Opinions

Redelijke horrorfilm. The Babadook heeft trekjes van een kinderfilm. Het lijkt op het klassieke verschijnsel: een kind dat bang is voor het monster in de kast. De film speelt duidelijk in op de angsten van kinderen. Waarschijnlijk hebben we als kijker ook dat soort herinneringen uit onze jeugd. Jammer genoeg lukt het regisseur Jennifer Kent niet om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. De film kent simpelweg te weinig schrikeffecten om te intimideren en de "Babadook" verliest vrij snel zijn kracht na zijn intrede.

The Babadook heeft een prima sfeertje en weet dat de hele film vast te houden. Het huis waar Amelia met haar zoontje Samuel woont is een ideale locatie voor een horror. Het huis heeft een versleten indruk en de kleur grijs is duidelijk aanwezig in het interieur. Degelijk camerawerk zorgt er voor dat de meeste shots goed te pruimen zijn. Het "monster" is vrij origineel en is goed vormgegeven door de mensen achter de schermen.

Essie Davis speelt een prima rol, jammer dat ze bol staat van de clichés. Het personage Amelia vind ik geen prettige vrouw om zowel te zien als horen. Uiteraard is het geen schoonheidswedstrijd maar ik had liever een actrice gezien die er wat minder gestoord uitziet. Noah Wiseman speelt zijn rol met verve.... maar wat een irritant ventje zeg! Na zijn eerste tirade begon ik me al mateloos aan hem te irriteren. Heel lastig om sympathie met Samuel te krijgen ondanks zijn getroebleerde jeugd. Het was niet nodig geweest om hem zo irritant te laten zijn.

Na alle afwegingen kan ik concluderen dat The Babadook in zijn opzet aardig geslaagd is. Prima prestatie van Jennifer Kent die The Babadook tot haar eerste speelfilm kan rekenen. De film had wat korter gemogen, ik denk dat het beter tot zijn recht zou gekomen als de film 80 minuten zou zijn geweest. De eerste helft van de film is best wel saai en er gebeurt eigenlijk helemaal niets (behalve het gekerm van de jongeheer Wiseman).

3*

Bad Words is een aardige komedie geworden en weet voor een aantal komische situaties te zorgen. De film is geen hoogvlieger maar weet met een simpel concept effectief te zijn. Het concept hier is taal en dan voornamelijk spellen. Daaruit vloeien allerlei situaties voort, dingen die ons misschien ook wel bekend voor komen als we terugdenken aan de basisschool. Jammer genoeg is Bad Words alleen een beetje tam. Het blijft allemaal zoetsappig: een vriendschap tussen een man en een kind. Samen hebben ze lol en halen ze kattenkwaad uit. Ik had persoonlijk de relatie tussen Guy Trilby en de Indische jongen liever in de geest gezien van de film Bad Santa. Een klootzak van een vent die een lief jongetje uitkaffert en voor zijn karretje spant. Dat zou beter hebben gewerkt en voor leukere situaties hebben gezorgd. Bad Words is namelijk wel heel voorspelbaar door al die cliché momenten.

Jason Bateman is multifunctioneel: hij is zowel acteur als regisseur. Persoonlijk heb ik erg weinig met een nietszeggende man als Bateman. Een groot acteur zal hij nooit worden en zal waarschijnlijk de rest van zijn leven dit soort rollen spelen. Uiteraard is daar niets mis mee. Bateman speelt aardig in Bad Words en heeft mij een aantal keer aan het lachen kunnen brengen. Vooral leuk om hem creatief om te zien gaan met taal. Bateman is helaas niet zo gedurfd en origineel en weet nergens voor hilarische situaties te zorgen. Het heeft Roha Chand geen windeieren gelegd om in deze film te spelen. Hij weet zijn rol goed in te vullen door schattig te zijn en ongein uit te halen met Guy Trilby De komende jaren gaan we vast meer van hem zien (niet dat ik bepaald zit te wachten op het volgende kindsterretje).

Al met al is Bad Words een redelijke komedie geworden die op sommige momenten grappig is. Voor mij is het in ieder geval duidelijk geworden dat ik niet echt gecharmeerd ben van Jason Bateman en waarschijnlijk ben ik zijn naam over een week al vergeten. Bad Words wordt gekenmerkt door zowel leuke als saaie momenten en deze volgen elkaar op. Het is uiteindelijk allemaal wel een voldoende waard.

3*

The bag man is een standaard actie/thriller die niet zoveel weet te maken van alle potentie die de film bied. Een verhaal en cast om van te smullen maar er dan vrijwel niets mee doen. Jammer, want The bag man had zoveel meer kunnen zijn.

Robert De Niro en John Cusack zijn aardig op dreef. Vooral De Niro is op de automatische piloot als slechterik. Persoonlijk begin ik een beetje moe te worden van zijn eenzijdige rollen. Uiteraard hoeft De Niro niets meer te bewijzen, hij heeft gedaan waar een hoop acteurs van dromen. Neemt niet dat ik graag had gezien dat De Niro een persoonlijke invulling had gegeven aan de film, een stempel zou drukken. Helaas is hier alles behalve sprake van, ieder andere acteur had zijn rol over kunnen nemen, en dit zou financieel aantrekkelijk zijn geweest. Een wanhopige poging van de regisseur om cast aan kwaliteit te koppelen. The bag man is hier vrij hard in gefaald.

