Opinions

Interessant Iers drama met een puik acterende Brendan Gleeson. In Calvary staat de Ierse priester James Lavelle centraal. En wat een bijzondere priester! Niet zo schijnheilig en autoritair als de gemiddelde priester van de rooms katholieke kerk. De film laat je een goed kijkje nemen hoe het er in Ierland aan toegaat op het gebied van geloof en ongeloof. Tevens kent de film een wrange vorm van zwarte humor waarbij verschrikkelijke gebeurtenissen worden omgezet in iets grappigs. Dat lukt aardig en het geeft een beeld van openheid.

Brendan Gleeson speelt uitmuntend. Hij staat duidelijk in de schijnwerpers en verdient alle aandacht. Met verve zet hij een priester neer die heel wat heeft meegemaakt in het leven en er geen moeite mee heeft om grappen te maken over lastige onderwerpen. Een priester die ook maar een mens is en fouten maakt. Ook een prima rol van Chris O'Dowd die een slager speelt die maar al te bewust is van het vreemdgaan van zijn vrouw, en dat prima vindt. Mooie rol van Aidan Gillen als de atheïstische dokter Frank Harte. Hij speelt een arrogante man die aan een hoop dingen twijfelt en maar al te graag de Kerk in een kwaad daglicht zet.

Calvary speelt zich af in het prachtige gebied rondom Dublin. Een plek waar ik in januari nog geweest ben. Het voelt lekker ruig aan, zoals eigenlijk al het natuurschoon in Ierland. Mooie shots maken het landschap indrukwekkender en laat zien hoe nietig de mens eigenlijk is. Een zeer interessante film, zelfs voor een overtuigd atheïst als ik. Er komen een hoop onderwerpen langs die ieder mens aanspreekt en waar altijd over gepraat zal worden. Jammer dat de personages soms nogal "over the top" zijn en dit maakt het er niet realistischer op. Een van de mindere goede dingen die ik heb geconstateerd. Een kwaliteit film van Ierse bodem met een bijzonder einde.

3,5*

Child 44 is een matige thriller, gebaseerd op het gelijknamige boek van Tom Rob Smith. De film is vrij onbekend, zelfs als je kijkt naar de bekende cast. Daarom zou deze film weleens stilletjes langs de meeste kijkers kunnen gaan. Dat is in het geval van Child 44 niet eens zo erg. De film mist de nodige spanning en vooral de eerste helft van de film is kortweg saai te noemen. In de tweede helft wordt het allemaal wat spannender maar vallen er een aantal gaten in het verhaal. De film had gerust een halfuur korter mogen duren. Wie denkt dat de kindermoorden centraal staan komt er bedrogen vanaf. De focus ligt duidelijk op de strijd van MGB functionaris Leo Demidov. Jammer genoeg wordt dat in deze film oninteressant weergegeven. De kindermoorden, het cruciale onderdeel van het verhaal, wordt volledig tekortgedaan. Naar mijn mening een slechte interpretatie van het boek.

De cast liegt er niet om, jammer dat deze zo weinig impact heeft. Tom Hardy is een goede acteur en het is zeker fijn als je hem als regisseur kan strikken voor een film. Aan het acteerwerk van Hardy ligt het in ieder geval niet. Het ligt aan de neppe Russische accenten waar ik echt niet aan kan wennen, het povere script en de eentonigheid van de film. Dit alles zorgt ervoor dat Hardy niet goed uit de voeten komt. Hetzelfde geldt voor Noomi Rapace, Gary Oldman en Vincent Cassel. In een film moet er een balans zijn tussen acteren, verhaal en spanning en dat heeft deze film niet. Regisseur Daniel Espinosa had net zo goed een onbekende cast bij elkaar kunnen verzamelen want de grote namen hebben nu alleen maar een hoop geld gekost.

Child 44 gaat uit als een nachtkaars, zonder een indruk achter te laten. Het is officieel een dertien in een dozijn film. Het boek wordt alles behalve eer aan gedaan. Het verhaal heeft veel potentie en is het jammer om te zien dat er een karig resultaat uit voortkomt. Ik zie liever een volledig Russische cast die veel geloofwaardiger en authentieker zal overkomen. Een van de weinige positieve dingen die ik kan noemen na het bekijken van deze film is dat mijn interesse gewekt is om de trilogie van Tom Rob Smith te gaan lezen.

