijlvol!

Het camerawerk is een lust voor het oog. En dat To zich in deze actiefilm vooral beperkt tot suggestieve actie, zonder veel wilde achtervolgingen en schietpartijen vind ik geen enkel probleem. De muziek is fijn, net zoals enkele typische, bizarre To elementen in deze film, bv. dat jochie dat diep in de avond wat met een fietsje over straat rondrijdt.

Helaas heeft de film wel één flinke tekortkoming. Een specifieke tekortkoming waar ik wel vaker tegenaan hik bij To. Hij brengt zijn personages/verhaal veel te warrig in beeld. Ik kan nauwelijks personages van elkaar onderscheiden en dan gaan ze als klap op de vuurpijl ook nog de hele tijd over elkaars bijnamen praten. Ik zag de bomen af en toe niet meer door het bos. Een 3,5*

Pijnlijk!

Al helemaal omdat Michael Mann door sommige lieden nog wel eens aangezien wordt als een mooifilmer pur sang. Toegegeven de jaren `30 sfeer was mooi nagebootst ( de auto `s, de stoomlocomotief ) en af en toe zit er wel een mooi verdwaald shot in de film. Maar daar houdt alles dan ook mee op. Grootste bezwaarpunt is dat de rivaliteit tussen zwaargewichten Depp en Bale, onvoldoende uit de verf komt. Slechts de belegering van het huisje in de bossen was dankzij veel wapengekletter nog wel de moeite waard. Rest verder een saai, lang en oubollig lelijk gefilmd misdaadverhaal met een romance die veel tijd inneemt maar nooit tot bloei komt. Het personage van Johnny Depp was ook een vervelend karakter waarvan ik hoopte dat hij zo snel mogelijk uit de weg geruimd werd. En het script.....Dat is pas echt triest met o.a. veel ontsnappingen, domme keuzes en onoplettendheden. Bah! 2*

Heb dit altijd een flink overgewaardeerde film gevonden. Maar omdat iedereen in mijn omgeving deze film zo goed vindt, heb ik mij maar eens tot een herziening aangezet. Was immers ook al zo `n 4 jaar geleden dat ik hem gezien had. Ik vond het allemaal slaapverwekkend destijds. Maar zulke argumenten halen het gewoon niet meer tegenwoordig.

Grappige introductie. Des te meer omdat ik het stukje van Everybody get on the floor, this is a robbery.....al kende als een beginpassage in een nummer van The Fun Lovin Criminals. Vooral Amanda Plummer transformeert ineens in een heerlijke hysterische bitch.

Verder muzikaal gezien herkenbaar en over het algemeen best te pruimen, maar soms echt te vreselijk voor woorden. Met name dat nummer van ik meen Simly Red tijdens de 1ste scène van Bruce Willis is zo fout!

Leuk en speels element hoe de verhalen in elkaar verstrengeld raken. Een euvel is wel dat sommige verhalen stukken boeiender zijn dan anderen. Met name dat stuk bij Zed was zo clichè, zo slecht. Misschien omdat ik zulke scènes vaker gezien heb, maar dan wel stukken energieker en beter dan dit amateuristische voorval.

Op visueel vlak nogal verouderd. En behoudens enkele leuke trucjes, zoals Thurman die het woord saai niet uitspreekt maar in beeld tekent en het inzoomen op haar voeten gevolgd door de uitspraak let `s go, niet echt bijzonder. De actie momenten worden nauwelijks ondersteund door enige visuele bijval.

De dialogen in de film zijn vaak grappig. Vooral ook als je bekijkt in wat voor een context ze gebruikt worden. Zo vlak voor een klus jezelf nog even druk maken om de Nederlanders die mayonaise op hun friet doen i.p.v. bang te zijn of jezelf voor te bereiden op een klus. Door dit soort droge humor creëert Tarantino wel wat coolheid. Veel meer in ieder geval dan door het vele gescheld onderling. Met name Samuel L. Jackson en ook Uma Thurman hebben bepaalde karakteristieke eigenschappen en principes die ze ver boven de rest van de cast doet uitstijgen. Vooral gelachen toen Jackson een hamburger veroberde.