John Cusack kan naar mijn mening veel meer. In bijvoorbeeld Being John Malkovich en Room 1408 is hij simpelweg magistraal als je het mij vraagt. Hij zet in The bag man het meest overtuigende karakter neer.

The Bag man is zo uiteindelijk niet meer geworden dan een actie/thriller die je vrij snel vergeten zal zijn. Altijd heel erg spijtig om een film te zien die een goed verhaal en cast heeft en er dan toch vrij weinig mee weet te doen. Regisseur David Grovic mag zich nog wel even achter de oren krabben en voortaan een kans goed benutten.

3*

Normaal bij dit soort films kan ik mij goed vinden in het zeer kritische commentaar van anderen. Op een of andere manier begrijp ik de kritiek op deze film niet zo goed. Dit komt zeker door het feit dat ik zonder enige verwachtingen naar de film ben toegegaan (lokkertje blijft natuurlijk wel Liam Neeson, alhoewel zijn rol in Battleship te verwaarlozen is). En verrek, ik heb zeker nog flink wat kunnen lachen met deze film!

Een punt van deze film wat het al veel beter maakt dan de gemiddelde Amerikaanse film: het patriottisme was ver te bekennen en de Amerikaanse vlag en "America f**ck yeah" werden eens een keer niet door je strot geduwd. Leuk is dat deze film eigenlijk nauwelijks focust op de cast maar meer op echte veteranen die hun ledematen hebben gegeven voor het vaderland. Zo krijg je meteen meer respect voor die mensen. En natuurlijk moeten we de WOII veteranen niet vergeten die mij zeker hebben laten lachen in de bioscoop. De grappen zijn goed gedoseerd over de film en je bleef er lekker naar kijken. De veteraan Mick en de gebrilde nerd zorgen voor grappige situaties. En uiteraard altijd een genot om AC/DC door de boxen te horen knallen en af te sluiten met CCR- fortunate son. Top! De actie scenes zijn goed uitgedacht en het is al lang geleden dat ik een goede zeeslag heb gezien (if ever). Het is vooral een genot als de U.S.S. Missouri in actie komt!

Door deze punten bij elkaar op te tellen en uiterst verbaasd te zijn over wat de film te bieden heeft beloon ik zo'n film dan ook graag met 3,5 sterren!

Allereerst wil ik graag zeggen dat ik onder de indruk ben van het regie talent van Jodie Foster. Ik had niet verwacht dat zij hier aanleg voor zou hebben, het is dan ook leuk om te zien dat ze twee belangrijke rollen vertolkt in deze productie genaamd "The Beaver".

De acteurs zijn allen goed gecast, uiteraard springt Mel Gibson eruit met zijn rol. Zeker als je beseft dat Mel Gibson nooit eerder zo'n rol heeft gespeeld. Jodie Foster speelt haar rol goed als moeder die graag haar man terug wil (mentaal gezien). Anton Yelchin mag ook genoemd worden, hij zet een alledaagse tiener neer die duidelijk zijn problemen heeft en hier niet goed mee weet om te gaan.

Ik kan me moeilijk vinden in het feit dat deze film deels als komedie is aangegeven. Ik vond de situaties eigenlijk alles behalve grappig en zag meteen de triestheid van het gebruiken van een handpop om te communiceren. Zeer interessant deze kijk op de menselijke geest en het omgaan met extreme depressies. Naar mijn mening heeft deze film dan ook een nieuw vlak aangeboord als het gaat om behandelen van depressies/gedragsstoornissen.

De film sluit zeer goed af, een kort relaas over de man Walter Black. Het relaas zet je aan het denken als de credits beginnen te rollen, klein kippenvel momentje. Alles bij elkaar opgeteld vind ik "The Beaver" 4 sterren waard!

Prima film. Below is spannend, claustrofobisch, soms griezelig en mysterieus. De film heeft dus meer dan genoeg elementen om interessant te zijn. De sfeer is meteen gezet zo gauw de kijker de eerste beelden ziet van de onderzeeër en de bemanning. Een wereld ligt verborgen achter al dat metaal. Er is een duidelijk oog voor detail geweest. De aankleding van zowel de bemanning als de onderzeeër is prima in orde. Below krijgt het voor elkaar om niet eentonig te worden: best wel bijzonder voor een film die zich bijna alleen maar afspeelt in de nauwe ruimtes van het onderwater gevaarte.

Er wordt fijn geacteerd. Er is goed op elkaar ingespeeld en de dialogen zijn van een goed niveau. Niemand valt buiten de boot dus daar kan de kijker zich niet aan ergeren. Jammer genoeg zijn de CGI van de film vrij slecht te noemen. Hierdoor levert de film in aan en stukje kwaliteit. Het voelt alleen wat knullig aan en het verzwakt zeker het horror element van de film. Below is trouwens nauwelijks eng, en verdient eigenlijk niet het label horror, maar daarin kunnen smaken verschillen uiteraard.