2,5*

Zonder twijfel een briljante klassieker in horror land. Child's Play weet mensen met een poppenfobie (en dat zijn er aardig wat naar mijn idee) de stuipen op het lijf te jagen. Het uitgangspunt van de film is niet echt bijzonder maar de uitwerking ervan is geniaal. Regisseur Tom Holland, een ervaren man op het gebied van horror (The Langoliers en Thinner zijn allebei goed) heeft van Child's Play een goed afgewerkt product weten te maken. Andy Barclay, gespeeld door Alex Vincent, speelt een schattig jongetje die vrijwel cliché loos een prima acteerprestatie weet neer te zetten.

De pop Chucky wordt onder andere tot leven gebracht door Brad Dourif. Hij is kort in het begin te zien als de satanist/moordenaar Charles Lee Ray en leeft daarna voort in een Good Guy pop. Het ideale speelgoed voor kinderen. Op het eerste gezicht lijkt de pop een vrolijk jongetje met rood haar maar als de ziel van Charles Lee Ray er in woont is het gauw gedaan met de schattigheid. De pop verandert meteen in een horror icoon die de meeste mensen hun hele leven lang bij zal blijven (toen ik 15 was ging ik met mijn familie naar Universal Studios in Los Angeles en daar in het spookhuis kreeg ik Chucky achter me aan, geweldige herinnering). De animatie van de pop is bijzonder goed en het is zeker een goede prestatie als je beseft dat dit voor het cgi tijdperk is. Chucky komt volledig tot zijn recht door de robottechnieken.

Child's Play is uiteraard een horror maar heeft ook een vleugje komedie die geweldig tot zijn recht komt. De stem van Brad Dourif en zijn uitspraken als Charles Lee Ray zijn lekker grof en vermakelijk. Een aantal scènes zijn angstaanjagend en stralen pure kwaliteit uit. De puik uitgevoerde horror scènes vergezeld door de enge muziek maken van Child's Play een waar festijn. Een film die ik jaarlijks, samen met de andere twee Child's Play films, met veel plezier herzie.

4,5*

Geen hele onaardige remake. Ik snap alleen zelf nooit waarom een remake nodig is als het origineel al goed was. Ik kan althans wel begrijpen dat een doelgroep bereikt wordt die niet zo van gedateerde films houden.

De moderne insteek (technologie, internet, etc) van deze film maakt het allemaal wat nieuwer voor een hoop mensen. Ikzelf vind dat child's play redelijk aan kracht inlevert door deze insteek. Dat Chucky dit keer niet veel meer is dat een op hol geslagen chip maakt het niet bepaald eng. De stem van Mark Hamill is prima en daar kan ik niets op aanmerken. Alleen maakte de stem van Brad Dourif de pop echt psychopatisch.

De film moet het niet van de scares hebben. Gelukkig zitten er voldoende gore momenten en moorden in om het amusant te houden. Het komische element van de film vind ik mager. Acteerwerk is aardig en wat ik er van verwacht had.

Nee, geef mij maar de originele Child's play (en deel 2 en 3).

3*

Vage Zuid-Koreaanse wraakfilm die totaal geen indruk op mij heeft kunnen maken. Sympathy for Lady Vengeance is een bizarre film, maar niet op een goede manier. Het voelt heel kunstachtig/zweverig aan. Tel daarbij op abrupte flashbacks en bizarre personages en je hebt een film die een rommeltje is. Het is een vermoeiende film om te kijken en weet eigenlijk geen moment te bevredigen.

Het acteerwerk is prima, ongeacht de vage dialogen en idiote personages. Young-Ae Lee doet het aardig. Ze zou alleen zoveel meer indruk maken als ze in een minder abstracte film zou spelen. Het lukt haar in ieder geval wel om haar personage gestoord over te laten komen en dat is een prestatie. Persoonlijk zie ik liever Min-Sik Choi. Hij heeft bewezen een degelijke acteur te zijn en is naar mijn mening een van de beste acteurs die uit Zuid-Korea komen.