Toch wel aardig. Maar nog steeds overgewaardeerd deze film. Een makkelijke instapper die zijn glans verliest naarmate andere actiefilms opdoemen. Tijdgenoot Natural Born Killers is bv. visueel veel onderhoudender, experimenteler en haalt veel sfeer uit omgevingsbeelden, terwijl hier alleen de personages lopen te pronken. Soms nogal saai vormgegeven zoals bij Zed. Daarnaast is die scène dat Travolta wat heroïne neemt, niet omgezet in een grootschalige trip. Daar waar Natural Born Killers op zulke momenten echt wazig wordt, mede vormgegeven door strak camerawerk.

Tarantino had blijkbaar de intentie om een grote doelgroep aan te spreken en om zo weinig mogelijk mensen af te schrikken. Iets waarin hij slaagt maar ook niet meer dan dat. Het ontbreekt de film zeker aan lef en gedurfdheid. Alhoewel de lange scènes met daarin vele dialogen wel wat apart zijn voor zo `n film. De film heeft zeker een bepaalde stijl, die mij destijds niet beviel. Het oogt zeker intens als 2 personages zo `n half uur op stap gaan. Aantal leuke scènes gezien en zeker genoten van deze film. Maar absoluut geen meesterwerk! Wel een flinke opwaardering. 4*

Als Adam Sandler lightfan moest ik zijn hoogstgewaardeerde werkje toch maar eens gaan kijken.

Want wat zag de dvd hoes er aantrekkelijk uit. Dat geldt niet alleen voor de dvd hoes maar ook zeker voor de prachtig geschoten beelden. Wat een prachtig kleurengebruik zeg. Heel anders inderdaad dan Magnolia, deze film straalde licht, humor, bizarriteit en vitamine c uit.

Adam Sandler zit helemaal in zijn rol en ondersteund door de prachtige muziek kan ik niet anders concluderen dat ik deze film nog een keertje ga bekijken en snel! Het verhaal wordt niet voorgekauwd! Is ook wel een keertje lekker hoor. Ik heb er dan ook niet altijd even veel van mee gekregen maar was toch onder de indruk. Philip Seymour Hoffman zal alleen wel nooit een favoriet van mij worden. Een ruime 4*

Lijkt wel of ik onder een steen heb geleefd, want er was onlangs een referentie in de nieuwsmedia voor nodig om mij The Purge te laten ontdekken. Erg gedurfd en origineel concept; een hoop moraalridders gegarandeerd. Fijne film, alhoewel hij het potentieel van het briljante concept dus niet helemaal benut door zich vooral tot een locatie te beperken. De kinderen van het stel waren trouwens onuitstaanbaar, verder aardig vermaak.

Behoorlijk beklemmend, zo`n simpel sfeershot van zo`n gemaskerd meisje met staartjes die vrolijk met haar wapens door een hal huppelt. Echt wow! 3,5*

Cool vervolg!

Concept blijft goud, maar het waren vooral de imponerende villains die deze film naar een hoger niveau tillen. Die trucks waren afschrikwekkend; evenals die motorbende. Veel meer chaos op straat dan in het eerste deel en dat doet de film goed! 4*

Tof!

Het niveau van deze reeks is fijn constant met als uitblinker het tweede deel. Echter ook hier weer een mooie strijd tussen de elite en het gepeupel, waarbij je echt haat voor die rijkerds krijgt. De film speelt zich veel af op straat en blijft continu interessant. Hoogtepunten zijn de opgepimpte ''Party in the USA'' scene, keiharde kritiek op VS wapenbeleid en dat laatste gedeelte in de kerk. Huiveringwekkend! Van mij mag er nog een vervolg of 2 komen. 3,5*