Below is een film die niet verveeld ondanks de speelduur van 105 minuten. Op zich is 105 minuten niet zo veel, maar een film als Below moet zeker niet veel langer duren. Daar is de film simpelweg niet goed genoeg voor. De film heeft toch genoeg te bieden en weet de kijker een mysterieus verhaal voor te schotelen. De slechte CGI hebber er bij mij voor gezorgd dat ik de film net niet kan beoordelen met 3,5 sterren. Maar hoeveel films zijn er nou eigenlijk waarin een onderzeeër centraal staat? Niet veel naar mijn mening en deze mag ook zeker gezien worden.

3*

Beneath heeft mij aangenaam weten te verrassen. Een horror die met weinig veel voor elkaar krijgt. De film doet zeker niet onder voor een vergelijkbare film zoals The Descent. Beneath neemt een ander pad dan The Descent en dat zorgt ervoor dat het niet een goedkope "rip-off" is geworden van deze film. Ja, de vergelijkingen zullen nu eenmaal gemaakt worden met deze film. De lat is dankzij bovengenoemde film hoger gelegd, maar Beneath komt daar in de buurt van. Beneath combineert alle elementen van opsluiting, claustrofobie, wanhoop en dergelijke goed met elkaar. De kijker hoeft niet veel geduld te hebben voordat er rare dingen gebeuren. Beneath zorgt ervoor dat er een niet te lange intro is die alle vaart uit de film haalt. Al vrij snel hangt er een angstaanjagende sfeer in de mijn en dit weet de film tot het einde vast te houden.

De onbekende cast (ik ken werkelijk waar geen enkele acteur) doet het goed. Er zit niemand bij die roet in het eten gooit door de interactie tussen personages te verpesten, dat gebeurt helaas regelmatig in horrorfilms. Jeff Fahey speelt fijn. Deze man weet met klasse een oude mijnwerker te spelen: een ruige baard en een gevorderde vorm van longkanker. Fahey draagt de film op zijn schouders, zijn personage straalt autoriteit uit. Joey Kern doet het ook niet slecht, jammer genoeg vervalt zijn personage al gauw in een stereotype en weet hij daar niet meer vanaf te komen. Al met al hebben de dame en heren goed werk geleverd.

Beneath is een onbekende horror die ik met puur toeval ben tegengekomen, en ik blij dat deze film op mijn pad is gekomen. Verwacht geen tenenkrommende scenes want die krijg je niet. Het wordt nergens bijzonder eng maar dankzij de sfeer en het fijne camerawerk wordt er een bepaalde mate van kwalitatieve horror gecreëerd. Beneath weet wel bijna heel de film een spanning te creëren die goed voelbaar is. Ik wil trouwens ook nog even opmerken dat het camerawerk en de belichting uitstekend is. Vooral een compliment over de belichting: in een film waar het voornamelijk donker is wordt er vaak voor gekozen om het pikkedonker te houden. In dit geval is er precies genoeg licht om de claustrofobische sfeer vast te houden maar wordt er ook voor gezorgd dat je niet enkel naar een zwart scherm zit te kijken. Een aanrader voor horror fanaten.

3,5*

Bereavement is een redelijke horror film die je niet lang zal bijblijven. Het verhaal hebben we uiteraard al vele malen gezien, maar in zijn soort is het zeker niet de slechtste. Het is alleen erg jammer dat je totaal geen binding krijgt met de karakters, ze zijn simpelweg niet goed uitgewerkt en vragen er enkel om naar de slachtbank geleid te worden. Dit maakt dus van Bereavement een makkelijke wegkijker. De formule is duidelijk: doden, doden, doden. Het waarom wordt niet uitgelegd en dat maakt het ook allemaal wat minder geloofwaardig.

De omgeving is goed uitgekozen: hoop bossen en lege velden, nauwelijks een mens te bekennen. De verlate fabriek is dan ook een erg toepasselijke locatie om een groot deel van je film te laten afspelen. Gelukkig zit er ook nog een oogappeltje in de film: Alexandra Daddario. Een leuk vrouwtje is altijd een bonus voor een middelmatige horror als deze.

Wat kan er verder gezegd worden over Bereavement anders dan dat de film niet boven de middelmatigheid uitkomt? Niets eigenlijk.

2,5*

The Berlin file is het Zuid-Koreaanse antwoord op de Amerikaanse Bourne trilogie. Wederom stellen de Koreanen niet teleur en leveren een goede actiefilm af. Ze weten het anders te brengen dan veruit de meeste actiefilms uit Hollywood en dat maakt het zo fris. De sfeer is bij voorbaat voelbaar, alleen jammer dat het bruisende Berlijn niet zo leeft in de film. The Berlin file is wat ingewikkelder dan een "shoot em up" film en onderscheidt zich zo van een doorsnee actie "flick".