Sympathy for Lady Vengeance is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel. De film wordt opgeleukt door mooie shots en gebruik van klassieke muziek. De straten en omgevingen barsten van de sfeer. In het kort: Zuid-Korea is gewoon een prachtig land en dat laat deze film nogmaals zien. Regisseur Chan-wook Park heeft mij redelijk weten te overtuigen met de film Oldeuboi maar slaat hier volledig de plank mis. Ik ben waarschijnlijk gewoon niet zo'n fan van de manier waarop Chan-wook Park films maakt en hoe hij een verhaal uitwerkt. Daar kan ik hem niet te hard voor afrekenen. Wat mij het meest heeft teleurgesteld is dat het hele wraakgebeuren, waar het verhaal naar toeleeft, vrij tam is en niet expliciet in beeld wordt gebracht. Als ik iets heb ervaren is dat Zuid-Koreanen meesters zijn in het maken van wraakfilms (I Saw the Devil als passend voorbeeld) waar alles zeer gedetailleerd en intens in beeld wordt gebracht. Zelfs daar slaagt de film niet in. De twee uur die de film dan duurt is tergend lang.

1,5*

City of Ember is een aardige avonturen/fantasy film. Jammer genoeg weet het niet helemaal te overtuigen. De film is vrij kinderlijk en het is een gemiste kans om een serieuze, duistere versie van deze film te maken. Aan de gehele film is het goed te zien dat de doelgroep kinderen is. Het doet me een beetje denken aan Divergent en The Hunger Games, en dat is geen compliment. Het is lastig om als volwassene goed in het verhaal te komen door de kinderlijke vertelstijl en oppervlakkige personages (bijna cartoonesk),

Bill Murray speelt aardig maar speelt helaas geen bijzondere rol. Op zich past de rol wel bij hem: hij speelt een sjofele, verveelde en vervelende man. Tim Robbins heeft ook een nietszeggende rol maar weet alsnog wat kwaliteit af te leveren. Beide heren staan op de automatisch piloot en je zou bijna vergeten dat Robbins de hoofdrol speelt in The Shawshank Redemption. Harry Treadaway speelt eigenlijk nog wel het leukst van al zijn collega's. Zijn rol heeft de meeste inhoud en weet die goed invulling te geven. Nadat ik hem zag in de serie Penny Dreadful ben ik hem in de gaten gaan houden, nog veel potentie!

City of Ember weet nergens uit te blinken. De film weet bijna geen spanning te creëren en de wereld waarin het zich afspeelt leeft nauwelijks. Tevens irriteerde ik mij soms aan de CGI in de film, zag er daardoor regelmatig niet al te charmant uit. City of Ember kenmerkt zich door een vrij sterk begin en een prima einde. Jammer dat alles daartussen vrij nietszeggend is. Een leuke film voor kinderen van ongeveer 10 jaar.

3*

Niet bijzonder goed, en niet bijzonder slecht. Dat typeert Cleanskin zo'n beetje. Het is eigenlijk dertien uit een dozijn. Ik had nog niet eerder van de film gehoord voordat ik die toevallig langs zag komen op Netflix. Er zijn ondertussen al aardig wat films gemaakt met terrorisme als onderwerp. Cleanskin maakt goed gebruik van een aantal flashbacks en zo komt de kijker meer te weten over de antagonist, zeker om achter beweegredenen te komen.

Het is jammer dat de protagonist weinig achtergrond informatie heeft. het zou slim zijn geweest om zowel flashbacks te hebben van de antagonist en de protagonist. Zo zou deze film in zijn geheel logischer zijn geweest. Sean Bean zit op de automatische tour en dat is eigenlijk niet erg. Dit betekent wel dat er niets te melden is over Bean, in principe zou iedere acteur zijn rol hebben kunnen overnemen.

het script is een beetje afgeraffeld naar mijn idee, ze hadden beter lering kunnen halen uit andere films met hetzelfde thema. Het voelt namelijk een beetje slordig aan: een belangrijke plotwending maakt de film zelfs wat slechter, en dat is jammer. Verder is er niets opzienbarends te vertellen. De film voelt lekker modern aan en kabbelt goed voort.