Fijne rollen van alle acteurs, er is een balans die belangrijk is bij dit soort films. Vaak zie je bij actiefilms dat er een acteur is die volledig is misplaatst en irritaties opwekt. De meeste acteurs komen me niet bekend voor. Jung-woo Ha speelt toch wel weer een hele gave rol, een Koreaan die ik graag zie knokken.

The Berlin file is een bovengemiddelde actiefilm. Voor iedereen die klaar is met standaard Hollywood actie doet er zeker goed aan door deze film te kijken. Er komt niet iets in voor wat we niet eerder gezien hebben, maar het steekt allemaal goed in elkaar. Het verhaal en de talen die in de film voorkomen houden het interessant en zorgen ervoor dat er vrijwel geen saaie scenes in zitten.

3,5*

The Big Short is een film die dankzij de geweldige cast en een aantal grappige scenes een genot is om te kijken. Regisseur Adam McKay weet ook zeker hoe hij een drama film moet regisseren en dat laat hij hier zien. McKay is vooral bekend om zijn komedies maar hij weet met the Big Short een drama met komische tintjes te maken.

Christian Bale speelt zoals altijd geweldig. De man weet zich weer helemaal in zijn rol te verliezen. Steve Carell zie ik het liefst in serieuze films. Zijn humoristische rollen vind ik over het algemeen minder. Het lijkt alsof zijn kwaliteiten toenemen door in dit soort films te spelen. Ondanks de kleinere rol doet Ryan Gosling het ook fantastisch en is hij een echte aanvulling op de cast.

De film overspoelt je met vaktermen. Dit kan een hoop mensen afschrikken. Gelukkig helpt de film je op een aantal momenten door expres in simpele taal uit te leggen wat een reactie is op een bepaalde actie. Ik kan niet zeggen dat ik heel veel heb meegekregen van de technische termen. In grote lijnen is het gelukkig wel duidelijk: de gewone man betaalt voor de welvaart van de hoge heren die bij banken en verzekeringen werken. En uiteraard zijn er een aantal mensen die veel geld aan de crisis hebben verdiend. En vooral dat verhaal is interessant.

4*

Birdman is een vrij bizarre film die zich niet makkelijk laat labelen. De film voelt op momenten art house achtig aan en dat is een prettige bijkomstigheid. Vooral het camerawerk en fotografie is fenomenaal. De hele film voelt aan als één shot. Bij heel weinig films lukt dat niet goed, maar bij Birdman zou het niet anders kunnen zijn geweest. Het is heel interesssant om als kijker heel dicht op de acteurs te blijven, het voelt als het ware alsof je zelf in de film zit. Birdman heeft een hele fijne sfeer. Het is hartstikke leuk om een intens kijkje te nemen achter de schermen van Broadway. Vooral de bedrijvigheid van al het personeel geeft de film al een typische sfeer. De beelden worden vaak vergezelt door een drumsolo en die past er heel goed bij.

Michael Keaton is een absolute topper in deze film. Ik zal de man nooit bewonderen voor zijn acteertalenten maar hij bewijst hier toch dat hij echt wat in zijn mars heeft. Het grappige is dat het personage van Keaton eigenlijk best wel veel op hemzelf lijkt. Vergane glorie: vroeger speelde hij nog Batman, daarna in vrij onbekende productie. De gelijkenissen tussen Batman en Birdman zullen vrij snel in het hoofd van de kijker schieten. Edward Norton staat op gelijke hoogte met Keaton. Een echte tegenpool van Keaton's personage. De enorme verschillen tussen de twee zijn overduidelijk en dit zorgt voor geweldige cinema. Een zeer arrogant persoon: in kort het personage Mike. Emma Stone heeft een leuke rol als de dochter van het personage Riggan. Zack Galifianakis vermaakt altijd en hij speelt wederom een personage die hij vaker heeft gespeeld. Een geweldige cast.

Birdman is een film met een hoog surrealistisch gehalte. Af en toe wordt het een beetje te zweverig en iets te symbolisch. Dan wordt het wat lastiger om de aandacht vast te houden. De dialogen zijn van hoog niveau en af en toe doorspekt van humor. Soms is het bijna een tragikomedie. Tevens is het verhaal niet belangrijk (en niet zo sterk in deze film), daar ligt de focus zeker niet op. Het gaat vooral om de sfeer, dialogen en camerawerk. Eigenlijk alle facetten die om de film cirkelen. Birdman laat je nadenken over bepaalde onderwerpen in het leven. De film geeft de kijker ruimte om dingen zelf te interpreteren en dat vind ik bij deze film een pluspunt. Na de film zat ik namelijk nog steeds met vragen. Een aanrader.

4*

Regisseur Christopher Smith weet met Black Death een goede film op zijn cv te zetten. Smith heeft mij al overtuigd van zijn kwaliteiten met de films Triangle, Severence en Creep. Smith laat een andere kant van zich zien met deze film die zich in de donkere Middeleeuwen afspeelt. Hij weet de sfeer van een troosteloos, duister en ziekelijk Engeland in de Middeleeuwen goed neer te zetten. De film weet de aandacht van de kijker van begin tot eind vast te houden en weet een enkele keer zelfs te verrassen.

Sean Bean speelt uiteraard weer puik. In zijn rol als de ridder Ulrich, die hardhandig de wetten van de kerk handhaaft, speelt hij een rol waarmee hij veel ervaring heeft. Bean heeft niet bijzonder veel nodig om autoriteit uit te stralen en is naar mijn idee een man die zelden iets fout doet op het witte doek. Eddie Redmayne weet ook te overtuigen als de monnik Osmund die met ridder Ulrich meereist. Redmayne's rol weet naarmate de film het einde nadert nog zelfs voor een twist in het verhaal te zorgen. Carice van Houten speelt aardig en haar rol is ook erg herkenbaar. Leuk dat naast haar Tygo Gernandt ook meedoet, al is het in een kleinere rol. Als laatste vond ik het erg leuk om Tim McInnery te zien. Vooral in Blackadder heeft hij mij te weten overtuigen van zijn degelijke acteerwerk. Black Death is de tweede samenwerking van regisseur Smith met McInnery en ik zou deze twee nog graag vaker zien samenwerken.

Black Death heeft genoeg gore, actie en spanning om veruit de meeste kijkers te kunnen amuseren. Tel hierbij op de authentieke aanvoelende sfeer van de Middeleeuwen en je hebt een prima historische film. Ik weet niet of de regisseur het zo heeft willen interpreteren maar naar mijn idee wordt het Christendom bewust in een kwaad daglicht gezet. Zo zie ik het althans. Ze zijn namelijk alles behalve lieverdjes. Ze martelen mensen en gooien iedere vrouw die single is en kruiden plukt direct op de brandstapel. Tevens moet je je zo snel mogelijk bekeren tot het christendom anders word je direct afgeslacht. Ik vind het in ieder geval verfrissend dat er geen doekjes wordt gewonden om de bruutheid van Ulrich en zijn kompanen die zeggen in de naam van God te handelen. Lekker duistere en deprimerende film. Het werk van regisseur Smith smaakt naar meer.

3,5*

Blood ties is een prima misdaad/drama film die niet verveelt. De film ademt de seventies, wat ook meteen de film definieert. Alles ziet er gedetailleerd uit, er is duidelijk tijd en moeite gestoken in deze film om een waardige seventies atmosfeer neer te zetten. Dit is al duidelijk iets waarmee de film zich onderscheidt van andere in zijn genre. Het camerawerk is fijn, geen gek flits- en schokwerk.

De openingsscène van Blood ties zit meteen vol actie, altijd fijn om dit soort films mee te openen. De film boet daarna wel wat in met de actie maar het wordt zeker niet saai. Er komen zelfs nog wat gave actiescènes langs die de film op niveau houden. De relatie van de broers wordt leuk benaderd. Gelukkig neigt de film meer naar misdaad dan naar drama en daar ben ik dankbaar voor.

Gave soundtracks trouwens! Ik vond het erg leuk om "Sunshine of your love" van Cream te horen, briljant nummer en hoort echt bij de film.

Clive Owen en Billy Crudup spelen goed. Vooral Clive Owen zit helemaal in zijn vel met de rol als crimineel. Hij speelt een charmante klootzak die je toch iedere keer wilt vergeven als hij de fout ingaat. Billy Crudup zet zijn rol als getroebleerde agent goed neer en weet Clive Owen goed bij te benen. Mila Kunis zet een leuk rolletje neer maar is zeker niet memorabel te noemen als liefje. Leuk koppie heeft ze uiteraard maar haar rol zou door zo'n iedere actrice vervangen kunnen worden.

Blood ties is een misdaad/drama film die van begin tot einde boeit. Ik heb er in ieder geval van genoten. Ik kan alleen niet zeggen dat ik iets heel interessants heb gezien, andere films in het genre hebben het beter gedaan. Dat zegt niet dat deze film niet boven het gemiddelde uitsteekt, want dat doet hij wel.

3,5*

Bloody Sunday is een degelijke docu film. De verschrikkelijke gebeurtenissen zijn realistisch weergegeven, zo nauwkeurig mogelijk gebaseerd op de feiten. Dit is meteen wat Bloody Sunday zo goed maakt. Je hebt het gevoel dat je daadwerkelijk in 1972 mee protesteert met de Ieren. De film heeft twee uitgangspunten: van de protesterende Ieren en de Britse soldaten (voornamelijke de paratroopers). Dit is fijn want het maakt de film transparant. Er wordt niet bij voorbaat een kant gekozen, maar het moge duidelijk zijn wie de schuldige partij is. het camerawerk is fijn. Het gebruik van handcamera's is niet irritant, het voegt een hoop toe. Geeft het gevoel dat je er echt bij bent. Paul Greengrass zet een fijne prestatie neer.