3*

Closed Circuit is een moderne misdaad/drama film waarin het thema terrorisme centraal staat. Het is sowieso al een actueel thema, dus dit moet toch alleen al enigszins de interesse wekken. De film baseert zich losjes op de Londense metro aanslagen van 2005 (daadwerkelijke beelden van hulpdiensten die arriveren op de plekken des onheils, zijn in de film gestopt) en dit geeft de film net dat beetje meer. Closed Circuit is een spannende, sfeervolle en actuele film. Tevens is de filmduur precies goed: niet te lang en niet te kort, genoeg om het verhaal goed te vertellen. Toegegeven, het is allemaal niet te origineel en je zal nergens echt verrast worden, maar het is allemaal heel constant. Gevaar ligt op de loer van allerlei kanten en het is spannend om Martin en Claudia aan het werk te zien.

Eric Bana speelt niet bijzonder maar dat is geen nieuws. Gelukkig speelt hij ook nooit bijzonder slecht. Ik weet niet of Bana een Brits accent voor deze film geleerd heeft of dat hij er eerder meester van was, maar hij weet te overtuigen. Rebecca Hall is een fijne actrice en doet zeker niet onder voor Bana. Ze hebben een leuke chemie in de film en dit het maakt het allemaal geloofwaardiger. Ciarán Hinds heeft een leuke bijrol. Hinds weet altijd te overtuigen, een briljant acteur al zeg ik zelf.

Closed Circuit weet prima te vermaken. Een moderne film die op de actualiteit inspeelt. De film wordt nergens bijzonder goed maar weet van begin tot eind een vaste lijn te houden. Het decor van de film, Londen, is geweldig. Een metropool die zich altijd perfect leent voor films. Ja, ik heb een zwak voor die stad. Gelukkig hoef je niet bij de pinken te zijn om deze film te volgen en is die dus erg toegankelijk. De film doet niet aan poespas en wijkt niet af van het pad dat gekozen is. Dat is nog wel het meeste wat ik bewonder van de gehele film.

3,5*

Clownhouse is een redelijke horrorfilm. De film is eigenlijk alles behalve eng en vrij tam. Dit mag de pret niet drukken want er wordt wel een leuk sfeertje neergezet. De doelgroep voor deze film is duidelijk kinderen (rond de 10). Voor echte beginners in het horror genre is dit geen slechte film om mee te beginnen. Ik denk dat zowat iedereen wel een afkeer heeft voor clowns. Dat is dan ook de kracht van de film. Het hoeft allemaal niet zo eng te zijn, de clowns zijn al luguber genoeg.

Nathan Forrest Winters, Sam Rockwell en Brian McHugh zetten een leuke rol neer. Rockwell speelt duidelijk de vervelende oude broer die zijn broertjes continu watjes noemt. Dit is allemaal heerlijke cliché maar zo zal het vast altijd blijven. McHugh speelt de middelste broer die het altijd opneemt voor zijn jongste broertje. Het verhaal centreert zich het meest rond het karakter van Forrest Winters. Hij is het jongetje met een fobie voor clowns, ook wel coulrofobie genoemd. Het samenspel tussen de drie is leuk, ik heb het zeker heel wat slechter gezien.

Victor Salva weet met Clownhouse een redelijke horror neer te zetten. Duidelijk het engste van de film zijn de clowns. Voor de horror junks zoals ik is dit veel te tam. Ik vond de film persoonlijk vrij lang duren (en de film is maar 81 minuten). Maar er is ook wel wat nostalgisch aan deze film: de sfeer is prima en het gedrag van de broers is herkenbaar. Tevens is het verhaaltje vrij origineel. Al met al een aardig filmpje.

3*

Bijzondere documentaire. Het mag uiteraard wel duidelijk zijn dat je een fan moet zijn van de muziek van Nirvana om dit te waarderen. Kurt Cobain: Montage of Heck is een intense kijk in het leven van Kurt. Het wordt verteld vanuit het perspectief van Kurt en dat is zeker bijzonder. Verwacht niet al te veel informatie over Nirvana in het algemeen. Het is echt een heel persoonlijk kijkje in het hoofd van Kurt en de mensen om hem heen. Regisseur Brett Morgen laat de meest intieme beelden zien aan de kijker. Wees gewaarschuwd: er zitten een aantal gestoorde beelden tussen. Dan doel ik op het gezinsleven van Kurt en Courtney.