Het acteerwerk van alle betrokkenen is zeer overtuigend en emotioneel. Je zou kunnen zweren dat je naar de echte beelden kijkt. James Nesbitt speelt een hele goede rol als MP Ivan Cooper. Hij speelt de man met verve. Je kan goed van zijn gezicht aflezen dat hij het moeilijk heeft om de betrokken partijen te beteugelen. Hij kon uiteindelijk weinig doen tegen de agressie van zowel het Britse leger als de Ierse jongeren.Tim Pigott-Smith weet ook overtuigend te acteren. Hij speelt de uber Brit die heilig gelooft in het leger. Het doel heiligt de middelen, zo blijkt wel. Walgelijk om de opstelling van de Britten te zien, des te overtuigender is de film.

Het enige wat ik op te merken heb aan de film is dat het iets te lang duurde. De aanloop was vrij lang voordat er echt iets gebeurde. Met anderhalf uur was de film net iets beter geweest. Bloody Sunday is een film die je gezien moet hebben als je geinteresseerd bent in sociale kwesties. "The Troubles" is een lange periode geweest van zeer grote spanningen tussen Engelse protestanten en Ierse katholieken. Een donkere bladzijde in de geschiedenis van het Verenigd Koninkrijk. Het afsluitende nummer van U2 is zeer toepasselijk. Een aanrader.

3,5*

Blue Ruin is een lekkere weg kijker van een wraakfilm. Niet heel bijzonder maar weet van begin tot eind je aandacht vast te houden. Blue Ruin is niet bijster origineel en gelukkig maakt dat niet zoveel uit omdat het een film is die even zijn tijd neemt om in het verhaal te komen, en je beloond voor je geduld. De film is vrij sober als je kijkt naar de cast, budget en promotie. Dit is in het geval van Blue Ruin zeker geen kritiek omdat regisseur Jeremy Saulnier deze middelen perfect weet te benutten. Blue Ruin weet zich goed staande te houden tussen alle wraakfilms en excelleert zelfs in een aantal opzichten. Je kijkt naar een wraakfilm zonder poespas, een film die niet meer probeert te zijn dan het is.

Macon Blair speelt simpelweg briljant. Zelden heb ik een man zo overtuigend zien spelen in een wraakfilm. Hij weet zijn karakter vanaf de eerste seconde sympathie te geven. Als kijker wil je het beste voor Dwight omdat je alleen al door in zijn ogen te kijken, kan zien dat hij heel veel geleden heeft. Naarmate het verhaal vordert verandert het leven van Dwight en Blair weet daar goed op in te spelen. Blair is een vrij onbekende acteur die hopelijk dankzij deze film meer veel betekende rollen kan spelen. Ik gun het hem in ieder geval van harte want hij heeft duidelijk de film op zijn schouders gedragen.

Blue Ruin is een film die geen reden heeft om niet gezien te worden. Het is een sobere wraakfilm waar de filmwereld nog wat van kan leren. Het kan namelijk: een goede film maken met beperkte middelen. Ik ben in ieder geval blij dat deze film mij niet is voorbijgegaan, helaas zal dat bij een hoop andere mensen wel zo zijn geweest.

3,5*

Naar mijn mening een bijzonder goede docu die laat zien wat een bijzonder mens Robert Kennedy was. Zijn nalatenschap zijn zichtbaar en voelbaar. Ik wist eigenlijk voor deze docu bar weinig van Bobby maar ik kan concluderen dat ik het na het kijken van dit bijzondere project meer weet over een fantastisch mens die de wereld wilde verbeteren. De Kennedy's zijn sowieso de meest interessante familie in het politieke landschap naar mijn idee.

Heel veel authentieke beelden met een mooie afwisseling van interviews in het heden. Deze docu doet meer dan alleen oude archiefbeelden laten zien. Het zet je tot nadenken. De afsluiting van de docu met een mooie quote van Bobby heeft mij een kippenvel moment bezorgd. Een documentaire die op emotioneel vlak raakt.

4,5*

Boogie Nights is een hele leuke film die onder andere met een cast met grote namen, kwalitatief goed in elkaar steekt. Ik heb genoten van het 70s sfeertje. Er is een fijne balans tussen komedie en drama. In de film komen dingen langs waarbij je moeilijk een directe mening kan vormen: is het grappig of juist triest? Paul Thomas Anderson weet met verve een pakkende sfeer neer te zetten en schotelt de kijker ruim 2,5 uur uitstekende cinema voor.