Montage of Heck laat uiteraard beelden uit het leven van Kurt zien maar wordt vooral gekenmerkt door de tekenfilm stijl die prachtig verweven wordt in de film. Het geeft een extra diepe laag aan het geheel. Als kijker krijg je ook een hoop beelden te zien van het handschrift van Kurt (dat er bijvoorbeeld dingen op papier worden gezet). Dat is in het begin leuk maar gaat helaas iets te lang en te vaak door. Uiteraard wordt de docu opgeleukt door de muziek van Nirvana die op toepasselijke momenten te horen is. Jammer genoeg had ik graag meer beelden gezien van optredens. De focus ligt duidelijk op het bizarre leven van Kurt. Aan de ene kant is dat goed, maar aan de andere kant blijft het een lange tijd iets te intens. De balans is soms een beetje ver te zoeken.

We kunnen allemaal onze eigen conclusies trekken, na het kijken van deze film, maar het blijft een feit dat Kurt Cobain's leven vrij destructief is geweest. Het lijkt alsof Kurt zijn hele leven heeft toegewerkt naar zijn zelfmoord. Courtney Love doet nog een duit in het zakje als de meest slechte invloed op Kurt's leven. Een mens waar ik dan ook nooit respect voor zal krijgen. Ze krijgt op subtiele wijze een paar figuurlijke tikken van de interviewer (ze lijkt wel stoned tijdens het interview, ze heeft het niet eens door). Het ergste is dat ze haar eigen drugsgebruik bagatelliseert en die van Kurt op de voorgrond zet. Een verschrikkelijk mens. De leukste interviews vind ik die met Krist Novoselic en de ex-vriendin van Kurt. Jammer dat Dave Grohl niet geïnterviewd wordt. Een gemiste kans als je het mij vraagt. Kurt Cobain: Montage of Heck is een intense documentaire die een ode is aan de legende.

4*

"No, you soppy tart, those things are fucking zombies!"

Leuke zombiefilm. Cockneys vs Zombies bewijst dat Britten beter dan hun Amerikaanse collega's zijn als het gaat om een horrorkomedie maken. Dat typische Britse is sterk aanwezig en het gescheld vliegt je al gauw om de oren. Cockneys vs Zombies is eigenlijk een onvervalste dollemansrit met het doel om zoveel mogelijk zombies af te maken. De film mag dan absoluut niets origineels aan het genre toevoegen maar weet met een goede dosis humor en een lading gore genoeg entertainment te bieden.

Londen heeft altijd al bewezen een uitstekend decor te zijn voor een zombie Apocalyps en deze film is daar geen uitzondering op. De buitenwijken van Londen zijn heerlijk aftands en troosteloos. De effecten in de film zien er prima uit en ik heb nergens het idee gehad dat ik naar een goedkope productie zat te kijken. De cast doet het prima. Geen bekende acteurs maar dat is zeker geen gemis. De oudjes doen het leuk en het plezier straalt van ze af. Alan Ford is het leukst als veteraan en scheldkanon.

Verder is er weinig te vertellen over Cockneys vs Zombies. Het is gewoon een fijne komedie die genoeg grappen en grollen bevat om van begin tot eind interessant te blijven.

3,5*

Cold in July is een degelijke thriller met een ijzersterke eerste helft en een mindere tweede helft. Het is zeker niet dat het laatste deel van de film slechter is, maar de spanning die in de eerste helft hing, is afwezig. Eigenlijk is het laatste deel meer actie georiënteerd en gelukkig is de kwaliteit grotendeels vastgehouden. Regisseur Jim Mickle neemt rustig zijn tijd om het verhaal te vertellen: er zijn maar weinig saaie momenten en je aandacht blijft hangen door onder andere het verhaal en het fijne acteerwerk. Het 80's sfeertje is goed voelbaar en geeft een extra dimensie aan de film. De film neemt wel wat vreemde wendingen die vrij abrupt afwijken van het originele pad. Er worden enkele rare keuzes gemaakt die naar mijn mening niet in de buurt komen van de werkelijkheid en waarmee de film zonder had gekund.

Michael C. Hall speelt goed en hoeft gelukkig de film niet op zijn schouders te dragen. Vooral in de eerste helft van de film is hij ijzersterk, daarna gaat zijn personage een andere kant op en dat doet zijn karakter niet zozeer goed. Richard Dane verandert aanzienlijk in een korte tijd, dat is het enige wat ik op te merken heb. Don Johnson speelt een leuke rol, een echte cowboy. Hij geeft een heel klein komische tintje aan de film met zijn frivole karakter. Sam Shepard doet ook zeker niet onder voor de twee heren en speelt met overtuiging een man die zijn zoon zoekt. De drie mannen vormen een prima trio en zorgen voor wat "cool!" momenten.

Een interessant verhaal houd je aan de buis gekluisterd. Combineer dat met goed acteerwerk, fijne sfeer en een goede dosis spanning en je hebt Cold in July in een notendop. Ik heb me niet geërgerd aan het feit dat het een vrij lange film is, ik kan me goed voorstellen dat een aantal kijkers het liever wat korter hadden gezien. Met anderhalf uur had de film ook makkelijk afgerond kunnen zijn maar ik heb me toch prima vermaakt met de bijna twee uur durend film.

3,5*

Arnold Schwarzenegger is wederom in topvorm in deze film die bestaat uit een orgie van geweld. Commando doet absoluut niet onder voor de gemiddelde film waar Arnie in speelt: dit is zeker een van de meer memorabele. Arnold gaat namelijk op Rambo tour, en dat is zeer vermakelijk om te zien. Actie films uit de 80s blijven leuk, al is het alleen al voor de synthesizers.

Commando heeft alles behalve een interessant en origineel verhaal maar dit is uiteraard te verwachten. Het mooie is dat het bij een Arnold film alles behalve uitmaakt, want dat is het laatste waar je op zal gaan letten. Zoals altijd barst het van de scenes met excessief geweld maar dit wordt op een zeer vloeiende wijze gedaan, je stoort je er niet aan. De stunts en special effects zijn helemaal in orde.

Arnold speelt zoals vanouds een goedzak die wraak wil nemen op een aantal slechteriken. Dit doet hij zoals altijd met verve. Vernon Wells speelt een heerlijke slechterik en is een goede tegenpool voor Arnie. Zijn karakter zal je niet zo snel vergeten, vooral niet door dat gekke maliënkolder jasje dat hij draagt. Rae Dawn Chong vond ik alles behalve een leuke rol hebben. Op zich een knap meisje. Ze is alleen vrij irritant en een blok aan het been voor Arnie.

Commando is gewoon een heel degelijke actiefilm zoals je gewend bent als Arnold er in speelt. Een prima speelduur, memorabele actie, leuke slechteriken en gave one-liners definiëren Commando. Prima vermaak en zeker het waard nog een paar keer te kijken.

James Wan weet weer een uiterst geslaagde horror af te leveren. Het lukt hem wederom om een vervolgfilm van een horror minstens net zo sterk te maken als de eerste. The Conjuring 2 is een ode aan het horrorgenre. Wan weet precies hoe hij dat moet invullen met zijn strakke regie. De man is simpelweg goud waard. Deze film is zelfs wat beter dan zijn voorganger. De nodige clichés zitten ook in deze film maar ze zijn beter uitgewerkt dan de voorganger. De kracht van de film zit hem in het niet zien van het gevaar, en dat maakt het een goede horror.

De locatie waar de film zich grotendeels afspeelt is echt goed gekozen. Dit keer niet een vrijstaand huis met koloniale invloeden maar een afgrijselijk deprimerend rijtjeshuis in Enfield, London. Dat het een rijtjeshuis is maakt het zeker niet minder eng. Het helpt absoluut niet om te weten dat de buren binnen handbereik zijn. De hele locatie voegt zelfs toe aan de horror: buurtbewoners lijken dichtbij maar toch zijn ze verder dan ooit. Het interieur van het huis is grauw, versleten en vies. Een arm gezin dat de eindjes aan elkaar moet knopen en dat is goed te merken.

Een fan van The Conjuring zal enkele subtiele verwijzingen naar de eerste film zien. Het is ook fijn om een herkenbare omgeving te zien. Het huis van de Warrens is een belangrijk bastion van paranormaal onderzoek geworden. De kamer met alle objecten die een rol hebben gespeeld in de talloze paranormale zaken voegt zeker toe aan de kwaliteit van de serie.