De cast is goed, heel goed. De meeste acteurs zijn ondertussen grote namen geworden in de filmwereld. Ik heb nooit echt gerealiseerd dat Mark Wahlberg in deze film heeft gespeeld. Hij weet direct te overtuigen. Mark is een bijzonder persoon en is van alle markten thuis. Boogie Nights is een belangrijke film voor hem geweest, hij toonde toen al aan dat hij van alles kan doen. Het personage Eddie Adams is perfect voor Mark: bloedserieus en komisch. Hij draagt deze film met gemak op zijn schouders, gelukkig voor hem zijn er nog heel wat meer "schouders" die de film dragen. Burt Reynolds speelt heel goed. Hij is een echte charmeur en zijn rol als pornoregisseur Jack Horner is daar perfect voor. Een man die zijn vak serieus neemt en wantrouwend is tegenover ontwikkelingen in cinema. Julianne Moore speelt ook uitstekend als de getroebleerde (straalt van haar af) Amber. John C Reilly is altijd leuk en stelt hier weer niet teleur. Wat was hij toen trouwens slank zeg. Als laatste mag ik uiteraard Philip Seymour Hoffman niet vergeten. Hij speelt een tamelijk kleine rol als de homo Scotty J (geluidsman) die een zwak heeft voor Eddie. Zijn personage is bijna een karikatuur, bijzonder wat hij weet te doen met de cameratijd die hij heeft. Philip is onsterfelijk geworden, al is het alleen al voor deze rol.

Boogie Nights is een klassieker. Het is bijzonder interessant om een kijkje te nemen in de porno industrie op zijn hoogtepunt. Als je porno van toen met die van nu gaat vergelijken dan is porno van nu simpelweg saai te noemen. Er komt zoveel kijken bij het maken van een porno, het verhaal achter de seks was belangrijk in die tijd. De glorietijd van porno, toen "acteurs" nog echt bekend waren. Ik heb me kostelijk vermaakt met een film die op een unieke wijze de grillen van de porno industrie laat zien. Er gebeurt meer dan genoeg om de kijker op alle vlakken te amuseren. Komedie en drama gaan hand in hand. Een must see voor iedere film fanaat.

4*

The Borderlands is een matige, minimalistische horror. Het lijkt alsof regisseur Elliot Goldner bij zijn vrienden en familie is langs geweest om het budget bij elkaar te sprokkelen. Veel goedkoper dan dit zal een horror niet worden. De special effects zijn matig en de schrikeffecten erg karig (op één hand te tellen). De harde geluiden en schokkerige camera's geven aan dat de middelen er niet meer waren om engere beelden te tonen. De film is een horror met een vleugje komedie: het personage Gray maakt enkele grappige opmerkingen die nog niet eens zo beroerd slecht zijn. Het Engelse platteland wordt goed in beeld gebracht. Het kerkje waar de film zich afspeelt is sfeervol. De locaties zijn goed gekozen.

Redelijke cast. Aan het acteerwerk ligt het in ieder geval niet. Gordon Kennedy en Robin Hill doen het zo slecht nog niet. Het personage van Hill is duidelijk de lolbroek en Deacon (hij drinkt zijn wijn alsof het limonade is) de immer serieuze man. Aidan McArdle speelt duidelijk het slechtst. Hij weet geen moment te overtuigen. De personages zijn heel oppervlakkig en ongeloofwaardig. Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Wat ik trouwens niet begrijp is waarom Gray het huis, waar de drie heren in verblijven, volhangt met camera's. De reden die gegeven wordt slaat in ieder geval nergens op.

The Borderlands is het zoveelste project die religie met horror combineert. Uiteraard slaagt de film er niet in om ook maar enige originaliteit te laten zien. Dat gezegd, het is zeker veel slechter gedaan. De film heeft een spanning die het aardig lang weet vast te houden. Dit compenseert enigszins het gebrek aan enge momenten. Jammer dat het abrupte einde roet in het eten weet te gooien. Het is geen slecht of goed einde. Gewoon nogal plotseling en niet bevredigend. Toch is het knap dat er met een zeer gering budget een horror van dit niveau gemaakt kan worden. Ik heb in ieder geval niet het gevoel dat ik anderhalf uur van mijn tijd heb verspild.

2,5*

Buppah Rathree is een leuke horror/komedie die zeker weet te verrassen. De Thai laten wederom zien dat zij goede horror kunnen maken. Horror en komedie combineren is makkelijk, dit ook daadwerkelijk effectief gebruiken is een heel ander verhaal. Het is al heel vaak misgegaan, soms rampzalig. Regisseur Yuthlert Sippapak bewijst dat de Thai een goede "feeling" hebben voor dit soort films. Buppah Rahtree heeft hilarische, maar tegelijkertijd ook angstaanjagende scenes. Dit is indrukwekkend, zeker als je ziet dat alle combinaties van de twee genres succesvol zijn. Van Buppah Rahtree zijn uiteindelijk nog drie delen uitgekomen die voortborduren op het verhaal van de eerste film.

De locatie in de film is eentonig maar wel heel effectief als horror achtergrond. het verhaal speelt zich zo goed als volledig af in het appartementencomplex waar onder andere Buppah Rahtree in woont. Een oud versleten gebouw met kleine appartementen waar allerlei soorten typen in wonen. De hele ambiance is perfect en versterkt alle enge gebeurtenissen in de film.