Het camerawerk is weer superstrak. Zelfs nog iets beter dan de voorganger. De muziek is weer van hetzelfde niveau en is cruciaal voor de spanning. De muziek is niet bepaald origineel maar wel effectief. De schrikeffecten zijn van hoog niveau en een aantal momenten zijn zelfs origineel te noemen. De personages zijn goed uitgewerkt en de entiteiten die voorkomen zijn lekker eng. Bij een van de verschijningen heb ik wel enigszins mijn twijfels omdat die volledig uit de computer is gekomen. Ik had veel liever een acteur gezien.

The Conjuring 2 is een heerlijke horror film die met respect met het genre omgaat. De film is afgewerkt en er valt weinig kritiek op te leveren. De kijker krijgt soms wat adempauze door een paar luchtige momenten met een grapje hier en daar. Om daarna genadeloze toe te slaan. De speelduur van ruim 2 uur voelt allesbehalve lang aan en van begin tot eind zit je geconcentreerd te kijken. De opbouw van de spanning is een specialiteit geworden van James Wan. Wan staat voor kwaliteit en tot nu toe ben ik allesbehalve teleurgesteld. Ik heb een avond intens kunnen genieten van een van mijn favoriete horror series.

4,5*

Een zeer actuele film met een top cast. Jude Law, Matt Damon en vooral Laurence Fishburn zetten gedegen acteerwerk neer. Fijn van de regisseur om ons even een lesje te geven in: altijd je handen wassen na het aanraken van voorwerpen in het openbaar (deurknoppen, etc)

Het uitbreken van een virus is iets van alle tijden. Contagion weet op een goede manier de actualiteit te onderstrepen: dit kan zeker in het echt gebeuren. De besmetting gaat razendsnel en de regisseur weet je even fijntjes uit te leggen hoe je het virus kan oplopen, van de simpelste dingen: het aanraken van geld, etc. Interessant om te zien hoe de lokale bevolking omgaat met een snel verspreidend virus: plundering en anarchie, iets van alle tijden.

De soundtracks vullen de film goed aan. "Leuk" om in het einde te zien waar de besmetting begonnen is. Een film die zijn plaats verdient heeft onder de gedegen rampen films en dankzij de actualiteit en top cast 3,5 sterren waard!

Wel een kanttekening: is het mogelijk om jezelf te vaccineren tegen een virus door een soort van neusspray te gebruiken? Lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk namelijk, kan me niet herinneren dat daar ooit een virus mee is bestreden (van welke omvang dan ook)

Cooties is een horrorkomedie die dankzij het vrij originele uitgangspunt net boven de gemiddelde genregenoot weet uit te steken. De titel zal je alleen weer snel vergeten omdat het een vaag woord is dat niet echt lekker over de tong rolt. Ik heb ook geen idee waar het op slaat. Regisseurs Jonathan Milott en Cary Murnion gooien een aantal bekende koppen bij elkaar en laten die los op een menigte geïnfecteerde kinderen. Dit zorgt voor enkele vermakelijke scènes.

De cast doet mij helemaal niets. Het grootste probleem is dat ze, stuk voor stuk, niet grappig zij. Het komt heel geforceerd over. Vooral Rainn Wilson is pijnlijk om naar te kijken. De man heeft geen greintje humor in zich. Uiteraard zijn de meningen hierover verdeeld maar zijn acteren voelt heel kunstmatig en gerepeteerd aan. Elijah Wood is ook niet veel beter. De man is simpelweg niet gemaakt voor komedie.

De film draait zo goed als volledig op het originele uitgangspunt. Tel daarbij op prima effecten en je hebt een film die zich redelijk staande weet te houden. Gewoon een fijn tussendoortje. Cooties heeft mij weten te overtuigen door het absurde concept. Ik was namelijk nieuwsgierig. Ongeacht wat men van de film vindt, het idee dat kinderen achter de volwassenen aangaan is best wel amuserend.