Er wordt prima geacteerd door de gehele cast. Het ziet er allemaal verzorgd uit en de Thai zijn gewoon grappige mensen. Na het kijken van aardig wat Thaise films ben ik er achter gekomen dat ze vaak komisch zijn. Thaise mensen zijn bijgelovig. Ze geloven in geesten en dat is ideaal om in films te stoppen. De hysterie die van hun gezichten af te lezen is, als ze een geest zien, is hilarisch. Mooi dat ze zo ook de spot met zichzelf nemen. Laila Boonyasak neemt de rol van een hoofdpersonage op zich. Ze speelt met verve, al zeg ik het zelf, het personage Buppah Rahtree (ook wel genoemd "bloem van de nacht"). Vrij snel zal ze een ijzingwekkende rol krijgen en die zal ze drie films blijven spelen. Tevens zijn er sommige onvergetelijke rollen van een aantal acteurs. Onder andere twee dikzakken en een grappig mannetje met het Down syndroom.

Buppah Rahtree is een rollercoaster van een film. De film kan je eigenlijk samenvatten als een groep bewoners van een appartementencomplex die gillend door het gebouw rennen om een geest van zich af te schudden. Dit zorgt voor vele komische en tegelijkertijd angstaanjagende situaties die heel leuk in elkaar zijn gezet. Op een gegeven moment in de film is de focus op het verhaal nihil maar dit maakt niet uit. Je kijkt dan gewoon naar een rollercoaster van een film waarin van alles gebeurt. Rennende en gillende Thaise mensen, ja ik teken ervoor. Een aanrader voor iedereen die een goede combinatie van de genres horror en komedie wil zien.

3,5*

Buppah Rahtree 3.1 is wederom een leuke film in de Buppah Rahtree reeks. Er zijn ondertussen al vier films van en deze weet in ieder geval te vermaken. Je kan precies hetzelfde verwachten als in de eerste film uit 2003. Alleen in deze film gebeurt nog veel meer en is het allemaal nog wat extremer. De humor is naar mijn mening leuker en de schrikeffecten zijn effectiever. Er zitten een aantal hilarische scenes in de film en dit maakt het contrast tussen komedie en horror nog groter. Regisseur Sippapak weet wederom goed te spelen met deze twee genres, een goede prestatie. Sommige momenten zijn ijzingwekkend en visueel ziet het er allemaal aantrekkelijk uit. De locatie is weer hetzelfde (het appartementencomplex) maar dit maakt niet uit. Het is wederom een effectieve achtergrond voor een horror.

Laila Boonyasak is weer lekker op dreef en heeft ook weer meer dan genoeg momenten om helemaal uit de verf te komen. Het is ook leuk om weer Mario Maurer te zien, een bekende naam in de Thaise filmwereld. Verder zijn er nog een hoop hele onbekende namen (zeker voor ons Nederlanders) en ik vind het weinig zin hebben om ze individueel te bespreken. Het blijkt in ieder geval wel dat ze een gevoel voor humor hebben en een passie voor horror.

Buppah Rahtree 3.1 is weer een rollercoaster van een film en weet goed te amuseren. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit en de acteurs spelen prima. Camerawerk is ook prettig en brengt de ijzingwekkende scenes goed in beeld. De scene waarin de vier vrienden samen drinken op de kamer van Rang en de geestverschijning die dan volgt is simpelweg hilarisch, ik heb daar in een scheur gelegen. Zeker als een van de vrienden het moordlustige meisje op zijn schouders heeft zitten en het zelf niet doorheeft.
Ja, Buppah Rahtree 3.1 heeft mij zeker goed bevallen en zal 3.2 ook zeker gaan bekijken. Een aanrader voor fans van het horror/komedie genre.

3,5*

Intense film die je van begin tot eind aan je scherm kluistert. Buried maakt gebruik van het gezegde "less is more". Simpel gezegd is er maar één personage en één locatie. Regisseur Rodrigo Cortés slaagt erin om het interessant te houden. Het is een uitdaging om een film boeiend te houden als het zich alleen maar afspeelt in een zeer kleine ruimte. Een hoop mensen haken al gauw af omdat ze liever meer dan minder zien. Ik vind het verademend om even helemaal iets anders te zien. Er zijn vast wel een paar onbekende films die hetzelfde concept hanteren maar Buried is veruit de meest bekende daarvan. Fijn dat het grote publiek kennis heeft kunnen maken met deze film.

Ik zal nooit fan worden van Ryan Reynolds door zijn manier van acteren maar in deze film doet hij het toch echt uitstekend. Hij heeft zich goed ingeleefd in zijn personage en het afgrijzen en de paniek straat er vanaf. Het zou alleen wel beter zijn geweest als het personage Paul Conroy een beter achtergrondverhaal zou hebben. Zo gauw je meer te weten komt over Paul stapelen de clichés zich op.

Ik moet zeggen dat het fijn is om eens een radicaal andere film te zien dan ik gemiddeld zie. Ik had niet verwacht dat het zo lang interessant zou kunnen blijven in een zeer kleine ruimte. Grappige is wel dat kleine foutjes gaan opvallen. Buried blijkt gewoon een geslaagde film te zijn. Het gaat onder je huid zitten want al snel zie je jezelf in die kist liggen en ga je nadenken over wat je zelf zou doen in Paul's situatie.

3,5*