3*

Sfeervolle film van topregisseur Guillermo del Toro. Del Toro drukt duidelijk zijn stempel op deze film en dat is goed te zien. Elementen van bijvoorbeeld Pan's Labyrinth zijn terug te vinden in Crimson Peak. De film moet het voornamelijk hebben van de geweldig gecreëerde sfeer. De decors en de kostuums zien er allemaal sprookjesachtig uit, een duister sprookje. De kleuren spatten van het scherm af en de belichting van de film is simpelweg professioneel. Tel hierbij op fijn camerawerk en Crimson Peak bewijst een heel verzorgde film te zijn.

Vooral Tom Hiddleston weet hoge ogen te gooien met zijn personage Thomas Sharpe. Persoonlijk vind ik hem vrij slecht in bijvoorbeeld de franchise Thor. Gelukkig weet hij hier een serieuze rol neer te zetten. Hij overtuigt, charmeert en intrigeert. Jessica Chastain is ook een genot om naar te kijken. Ze speelt een interessante rol en ze weet die goed te vervullen. Chastain en Hiddleston zijn goed op elkaar ingespeeld. Het acteerwerk van Mia Wasikowska doet mij wat minder. Ze doet het niet slecht maar ik vind haar niet echt een uitgesproken actrice. Ze is net wat te tam voor mijn smaak.

Je moet Crimson Peak niet voor de horror kijken want die krijg je nauwelijks te zien. Crimson Peak is een echte fantasy film die dat op het eerste gezicht niet doet vermoeden. Fantasy met een vleugje horror. Ik ben dan weer iemand die graag meer horror had gezien. Potentie is er zeker maar daar is helaas bewust niet voor gekozen. Het duistere verhaal en de soms enge decors weten gelukkig wel een hoop bij te dragen aan het horrorgevoel. De spaarzame horror wordt toch vooral gebruikt om de CGI naar voren te schuiven. Deze is niet slecht maar is wel allemaal te veel van het goede. Al met al toch weer een fijne Del Toro film.

3,5*

Curse of Chucky is een redelijke film in de Chucky serie. Anno 2013 is er eigenlijk niets veranderd aan de Chucky formule. Alles is weer lekker gewoon vanouds en er wordt lekker op los gemoord door onze roodharige pop. Het is alleen lastig voor mij om een duidelijk standpunt in te nemen over deze film. De film heeft zijn momenten maar aan de andere kant zijn dit allemaal trucjes die we allang gezien hebben, en beter ook.

De cast is nietszeggend maar ik had ook niet minder verwacht voor een film als deze. Een film waar alleen Chucky in de schijnwerpers hoort te staan! De stem voor Chucky is weer goed gecast, dat is gewoon echt het handelsmerk van de moordzuchtige pop. Wat kan ik verder zeggen over acteerprestaties die bijna geheel afwezig waren? De blonde nanny is wel een leuk ding, die viel het meeste op door haar looks.

Chucky is helaas weer (?) uit de computer gerold. Ik kan het maar moeilijk zien maar in sommige shots was het duidelijk een soort CGI Chucky. Jammer dat ze niet hebben gekeken naar de eerste films. Daar liep Chucky namelijk houterig, als een echte pop. Dat is wat hem echt eng maakt. De manier waarop hij in deze film loopt laat duidelijk zien dat de regisseur Chucky zo realistisch mogelijk wil laten lopen. Spijtig, want dat hoort niet echt bij deze film.

Persoonlijk miste ik de zwarte humor in de film. Chucky was uitermate tam qua quotes en andere leuke uitspraken, iets wat hem zo heerlijke psychopathisch maakt. Wat ik wel goed vond van de regisseur is dat hij geprobeerd heeft Chucky zo lang mogelijk buiten beeld te houden. Je werd vanaf het begin al niet overspoeld met close ups van de pop. Chucky is op zijn engst als je niet weet waar hij is, als hij opeens ergens op een stoel zit met zijn onschuldige glimlach. Kippenvel moment!

Als conclusie kan ik zeggen dat ik mij niet verveeld heb met Curse of Chucky maar ook zeker niet onder de indruk was/ben. Chucky is voor mij zo'n beetje uitgemolken tot het maximale, het gaat alleen maar slechter en slechter worden. Ik zal Chucky herinneren in zijn element: in de film Child's play.

2,5*